PDA

توجه ! این یک نسخه آرشیو شده میباشد و در این حالت شما عکسی را مشاهده نمیکنید برای مشاهده کامل متن و عکسها بر روی لینک مقابل کلیک کنید : ميزان عمل چيست؟



belher2
۱۳۸۹/۰۱/۱۰, ۰۷:۵۹
بنام خدا .سلام دوستان كانوني.انچه كه مسلم است تمام اعمال ما ثبت وجزا وپاداش ان روزي نصيب خودمان ميشود.اما معيار سنجش اعمال ما چيست؟ترازوئي كه ذره اي ثواب يا گناه راكه از دانه خردل كوچكتر است بسنجد. واز اندازه گيري انبوهي از ثواب يا گناه كه حتي كل ملائك نمي توانند انرا محاسبه كنند در نماند؟ وايا در اين بازهءبينهايت خوبي وبيهنايت بدي پيوستگي وجود دارد.بقول اساتيد رياضيات ايا حدي براي ان مشخص است؟يا ما مجبوريم خوب بد را از راههاي اجتهاد وعبوديت وتقيلد و وسلوك و....طي كنيم ودر اخر منتظر بمانيم تا اعمالمان سنجيده شود؟يا بقول حافظ:كس ندانست كه سر منزل مقصود كجاست...انقدر هست كه بانگ جرسي مي ايد.اگر راهنمائي فر مائيد ممنونم:Gig:

سلمان فارسی
۱۳۸۹/۰۱/۱۴, ۱۹:۰۲
پيامبر اكرم(ص)من نزد شما دو چيز را به امانت مي گذارم(قرآن وعترتم"اهل بيت"هيچكدام نزد من حاضر نمي شوند تا آن كه ديگري نيز باشد.
ميزان سنجش اعمال ما قرآن وعترت است اگر به آنها عمل كنيم سعادتمند خواهيم بود و گرنه...............................!!!:doosti:

roshani
۱۳۸۹/۰۱/۱۴, ۲۰:۳۷
سلام دوست عزیز
میزان و ترازوی ارزیابی عمل، همان ارزش و مقدار ارزشی است که در آن عمل حفظ شده است. ارزش، باعث درستی و بهتر شدن عمل می شود. ممکن است ارزش هایی باشند که ارزشمند تر از بقیه باشند، لذا عمل هرقدر به ارزشی والاتر نزدیکتر باشد، بهتر و ارزشمند تر است. مثلا از نظر ما معتقدین به خدای متعال، بالاترین ارزش، رضای الاهی است و هر قدر عمل ما به این ارزش نزدیکتر باشد، ارزشمند تر است. برای همین است که برای شناخت این که رضای الاهی در چیست، باید راه الاهی را بشناسیم و آن همان دین خدا است. از آن جا که خدا خیرخواه محض بوده و هیچ نیازی به چیزی ندارد، لذا همه خیرهایی که خدا قرار داده برای سعادت انسان است. بنابراین، آن چه خدا برای ما قرار داده است، مایه سعادت است. آن ها که اعتقادی به دین و خدا ندارند، در حقیقت، ارزشی والا را از دست داده اند و راه های مختلفی را می روند که ممکن است سر از بیراهه در آورد. اما اگر همین افراد هم تا جایی که توان دارند بتوانند ارزش اخلاقی عمل را حفظ کنند باز به همان مقدار، میتوانند عملشان را ارزشمند سازند. مثلا وقتی که یک منکر خدا راستگو باشد، گرچه به بالاترین ارزش یعنی رضای الاهی توجه نداشت اما عمل او از حیث اخلاقی ارزشمند است. لذا در مرتبه پایین تر،یعنی بعد ار ارزش رضای الاهی، ارزش اخلاقی وجود دارد که باید آن را در عمل حفظ کنیم. وقتی راه خدا یعنی رضای الاهی را داریم، همه ارزشها را چه الاهی چه اخلاقی چه حقوقی، حفظ کرده ایم. چون که صد آید، نود هم پیش ماست. مشکل انسان در همین جاست. یعنی در تشخیص این که چه چیزی ارزش واقعی است، ممکن است اشتباه کنند.
راه قرآن و عترت، همان راهی است که ما را به درستی با راه خدا (صراط مستقیم) آشنا میکند. صراط مستقیم، یعنی راه راستی که هیچ کجی و انحراف در آن وجود ندارد.
ببخشید اگر پر حرفی کردم.

طارق
۱۳۸۹/۰۱/۱۵, ۰۱:۵۰
با او


ضمن عرض سلام ، اما در مورد مساله ي تاپيك :


اول توجه كنيد كه يك وقت در مورد ميزان و معيار تشخيص درستي و غلطي اعمال براي ما انسان ها بحث مي كنيد و يك وقت از ميزان و معيار سنجش اعمال ما توسط خداوند.كه به هر دو اشاره مي كنم.


ببينيد دوست عزيز ، ميزان و معيار اعمال در هر دو مورد ، حق است. حق يعني آنچه كه درست است و آنچه كه بايد باشد و آنچه كه زيبايي و كمال در آن است.


------------------------------------------------------------------------------------------


1. اين حق در ارتباط با فهم و تشخيص ما ؛


حالا اين حق يك حقيقت واحد است ، هر جا به شكلي جلوه گر است.يك جا به صورت صداقت ، يك جا به صورت ايثار ، يك جا به صورت علم ، يك جا به صورت وفا و .... .يعني اين حق در هر جا به شكلي از فضائل جلوه گر مي شود.



اما ممكن است سوال كنيد كه خود اين حق را چطور تشخيص داده و بشناسيم؟


ابزار شناخت و معرفت به حق ، سه چيز است.كه حتي مي توان گفت حق ، حقيقتِ خود آنهاست.آن سه چيز عبارت اند از :


1. وحي قرآني و كلام معصوم


2. عقل برهاني


3. كشف عرفاني



اما استفاده از خود اينها هم آنطور كه كامل باشد به ابزاري نياز دارد؛


براي فهم وحي قرآني و كلام معصوم؛ لازم است به جوانب مختلف و فاكتور هايي كه در علم تفسير و علم الحديث ذكر شده توجه كنيم.مثلا اينكه نكات زبان عربي را در فهم آيات لحاظ كنيم.شان نزول و نكات بلاغي و مسائل مربوط به علوم قرآن از جمله محكم و متشابه قرآن و... .


براي فهم عقل برهاني؛ بايد برهان را خوب بشناسيم.بدانيم برهان محتوايي دارد و قالبي.محتواي برهان و قالبش را خوب بشناسيم.مثلا بدانيم كه محتواي برهان از يقينيات تغذيه مي شود و قالبش از قالب هاي صحيح منطقي است.


براي فهم كشف عرفاني؛ هم يا بايد استاد كاملي داشت و يا شهود عرفاني را به علم و برهان ، به اصول عرفان و برهان ارائه كرد و معني درست ان را فهميد.


اين حالت كلي اينهاست.
اما همه ي افراد انساني در قبال اين سه ، دو حالت دارند.يا متخصص اند يا مقلد.


يا خودشان دنبال اينها مي روند و بعضي يا همش را خودشان فرا ميگيرند و يا از كسي كه مطمئن هستند انسان سالمي است و اينها را خوب ياد گرفته تقليد مي كنند.
در بعضي موارد اينها در زندگي ، همه مكلف هستند به امر خدا كه خودشان مطالعه و بررسي كنند مثل اصول اعتقادي ، چون اعتقاد به اصول دين هم خودش يك عمل است.
در بعضي موارد هم مي توانند از متخصص تقليد كنند از جمله مسائل فقهي كه امور خاص زندگي از جمله معاملات و عبادات خاص است.
در مسائل ديگر هم مثل اخلاقيات ، نيازي به تخصص نيست ، نياري به تقليد هم نيست ، خوبي ها و بدي ها را مي شناسند و در اعمال روزانه ، به خوبي ها عمل مي كنند و از بدي ها دوري مي كنند.



2. اين حق از جهت سنجش اعمال ما توسط خداوند؛


به اين نكات اين نكته ي خيلي خيلي مهم را هم اضافه كنيد كه؛ طبق آيه ي لا يكلف الله نفسا الا وسعها ، خدا از هر كس چه در فهم اصول دين ، چه در انجام دستورات فقه و چه در اخلاقيات در حد علم و توان فرد توقع دارد و توقع و ميزان و معيار سنجش اعمال كه همانا حق است ، از جانب خدا براي همه يكسان نيست.
مسلما در عبوديت و بندگي توقعي كه از آيت الله قاضي بوده ، خدا از من ندارد.
و همچنين پيشاپيش خداوند احتمال خطا در اعمال بندگان را ديد و پيشاپيش ابزاري بنام توبه را براي پاكسازي و بازگشت در اختيار انسان قرار داد.

ما بايد در حد فهم و توانمان به حق عمل كنيم و اگر هم اشتباهي كرديم توبه كنيم.اين چنين باكي از خسران و ذلالت نيست.



الحمد لله الذي جعلنا من المتمسّكين بولاية اميرالمومنين
زياده عرضي نيست.
التماس دعا


طارق

belher2
۱۳۸۹/۰۱/۱۵, ۰۷:۳۹
سلام وعرض ادب خدمت دوستان گرامي علي الخصوص سلمان فارسي-روشني -وطارق كه همانا نجمي ثاقب تيره گيها را مي زدايد. از همه شما بسيار سپاسگزارم.در مطالب ارزنده برخي موارد برايم مبهم است وان اينكه تفاوت درستي ونادرستي اعمال -وسنجش ان توسط ذات پاك اله چيست؟ مگر اين دو با هم تفاوت دارد؟واينكه اگر منظور از ميزان حق است وحق انچه كه درست است وانچه كه بايد باشد وتمام خوبيها وزيبائي هاست.پس چگونه جزاي بديها رامي سنجد؟وخود حق چگونه مورد قياس قرار ميگيرد؟خوب وخوبت وبهترين- چگونه در ان مشخص ميشود؟در تعريف حق توضيح داده شده است.كه از كلام وحي-عقل برهاني-كشف عرفاني ميتوان به حق پي برد.پيرو كمله كامل وزيباكه:علي(ع)مع الحق والحق مع علي ويدور الحق حول علي.كه علي(ع)با حق است وحق با علي است وحقيقت به محوريت علي در چرخش است.اما عمل علي وارزش كارش در ميزان عمل قرار ميگيرد.بنا بر اين ظرف سنجش عمل بايداز مظروف بزرگتر باشد.حال احاديث وروايتها وموضوع تقليد واجتهاد نيز تحت الشعاع مورد فوق است.ومنبع وحي وكلام ذات پاك خدا هم كه انقدر وسيع است كه در ادراك مانمي گنجد.واگر تكليف هر كس به اندازه وسعش باشد .بنا بر اين ما ميزان را محدود كرده ايم واينكه ايا مشخص است كه وسع ما چقدر است؟دل هر چه دراين باده بسيار شتافت...يك موي ندانست ولي موي شكافت...اندردل من هزار خورشيد بتافت...اخر به كمال ذره اي راه نيافت.به هر حال اگر سؤالاتي كه دارم معقول به نظر ميرسد تقاضاي راهنمائي دارم.

roshani
۱۳۸۹/۰۱/۱۵, ۱۸:۲۶
دوست گرامی سلام
قبل از هر چیز باید متذکر بشم که نبایستی خودمونو درگیر بازی با الفاظ و معانی بکنیم. آن چه که مهم است این است که عمل، مسئولیت آوره. لذا سئوال این میشه که چه چیزی باید در یک عمل حفظ بشه تا اون مسئولیت رو تأمین کنه. برای پاسخ به همین پرسشه که به دنبال معیار یا همان میزان می گردیم. وقتی هم که حرف از مسئولیت در عمل باشه، حرف از پیامد عمل هم به میون می آید که از نظر ما همان پیامدهای دنیوی و اخروی عمل هستش.
نکته دوم اینکه ممکنه در ارزیابی های خودمون از فاکتورهایی خاص استفاده کنیم که براشون اسم های متعدد بذاریم. معمولا اون چه که به عنوان بایسته ها و شایسته ها و کمال و زیبایی، در افکار و رفتار خودمون مورد توجه داریم، رو ارزش میخونیم. حق، کمال، سعادت، درستی، زیبایی، حقیقت، تکلیف، و بسیاری از این موارد، جزو ارزشها هستند.
نکته سوم این که وقتی به چیزی نسبت ارزش میدیم، مثلا میگیم حقّّ هستش، ممکنه لحاظهای مختلفی داشته باشه. به طور نمونه وقتی میگیم علی با حق است حق با علی است...، ممکنه منظور از حق، خدا باشه و این یعنی علی با خداست و ... . ممکن هم هست که حق یعنی درستی و حقیقت و این یعنی اگه دنبال راه درستی، درستی با علی و هر جا علی باشه درستی هم هست. علی به دلیل داشتن جایگاه الهی خودش، دارای ارزشی هستش که اونو تبدیل به میزان میکنه. این یعنی برخی چیزها و برخی انسانها به دلیل وجود ارزشی که در آن ها وجود داره، خودشون تبدیل به میزان میشن. همینطوره اصطلاحات ارزشی ای مثل زیبایی، خوبی و ... . پس بایستی توجه داشته باشیم که چه مفهوم و ما بازایی رو اتخاذ میکنیم.
نکته چهارم این که، ارزش، دارای مراتب هستش. یعنی برخی ارزشها هستن که بهتر از ارزشهای دیگه ان. خوبی و خوبتری و بهتری افکار و رفتارها، متناسب با اون مرتبه ارزشی ای هستن که در عمل حفظ شدن. اونوقت عمل بد، عمل ضد ارزش هستش. ارزش اعمال به تناسب میزان ارزشهای الاهی و انسانی ای که در اون وجود داره با هم متفاوتند. ممکنه در یک عمل چند تا ارزش حفظ شده و در عمل دیگه ارزشهای کمتر یا بیشتری. مسلما از حیث ارزشمندی، این اعمال با هم متفاوتند. پس بایستی ببینیم چه ارزش و چه مرتبه ای از ارزش رو در رفتارها مون مد نظر قرار میدیم.
نکته پنجم این که زندگی انسان، تابعی از عقایدشه. انسان ها به دلیل تفاوتهای معرفتی ای که دارند، جهانبینی های متعددی رو شکل میدن. لذا ارزشهای مختلفی رو به وجود میارن و گاه چیزهایی رو ارزش میگذارن که ممکنه اصلا ضد ارزش باشن و اگر جهان بینی اونا عوض بشه، حتما اعتقادشون در باب ارزشها اصلاح میشه. به هر حال، انسانها همان چیزی رو در عملشون نشون میدن که با توجه به عقایدشون، اونا رو به عنوان ارزش دنبال میکنن.
نکته ششم این که برای تشخیص حقیقت، راههای مختلفی وجود داره که دوستمون طارق هم بهشون اشاره کرد. اگه وحی و معصومین و راه کشف و شهود، میون ما انسانها مشترک نباشه (یعنی بعضی به اونا معتقد باشن و بعضی نباشن (که البته اعتقاد داشتن یا نداشتن ما و بعضی دیگه، ملاک حقیقت داشتن یا نداشتن اونا نیست) )، راه عقل منطقی، مشترک میون ما انسان هاست. (گرچه باز در همین جا هم کسانی هستن که نه تنها وحی بلکه عقل رو هم رد میکنن. باز این متاثر از جهانبینی حاکم بر افراد هستش.)
بنابراین، به اینجا می رسیم که ا- چرا بایستی دنبال معیاری برای عمل باشیم. (شاید کلی ترین جواب برای این سئوال، اشاره به مسئله مسئولیت باشه. در همین جا هم مسئله تفاوت جهان بینی ها تاثیر داره.) 2- در برابر چه چیزهایی مسئولیم. (پاسخ به این پرسش باز به جهانبینی ها وابسته هستش. شاید باز کلی ترین پاسخ به این پرسش، ارزشهایی باشن که به اونا متوسل میشیم.) 3- چطوری ارزشهای رو میشناسیم. ( باز با مدنظر قرار دادن تفاوت در افکار انسانها، کلی ترین پاسخ این که ما منابع مختلفی داریم از جمله عقل.) 4- تفاوت اعمال از حیث خوبی وبدی و خوبی و بهتری به چه چیزی وابسته هستش. ( کلی ترین پاسخ اینه که وابسته به میزان ارزش یا ارزشهاییه که در اون عمل حفظ میشن.)
اما به طور کل، اگه به عقاید خودمون برگردیم، از اونجا که خدا جامع همه ارزشها هستش و راه خدا بهترین راه زندگیه و خدا کرامت انسان ها رو در عقل و اختیار و مسئولیت قرار داده، با توجه به اینها، ما ارزشهای خودمون رو شکل میدیم و همونا رو ملاک عمل میکنیم. من نمیگم اونچه میگم حتما نظر اسلامه. ولی تا اونجایی که من اسلام رو شناختم، خدا بالاترین ارزشه و رضای خدا بیشترین ارزش رو داره. وقتی خدا در عمل رعایت بشه، حتما اخلاق و حقوق و حرمتهای دیگه هم حفظ میشه. لذا، راه عبودیت، کاملترین راه و انگیزه عبودیت، بهترین انگیزه، و رضای الاهی بهترین میزان عمل هستش. اما این رو هم بایستی توجه داشته باشیم که رضای الاهی گاهی با براورده شدن ارزشی که در یک عمل وجود داره به دست میاد. خدا خوبی ها رو در رفتارهای خوب قرار داده و قدرت و راههای شناخت اونا رو هم بهمون داده و الا تکلیف به اون چه که خارج از وسع ماست، میشد.
هم عذر میخوام که وقتتون رو گرفتم و هم امیدوارم مفید واقع بشه.

belher2
۱۳۸۹/۰۱/۱۶, ۰۷:۲۱
:sham::sham::sham::sham:
دوست عزيزم روشني سلام ممنون از اينهمه مطالب ارزنده ات:من تمام جهانبيني اسلامي را با مطالعه قبول كرده ام.والحمدلله هر چه ديده ام خوبي است.بازي با الفاظ را هم قبول ندارم.ولي بعضي ممكن ها را هم نمي شود قبول كرد همانطور كه نمي شود رد كرد.وبراي همين است كه علم كلام وفلسفه وفقه واصول نيز درگير خيلي از ممكن ها هستندتا به يقين برسند.با اين وجود نتيجه اي كه از مطالبتان گرفتم اين است كه:مقياس درعمل انسان بسته به ارزش انست وتاآنجا كه امكان داشته باشد هر عمل نيك باعمل نيكي كه ارزشمند تر ازانست سنجيده ميشود.ودر نهايت بزرگترين ارزش را ذات پاك خدا مي سنجدوارزش گذاري ميكند.آيا غير از اين است.؟

roshani
۱۳۸۹/۰۱/۱۶, ۱۴:۲۴
سلام belher
ممنونم که مطالب رو با دقت میخونی. نتیجه گیری شما از مطالبم درسته. و من با اصلاح، تکرارش میکنم. مقیاس در عمل انسان همان ارزشی است که در عمل حفظ شده است. (ارزش ها ناظر به حق و ناحق، خوبی و بدی، کمال و نقص، و زیبایی و زشتی، هستن.) ارزش ها دارای درجات هستن و همین باعث می شود یک عمل با ارزش خاص والاتر یا پایین تر از یک عمل دیگر باشد تا جایی که به ضد ارزش میرسیم که اینجا عمل می شود بد. از انجا که خدا بالاترین ارزش را دارد، رضای خدا نیز عمل را تبدیل به بهترین عمل میکند. ارزش های دارای درجات دوم وسوم وجود دارند تا پایین ترین سطح آن. لذا گاهی می رسیم به اعمالی که خنثی هستند یعنی ارزشی در آن ها نیست ضد ارزش هم در آن ها نیست. به محض این که درای ضد ارزش شدند، می شوند بد.
در باب سنجش اعمال هم خداوند بزرگترین محاسبه کننده و بزرگترین پاداش و جزا دهنده است. در دنیا نیز ما انسانها با عقل و دلیل و منطق و عاطفه و احساس مسئولیت مان، بر اساس ارزشهایی که در زندگی انسان ها وجود دارد اعمال را سنجش می کنیم. مثلا اگر در مقایسه جان و مال، جان ارزش بیشتری در حیات انسان دارد، پس اون که با جان خود ایثار میکند بهتر است از کسی که با مال خود ایثار می کند.
در باب اعمال مباحث زیادی به خصوص از حیث ارزش اخلاقی شان، وجود دارد که این جور فضاها خیلی مجال مناسبی برای ارائه انها نیست چون گستردگی زیادی دارند. همین قدر بدانیم که اعمالی داریم که خوبند؛ اعمالی هم داریم که بدند؛ اعمالی هم هستند که نه خوبند و نه بد (اما ممکن است به عنوان این که ابزار و مقدمه ای برای کارهای دیگرند ممکن است خوب یا بد باشند؛ خوب و بد ها هم به دلیل میزان ارزش یا ضد ارزشی که در آنها وجود دارد، قابل درجه بندی هستند. انسان با توجه به قدرت عقل و اختیار و مسئولیت و معرفت و امور اکتسابی دیگر، که او را قادر به درک ارزشها و شکل دادن و پیاده کردن آن ها توی زندگی میکنه، تجربه ارزشی زندگی خودش رو پیش میبره. بر همون اساس هم ارزش اعمال خودش رو محاسبه میکنه. (و چنان که قبلا هم گفتم، همه این ها تحت تاثیر جهان بینی انسانها هستش. برای همینه که انسانها عقاید و ارزشهای مختلفی رو شکل دادن. اما مهمترین تجربه های ارزشی انسان ها که در طول تاریخ حیات انسان بر زندگی حاکم بوده و در حقیقت فلسفه های حیات انسان رو شکل و رنگ دادن، معمولا عبارت بودن از دین و خدا، اخلاقیات وسعادت، رفاه و برخی امور دیگه.).
ببخشید پر حرفی کردم.

مقداد
۱۳۸۹/۰۲/۰۶, ۲۲:۱۰
بنام خدا .سلام دوستان كانوني.انچه كه مسلم است تمام اعمال ما ثبت وجزا وپاداش ان روزي نصيب خودمان ميشود.اما معيار سنجش اعمال ما چيست؟ترازوئي كه ذره اي ثواب يا گناه راكه از دانه خردل كوچكتر است بسنجد. واز اندازه گيري انبوهي از ثواب يا گناه كه حتي كل ملائك نمي توانند انرا محاسبه كنند در نماند؟ وايا در اين بازهءبينهايت خوبي وبيهنايت بدي پيوستگي وجود دارد.بقول اساتيد رياضيات ايا حدي براي ان مشخص است؟يا ما مجبوريم خوب بد را از راههاي اجتهاد وعبوديت وتقيلد و وسلوك و....طي كنيم ودر اخر منتظر بمانيم تا اعمالمان سنجيده شود؟يا بقول حافظ:كس ندانست كه سر منزل مقصود كجاست...انقدر هست كه بانگ جرسي مي ايد.اگر راهنمائي فر مائيد ممنونم:gig:


پاسخ:
با عرض سلام خدمت تمامی دوشتان عزیز،در پاسخ به این سوال بنده مطالبی را خدمت دوستان عرض می کنم:
همه كارهاي انسان - اعم از چهره ظاهري آنها و چهره باطني آنها - در نامه عمل او ثبت و ضبط شده است و هيچ چيز از آن پوشيده نيست و ظاهراً در موقف ميزان، مشخص مي‏شود كه سمت و سوي او به كدام جهت است؛ به سمت حق است يا باطل:
«وَ الْوَزْنُ يَوْمَئِذٍ الْحَقُّ فَمَنْ ثَقُلَتْ مَوازِينُهُ فَأُولئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ وَ مَنْ خَفَّتْ مَوازِينُهُ فَأُولئِكَ الَّذِينَ خَسِرُوا أَنْفُسَهُمْ بِما كانُوا بِاياتِنا يَظْلِمُونَ: و وزن در آن روز حق است. كسي كه ميزان‏هاي [عمل‏] آنان سنگين است، همان رستگارانند و كساني كه ميزان‏هاي آنها سبك است، افرادي‏اند كه سرمايه خود را به خاطر ستمي كه نسبت به نشانه‏هاي ما مي‏كردند، از دست داده‏اند».{اعراف (7)، آيه 8 و 9}؛ همچنين سوره مومنون (23)، آيات 101 - 108.

آن‌چه در آن روز وزن مي‌شود، خود عمل است نه عامل‌، بدين معنا كه اگر اعمال‌، از گروه رفتارهاي نيك بود، سبب سنگيني ميزان (ترازو) شده‌، در نتيجه براي آن‌، حكم بهشت صادر مي‌شود، و چنان‌چه عمل از دسته كارهاي بد بود، موجب سبكي ميزان شده‌، در نتيجه براي آن به دوزخ‌، حكم داده مي‌شود.(الميزان‌، علامه طباطبايي‌، ج 8، ص 7، دارالكتب الاسلامية‌.)

در روايتي آمده است: زنديق درباره اين آيه از امام صادق(ع) مي‏پرسد:«قال أو ليس توزن الأعمال قال(ع) لا إن الأعمال ليست بأجسام و إنما هي صفة ما عملوا و إنما يحتاج إلي وزن الشي‏ء من جهل عدد الأشياء و لايعرف ثقلها أو خفتها و إن الله لا يخفي عليه شي‏ء. قال: فما معني الميزان؟ قال(ع): العدل. قال فما معناه في كتابه فَمَنْ ثَقُلَتْ مَوازِينُهُ؟ قال(ع): فمن رجح عمله»{الاحتجاج، ج 2، ص 351}.
«پرسيد: آيا اعمال را وزن نمي‏كند؟ امام فرمودند: خير! اعمال اجسام نيستند؛ بلكه آنچه عمل مي‏گردد، توزين مي‏شود. كسي نيازمند وزن كردن چيزها است كه به عدد آن نادان باشد و همچنين سنگيني و سبكي آن را نداند؛ و از خداوند هيچ چيزي پنهان نيست.
او پرسيد: معناي ميزان چيست؟ امام فرموند: عدل. او گفت: معناي اين آيه «كسي كه ميزانش سنگين است» چيست؟ امام فرمودند: كسي كه عملش راجح باشد».

واحد سنجش نيز، "حق است‌; مثلا ميزان سنجش نماز، نماز كامل يا نماز حق است‌، و همين طور اعمال ديگر، از اين رو، وزنه‌اي كه با آن‌، اعمال سنجيده مي‌شود، حق مي‌باشد. پس‌، هر عملي‌، به اندازه‌اي كه از حق بهره دارد، سنگين خواهد داشت‌; همان گونه كه عمل‌، به دليل مشتمل نبودن بر حق‌، باطل بوده و هيچ وزني نخواهد داشت‌.(المیزان؛ج8‌، ص 8.)

همچنين امير المومنين(ع) در تفسير اين آيه مي‏فرمايد:
«و معني قوله(فَمَنْ ثَقُلَتْ مَوازِينُهُ) وَ (مَنْ خَفَّتْ مَوازِينُهُ) فهو قلة الحساب و كثرته و الناس يومئذ علي طبقات و منازل فمنهم من يحاسب حساباً يسيراً و ينقلب إلي أهله مسروراً و منهم الذين يدخلون الجنة بغير حساب لأنهم لم‏يتلبسوا من أمر الدنيا و إنما الحساب هناك علي من تلبس بها هاهنا و منهم من يحاسب علي النقير و القطمير و يصير إلي عذاب السعير و منهم أئمة الكفر و قادة الضلالة فأولئك لايقيم لهم وزناً و لا يعبأ بهم بأمره و نهيه يوم القيامة و هم في جهنم خالدون (و تلفح وجوههم النار و هم فيها كالحون) (فَمَنْ ثَقُلَتْ مَوازِينُهُ فَأُولئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ){الاحتجاج، ج 1، ص 244}.
و معناي كسي كه ميزانش سنگين باشد» و «كسي كه ميزانش سبك باشد» عبارت از كمي و زيادي حساب است و مردم در آن روز بر طبقات و جايگاه‏هاي مختلفي هستند: گروهي به سرعت محاسبه مي‏شوند و با شادماني به سوي خاندان خود باز مي‏گردد؛ گروهي بدون حساب وارد بهشت مي‏شوند؛ زيرا خود را به دنيا آلوده نكرده‏اند و حساب قيامت براي كساني است كه در دنيا خود را آلوده كرده‏اند؛ و گروهي بر كمترين و كوچكترين [امر ]محاسبه مي‏شوند و به سوي عذاب دردناك رانده مي‏شوند و از ايشان است پيشوايان كفر و رهبران گمراهي كه براي آنها هيچ ميزاني برپا نمي‏شود؛ آنها در روز قيامت هيچ ارجي ندارند و در دوزخ جاودانه هستند و (شعله‏هاي سوزان آتش [همچون شمشير] به صورت‏هاي‏شان نواخته مي‏شود و در دوزخ چهره‏اي عبوس دارند)پس كساني كه ميزان‏هاي‏شان سنگين باشد، آنها رستگاراند».
در آن روز ؛ حساب در دستان خداوند متعال است و همگي از روي عدالت حسابرسي مي‏شوند: (وَ نَضَعُ الْمَوازِينَ الْقِسْطَ لِيَوْمِ الْقِيامَةِ فَلا تُظْلَمُ نَفْسٌ شَيْئاً وَ إِنْ كانَ مِثْقالَ حَبَّةٍ مِنْ خَرْدَلٍ أَتَيْنا بِها وَ كَفي‏ بِنا حاسِبِين:ما ترازوي عدل را در روز قيامت برپا مي‏كنيم. پس به هيچ كس كمتر ستمي نمي‏شود و اگر به مقدار سنگيني يك دانه خردل باشد، ما آن را حاضر مي‏كنيم. و كافي است كه ما حساب كننده باشيم».{انبياء (21)، آيه 47}.
امام صادق(ع) در تفسير آيه (وَ نَضَعُ الْمَوازِينَ الْقِسْطَ لِيَوْمِ الْقِيامَةِ) مي‏فرمايند:«الْأَنْبِيَاء ُ وَ الْأَوْصِيَاءُ:يعني، انبيا و اوصياي آنان موازين قسط هستند كه ديگرن با آنها سنجيده مي‏شوند».{كافي، ج 1، ص 419}. آري اگر آنها در دنيا راهنمايان مردمان هستند كه براي هدايت بايد بدان‏ها اقتدا كنند، در قيامت نيز موازين قسط و عدل هستند كه هر كس با نسبتش با آنها سنجيده مي‏شود.
همچنین در برخی روايات آمده است كه منظور از حق‌ّ در آية شريفه مزبور، كه ميزان سنجش اعمال در قيامت است‌، پيامبران‌، امامان‌، پاكان و نيكاني هستند كه در پرونده اعمالشان‌، هيچ نقطه تاريكي وجود ندارد.(بحارالانوار، محمدباقر مجلسي‌، ج 7، ص 252، دار احيأ التراث العربي‌.) نيز در حديثي مي‌خوانيم‌: "امير مؤمنان علي‌(ع) و امامان از دودمان او، ميزان‌هاي سنجش اعمالند."(همان‌، ص 251.)
از روايت حضرت علي(ع) روشن شد كه همه مردمان در «موقف ميزان» توقف ندارند؛ بلكه سران ايمان و سران شرك، مستقيماً به بهشت و جهنم مي‏روند. بنابراين ميزان فقط براي «متوسطين» است. حضرت زين العابدين امام سجاد(ع) سخني دارند كه با توجه به آن بسياري از مطالب روشن مي‏شود:
«اعْلَمُوا عِبَادَ اللَّهِ أَنَّ أَهْلَ الشِّرْكِ لَا يُنْصَبُ لَهُمُ الْمَوَازِينُ وَ لَا يُنْشَرُ لَهُمُ الدَّوَاوِينُ وَ إِنَّمَا يُحْشَرُونَ إِلَي جَهَنَّمَ زُمَراً وَ إِنَّمَا نَصْبُ الْمَوَازِينِ وَ نَشْرُ الدَّوَاوِينِ لِأَهْلِ الْإِسْلَامِ فَاتَّقُوا اللَّهَ عِبَادَ اللَّهِ وَ اعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ لَمْ يُحِبَّ زَهْرَةَ الدُّنْيَا وَ عَاجِلَهَا لِأَحَدٍ مِنْ أَوْلِيَائِهِ وَ لَمْ يُرَغِّبْهُمْ فِيهَا وَ فِي عَاجِلِ زَهْرَتِهَا وَ ظَاهِرِ بَهْجَتِهَا وَ إِنَّمَا خَلَقَ الدُّنْيَا وَ خَلَقَ أَهْلَهَا لِيَبْلُوَهُمْ فِيهَا أَيُّهُمْ أَحْسَنُ عَمَلاً لآِخِرَتِهِ»{همان، ص 75}:بندگان خدا اگاه باشيد! براي مشركان ميزان‏ها نصب نمي‏شود و ديوان‏ها (نامه‏هاي عمل) منتشر نمي‏گردد. آنها گروه گروه به سوي جهنم محشور مي‏شوند. بلكه نصب ميزان و نشر ديوان تنها براي مسلمانان است. پس بندگان خدا! از خدا پروا داشته باشيد و آگاه باشيد كه خداوند عزو جل، گل زود گذر دنيا را براي هيچ يك از دوستانش دوست ندارد و آنها را بر زيبايي‏هاي زودگذر و شادماني‏هاي ظاهري آن ترغيب نمي‏كند؛ بلكه دنيا و اهل دنيا را تنها براي اين آفريده تا آنها را بيازمايد كه كدام يك در آن براي آخرتش نيكوتر كار مي‏كند».
برخي، از اين دسته روايات استفاده كرده‏اند كه مواقف ميزان و حساب فقط مخصوص مؤمنان است. اما به نظر مي‏رسد كه چنين نباشد. زيرا آيات قرآن مردم را در قيامت به يك اعتبار به دو دسته و به اعتبار ديگر، به سه دسته و به اعتبار سوم به شش دسته تقسيم مي‏كند.

z_j_14
۱۳۸۹/۰۲/۰۷, ۰۸:۱۳
میزان اعمال امیر مومنان، امام علی علیه السلام هستن.
یعنی در ترازوی سنجش اعمال در یک کفه اعمال ما و در کفه دیگر امام علی علیه السلام
هستن
واینکه اعمال ما خیلی کمتر از حد اماممونه این دیگر حساب کتابای خداست!!
منظورم اینه که بعضی از اعمال هر چند کوچک این ترازو را بسیار سنگین میکنند و در روایت داریم که محبین اهل بیت میزان و ترازو ندارند:Moshtagh:

bina88
۱۳۸۹/۰۲/۰۷, ۰۸:۵۲
بنام خدا .سلام دوستان كانوني.انچه كه مسلم است تمام اعمال ما ثبت وجزا وپاداش ان روزي نصيب خودمان ميشود.اما معيار سنجش اعمال ما چيست؟ترازوئي كه ذره اي ثواب يا گناه راكه از دانه خردل كوچكتر است بسنجد. واز اندازه گيري انبوهي از ثواب يا گناه كه حتي كل ملائك نمي توانند انرا محاسبه كنند در نماند؟ وايا در اين بازهءبينهايت خوبي وبيهنايت بدي پيوستگي وجود دارد.بقول اساتيد رياضيات ايا حدي براي ان مشخص است؟يا ما مجبوريم خوب بد را از راههاي اجتهاد وعبوديت وتقيلد و وسلوك و....طي كنيم ودر اخر منتظر بمانيم تا اعمالمان سنجيده شود؟يا بقول حافظ:كس ندانست كه سر منزل مقصود كجاست...انقدر هست كه بانگ جرسي مي ايد.اگر راهنمائي فر مائيد ممنونم:gig:
اعمال انسان دارای ماهیت است.
همانطور که می دانیم اگر عملی را نسان انجام دهد (منظور از عمل همان پندار کردار و گفتار انسان است) اگر ماهیتی از جنس خداوند داشته باشد (دارای خمیره و شالوده پاک در پندار گفتار و رفتار) از نوع اعمال نیک
و
اگر دارای خمیره و شالوده شیطانی باشد از نوع اعمال پلید می باشد .

دسته ای از اعمال هستند که به نسبه از هرکدام از این دو نوع در خود دارند و اصطلاحا اعمال خاکستریند. اکثر قریب به اتفاق این اعمال به اعمال پلید شباهت دارند ولی خداوند متعال انسان را در این هنگام مدد خواهد کرد که این دسته از اعمال را (که متاسفانه بخش اعظمی از اعمال ما را تشکیل می دهند) به اعمال نیک بدل کنیم.

میزان از آن لحظه ای صورت می گیرد که شخص به آن عمل دست می زند خواه نیک و یا پلید باشد.
یعنی به محض اینکه شخصی عملی انجام می دهد همان دم اثرش را بر روح و روان خود احساس می کند.
امیدوارم مطلبی را ناگفته نگذاشته باشم.
یاحق

دستهای خالی
۱۳۸۹/۰۲/۰۷, ۱۴:۳۰
اینجا هم یه صحبت هایی در همین مورد شده شاید به کارتون خورد.
http://www.askquran.ir/showthread.php?p=273928#post273928

پاسخگوی اعتقادی 4
۱۳۸۹/۰۳/۱۹, ۲۳:۰۷
بنام خدا .سلام دوستان كانوني.انچه كه مسلم است تمام اعمال ما ثبت وجزا وپاداش ان روزي نصيب خودمان ميشود.اما معيار سنجش اعمال ما چيست؟ترازوئي كه ذره اي ثواب يا گناه راكه از دانه خردل كوچكتر است بسنجد. واز اندازه گيري انبوهي از ثواب يا گناه كه حتي كل ملائك نمي توانند انرا محاسبه كنند در نماند؟ وايا در اين بازهءبينهايت خوبي وبيهنايت بدي پيوستگي وجود دارد.بقول اساتيد رياضيات ايا حدي براي ان مشخص است؟يا ما مجبوريم خوب بد را از راههاي اجتهاد وعبوديت وتقيلد و وسلوك و....طي كنيم ودر اخر منتظر بمانيم تا اعمالمان سنجيده شود؟يا بقول حافظ:كس ندانست كه سر منزل مقصود كجاست...انقدر هست كه بانگ جرسي مي ايد.اگر راهنمائي فر مائيد ممنونم:Gig:

در پاسخ به این که معیار سنجش اعمال ما چیست باید گفت که :

در آیات مبارکات و روایات واردۀ از ائمّه طاهرین :alayhe: وارد است که خداوند در دنیا برای اعمال انسان میزانی قرار داده است، و در آخرت نیز اعمال را وزن میکنند. ولیکن باید به دو نکته توجه کرد که :

اولا : مراد از وزن کردن ، چیزی شبیه ترازوهایی که ما در دنیا می بینیم که دارای دو کفه هستند و ... نیست.

ثانیا : در هیچ آیه و خبری دیده نمی شود که در یک کفّه ترازوی اعمال، حسنات و در کفّه دیگر سیّئات را می گذارند؛ بلکه آیات و روایات همه در دلالت بر این مطلب اتّفاق دارند که حسنات دارای ارزش و ثقل بوده و سیّئات بی ارزش و بدون ثقل است .

در آن عالم آنچه که دست انسان را می گیرد حسنات است، و سیّئات در آنجا تاب مقاومت و ایستادگی را ندارند. کسی که اعمال نیکوی او زیاد باشد میزان او سنگین است؛ و کسی که اعمال نیکویش کم باشد میزانش سبک است، و سیّئات موجب خفّت و سبکی میزان می گردد.

در کتاب «توحید» صدوق در تفسیر آیه شریفه: «فَمَن ثَقُلَتْ مَوَ'زِینُهُ و فَأُولَـ'ئکَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ * وَ مَنْ خَفَّتْ مَوَ'زِینُهُ ...؛ و در آن روز (معیار) سنجش، حق است؛ پس هر که اعمال وزن شده اش سنگین شد هم آنان رستگارانند. و هر که اعمال وزن شده اش سبک باشد،....» (اعراف/8 و 9)

از حضرت أمیرالمؤمنین علیه السّلام وارد است که فرمودند: «فَإنَّمَا یَعْنِی الْحِسَابَ؛ تُوزَنُ الْحَسَنَاتُ وَالسَّیِّئَاتُ. وَالْحَسَنَاتُ ثِقْلُ الْمِیزَانِ وَالسَّیِّئَاتُ خِفَّةُ الْمِیزَانِ؛ خداوند از این آیه حساب را اراده فرموده است؛ حسنات و خوبی ها، و سیّئات و بدی ها را اندازه میگیرند و حسنات سنگینی میزان است و سیّئات سبکی آن است».

یعنی میزان و معیار تمام خوبی ها و بدی هائی را که انسان در دنیا بجای آورده است حسنات است.
اعمال حسنه و اعمال سیّئه انسان را با معیار و میزان عمل نیک می سنجند.
در آنجا شجاعت حَسَن یک میزان دارد، سخاوت نیکو یک میزان دارد، عبودیّت و عفّت نیکو هر کدام یک میزان دارند؛ و تمام مراتب شجاعت انسان را از خوب و بد با آن میزان شجاعت اندازه گیری می کنند، و تمام مراتب عبودیّت انسان را از مراتب خوب و پسندیده و یا از مراتب بد و نکوهیده با آن میزان عبودیّت می سنجند؛ و هکذا در تمام صفات و اخلاق و ملکات، در هر کدام یک معیار و میزان بخصوصی است که آن صفت را با آن می سنجند.

با توجه به دو مطلب فوق می توان گفت که :

مراد از میزان اعمال در روز قیامت نمونه کامل حُسن و تقوی و صبر و ایثار و جهاد و وَرع و عدالت و عبودیّت و یقین و توحید در هر امّتی از امّت های گذشته، یعنی پیامبر آنان و وصّی آن پیامبر و کتاب و شریعتی است که خداوند برای آنها فرستاده است.

و در این امّت آخر الزّمان وجود مقدّس رسول اکرم :sallallah: و حضرت صدّیقه اطهر فخر بانوان عالم سیّدۀ نساء العالمین و اوصیای دوازده گانه آن پیامبر مکرّم :alayhe: است که اوّل آنها حضرت امیرالمؤمنین علیّ بن أبی طالب و بعداً یازده فرزند او یکی پس از دیگری است که آخرین آنها حضرت قائم آل محمّد حجّة ابن الحسن العسکریّ عجلّ الله تعالی فرجه الشّریف می باشد. وجود آنان و توحید و عبادت و جهاد و انفاق و صفات نفسانیّه و عقائد و ملکات آنان همه و همه میزان و معیار برای تشخیص مقدار صفات حسنه از امّت آخر الزّمان است.

----->>

1- از مسلّمات قرآني و روايي است كه در دنيا و روز رستاخيز اعمال انسان با وسيله خاصي سنجيده مي‌شود،

2- این سنجش با ترازوها دنيايي نیست .

3- میزان به وسیله "قرآن و پيامبران و امامان معصوم:alayhe: و افراد صالح" مي‌باشند.

belher2
۱۳۸۹/۰۳/۲۱, ۰۹:۱۸
بنام خالق پيدا وپنهان...خداي دوزخ وفردوس ميزان .تشكر از مطالب پاسخگوي محترم.درموارد ايشان دو نكته وجود دارد اول اينكه سیّئات بی ارزش و بدون ثقل است .پس درجه بد وبدتر وبدترين چه ميشود بالاخره بعضي گناهان انقدر نمره منفي دارند كه حسنات را از بين ميبرند(يذهبن السيئات)ودوم اينكه بهترين حسنات مثلا"درجه عفت حضرت فاطمه (س)به چه چيزي مقايسه ميشود؟داستاني را يكي از دوستانم نقل كرد(منبع ان يادم نيست واصراري بررد و قبولش ندارم)
..مردعربي ار پيامبر(ص) پرسيد درقيامت علي (ع) به حسابمان ميرسد؟حضرت فرمود:به حسابش رسيدگي ميشود.مرد پرسيد شما اين كاررا ميكني ؟حضرت فرمود بحسابم رسيدگي مشود.گفت ملائك؟فرمود بحساب همه خودپروردگار رسيدگي ميكند.مرد گفت نجوني!خدائي كه من ميشناسم مرا ميبخشد ورفت.حضرت فرمود او به فضل الهي اميد وارست چه بسا رستگار شود...بنا بر اين اگر با تمام سنجش ها لطف حق دخالت نكند تكليف همه ما روشن است.ليكن مگر لاتقنطوا (من رحمه الله)دستم نگيره...من از يا ويلنا انديش ديرم

پاسخگوی اعتقادی 4
۱۳۸۹/۰۳/۲۱, ۱۸:۲۴
بنام خالق پيدا وپنهان...خداي دوزخ وفردوس ميزان .تشكر از مطالب پاسخگوي محترم.درموارد ايشان دو نكته وجود دارد اول اينكه سیّئات بی ارزش و بدون ثقل است .پس درجه بد وبدتر وبدترين چه ميشود بالاخره بعضي گناهان انقدر نمره منفي دارند كه حسنات را از بين ميبرند(يذهبن السيئات) [/b]



نتیجه پست قبل این شد که : ميزان در جهان ديگر " حق " است.





به اين معنا كه كار هر كسي با حق سنجيده مي‏شود. به هر نسبت كه كار مطابق با حق باشد شايسته ثواب، و به هر نسبت كه مخالفت با حق باشد، سزاورا كيفر خواهد بود.



هرچه فاصله عمل با حق ، بیشتر باشد آن عمل ، بدتر خواهد بود.




نکته :

معصومین :alayhe: ميزانِ اعمال هستند زیرا این بزرگواران با حق ملازم هستند. از اين رو معيار براي سنجش اعمال قرار گرفته اند.

در زيارت حضرت علي«عليه السلام» مي‏خوانيم: السلام عليك يا ميزان الَاْعمال؛ سلام بر تو اي كسي كه وسيله سنجش اعمال ما در روز قيامت هستي.

پاسخگوی اعتقادی 4
۱۳۸۹/۰۳/۲۱, ۱۸:۴۶
دوم اينكه بهترين حسنات مثلا"درجه عفت حضرت فاطمه (س)به چه چيزي مقايسه ميشود؟ [/b]

از مجموعه احادیث این گونه به دست می آید که :

مسأله سنجش اعمال انسان و میزان ، مربوط به متوسطين است؛ و شامل اوليا و انبيا نمي‏شود. متوسطین يعني، كساني كه اعتقاد داشته‏اند، ولي داراي گناه و تعلقاتي هم بوده‏اند.

امام علی ( علیه السلام) می فرمایند:

«و معني قوله (فَمَنْ ثَقُلَتْ مَوازِينُهُ) وَ (مَنْ خَفَّتْ مَوازِينُهُ) فهو قلة الحساب و كثرته و الناس يومئذ علي طبقات و منازل فمنهم من يحاسب حساباً يسيراً و ينقلب إلي أهله مسروراً و منهم الذين يدخلون الجنة بغير حساب لأنهم لم‏يتلبسوا من أمر الدنيا و إنما الحساب هناك علي من تلبس بها هاهنا و منهم من يحاسب علي النقير و القطمير و يصير إلي عذاب السعير و منهم أئمة الكفر و قادة الضلالة فأولئك لايقيم لهم وزناً و لا يعبأ بهم بأمره و نهيه يوم القيامة و هم في جهنم خالدون (و تلفح وجوههم النار و هم فيها كالحون) مومنون (23)، آيه 104. (فَمَنْ ثَقُلَتْ مَوازِينُهُ فَأُولئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ) الاحتجاج، ج 1، ص 244.

و معناي «كسي كه ميزانش سنگين باشد» و «كسي كه ميزانش سبك باشد» عبارت از كمي و زيادي حساب است و مردم در آن روز بر طبقات و جايگاه‏هاي مختلفي هستند:
گروهي به سرعت محاسبه مي‏شوند و با شادماني به سوي خاندان خود باز مي‏گردد؛
گروهي بدون حساب وارد بهشت مي‏شوند؛ زيرا خود را به دنيا آلوده نكرده‏اند و حساب قيامت براي كساني است كه در دنيا خود را آلوده كرده‏اند؛
و گروهي بر كمترين و كوچكترين [امر ]محاسبه مي‏شوند و به سوي عذاب دردناك رانده مي‏شوند و از ايشان است پيشوايان كفر و رهبران گمراهي كه براي آنها هيچ ميزاني برپا نمي‏شود؛ آنها در روز قيامت هيچ ارجي ندارند و در دوزخ جاودانه هستند و (شعله‏هاي سوزان آتش [همچون شمشير] به صورت‏هاي‏شان نواخته مي‏شود و در دوزخ چهره‏اي عبوس دارند) پس كساني كه ميزان‏هاي‏شان سنگين باشد، آنها رستگاراند».


از روايت حضرت علي(علیه السلام) روشن شد كه همه مردمان در «موقف ميزان» توقف ندارند؛ بلكه سران ايمان و سران شرك، مستقيماً به بهشت و جهنم مي‏روند.
بنابراين ميزان فقط براي «متوسطين» است.

پس با این تفسیر ، حضرت زهرا ( سلام الله علیها) از سران ایمان می باشد و عملشان با چیزی سنجیده نمی شود.بلکه ایشان میزان برای دیگر انسان ها هستند.

احادیث دیگری هم در این زمینه موجود است که به دلیل طولانی شدن بحث از آوردن آن ها خودداری می کنیم.

belher2
۱۳۸۹/۰۳/۲۲, ۰۸:۱۴
نتیجه پست قبل این شد که : ميزان در جهان ديگر " حق " است.





به اين معنا كه كار هر كسي با حق سنجيده مي‏شود. به هر نسبت كه كار مطابق با حق باشد شايسته ثواب، و به هر نسبت كه مخالفت با حق باشد، سزاورا كيفر خواهد بود.



هرچه فاصله عمل با حق ، بیشتر باشد آن عمل ، بدتر خواهد بود.




نکته :

معصومین :alayhe: ميزانِ اعمال هستند زیرا این بزرگواران با حق ملازم هستند. از اين رو معيار براي سنجش اعمال قرار گرفته اند.

در زيارت حضرت علي«عليه السلام» مي‏خوانيم: السلام عليك يا ميزان الَاْعمال؛ سلام بر تو اي كسي كه وسيله سنجش اعمال ما در روز قيامت هستي.
بنام خدا ايا منظور شما از حق اراده ذات پاك الله كه به صورت اديان اسماني ودر اوج انها اسلام است نمي باشد؟در اين صورت ميزان شريعت پيامبر وآينه تمام نماي ان يعني احاديث مستند از امامان ودستورات مراجع عظام در اين باب وهمچنين دستورات قران كه مفسرين بزرگوار ان را براي ما روشن نموده اندمي باشد آيا غير ازاين است؟:!!:

پاسخگوی اعتقادی 4
۱۳۸۹/۰۳/۲۲, ۱۹:۳۶
بنام خدا ايا منظور شما از حق اراده ذات پاك الله كه به صورت اديان اسماني ودر اوج انها اسلام است نمي باشد؟در اين صورت ميزان شريعت پيامبر وآينه تمام نماي ان يعني احاديث مستند از امامان ودستورات مراجع عظام در اين باب وهمچنين دستورات قران كه مفسرين بزرگوار ان را براي ما روشن نموده اندمي باشد آيا غير ازاين است؟:!!:

حق به معنای چیزی که ثابت است ، پایدار است و حقیقت دارد.

باید رفتار و گفتار انسان مطابق حق باشد. این حق توسط انبیاء و ائمه :alayhe: به دست مردم می رسد.

رفتاری که مطابق حق باشد (یعنی کامل ترین رفتار، که توسط انسان کامل و کسانی که به مقام انسانیت رسیده اند انجام می شود ) میزان برای سنجش اعمال دیگران است.

belher2
۱۳۹۰/۰۷/۳۰, ۱۷:۰۰
بنام خدا
انچه از مباحث قبل دستگیرم شد درنهایت به این مورد برخوردم که:
روزقیامت چه کسی به حساب رسیدگی میکند؟(پاسخ خود خدا به تنهایی)
او میزان را چه کسانی قرا رمیدهد ؟(اولیائ الله)
ایا اصولا نیازی دارد که مقیاس را عمل اولیا خود قرار دهد؟ یا خود که واضع میزان است نیازی به ان ندارد؟یعنی هر عمل بنده را بسته به شرایط منحصر به فرد ان بنده میسنجد؟که احتمال دارد مثلا صدقه دادن یک نفرتهی دست هزاران برابربیشتر ار صدقه انسان متمول ولی به همان مقدار باشد؟

پاسخگوی اعتقادی 4
۱۳۹۰/۰۷/۳۰, ۲۱:۳۳
بنام خدا
انچه از مباحث قبل دستگیرم شد درنهایت به این مورد برخوردم که:
روزقیامت چه کسی به حساب رسیدگی میکند؟(پاسخ خود خدا به تنهایی)
او میزان را چه کسانی قرا رمیدهد ؟(اولیائ الله)
ایا اصولا نیازی دارد که مقیاس را عمل اولیا خود قرار دهد؟ یا خود که واضع میزان است نیازی به ان ندارد؟یعنی هر عمل بنده را بسته به شرایط منحصر به فرد ان بنده میسنجد؟که احتمال دارد مثلا صدقه دادن یک نفرتهی دست هزاران برابربیشتر ار صدقه انسان متمول ولی به همان مقدار باشد؟

با سلام خدمت شما

در پست های قبل به این مطلب رسیده شد که :


ميزان در جهان ديگر " حق " است.

به اين معنا كه كار هر كسي با حق سنجيده مي‏شود. به هر نسبت كه كار مطابق با حق باشد شايسته ثواب، و به هر نسبت كه مخالفت با حق باشد، سزاورا كيفر خواهد بود.

هرچه فاصله عمل با حق ، بیشتر باشد آن عمل ، بدتر خواهد بود.

نکته :معصومین :alayhe: ميزانِ اعمال هستند زیرا این بزرگواران با حق ملازم هستند. از اين رو معيار براي سنجش اعمال قرار گرفته اند.

در زيارت حضرت علي«عليه السلام» مي‏خوانيم: السلام عليك يا ميزان الَاْعمال؛ سلام بر تو اي كسي كه وسيله سنجش اعمال ما در روز قيامت هستي.


یکی از مصادیق حق این است که شرایط انجام عمل در سنجش آن عمل تاثیر داشته باشد.

belher2
۱۳۹۰/۰۸/۰۱, ۰۳:۱۲
روايت حضرت علي(علیه السلام) روشن شد كه همه مردمان در «موقف ميزان» توقف ندارند؛ بلكه سران ايمان و سران شرك، مستقيماً به بهشت و جهنم مي‏روند.
بنابراين ميزان فقط براي «متوسطين» است.

پس با این تفسیر ، حضرت زهرا ( سلام الله علیها) از سران ایمان می باشد و عملشان با چیزی سنجیده نمی شود.بلکه ایشان میزان برای دیگر انسان ها هستند.

ایا با این تعریف میتوان گفت که ارزش گزاری بر اعمال اولیا ئ علیهم السلام صورت نمی گیرد؟یا نهایت ارزش را بر اعمال ایشان باید قائل شد؟واینکه ارزش اولیاء الله نسبت به همدیگر سنجیده نمیشود؟بالاخره یک نفر یا چند نفر هرچند به انداره ذره ای هم باشد نسبت به دیگری یا دیگران سبقت خواهد داشت یا اینکه امکان دارد ارزشها دسته بندی شوند وهر کدام در رشته ای از ارزش نسبت به دیگری بالاتر باشنددرانصورت معیار بهترین ارزش چه خواهد شد؟البته اینکه حق مطلق وحقیقت مطلق معیار ارزش است سوال است که همان حق مطلق مگر غیر از قضاوت کامل باری تعالی است به طور مثال صبر ایوب زبانزد در رشته صبر است از خود گذشتگی ومظلومیت اباعبد الله از همه مصائب بالاتر است غربت امام رضا و.....پس درمیابیم که هرکدام از اولیائ الله در بحث خاصی سرامدند .

پاسخگوی اعتقادی 4
۱۳۹۰/۰۸/۰۱, ۱۸:۴۴
ایا با این تعریف میتوان گفت که ارزش گزاری بر اعمال اولیا ئ علیهم السلام صورت نمی گیرد؟یا نهایت ارزش را بر اعمال ایشان باید قائل شد؟واینکه ارزش اولیاء الله نسبت به همدیگر سنجیده نمیشود؟بالاخره یک نفر یا چند نفر هرچند به انداره ذره ای هم باشد نسبت به دیگری یا دیگران سبقت خواهد داشت یا اینکه امکان دارد ارزشها دسته بندی شوند وهر کدام در رشته ای از ارزش نسبت به دیگری بالاتر باشنددرانصورت معیار بهترین ارزش چه خواهد شد؟البته اینکه حق مطلق وحقیقت مطلق معیار ارزش است سوال است که همان حق مطلق مگر غیر از قضاوت کامل باری تعالی است به طور مثال صبر ایوب زبانزد در رشته صبر است از خود گذشتگی ومظلومیت اباعبد الله از همه مصائب بالاتر است غربت امام رضا و.....پس درمیابیم که هرکدام از اولیائ الله در بحث خاصی سرامدند .


وَ الْوَزْنُ يَوْمَئذٍ الْحَقُّ فَمَن ثَقُلَت مَوَزِينُهُ فَأُولَئك هُمُ الْمُفْلِحُونَ * وَ مَنْ خَفَّت مَوَزِينُهُ فَأُولَئك الَّذِينَ خَسِرُوا أَنفُسهُم بِمَا كانُوا بِئَايَتِنَا يَظلِمُونَ(اعراف/8-9)
و وزن كردن (اعمال و سنجش ارزش آنها) در آن روز حق است ، كسانى كه ميزانهاى (عمل ) آنها سنگين است رستگارانند.* و كسانى كه ميزانهاى (عمل ) آنها سبك است افرادى هستند كه سرمايه وجود خود را به خاطر ظلم و ستمى كه به آيات ما مى كردند از دست داده اند.


معناى وزن اعمال در روز قيامت تطبيق اعمال بر حق است، به اين معنا كه هر شخصى پاداش نيكش به مقدار حقى است كه عمل او مشتمل بر آن است ، در نتيجه اگر اعمال شخصى ، به هيچ مقدارى از حق مشتمل نباشد از عملش جز هلاكت و عقاب بهره و ثمره عايدش ‍ نمى شود.(ترجمه تفسير الميزان ،ج 8 ،ص 14.)

ممكن است در اعمال واحد مقياسى باشد كه با آن عمل آدمى سنجيده شود، مثلا براى نماز واحدى باشد از جنس خود آن كه همان نماز حقيقى و تمام عيار است ، و براى زكات و انفاق و امثال آنها مقياس و واحدى باشد از جنس خود آنها، و همچنين براى گفتار واحدى باشد از جنس خودش ، و آن كلامى است كه تماميش حق باشد و هيچ باطلى در آن راه نيافته باشد. (ترجمه تفسير الميزان ،ج 8 ،ص 11.)

به بیان دیگر:


(در قیامت) انسانها و اعمالشان را با پيامبران بزرگ و اوصياى آنها مقايسه مى كنند و در اين مقايسه روشن مى شود كه تا چه اندازه با آنها شباهت دارند.
از همين طريق ((افراد)) و ((اعمال )) وزين از بى وزن و سنگين از تو خالى و با ارزش از بى ارزش ، و پرمايه ها از بى مايه ، تشخيص داده مى شوند.


اين احتمال نيز وجود دارد كه هر يك از پيامبران و امامان و بندگان خاص خدا به حكم شرائط زندگيشان در يك يا چند جهت الگو بودند و هر كدام در جنبه اى بطور آشكارترى مى درخشيدند، و به اين ترتيب هر يك ميزان سنجشى در آن قسمت خواهند بود.
تفسير نمونه ،ج 14 ،ص328- 329.

belher2
۱۳۹۰/۰۸/۰۴, ۱۲:۴۰
بنام حق
با تشكر از زحمات پاسخگوي گرامي
اولا جسارت است كه درخواست كنم مطالب ارسالي را ازنظر رنگ واندازه براي مطالعه مناسب تر است با رنگ هاي تيره تر وخطوط بولت ارسال نماييد
اما بد
چنانچه برخي از اعمال اوليا الله توسط افراد ديگر سنجيده شود اين حق انتخاب سنجش با خود خدا نيست؟