PDA

توجه ! این یک نسخه آرشیو شده میباشد و در این حالت شما عکسی را مشاهده نمیکنید برای مشاهده کامل متن و عکسها بر روی لینک مقابل کلیک کنید : چه كنیم كه فرزندانمان یكدیگر را دوست داشته باشند؟



╫❀نیایش❀╫
۱۳۸۹/۱۱/۰۸, ۲۱:۴۶
http://www.roboimages.com/image/ri51129/Islamic_graphic_glitter_comments-%20%28317%29.gif




همه ی والدین امیدوارند كه فرزندانشان به یكدیگر عشق ورزیده و احترام بگذارند، یا حداقل از آنها انتظار دارند كه همبازی خوبی برای یكدیگر باشند و رفاقت و سازگاری داشته باشند.



با وجود این، سروصداها و برخوردهای بین فرزندان تنشهای زیادی در خانه ایجاد می كند و پدرو مادر را درمانده می سازد.




http://img.tebyan.net/big/1388/05/44101799414022021182269854170162281687.jpg




اما چه كنیم تا فرزندانمان یكدیگر را دوست بدارند، همان قدر كه ما دوستشان داریم ؟


و چگونه می توان كمی صلح و آرامش به فضای خانه
هدیه كرد ؟



http://www.pichak.net/blogcod/zibasazi/06/image/pichak.net-70.pnghttp://www.pichak.net/blogcod/zibasazi/06/image/pichak.net-70.png

╫❀نیایش❀╫
۱۳۸۹/۱۱/۰۹, ۱۹:۰۴
http://sl.glitter-graphics.net/pub/1033/1033931jzqjy41239.gif

هریک از فرزندان به طور طبیعی به خواهر یا برادر خود عشق می ورزند. آنها می خواهند که دوست بدارند و دوست داشته شوند.

همه فرزندان نیازمند توجه و آغوش گرم والدین خود هستند. توجه مستقیم و اندیشیدن به نیازها و خواسته های آنان و در دسترس بودن والدین از مهمترین نیازهای کودکان به شمارمی آیند.

زمانی که والدین به نیازهای مهم کودکان توجه نکنند، آنها به آسیب دیدگی روحی دچار می شوند که به صورت ناامیدی و بی اعتنایی بروز می کند.

در بیشتر موارد ، فرزندان، احساسات خود را پنهان می کنند ؛ زیرا کسی در اطراف و نزدیکی آنان وجود ندارد تا شنونده گفته های آنان باشد و از احساسات نهفته آنها با خبر شود.

زمانی که والدین به فرزند دیگر توجه می کنند یا اینکه با دوست خود به گفتگو مشغولند ، احساسات کودک آسیب دیده تحریک می شود. او بیش از پیش نسبت به توجه والدین احساس نیاز می کند، نیازی فوری و اضطراری که باید به آن پاسخ داد.

http://sl.glitter-graphics.net/pub/1033/1033931jzqjy41239.gif

╫❀نیایش❀╫
۱۳۸۹/۱۱/۱۰, ۱۹:۴۷
http://sl.glitter-graphics.net/pub/1033/1033931jzqjy41239.gif

کودکی که نسبت به توجه والدین خود احساس نیاز می کند، به طور طبیعی ولی در شرایطی دور از انتظار والدین احساس درونی و نهفته خود را آشکار می سازد.

احساساتی که به شکل گریه کردن ، خندیدن ، بدخلقی ، عرق کردن ، لرزیدن ، دعوا کردن بروز می کند و به منظور جلب توجه و رضایت پدرومادر آشکار می شود.

این رفتارها ادامه می یابد تا عملکرد والدین متوقف شود و توجه آنها به سوی فرزندشان معطوف گردد.


شنیدن حرفهای فرزندان بدون قضاوت کردن راه مناسبی است که به فرزندان کمک می کند تا بتوانند فشار روانی موجود را بر طرف سازند.


پس از یک گریه طولانی ، کودک می داند که جایگاه مطمئنی برای عشق ورزیدن درانتظار اوست وهمه اطرافیان از اضطراب و نگرانی حاصل از فشار روانی ای که او را آزار می دهد، باخبر شده اند.

http://sl.glitter-graphics.net/pub/1033/1033931jzqjy41239.gif

╫❀نیایش❀╫
۱۳۸۹/۱۱/۱۰, ۱۹:۴۸
http://sl.glitter-graphics.net/pub/1033/1033931jzqjy41239.gif


مداخله کردن در درگیریهای کودکان ممکن است آسیب دیدگی را بیشتر کند.

در این هنگام به فرصت کافی نیاز داریم تا گفته های آنان را بشنویم و درفرصتی مناسب احساسات خود را بیان کنیم .


توجه به این مطالب به والدین کمک می کند تا هنگام در گیری فرزندان برخورد مناسبی داشته باشند.

بیشتر کودکان نسبت به فرزند دیگر احساس حسادت و خشم دارند. اما هرگز احساسات کودک به این دو محدود نمی شود، اگر چه از نظر پدر ومادر، شاخص ترین احساسات کودک به حساب می آیند.

http://sl.glitter-graphics.net/pub/1033/1033931jzqjy41239.gif

╫❀نیایش❀╫
۱۳۸۹/۱۱/۱۱, ۱۹:۲۷
http://sl.glitter-graphics.net/pub/1033/1033931jzqjy41239.gif

اگر براي هر يك از فرزندان زماني مناسب صرف كنيم و شنونده اظهارات و احساسات آنها باشيم ، احساس آنها درباره توجه ما به آنها بدون خدشه مي ماند و مطمئن هستند كه براي والدين خود اهميت دارند.

با دقت وهوشياري مداخله كنيد يا حداقل پس از 5 دقيقه ي اول درصحنه حاضر شويد. حضور به موقع شما درصحنه درگيري ، كمك مي كند تا بتوانيد به مسئله پي ببريد و مانع عصبانيت فرزندان و صدمه زدن يا اهانت كردن آنها به هم بشويد.

پيش از شروع و ادامه يافتن درگيري ، راحت تر مي توان اضطراب و ناراحتي موجود را برطرف ساخت.

اگر نتوانستيد به موقع حاضر شويد از فرزندانتان عذرخواهي كنيد : " متأسفم از اين كه نتوانستم به موقع حاضر شوم و از بروز حوادث ناراحت كننده جلوگيري كنم . به من بگوييد چه اتفاقي افتاده است ؟"

http://sl.glitter-graphics.net/pub/1033/1033931jzqjy41239.gif

╫❀نیایش❀╫
۱۳۸۹/۱۱/۱۳, ۲۲:۵۹
http://sl.glitter-graphics.net/pub/1033/1033931jzqjy41239.gif


فرزندان ما پس از درگیری می‌توانند به راحتی رفتاری دوستانه با یكدیگر داشته باشند، البته درصورتی كه مورد سرزنش قرا رنگیرند.


اگر والدین بتوانند درخانواده به طور منصفانه رفتار كنند و مسئولیت ها‌را برعهده بگیرند، فرزندان می‌توانند احساسات درونی خود را بهتر ابراز كنند و از آسیب دیدگی های روحی در امان بمانند. به آرامی و نرمی با آنها‌گفت و گو كنید.


به نوبت از هر یك از آنها‌بپرسید كه چه اتفاقی افتاده و به سخنان هردو با دقت گوش دهید. بیان كردن احساسات درونی مهمترین بخش درگیری است . به آنها‌فرصت كافی بدهید ؛


زیرا برقراری پیوند دوباره نیاز به زمان كافی دارد.


http://sl.glitter-graphics.net/pub/1033/1033931jzqjy41239.gif

mohebbe mother
۱۳۸۹/۱۱/۱۴, ۰۹:۱۶
سلام

╫❀نیایش❀╫
۱۳۸۹/۱۱/۱۴, ۲۰:۱۰
سلام


علیکم السلام
خیلی خوش آمدید :Gig:

╫❀نیایش❀╫
۱۳۸۹/۱۱/۱۸, ۲۲:۰۰
http://sl.glitter-graphics.net/pub/1163/1163737bacv23d3tm.gif

در برخی موارد، یكی از كودكان به دیگری ضربه وارد كرده و فرار می كند. در این گونه موارد، واكنشهای خود را تغییر دهید؛ به طور مثال بار اول وقت بیشتری با كودك آسیب دیده یا مجروح صرف كنید و سپس به سوی فرد دیگر بروید. بار دوم فقط به كودك آسیب دیده توجه كنید.

هر دو كودك به كمك شما نیازمندند . كودكی كه ضربه را وارد كرده احساس پشیمانی می كند ، او فرد بی مسئولیتی نیست بلكه نتوانسته احساس خود را بیان كند و كنترل خود را ازدست داده است .

اغلب كودكان یكدیگر را دوست دارند و به طور طبیعی به سوی هم كشیده می شوند . اگر والدین به موضوع هایی كه دوستی فرزندانشان را پایدار و مستحكم تر می كند توجه داشته باشند، روابط دوستانه بین فرزندان تداوم خواهد یافت.

http://sl.glitter-graphics.net/pub/1163/1163737bacv23d3tm.gif

╫❀نیایش❀╫
۱۳۹۰/۰۲/۰۸, ۱۰:۱۳
http://sl.glitter-graphics.net/pub/1163/1163737bacv23d3tm.gif




بچه ها همیشه به دنبال بهانه می گردند تا بتوانند احساسات درونی خود را بیرون بریزند،


به طور مثال هنگامی كه بستنی می خورند اگر فرزند دیگر یك قاشق بیشتر بستنی بخورد، درگیری شروع می شود و از این طریق احساس حسادت، نیاز، درماندگی و عدم پذیرش از سوی آنها ابراز می گردد.


زمانی كه والدین گریه ، بدخلقی و خشم فرزند خود را تحمل كنند و با حوصله به حرف های او گوش كنند ، به اشتباه خود پی می برد .


گوش دادن به سخنان كودكان آسیب دیدگی روحی آنها را ترمیم می كند
و روابط موجود را محكمتر می سازد.



http://sl.glitter-graphics.net/pub/1163/1163737bacv23d3tm.gif

Behrooz_313
۱۳۹۰/۰۲/۰۸, ۱۴:۱۷
سلام
میبخشید پست میزنم
اگر خواستید پاکش کنید
ولی از نظر من مهمترین اصل تو این مورد اینه که اختلاف سنی مناسب رعایت شه
خب وقتی بچه بزرگ 2 سال یا کمتر اختلاف سنی داره
تو این شرایط بچه 2 ساله خودش به محبت نیاز داره ولی نوزاد بیشتر مورد توجه هست
و منطقی هم هست
ولی خب بچه 2 ساله اینو نمیفهمه
محبت میخواد توجه میخواد
از نظر من حدود 7 سال اختلاف خوبه
البته اگر کسی خواست بیشتر از یکی بچه داشته باشه....
یا علی(ع)

The Praises to God
۱۳۹۰/۰۲/۰۸, ۲۲:۴۳
سلام
میبخشید پست میزنم
اگر خواستید پاکش کنید
ولی از نظر من مهمترین اصل تو این مورد اینه که اختلاف سنی مناسب رعایت شه
خب وقتی بچه بزرگ 2 سال یا کمتر اختلاف سنی داره
تو این شرایط بچه 2 ساله خودش به محبت نیاز داره ولی نوزاد بیشتر مورد توجه هست
و منطقی هم هست
ولی خب بچه 2 ساله اینو نمیفهمه
محبت میخواد توجه میخواد
از نظر من حدود 7 سال اختلاف خوبه
البته اگر کسی خواست بیشتر از یکی بچه داشته باشه....
یا علی(ع)
اختلاف سنی کمتر از 2 سال و بیشتر از 5 سال هم برای مادر خطر ناکه و هم برای بچه هامناسب نیست
در ضمن اگر کسی قصد داشتن بیشتر از یک فرزند رو داره
بهتره تا قبل از اینکه بچه ها حس حسادت رو درک کنند خانواده صاحب فرزند دیگه ای بشه.
و اونم تقریبا قبل از 4 سالگی هست

.:MOBAREZ:.
۱۳۹۰/۰۲/۰۸, ۲۲:۴۷
از نظر من حدود 7 سال اختلاف خوبه
البته اگر کسی خواست بیشتر از یکی بچه داشته باشه....
7 سال؟!!! چه خبره!!!
به نظر من سه یا 4 سال خوبه.

╫❀نیایش❀╫
۱۳۹۰/۰۲/۰۹, ۱۵:۱۴
سلام
میبخشید پست میزنم
اگر خواستید پاکش کنید
ولی از نظر من مهمترین اصل تو این مورد اینه که اختلاف سنی مناسب رعایت شه
خب وقتی بچه بزرگ 2 سال یا کمتر اختلاف سنی داره
تو این شرایط بچه 2 ساله خودش به محبت نیاز داره ولی نوزاد بیشتر مورد توجه هست
و منطقی هم هست
ولی خب بچه 2 ساله اینو نمیفهمه
محبت میخواد توجه میخواد
از نظر من حدود 7 سال اختلاف خوبه
البته اگر کسی خواست بیشتر از یکی بچه داشته باشه....
یا علی(ع)


اختلاف سنی کمتر از 2 سال و بیشتر از 5 سال هم برای مادر خطر ناکه و هم برای بچه هامناسب نیست
در ضمن اگر کسی قصد داشتن بیشتر از یک فرزند رو داره
بهتره تا قبل از اینکه بچه ها حس حسادت رو درک کنند خانواده صاحب فرزند دیگه ای بشه.
و اونم تقریبا قبل از 4 سالگی هست

http://sl.glitter-graphics.net/pub/1033/1033931jzqjy41239.gif


:Gol:با سلام خدمت همگی:Gol:
ممنون از نظرات خوبتون

به نظر من همه اینها نسبی است
نمی شه گفت بچه هایی که با هم 7 سال اختلاف سن دارند هیچ مشکلی ندارند
و یا 2 تا 5 سال اختلاف ایده آل است

من خودم به شخصه فرزندانم 8 سال با هم اختلاف سنی دارند البته دومی هنوز خیلی کوچکه و نمی شه چیزی گفت ولی اولی بینهایت مهربانه و می شه گفت حسابی مراقب برادرشه و می شه گفت این هم یک ایده آل که یک فرزند کامل رشد کرده باشه خوب و بد را بدونه تا راحتتر با خواهر و یا برادر بعدی کنار بیاد


همانطور که گفتم به نظر من اختلاف سنی بین فرزندان نسبی است

http://sl.glitter-graphics.net/pub/1033/1033931jzqjy41239.gif

منم گدای فاطمه
۱۳۹۱/۰۵/۰۴, ۱۳:۴۰
5روش برای ايجاد صلح و صفا بين بچه ها


جاي‌ تعجب‌ نيست‌ كه‌ والدين‌ مي‌ توانند در دعواي‌ فرزندان‌ نقش‌ مهمي‌ داشته‌ باشند. روشن‌ است‌ كه‌ هميشه‌ نمي ‌توان‌ بچه‌ها را به‌ طور يكسان‌ مورد توجه‌ قرار داد؛ گاهي‌ بچه ‌اي‌ نياز به‌ توجه‌ بيشتري‌ دارد.به‌ هر حال، هيچ‌ پدر و مادري‌ نمي‌ خواهند در محيطي‌ پر كشمكش‌ زندگي‌ كنند.به كارگيري‌ اين‌ روش‌ها به‌ شما كمك‌ مي ‌كند بين‌ بچه ‌هايي‌ كه‌ با هم‌ اختلاف‌ دارند، صلح‌ و صفا به‌ وجود آوريد.
۱. بــر رفتارهاي‌ مثبت‌ كــــودكان‌ تاكيد كنيد .
بچه‌ها خيلي‌ زود درمي ‌يابند كه‌ دعوا و مشاجره‌ باعث‌ جلب‌ توجه‌ بزرگترها مي‌ شود؛ و اين‌ در حالي‌ است‌ كه‌ همكاري‌ آنها با يكديگر، اغلب‌ مورد توجه‌ قرار نمي ‌گيرد. پس‌ وقتي‌ كودكان‌ به‌ طور مسالمت‌آميز با هم‌ كنار مي‌آيند، آنها را تشويق‌ كنيد.
۲.نقاط‌ شــــروع‌ درگيــــــري‌ را شناسايــــي‌ كنيد.
هر مشاجره‌ و برخورد را ارزيابي‌ كنيد و به‌ دنبال‌ عوامل‌ و انگيزه‌ها باشيد. بچه‌ ها معمولاً وقتي‌ خسته‌ و گرسنه‌ مي‌شوند يك‌ به ‌دو مي ‌كنند. بعضي‌ اوقات‌ هم‌ احساس‌ مي ‌كنند مورد بي ‌اعتنايي‌ والدين‌ قرار گرفته‌ اند و به‌ همين‌ علت‌ براي‌ جلب‌ توجه‌ به‌ دعوا پناه‌ مي ‌برند. اگر عوامل‌ دعوا و اختلاف‌ را بشناسيد و مورد توجه‌ قرار دهيد، مي ‌توانيد از وقوع‌ آن‌ پيشگيري‌ كنيد.
۳. به‌ علايق‌ و توانايي‌هاي‌ بچه‌ها احتــــرام‌ بگذاريد و هر يك‌ را جداگانه‌ تشويق‌ كنيد.
بهترين‌ روش‌ براي‌ اين‌ كه‌ بچه‌ ها از چشم‌ وهمچشمي‌ و رقابت‌ نادرست‌ بپرهيزند، اين‌ است‌ كه‌ اجازه‌ دهيد شخصاً علايقشان‌ را دنبال‌ كنند. در اين‌ صورت‌ آنها هر كدام‌ براي‌ خود سرگرمي‌هاي‌ جداگانه ‌اي‌ خواهند داشت. در ضمن، فعاليت‌هاي‌ آنان‌ بايد با توانايي‌ هايشان‌ سازگاري‌ داشته‌ باشد؛ مثلاً در كار نظافت‌ حياط، اگر بچه ‌اي‌ براي‌ زير و رو كردن‌ خاك‌ باغچه، خيلي‌ كوچك‌ است‌ مي ‌تواند در جمع‌آوري‌ برگ‌ هاي‌ خشك‌ كمك‌ كند. به‌ اين‌ ترتيب‌ فرزند شما مي‌ آموزد كه‌ هر شخص‌ وظيفه ‌اي‌ دارد؛ حتي‌ اگر كارش‌ مهم‌ جلوه‌ نكند و كانون‌ توجه‌ ديگران‌ واقع‌ نشود.
۴.آنها را به‌ حــــرف ‌زدن‌ تشـــــويق‌ كنيد.
وقتي‌ دعواي‌ بچه ‌ها شروع‌ مي ‌شود، با آغاز كردن‌ يك‌ گفت‌ و گو به‌ آنها كمك‌ كنيد كه‌ با صلح‌ و صفا به‌ بحث‌ و مشاجره‌ پايان‌ دهند؛ مثلاً اگر بر سر يك‌ مداد شمعي‌ با هم‌ جدال‌ مي‌ كنند، بگوييد: نمي ‌دانم؛ هر دوي‌ شما همين‌ مداد شمعي‌ را مي ‌خواهيد. ببينيد چطور مي ‌توانيد اين‌ مشكل‌ را حل‌ كنيد كه‌ هر دو راضي‌ و خوشحال‌ شوند. بچه‌ ها براي‌ اين‌ كه‌ بتوانند با موفقيت‌ مشكل‌ را حل‌ كنند، لازم‌ است‌ صحبت‌ هاي‌ طرف‌ مقابل‌ را بشنوند و راه‌ حلي‌ پيدا كنند كه‌ مورد توافق‌ هر دوي‌ آنها باشد. پيوسته‌ از طريق‌ صحبت، آنها را به ‌آرامي‌ راهنمايي‌ كنيد. در نهايت‌ بچه‌ها مي‌آموزند كه‌ مشكلاتشان‌ را خودشان‌ حل ‌و فصل‌ كنند.
۵. قــــانــــون‌ وضــــع‌ كنيد.
گاهي‌ نمي ‌توان‌ جلوي‌ دعواي‌ بچه‌ ها را گرفت، اما بيشتر اوقات‌ مي ‌توانيد خودتان‌ را درگير ماجرا نكنيد. شايد مشكل ‌ترين‌ درس‌ براي‌ تمام‌ والدين‌ اين‌ باشد كه‌ چه‌ مواقعي‌ بايد بحث‌ هاي‌ كودكان‌ را ناديده‌ بگيرند. در اين‌ زمينه، بايستي‌ از قبل‌ رفتارهاي‌ غيرقابل‌ پذيرش‌ را صريحاً مشخص‌ كنيد؛ مثلاً « زد و خورد » رفتاري‌ غير قابل‌ قبول‌ است. در صورت‌ قانون ‌شكني، قوانين‌ انضباطي‌ را اجرا كنيد.

نیلوفر
۱۳۹۱/۰۵/۰۴, ۱۷:۲۲
اول اینکه اگر والدین یک دیگر را دوست داشته باشند و به هم احترام بگذارند، مسلما فرزندان هم با یکدیگر رابطه ی سالمی دارند!
دوم، اگر بین فرزندان فرق باشد، به هم حسادت می کنند، بعد با یکدیگر دشمنی می کنند و نهایتا رابطه ی سالمی نخواهند داشت. پس پدر و مادرها نباید فرق بگذارند!
سوم، یارگیری نباشد! من اسمش را یارگیری گذاشتم! خانواده هایی که مثلا پدر، طرفدار دختر و مادر طرفدار پسر هست...بین والدین و به طریقی فرزندان روابط سالمی وجود ندارد...!
دلایل زیادی می تواند دخیل باشد، بنده همین ها به ذهنم رسید.

دايي حسن
۱۳۹۱/۰۷/۲۹, ۰۴:۳۵
7 سال؟!!! چه خبره!!!
به نظر من سه یا 4 سال خوبه.
سلام
به نظر من 1 تا 2 سال خيلي خوبه بچه بزگتر حسود نميشه

╫❀نیایش❀╫
۱۳۹۱/۰۸/۰۸, ۱۰:۲۱
http://www.pichak.net/blogcod/zibasazi/06/image/pichak.net-70.pnghttp://www.pichak.net/blogcod/zibasazi/06/image/pichak.net-70.png

بچه ها همیشه به دنبال بهانه می گردند تا بتوانند احساسات درونی خود را بیرون بریزند،

به طور مثال هنگامی كه بستنی می خورند اگر فرزند دیگر یك قاشق بیشتر بستنی بخورد،

درگیری شروع می شود و از این طریق احساس حسادت، نیاز، درماندگی و عدم پذیرش از

سوی آنها ابراز می گردد.

زمانی كه والدین گریه ، بدخلقی و خشم فرزند خود را تحمل كنند و با حوصله به حرف های او

گوش كنند ، به اشتباه خود پی می برد .گوش دادن به سخنان كودكان آسیب دیدگی

روحی آنها را ترمیم می كند و روابط موجود را محكمتر می سازد.



http://www.pichak.net/blogcod/zibasazi/06/image/pichak.net-70.pnghttp://www.pichak.net/blogcod/zibasazi/06/image/pichak.net-70.png