PDA

توجه ! این یک نسخه آرشیو شده میباشد و در این حالت شما عکسی را مشاهده نمیکنید برای مشاهده کامل متن و عکسها بر روی لینک مقابل کلیک کنید : دین اسلام چقدر با زندگی دنیا طلبی بشر موافق است؟



omid-07
۱۳۹۰/۰۴/۲۰, ۱۶:۵۸
با سلام

چند سوال در مورد سعادت دنیوی انسان با با آموزه های دینی داشتم

حدود زندگی تجملاتی در ارتباط با رضای خدا ؟
دین اسلام چقدر با زندگی دنیا طلبی بشر موافق است؟
آیا امروزه با آموزه های زندگی امامان معصوم می توان در آسایش زندگی کرد؟
آیا با الگو برداری از زندگی ساده گذشتگانه مان می توان در خوشبختی زندگی کرد ؟

وقتی حدود برای شخص مشخص نباشد انسان دوست دارد با توجه به غریزه دنیا طلبیش تا آنجای که ایمان اجازه می دهد پیش برود
ولی باگذشت زمان و افزایش امکانات مادی ایمان انسان رو به افول و ضعف خواهد کشید و دنیا دوستی و مال اندوزی بیشتر خواهد شد. همانگونه که به چشم هم دیده می شود.


کارشناس بحث : پاسخگوي معارف قرآن

عمار
۱۳۹۰/۰۴/۲۲, ۰۹:۳۲
با سلام
چند سوال در مورد سعادت دنیوی انسان با با آموزه های دینی داشتم
حدود زندگی تجملاتی در ارتباط با رضای خدا ؟
دین اسلام چقدر با زندگی دنیا طلبی بشر موافق است؟


با سلام و عرض ادب
درمورد سوال شما باید عرض کنم که که اگر زندگی تجملی را در مال و ثروت بخواهیم بیان کینم باید اینگونه گفت که از نظر اسلام مال وثروت به خودی خود نه خوب است و نه بد.بلکه اگر نردبان صعود انسان به کمال گردد خوب و اگرموجب دل بستگی آدمی گردد وسد راه شود ناپسند خواهد بود .پس به نوع برخورد انسان به ثروت و هدف از ثروت اندوزی دارد.
نمى توان گفت اسلام در برابر مال و ثروت موضع منفى دارد و با آن صد در صد مخالف است.قرآن مجید در آیة 180سورة بقره از »مال» به » خیر» تعبیرکرده است.

در حدیثى از امام باقر(ع) می خوانیم: » نعم العون الدنیا على طلب الآخرهْْ؛( وسائل الشیعه، ج 12، ص 17) دنیا (مال) کمک خوبى براى رسیدن به آخرت است».
اسلام ثروتى را مى پسندد که در آن نیکى به همگان باشد (احسن کما احسن الله إلیک).(قصص (28) آیة 77)
اسلام ثروتى را مدح مى کند که در آن »لا تنس نصیبک من الدنیا؛(همان.) فراموش نکردن بهره دنیوی» تحقق یابد. بالاخره اسلام ثروتی را مى پسندد که مایة فساد در زمین و فراموش کردن ارزش هاى انسانى و گرفتار شدن در سابقة جنون آمیز »تکاثر» (زیاده خواهی) نگردد و انسان را به »خود برتربینی» و »تحقیر دیگران» و حتى رویارویى با پیامبر و بزرگان دین نکشاند.

ثروت باید وسیله اى باشد برای استفادة همگان، پر کردن خلاء هاى اقتصادی؛ مرهم نهادن بر زخم هاى جانگاه محرومان و براى رسیدگى به نیاز ها و مشکلات مستضعفان. علاقه به چنین ثروتى با چنین هدفی، علاقه به دنیا نیست، بلکه علاقه به آخرت است.

یکى از یاران امام صادق(ع) به آن حضرت گفت : چکار کنم من دنیا را دوست دارم و به آن علاقه مندم! مى ترسم دنیا پرست باشم. امام (ع) فرمود: » با ثروت دنیا چه می خواهى انجام دهی؟» گفت: هزینة خود و خانواده ام را تهیه کنم و به خویشاوندان کمک کنم. در راه خدا انفاق کنم و حج و عمره به جا آورم. امام (ع) فرمود: » لیس هذا طلب الدنیا هذا طلب الآخرهْْ؛ این دنیا طلبى نیست ، بلکه طلب آخرت است».(وسائل الشیعه، ج 12، ص 19.)

اسلام ثروتی را نکوهش می کند که مانع رسیدن به کمال باشد و موجب دل بستگی انسان شود. در چنین حالتی است که خداوند می فرماید: بگو اگر پدران و فرزندان و همسران و اقوام شما واموالی که جمع آوری کرده ایدوتجارتی که از کسادی آن بیمناک هستید و خانه هایی که به آن دل بسته اید در نزد شما محبوب تراند از خدا و رسول وجهاد در راه خدا پس منتطر امر خدا باشید.( توبه (9) أیه 24.)

در این صورت ثروت اندوزى باعث طغیان و سرکشى گردد. از این رو در بعضى از متون اسلامى از ثروت و برخى از ثروتمندان مذمّت شده است. مذمّت از قارون ثروتمندِ مغرور شاهد گویایى بر این موضوع است.
.

عمار
۱۳۹۰/۰۴/۲۲, ۱۰:۰۱
آیا امروزه با آموزه های زندگی امامان معصوم می توان در آسایش زندگی کرد؟ آیا با الگو برداری از زندگی ساده گذشتگانه مان می توان در خوشبختی زندگی کرد ؟ وقتی حدود برای شخص مشخص نباشد انسان دوست دارد با توجه به غریزه دنیا طلبیش تا آنجای که ایمان اجازه می دهد پیش برود ولی باگذشت زمان و افزایش امکانات مادی ایمان انسان رو به افول و ضعف خواهد کشید و دنیا دوستی و مال اندوزی بیشتر خواهد شد. همانگونه که به چشم هم دیده می شود.
سلام مجدد
دوست عزیز سيره اهل بيت براي همه زمان ها است و اصول آن تا قيامت پا بر جاست.اما باید سیره را با دنیای روز خوب تطبیق داد.
بزرگوار دقت بفرمایید که زهد به معناي گريز و نجات از دنيا گرايي افراطي و تخلق به منش و روش زندگي اهل ايمان است. ساده زيستي هم به معناي سامان دهي شكل زندگي به گونه اي است كه مانع حركت معنوي انسان نشود و بلكه هموار كننده راه خدا باشد.

مصاديق اين ساده زيستي در هر زماني متفاوت است, ولي قانون همين است كه گفته شد. اگر انتخاب امكانات زيستي به گونه اي انجام شود كه باعث علاقه و وابستگي دنيوي و موجب غفلت از خدا نشود, صحيح و مورد رضايت خداوند است. پدر و مادر هرگز با حالت هاي معتدل فرزندان خود مخالف نيستند. مخالفت ايشان نشانگر احساس خطر از برخي حالت هاي افراطي است كه بايد از آن احتراز شود.

امام صادق(ع) مي‏فرمايد: «زهد نه آن است كه مال دنيا را تباه كني و نه آنكه حلال آن را بر خود حرام گرداني؛ بلكه زهد آن است كه اعتمادت به آنچه نزد حق است، بيش از آن چيزي باشد كه در نزد خودت يافت مي‏شود».( بحارالانوار، ج 77، ص 172)
اميرمؤمنان علي(ع) مي‏فرمايد: «زهد در يك آيه از قرآن بيان شده است؛ آنجا كه مي‏فرمايد: «تا آنكه به خاطر از دست دادن چيزي، متأسف و متأثر نشويد و بر آنچه به دستتان رسيده، فرحناك نباشيد». (همان، ج 78، ص 37 )
.

قاری قرآن
۱۳۹۰/۰۴/۲۲, ۱۰:۵۱
تا حدی که تعلقات اخروی رو فدای تعلقات دنیوی نکنه

وگرنه کار وتلاش و درآمد وظیفه یه مومنه

:goleroz:

omid-07
۱۳۹۰/۰۵/۰۱, ۱۶:۵۸
با تشکر از دوستان
در ادامه بحث

حالا که تملک به مادیات چندان مغایر با دین و دینداری نیست
به نظر دوستان با توجه به روند افزایش آگاهی و ادراک انسان نسبت به گذشته ها
چرا معنویت در زندگی ما انسان ها کم کم دارد کم رنگ می شه
چرا دوستی و صفا تو محیط های کم جمیعت مثل روستاها بیشتر از جامعه شهری است
چرا محیط پر جمعیت و ماشینی شهرها انسان هارا کم کم از یک موجود با عاطفه به یک موجود خشک تبدیل می کند

اگر دقت کرده باشیم امامان و علمای اسلام هرکدام در زمان حیاتشان. جز قشر متوسط و ساده جامعه قرار می گرفتن
آیا آنها نمی خواستن یا نمی تواستن در نعمت فراوان زندگی کند چرا این دسته انسانهای نمونه سعی می کردن همیشه ساده زندگی کند

امروزه این اگر به زندگی عارفان و علمای عصر خود بنگریم این موضوع را به خوبی مشاهده خواهیم کرد
به اعتقاد من انسان اگر در میان مادیات قرار گیرد هرچند به آنها دل وابستگی نداشته باشد ولی کم کم به داشتن آنها عادت می کند و این کار به مرور یک نوع وابستگی به آن را در دل ایجاد خواهد کرد و این سرآغاز خواهد بود .......

reyhaneh114
۱۳۹۰/۰۵/۰۱, ۱۷:۴۷
تا منظور شما از دنیا طلبی چی باشه؟ به این معنی نباشه که فرد از معنویات غافل شه و مادیات و زندگی دنیایی تمام زندگیشو پر کنه- استفاده از دنیا و امکانات اون باید طوری باشه که فرد رو به سمت هدف والا هدایت کنه- بعدشم خدا که نگفته فقط و فقط دودستی بچسبیم به آخرت، تفریحات حلال هم میخوایم.:reading::Computer::drive::Graphic (32)::Graphic (33)::Graphic (39):

قاری قرآن
۱۳۹۰/۰۵/۰۱, ۱۸:۴۲
به اندازه ای که وابسته نشیم و تعلقات دنیوی مارو از آخرت غافل نکنه

هدف1
۱۳۹۰/۱۰/۲۳, ۱۳:۱۴
کتاب اسلام کتابی میانه رویی هست و گویندش از انسان سعادت و خوشی هر دو جهانش رو می خواد نه یکیش رو

عمار
۱۳۹۰/۱۲/۱۸, ۰۸:۰۴
پرسش:
محدوده زندگی تجملاتی در ارتباط با رضای خدا چقدر است؟و دین اسلام چقدر با زندگی دنیا طلبی بشر موافق است؟
پاسخ:
اگر زندگی تجملی را در مال و ثروت بخواهیم بیان کینم باید اینگونه گفت که از نظر اسلام مال وثروت به خودی خود نه خوب است و نه بد.بلکه اگر نردبان صعود انسان به کمال گردد خوب و اگرموجب دل بستگی آدمی گردد وسد راه شود ناپسند خواهد بود .پس به نوع برخورد انسان به ثروت و هدف از ثروت اندوزی دارد.
نمى توان گفت اسلام در برابر مال و ثروت موضع منفى دارد و با آن صد در صد مخالف است.قرآن مجید در آیة 180سورة بقره از «مال» به «خیر» تعبیرکرده است.
در حدیثى از امام باقر(ع) می خوانیم: » نعم العون الدنیا على طلب الآخرهْْ؛(1) دنیا (مال) کمک خوبى براى رسیدن به آخرت است».
اسلام ثروتى را مى پسندد که در آن نیکى به همگان باشد (احسن کما احسن الله إلیک).(2)
اسلام ثروتى را مدح مى کند که در آن »لا تنس نصیبک من الدنیا؛(همان.) فراموش نکردن بهره دنیوی» تحقق یابد. بالاخره اسلام ثروتی را مى پسندد که مایة فساد در زمین و فراموش کردن ارزش هاى انسانى و گرفتار شدن در سابقة جنون آمیز «تکاثر» (زیاده خواهی) نگردد و انسان را به «خود برتربینی» و «تحقیر دیگران» و حتى رویارویى با پیامبر و بزرگان دین نکشاند.
ثروت باید وسیله اى باشد برای استفادة همگان، پر کردن خلاء هاى اقتصادی؛ مرهم نهادن بر زخم هاى جانگاه محرومان و براى رسیدگى به نیاز ها و مشکلات مستضعفان. علاقه به چنین ثروتى با چنین هدفی، علاقه به دنیا نیست، بلکه علاقه به آخرت است.
یکى از یاران امام صادق(ع) به آن حضرت گفت : چکار کنم من دنیا را دوست دارم و به آن علاقه مندم! مى ترسم دنیا پرست باشم. امام (ع) فرمود: « با ثروت دنیا چه می خواهى انجام دهی؟» گفت: هزینة خود و خانواده ام را تهیه کنم و به خویشاوندان کمک کنم. در راه خدا انفاق کنم و حج و عمره به جا آورم. امام (ع) فرمود: « لیس هذا طلب الدنیا هذا طلب الآخرهْْ؛ این دنیا طلبى نیست ، بلکه طلب آخرت است».(3)
اسلام ثروتی را نکوهش می کند که مانع رسیدن به کمال باشد و موجب دل بستگی انسان شود. در چنین حالتی است که خداوند می فرماید: بگو اگر پدران و فرزندان و همسران و اقوام شما واموالی که جمع آوری کرده ایدوتجارتی که از کسادی آن بیمناک هستید و خانه هایی که به آن دل بسته اید در نزد شما محبوب تراند از خدا و رسول وجهاد در راه خدا پس منتطر امر خدا باشید.(4)
در این صورت ثروت اندوزى باعث طغیان و سرکشى گردد. از این رو در بعضى از متون اسلامى از ثروت و برخى از ثروتمندان مذمّت شده است. مذمّت از قارون ثروتمندِ مغرور شاهد گویایى بر این موضوع است.

پرسش:
آیا امروزه با آموزه های زندگی امامان معصوم می توان در آسایش زندگی کرد؟ آیا با الگو برداری از زندگی ساده گذشتگانه مان می توان در خوشبختی زندگی کرد ؟
پاسخ:
سيره اهل بيت براي همه زمان ها است و اصول آن تا قيامت پا بر جاست.اما باید سیره را با دنیای روز خوب تطبیق داد.
بزرگوار دقت بفرمایید که زهد به معناي گريز و نجات از دنيا گرايي افراطي و تخلق به منش و روش زندگي اهل ايمان است. ساده زيستي هم به معناي سامان دهي شكل زندگي به گونه اي است كه مانع حركت معنوي انسان نشود و بلكه هموار كننده راه خدا باشد.
مصاديق اين ساده زيستي در هر زماني متفاوت است, ولي قانون همين است كه گفته شد. اگر انتخاب امكانات زيستي به گونه اي انجام شود كه باعث علاقه و وابستگي دنيوي و موجب غفلت از خدا نشود, صحيح و مورد رضايت خداوند است. پدر و مادر هرگز با حالت هاي معتدل فرزندان خود مخالف نيستند. مخالفت ايشان نشانگر احساس خطر از برخي حالت هاي افراطي است كه بايد از آن احتراز شود.
امام صادق(ع) مي‏فرمايد: «زهد نه آن است كه مال دنيا را تباه كني و نه آنكه حلال آن را بر خود حرام گرداني؛ بلكه زهد آن است كه اعتمادت به آنچه نزد حق است، بيش از آن چيزي باشد كه در نزد خودت يافت مي‏شود».(5)
اميرمؤمنان علي(ع) مي‏فرمايد: «زهد در يك آيه از قرآن بيان شده است؛ آنجا كه مي‏فرمايد: «تا آنكه به خاطر از دست دادن چيزي، متأسف و متأثر نشويد و بر آنچه به دستتان رسيده، فرحناك نباشيد». (6)
منابع:
1. وسائل الشیعه، ج 12، ص 17.
2. قصص (28) آیة 77.
3. وسائل الشیعه، ج 12، ص 19.
4. توبه (9) أیه 24.
5. بحارالانوار، ج 77، ص 172.
6. همان، ج 78، ص 37.