PDA

توجه ! این یک نسخه آرشیو شده میباشد و در این حالت شما عکسی را مشاهده نمیکنید برای مشاهده کامل متن و عکسها بر روی لینک مقابل کلیک کنید : حکم بکار بردن کلمات ناپسند و مذموم



mostafa272
۱۳۹۱/۰۱/۱۴, ۱۳:۵۵
با سلام

سوال من درمورد فحاشی است.اینکه چه نوع کلماتی فحش هست و حکم آنها حرام و چه الفاظی مکروه و یا مذموم هستند؟ملاک تشخیص چیست؟مثلا کلمه "ابله" یا "نادان" و یا کلمات رکیک هم معنای آنها به کاربردنشان چه حکمی دارد؟

در ضمن می دانیم که صرف تفکر گناه معصیت نیست!با توجه به این موضوع آیا فحاشی کردن با خود(بدون به زبان آوردن کلمه ای) باز هم حرام است و یا مثل تفکر گناه است؟و همین طور به زبان آوردن فحش در خلوت و تنهایی خود؟

مرجع بنده آیت الله بهجت است،لطفا پاسخ ها شامل احکام شرعی باشد نه مباحث اخلاقی!

با تشکر


کارشناس بحث : پاسخگوی احکام 1

پاسخگوی احکام 1
۱۳۹۱/۰۱/۱۸, ۱۸:۰۲
با سلام

سوال من درمورد فحاشی است.اینکه چه نوع کلماتی فحش هست و حکم آنها حرام و چه الفاظی مکروه و یا مذموم هستند؟ملاک تشخیص چیست؟مثلا کلمه "ابله" یا "نادان" و یا کلمات رکیک هم معنای آنها به کاربردنشان چه حکمی دارد؟


به نام خدا و سلام بر شما
وقت بخیر و عذر بابت تاخیر در پاسخ

یکی از نابهنجاری های اجتماعی که می شود گفت در تمام جوامع به نوعی رواج داشته و به صورت پدیده ای در همه جا حتی در میان کودکان و نوجوانان بروز پیدا می کند، مسئله دشنام و ناسزا با واژه ها و الفاظ زشت است.

فحش مفهوم وسیعی دارد و قاعدتا نمی شود مصداق خاصی برای فحش و ناسزا مشخص کرد.

می توانیم اینطور تعریف کنیم که:

فحش و ناسزا به معنای به کاربردن واژه های رکیک و عبارت های تند و زننده ای است که انسان از امور قبیح و مستهجن با عبارات و الفاظ صریح تعبیر کند و کلمات ناشایست و دور از شأن را برزبان جاری نماید.

و یا به عبارت دیگر:

اگر واژه ای در نز عرف توهین به افراد یا اقوام و... باشد، حکم فحش و ناسزا را دارد؛ و البته طبیعیست که عرف همگان یکسان نیست و ممکن است بسته به زمان و مکان متفاوت باشد.

البته فحش و ناسزا نیز ممکن است مانند خیلی از عادت های ناپسند، در اثر تکرار عادی شود. همین امروزه می بینیم که برخی از افراد اینقدر الفاظ ناپسند را در گفتگوهای روزانه خود استفاده می کنند که اصلا توجه به آن ندارند و برایشان (هم متکلم و هم مخاطب) عادی شده است.

بحث پیرامون این موضوعات بیشتر به بخش مشاوره و یا بخش اخلاق مربوط می شود.

-----------------

ادامه دارد...

پاسخگوی احکام 1
۱۳۹۱/۰۱/۱۸, ۲۰:۱۹
نکته دیگر اینکه:

بین لعن و سبّ (فحش و ناسزا) فرق است.

قرآن تصریح دارد که سب و ناسزا حتی به دشمن بدخواه و کافر ممنوع است. (1) اما لعن در مواردی مجاز است و موارد مجاز و عدم جواز آن در قرآن و سنت آمده است که بیان آن ها در حیطه این موضوع نیست.

لعن نشانه برائت، نهى از منكر، بغض، اعلام موضع ... است و در آیات قرآن نیز مکرر استفاده شده است.

کتاب های لغت عموما لعن را به معناى راندن و دور كردن همراه با ناخشنودى و ناراحتى دانسته اند. چنان كه لعن از جانب خدا به معناى قطع رحمت و توفيق دنيوى و عذاب و عقوبت اخروى است. لعن توسط انسان نيز نوعى دعاى بد، نفرين و بدخواهى براى ديگرى مى باشد. (2)

اما فحش و ناسزا (سبّ) اینطور نیست:

فحش كلمه اى است كه بر زشتى در چيزى (گفتار يا كردار) دلالت مى كند و هر چيزى كه از حدّ خود تجاوز كند (به صورت نامطلوب) فاحش ناميده مى شود. (3)


------------------------

1- انعام 108
2- مفردات، راغب اصفهانى، ص 471
3- مقائيس اللغة

پاسخگوی احکام 1
۱۳۹۱/۰۱/۱۹, ۱۱:۱۸
اما در خصوص حکم شرعی که شما سوال کردید:


فحش و ناسزا دارای مراتب مختلفی است که بعضی از آن ها از بعضی دیگر زشت تر است و به حسب عادات و عرف مردم و موارد با هم فرق می کند.

برای همین از نظر حکم شرعی، بعضی از فحش ها و ناسزاها حرام و برخی دیگر مکروه و مذموم شمرده شده است.

مانند: فحش و ناسزا به معصومین علیهم السلام، احکام قذف (تهمت زنا به زن پاکدامن) و... که توضیح و تفصیل احکام آن تحت موضوع این تاپیک نیست.


فحش از روی شوخی:

شوخی هایی هم که گاهی در آن الفاظ توهین ‏آمیز به کار می‏رود حرام است؛ ولی اگر توهین نباشد اما آن کلمات مودبانه نیست، گرچه حرام نیست ولی شایسته است که مسلمان مؤدب باشد و در زبان و اعمال خود از کلمات رکیک استفاده نکرده و مرتکب اعمال و رفتار ناپسند نشود.

پاسخگوی احکام 1
۱۳۹۱/۰۱/۱۹, ۱۱:۴۳
توبه از فحش:

در توبه از فحش علاوه بر پشیمانی و تصمیم بر ترک، باید کسی را که به او فحش داده است راضی کند، ولی اگر راضی نشد یا دسترسی به او نداشت و یا مفسده‏ ای مترتب بر آن باشد، گرچه لازم نیست، ولی اگر نزد فرد یا افرادی به آن شخص فحش داده است، باید جبران آن اهانت را به وسیله تعریف نمودن او در میان مردم و به واسطه دعا و استغفار برای او بنماید.


قانون مجازات اسلامی در مورد فحش و ناسزا:

و البته گرچه نمی شود برای همه موارد تعیین مصداق کرد، ولی در قانون مجازات اسلامی (1) هم داریم که:

هر شخصی که به واسطه گفتن هر کلامی که مخاطب ناخشنود شود، حتی اگر در مجلس حضور نداشته باشد، تعزیر می‌شود. مانند اینکه به کسی بگوید: فاسق، شراب‌خوار، در حالیکه ارتکاب فسق و شراب خواری اش پنهان است نه آشکار.

همچنین اگر به شخصی بگویند: سگ، حقیر، پست، کافر، مرتد، و هرکلمه ای که موجب اذیت مخاطب شود و گوینده معنای آن را بداند و مخاطب مستحق تحقیر نباشد و آن فعل را آشکارا انجام ندهد، موجب تعزیر است.

----------------

1- ماده 139 تا 145 قانون مجازات اسلامی ( و همچنین بندهای بعد)

پاسخگوی احکام 1
۱۳۹۱/۰۱/۱۹, ۱۸:۱۵
چند استفتاء از مراجع معظم تقلید:


سؤال: آیا فحّاشی و توهین به دیگران در صورت عادت اشکال دارد؟

جواب از آیت الله بهجت: حرام است. (1)


سؤال: فحاشی و ناسزا گویی نسبت به یکدیگر چه صورت دارد؟

مقام معظم رهبری: فحاشی جایز نیست.

آیت الله تبریزی : فحاشی و سَباب مؤمن حرام است.

آیت الله مکارم شیرازی: سخنان رکیک و فحاشی شایسته انسان مؤمن نیست و در بسیاری از موارد مصداق محرّمات است .

آیت الله فاضل لنکرانی: اخلاق اسلامی باید در تمام موارد رعایت شود .

آیت الله سیستانی: فحاشی و ناسزا گویی اگر به مؤمن باشد، جایز نیست. (2)


مسأله: آیت الله سیستانی: هِجاء مؤمن حرام است و مراد از آن بیان نواقص و معایب او و بدگویی و مذمّت اوست چه به صورت نثر باشد و چه به صورت شعر ذکر گردد و بدگویی و مذمت مطلق مردم غیر از مؤمن کار نیکویی نیست مگر زمانی‌که مصلحت عامه‌ای این امر را اقتضاء نماید و گاهی در این هنگام بدگویی و مذمت واجب می شود مانند بدگویی و مذمّت از فرد فاسق بدعتگزار تا مردم به بدعتش گرایش پیدا نکنند.

آیات عظام خویی، تبریزی، وحید خراسانی: هِجاء مؤمن و بدگویی و مذمّت از او حرام است ولی بدگویی و مذمّت از مخالف و همچنین فرد فاسق بدعتگزار جایز است تا مردم به بدعتش گرایش پیدا نکنند. (3)


شوخی از طریق فحّاشی

سؤال : آیا فحش دادن حرام است؟ اگر غرض از فحش دادن ، شوخی با مخاطب باشد چه حکمی دارد؟

آیت الله سیستانی: حرام است .

آیت الله بهجت : فحش دادن به اهل ایمان حرام است مگر در صورت مزاحمت با مصلحت لازمه راجحه بر مفسده سَبّ و شَتْم. (4)

- توضیح: یعنی برای دفع مفسده بزرگ تری متکلم مجبور شود به فرد مقابل فحش و ناسزا بگوید. فرض کنید کسی قصد حمله یا تجاوز به خانمی را داشته باشد و... مصادیق دیگر مانند آن.

مقام معظّم رهبری : فحش دادن حرام است .

آیت الله مکارم شیرازی : فحش دادن حرام است و از فحش دادن به صورت شوخی هم بپرهیزید .

آیت الله سید محمد شاهرودی: فحش دادن به مؤمن حرام است چه به شوخی باشد یا جدّی، ولی گاهی شوخی طوری است که معلوم می‌شود قصد فحش ندارد، در این صورت اگر هتک مؤمن نباشد ، اشکال ندارد. (5)


سؤال: آیا گفتن ناسزا بدون حضور مخاطبی که آن را بشنود گناه محسوب می شود ؟

آیات عظام خویی، تبریزی: بله گناه بر آن مترتّب می‌شود و این عمل حرام است. (6)


-------------------------------------

1- استفتائات از محضر آیت الله بهجت ج 4 ص 564 س 6485
2- مسائل جدید ج1 ص 191 و192
3- منهاج الصالحین آیت الله سیستانی ص16م33
منهاج الصالحین آیت الله خویی ص9م30
منهاج الصالحین آیت الله تبریزی ص13 م30
منهاج الصالحین آیت الله وحید خراسانی ص15م30
4- جامع المسائل ج2 س 472
5- استفتاء خصوصی کتبی از مراجع عظام تقلید
6- سؤال : الْهِجاءُ الّذِی لَمْ یُسْمِعْ بِهِ الانسانُ غَیْرَ نَفْسِهِ هَلْ یَتَرَتّبُ عَلَیْهِ الاثْمُ؟ جواب: نَعَمْ یَتَرَتّبُ عَلَیْهِ الاثْمُ فانّهُ حَرامٌ (صراط النجاة ج2 مسائل متعلقه بحیاة الانسان المعاصر ص410س1361)

پاسخگوی احکام 1
۱۳۹۱/۰۱/۱۹, ۲۲:۲۷
در ضمن می دانیم که صرف تفکر گناه معصیت نیست!با توجه به این موضوع آیا فحاشی کردن با خود(بدون به زبان آوردن کلمه ای) باز هم حرام است و یا مثل تفکر گناه است؟و همین طور به زبان آوردن فحش در خلوت و تنهایی خود؟

مرجع بنده آیت الله بهجت است،لطفا پاسخ ها شامل احکام شرعی باشد نه مباحث اخلاقی!



و در مورد این بخش از سوال:

بله، فکر گناه، گناه نیست. تا وقتى که انسان خود را به گناه آلوده نکند، حتى اگر مقدمات آن را فراهم کرده باشد، گناهى در نامه او ثبت نمی شود. و لذا اگر حتی فحش و ناسزایی در فکر خود تصور کنید و به زبان نیاورید، مرتکب حرام و گناه نشده اید.

مورد هم بعید هست اختلاف فتوایی باشد، چون یک قاعده کلی هست. اما اگر اصرار دارید که نظر مرجع خود را به طور خاص در این مورد بدانید، نام مرجع تقلید زنده خود را بفرمایید تا به طور خاص استفتاء شود.

----------------------------------------

اما از نظر اخلاقی (گرچه مورد سوال شما نیست)، ذکر چند نکته و حدیث برای نویسنده و مخاطب ان شاالله خالی از فایده نیست:

درست است که فکر و اندیشه گناه، گناه نیست، اما پاکى و صفاى قلب را از بین مى برد و ممکن است خدای ناکرده انسان را به ارتکاب آن وا دارد.

در حدیثی داریم از آقا امیرالمومنین علی علیه السلام که فرموده اند: «من کثر فکره فى المعاصى دعته إلیها؛» (1)
«کسى که در مورد گناهان زیاد فکر کند، گناهان او را به سوى خود مى کشند».

و همچنین فرموده اند: «خوض النّاس فى شى‏ءٍ مقدّمة الکائن؛(2)
«فرو رفتن و تفکّر در مورد چیزى، سرآغاز وجود و پیدایش آن چیز است».

از حضرت مسیح علیه السلام نیز نقل شده است که به پیروان خود فرمودند: «موسى بن عمران به شما دستور داد زنا نکنید، اما من به شما سفارش مى کنم فکرزنا را هم نکنید، زیرا کسى که به زنا بیاندیشد، مانند کسى است که در اتاق زیبا و رنگ آمیرى شده‏اى، آتش روشن کند. در این صورت هر چند ممکن است خانه در آتش نسوزد، لکن دست کم دود آن را سیاه و خراب مى کند».(3)

-----------------------------

1. غررالحکم،ج5ص321.
2. از غررالحکمج3ص451.
3. بحارالانوار، ج 14، ص 331.

Arian12
۱۳۹۲/۰۴/۰۷, ۱۱:۰۰
سلام.همانطور كه گفتيد فحش در خلوت گناه نيست.يعني حتي اگر به پيامبران يا خداوند باشد چه.البته به صورت غير عمدي اگر به فكر انسان بيايد.منظورم اين است كه اعتقاد قلبي به آن نداشته باشد و فقط به فكر او بيايد.آيا گناه نيست؟

نور
۱۳۹۲/۰۴/۰۷, ۱۶:۲۵
سلام.همانطور كه گفتيد فحش در خلوت گناه نيست.يعني حتي اگر به پيامبران يا خداوند باشد چه.البته به صورت غير عمدي اگر به فكر انسان بيايد.منظورم اين است كه اعتقاد قلبي به آن نداشته باشد و فقط به فكر او بيايد.آيا گناه نيست؟

با سلام و عرض ادب

اگر سهوا به فکر برسد و ادامه ندهد،گناه نیست ولی باید دقت شود در این زمینه به وسواس فکری مبتلا نگردد.

استفتا از دفتر آیه الله خامنه ای در قم

Arian12
۱۳۹۲/۰۴/۰۷, ۱۶:۴۲
منظورتان از اينكه ادامه ندهد چيست؟چون داعماً در ذهنم است البته من براي اينكه مرتكب گناه نشوم بعد از اينكه به يادم آمد ميگويم نبايد گفت.يعني هر فحشي كه براي خداوند به ذهنم مي آيند زود بعد از آن ميگويم نبايد گفت.باز هم ايراد ندارد؟اين را هم بگويم كه هيچ كدام از اين عبارات را به زبان نميگويم.وسواس فكري نوعي بيماري رواني است و متاسفانه من به اين بيماري مبتلا هستم.من چگونه ميتوانم از تبديل آن به وسواس فكري جلوگيري كنم؟

راهیان عشق
۱۳۹۲/۰۴/۰۷, ۱۸:۳۴
متاسفانه من به اين بيماري مبتلا هستم.من چگونه ميتوانم از تبديل آن به وسواس فكري جلوگيري كنم؟
سلام کاربر گرامی-امیدوارم با توکل بخدا از دست این اختلال وسواس فکری رها شوید.بنظر من اگه واقعا احساس میکنید و خودتون قبول دارید نه کسی دیگه که دچار این اختلال شده اید-حتما به یک دکتر روانشناس خوب مراجعه کنید.
راه‏کارهای عملی جهت مقابله با وسواس فکری و درمان آن عبارت است از:
1. غرقه‏سازی؛ بدین صورت که فرد مبتلا به آن، با اختیار خود آن قدر خود را در معرض همان موضوعی که از آن رنج میبرد قرار دهد تا از آن فکر خسته و متنفّر شود. بنابراین هر روز، زمانی را به فکر کردن درباره موضوع وسواس فکری خود اختصاص دهید و آن چنان و آن قدر درباره آن فکر کنید که از آن متنفّر شوید. در نتیجه هرگاه بدون اختیار هم ذهنتان به آن معطوف شد و خواستید از روی اجبار تکرار کنید، اراده و اختیارتان در دور کردن آن فکر و اجتناب از آن، چیره و حاکم شود.
2. هرگاه ذهنتان بدون اختیار مشغول همان اوهام و افکار بیهوده وسواسی شد، مشت خود را محکم روی زمینی بکوبید با گفتن ذکر لا حول و لا قوة الا بالله العلی العظیم از جای خود بلند شده، تغییر حالت دهید تا بدینوسیله از آن فکر تکراری و وسواس رهایی یابید.
3. کش نازکی را دور مچ دست خود بندید. هرگاه افکار وسواس به سراغ شما آمد، با کشیدن کش و رها کردن آن روی دستتان و ایجاد درد مختصری روی مچ خود، از آن فکر رهایی خواهید یافت.
4. با خودتان عهد ببندید و برنامه‏ریزی کنید که زمان فکر کردن درباره موضوع وسواس، ساعت خاصی باشد (مثلاً 5/4 تا 5 بعدازظهر) و در طول روز هرگاه اوهام و افکار وارد ذهنتان شد، به خودتان بگویید زمان فکر کردن فلان ساعت مقرر است و در زمان مقرّر نیز مدتی رابه فکر کردن درباره آن موضوع اختصاص دهید و ذهنتان را به آن مشغول سازید تا این که در طول روز و به طور پراکنده، ذهنتان مشغول آن نباشد. ضمنا آن زمان اختصاصی را به تدریج در طی (مثلاً 30 روز) روزی یک دقیقه کم کنید تا به صفر برسد.
5. هر روز به خود تلقین کنید که «من قادرم افکار وسواسی‌ام را کنار بگذارم»؛ زیرا تلقین یکی از راه‏های مبارزه با افکار منفی است و وسواس فکری نیز چیزی جز یک فکر منفی مزاحم نیست.
گفتنی است که برای درمان وسواس فکری نیاز به صبر و حوصله و پشتکار در به اجرا درآوردن راه‏های فوق است تا این که به تدریج از آن افکار رهایی یابید و انتظار حل و درمان یک شبه آن را نداشته باشید.
ازسایت http://aftab.cc/modules.php?name=Content&pa=showpage&pid=23 گرفته شده است.

یا علی

Arian12
۱۳۹۲/۰۴/۰۷, ۱۸:۵۲
من بعضي وقت ها در ذهنم نيست.بلكه هميشه و در هر ثانيه در ذهن من است.البته ميگويم كه من آن را به زبان نميگويم و حتي اعتقاد قلبي به آن ندارم.براي مثال من اينگونه ميگويم كه براي مثال خداوند نادان رو نبايد گفت.آيا اين گناه است؟يا اينكه شيطان پرستان خوب رو نبايد گفت.آيا باز هم گناه ميشود؟يعني اگه وسواس فكري شود گناه است؟خواهشاً سريعاً بگيد.
كارشناس بحث:نور و پاسخگوي احكام ١

نور
۱۳۹۲/۰۴/۱۵, ۱۱:۰۹
من بعضي وقت ها در ذهنم نيست.بلكه هميشه و در هر ثانيه در ذهن من است.البته ميگويم كه من آن را به زبان نميگويم و حتي اعتقاد قلبي به آن ندارم.براي مثال من اينگونه ميگويم كه براي مثال خداوند نادان رو نبايد گفت.آيا اين گناه است؟يا اينكه شيطان پرستان خوب رو نبايد گفت.آيا باز هم گناه ميشود؟يعني اگه وسواس فكري شود گناه است؟خواهشاً سريعاً بگيد.
كارشناس بحث:نور و پاسخگوي احكام ١

با سلام و عرض ادب

لطفا برای دریافت پاسخ به تاپیک زیر مراجعه نمایید:http://www.askquran.ir/thread8089-5.html

موفق و موید باشید

مریم صبا
۱۳۹۲/۰۴/۱۶, ۱۵:۳۱
اگه این کلمات ناپسند در مواقعه ای بین زن و شوهر به طور کاملا شوخی مطرح شود چه حکمی داره؟!

نور
۱۳۹۲/۰۴/۱۸, ۱۴:۰۶
اگه این کلمات ناپسند در مواقعه ای بین زن و شوهر به طور کاملا شوخی مطرح شود چه حکمی داره؟!

با سلام و عرض ادب

پاسخ در صفحه قبلی،پست4 بیان شده است:
http://www.askquran.ir/thread30854.html#post537264

موفق و موید باشید.