PDA

توجه ! این یک نسخه آرشیو شده میباشد و در این حالت شما عکسی را مشاهده نمیکنید برای مشاهده کامل متن و عکسها بر روی لینک مقابل کلیک کنید : ܓ✿ ◔ ◡ ◔ راهکارهای ارتباط والدین و فرزندان ◔ ◡ ◔ ܓ✿



╫❀نیایش❀╫
۱۳۹۱/۱۰/۱۱, ۱۰:۴۵
http://www.ayehayeentezar.com/gallery/images/38384319822865060867.gif


http://www.ayehayeentezar.com/gallery/images/67681351827534784594.gif


برای برقراری ارتباط صحیح و مناسب میان والدین و فرزندان
به راهکارها و مهارت هایی نیازمندیم.

از همین روی، ضروری است نیازهای فرزندان را شناسایی کنیم و با پذیرش استقلال و تقویت
عزت نفس آنان از طریق قدردانی، تکریم و گوش دادن فعال به سخنانشان، زمینه ی رشد
و بالندگی آنان را فراهم سازیم

و از سوی دیگر، با تأکید بر رفتارهای مثبت، حذف رفتارهای منفی، تأیید باورهای درست و
تخریب باورهای نادرست، آنان را به سوی تغییر نگرش یا ارتقای آن سوق دهیم.

در این تاپیک ، به راهکارهای وصول به این هدف مهم، می پردازیم.
و
منتظر نظرات ارزشمند شما همراهان همیشگی در این رابطه هستیم


http://www.ayehayeentezar.com/gallery/images/08977764452481928526.gif

╫❀نیایش❀╫
۱۳۹۱/۱۰/۱۱, ۲۰:۱۲
1- شناسایی نیاز فرزندان


http://www.ayehayeentezar.com/gallery/images/67681351827534784594.gif

والدین در همان گام اول ارتباط با فرزندان، باید نیازهای واقعی آنها را تشخیص دهند
و پاسخ متناسب با نیاز آنان را ارائه کنند.

مهم ترین نیازهای فرزندان به این شرح است.

الف) نیاز به استقلال و تشخص:

فرزند ما به طور طبیعی، می خواهد خودش تصمیم بگیرد، خودش برنامه ریزی
کند و خودش نیز برنامه ها را اجرا کند.

اگر مانع بر سر راه فرزندان در زمینه ی تصمیم گیری، برنامه ریزی و
اجرا نباشد،خود آنها این مسیر را طی می کنند.

آنها کسب شخصیت را دوست دارند و برای رسیدن به این مرحله، به دو ویژگی نیازمندند:

داشتن توانمندی لازم برای کاری که می خواهند انجام دهند،
و اجازه ی والدین و بزرگ ترها برای اینکه فرزندان کارهای خود را به تنهایی انجام دهند.

بنابراین کسب مهارت و توانایی مواجهه با دیگران، و نیز طرد نشدن از سوی پدر و مادر
و احترام به شخصیت او، از نیازهای اساسی فرزندان است.

مشورت کردن با فرزند و انتقاد کردن به او از روی دل سوزی،
به استقلال و تشخص او کمک می کند.

http://www.ayehayeentezar.com/gallery/images/08977764452481928526.gif

╫❀نیایش❀╫
۱۳۹۱/۱۰/۱۲, ۰۸:۴۱
ب) نیاز به پذیرش:

http://www.ayehayeentezar.com/gallery/images/67681351827534784594.gif

جوان به مثابه ی کسی که پس از پدر و مادر وارد زندگی شده است،
می خواهد کانون پذیرش پدر و مادر باشد.

شخصی که می خواهد پذیرش دیگران را احساس کند، با آنها ارتباط برقرار
می کند و رشد خود را در همان ارتباط می بیند.

با این ارتباط، فرد رشد می کند، تغییرات سازنده در او رخ می دهد، خود و راه حل مشکلش
را پیدا می کند، آزادانه حرکت را از نقطه ای که در آن هست آغاز می کند و برای
رسیدن به آنچه لیاقتش را دارد، تلاش می کند.

ما از طریق گفتار و رفتار می توانیم پذیرش را نشان دهیم.
در بخش غیرکلامی، می توان از حالت هایی همچون لبخند زدن،
سر تکان دادن و مجاورت بدنی نام برد.

پیام های غیرکلامی، زبان رفتار است و پس از زبان گفتار، مهم ترین راه نشان دادن
پذیرش است. پذیرش، از مهم ترین پیامدهای گوش دادن است.

گوش دادن، محبت را در پی می آورد، همدمی را ارتقا می بخشد و باعث می شود آرامش
بر رابطه ی میان والدین و فرزندان حکم فرما شود.

وقتی فرزند با بیان احساساتش آن را بروز می دهد، خود نیز برای پذیرش موقعیت، آماده تر می شود.

گوش دادن به فرزند فرصت می دهد که از نظر شناختی و عاطفی،
زمینه ی مناسب تری برای تغییر مطلوب داشته باشد.

http://www.ayehayeentezar.com/gallery/images/08977764452481928526.gif

╫❀نیایش❀╫
۱۳۹۱/۱۰/۱۳, ۰۷:۱۲
ج) نیاز به توجه:


http://www.ayehayeentezar.com/gallery/images/67681351827534784594.gif

در همه ی افراد، به ویژه در جوان ها، نیاز به مطلوب واقع شدن
و کانون توجه بودن، دیده می شود.

البته ممکن است این حالت در افراد شدت و ضعف داشته باشد یا نمونه ها و مصادیق مورد
توجه بودن متفاوت باشد، اما اصل نیاز به پذیرش، همگانی است.

اگر برای جوان ممکن باشد که با رفتارهای مثبت و پسندیده، مطلوب دیگران قرار گیرد،
با این روش توجه دیگران را به خود جلب می کند؛

در غیر این صورت، ممکن است مرتکب کارهای منفی شود تا دیگران او را
در معرض دید و توجه خود قرار دهند.

دانش آموزی با گرفتن نمره ی بیست و دانش آموز دیگر با حرکات نمایشی، طنز یا
مسخره کردن دیگران، زبانزد هم کلاس های خود می شود.

طبیعی است که فرزندان به توجه نیاز دارند.
و والدین باید به آنها توجه داشته باشند، ولی این نکته نیز حایز اهمیت است
که توجه طلبی فرزندان، چنانچه به طور پیوسته اند.

و زمینه ی تحقق بخشیدن به همه ی خواسته های آنها باشد، مشکل ساز می شود.
بسیاری از بچه ها به دلیل ناراحتی ناچیز، مسئله ی بزرگی می سازند
تا شما را متوجه خویش سازند.

توجه طلبی افراطی به جایی می رسد که فرزند، حکمران زندگی والدین می شود.
والدین باید توجه طلبی افراطی فرزند را کنترل کرده، درخواست آنان برای ارضای
زودرس خواسته هایشان را به شکیبایی سوق دهند.

هر چه شما بتوانید میان خواسته ی فرزند و خواسته ی خود تعادل ایجاد کنید،
از توجه طلبی افراطی فرزند جلوگیری کرده اید.

باید بدانیم که گاه توجه منفی به فرزند پاداش تلقی می شود، اما در مقابل، بی توجهی،
او را به حالت طبیعی نزدیک می کند.

توجه افراطی به فرزند، ممکن است جنگ قدرت و خشم را در پی داشته باشد.


http://www.ayehayeentezar.com/gallery/images/08977764452481928526.gif

╫❀نیایش❀╫
۱۳۹۱/۱۰/۱۹, ۲۰:۳۸
د) نیاز به عزت نفس:


http://www.ayehayeentezar.com/gallery/images/67681351827534784594.gif

یکی از مهم ترین عوامل تأثیرگذار بر رفتار اجتماعی ما احساس کفایت و عزت نفس است،
که ترکیبی از شناخت و احساسات فرد درباره ی خود است.

نگاه به خود، در صورتی که با قضاوت همراه باشد، عزت نفس به شمار می آید.
اگر این قضاوت مثبت باشد، به عزت نفس فرد می افزاید و
چنانچه منفی باشد، از عزت نفس او می کاهد.

ما باید کاری کنیم که فرزندمان احساس شخصیت کند، عزت نفس داشته باشد
و از خودپنداره ی مثبت برخوردار باشد.

عزت نفس با مشارکت فرد در تعاملات خانواده ارتباط دارد.
هر گاه افراد خانواده دچار استرس می شوند، توانایی آنها در برقراری ارتباط آشکار با یکدیگر،
دادن بازخورد و حل مشکلاتشان، در گرو میزان عزت نفس جمعی خانواده است.

هر قدر عزت نفس بیشتر باشد، توانایی آنها در این زمینه ها بیشتر است.
البته نباید عزت نفس را با خودبرتربینی یک سان دانست.

کسی که عزت نفس دارد، خود را آن گونه که هست، می بیند؛
اما کسی که خود را برتر می بیند، خود را بیش از آنچه هست، می بیند و از این طریق،
احساس حقارت واقعی خود را که گاه در اعماق وجودش درک می کند، پنهان می سازد.

http://www.ayehayeentezar.com/gallery/images/08977764452481928526.gif

╫❀نیایش❀╫
۱۳۹۱/۱۰/۲۵, ۱۰:۴۶
هـ ) نیاز به محبوب بودن:

http://www.ayehayeentezar.com/gallery/images/67681351827534784594.gif

جوانان و نوجوانان از پدر و مادر می خواهند که آن ها را بی قید و شرط دوست بدارند.

فرزندان می خواهند به طور کامل از محبت والدین برخوردار باشند
و با این نگاه در زندگی خود احساس امنیت کنند.

پسر و دختر شما می خواهد همیشه به او بگویید: «دوستت دارم».

حتی زمانی که اشتباهی مرتکب می شود، به او بگویید:
«طوری نیست، اشکالی ندارد و هر چند کاربدی کردی، تو را دوست دارم.»

اکنون این پرسش مطرح می شود:
آیا چنین کاری صحیح است؟

واقعیت این است که پدر و مادر لازم است فرزند خود را از تلاش کامل خویش برای برخورد مناسب
با اشتباه فرزندنشان مطمئن کنند و تا آنجا که ممکن است، شخصیت او را به چالش نکشند.

آنها باید گاه احتمال دهند فرزند به زشتی کارش آگاه نبوده یا در تشخیص مصداق
و نمونه ی کار خوبدچار اشتباه شده است.

در این صورت، می توانند به فرزند اظهار محبت کنند. اما در صورتی که فرزند با علم و عمد
و با نوعی خودخواهی کاری انجام می دهد، می توان و باید برای او دل سوزی کرد، اما نمی توان
او را از کارش جدا کرد و به او گفت:

« من تو را دوست دارم، ولی کار تو را دوست ندارم».

شخصیت اکتسابی او بنابر کارهایش پدید آمده و جدا کردن او از کارش در این صورت،
بیشتر حس فریب کاری و حیله گری والدین را در ذهن فرزند تداعی می کند.

http://www.ayehayeentezar.com/gallery/images/08977764452481928526.gif

╫❀نیایش❀╫
۱۳۹۱/۱۰/۲۷, ۰۸:۰۴
2. تقویت عزت نفس


http://www.ayehayeentezar.com/gallery/images/67681351827534784594.gif

برای اینکه عزت نفس فرزندان خود را افزایش دهیم، می توانیم از این راه ها استفاده کنیم:

الف) به قوّت های آنها توجه کنیم:

نگرش ما به رفتار فرزندان باید جامع و کامل باشد و پیش از اینکه به وجوه منفی توجه،
و آنها را گوشزد کنیم، مثبت ها را ببینیم و به آنها اشاره کنیم.

تکیه بر موفقیت ها، انگیزه ی درونی تولید می کند. با تعریف و تمجید والدین،
فرزندان ترجیح می دهند به جد تلاش کنند و خود را بنمایانند.

ب) به تفاوت های فردی توجه کنیم:

بسیاری از والدین، فرزندان خود را با یکدیگر یا با فرزندان دیگران مقایسه، و ضعف های
آنان را بازگو می کنند، و اصولاً این مقایسه با افرادی صورت می گیرد که پدر و مادر،
آنها را دوست دارند و موقعیت بالاتری دارند.

این مقایسه به فرزند ما ضربه ی روحی می زند، از عزت نفس او می کاهد
و
تلاش های او را دچار تردید می کند.

ج) از فرزند خود نظرخواهی کنیم:

با توجه به گسترش علم رویکرد نسل نو به تحصیل و ادامه ی آن، والدین می دانند که فرزندان
ممکن است به مطالبی آگاه باشند که پدر و مادر از آن بی خبرند.

پس مناسب است از اطلاعات فرزندان بهره گیریم و از آنها نظرخواهی کنیم.
این نظرخواهی، نه تنها به انتقال اطلاعات منتهی می شود و آگاهی هایی برای والدین به ارمغان می آورد،
بلکه این حس را در فرزندان ایجاد می کند که به آنها احترام گذاشته شده و به حساب آمده اند.

در چنین صورتی، فرزندان اعتماد به نفس خوبی پیدا می کنند.

د) به تلاش آنان اولویت دهیم و نتیجه گرا نباشیم:

دیدن موفقیت ها و نتایج مثبت کار فرزندان، دشوار نیست، اما باید بدانیم موفقیت، همه روزه
به چشم نمی آید. اگر والدین بازخوردهای مثبت خود به کار فرزندان را به کارهایی اختصاص دهند که به
نتیجه رسانده اند، باعث می شوند فرزندان به کارهای فراوانی که در دست اقدام است، با تردید و دودلی
نگاه کنند و اعتماد به نفس نداشته باشند.

مهم تر از به نتیجه رسیدن یا نرسیدن کار، این است که بدانیم آنها تلاش می کنند.
توجه دادن بچه ها به کسب قطعی نتیجه، اضطراب و نگرانی آنها را افزایش می دهد؛

چرا که حصول نتیجه در اختیار آنان نیست، ولی تلاش کردن در اختیار آنان است
و آنها می توانند کوشش خود را مدیریت کنند.

قرآن می فرماید: لَیْسَ لِلْإِنْسَانِ إِلاَّ مَا سَعَى‌؛(1)
« برای انسان جز تلاش او چیزی نمی ماند.»

با این نگرش، مسئولیت پذیری فرزندان افزایش می یابد؛ چرا که احساس می کنند کاری
به آنها واگذار شده که در اختیارشان است.

هـ ) به فرزندان مسئولیت بدهیم و به توانمندی آنها اعتماد و اطمینان کنیم:

والدین باید از فرزندان انتظار داشته باشند که مسئولیت بپذیرند و درباره ی رفتارهای خود
پاسخ گو باشند. این خواسته زمانی برآورده می شود که مسئولیتی به فرزندان واگذار شود و مسئولیت،
زمانی واگذار می شود که ما به فرزندانمان اطمینان داشته باشیم.

البته منظور این نیست که اطمینان داشته باشیم آنها کار را بی عیب و نقص انجام می دهند،
بلکه منظور این است که مطمئن باشیم آنها در صددند تا کار را با تعهد انجام دهند و آن را جدی بگیرند.

و) به آنان مثبت بنگریم:

وقتی فرزند شما کار خوبی انجام می دهد، طبیعی است که شما او را تشویق می کنید
و از سخنتان، دیدگاه مثبت شما هویداست.

این نگرش مثبت را حتی زمانی که فرزندتان به موفقیت نمی رسد،
از دست ندهید و با همین نگاه با او سخن بگویید.


http://www.ayehayeentezar.com/gallery/images/08977764452481928526.gif

╫❀نیایش❀╫
۱۳۹۱/۱۱/۲۲, ۱۱:۱۰
3. تکریم در مواجهه


http://www.ayehayeentezar.com/gallery/images/67681351827534784594.gif

برای اینکه فرزند احساس شخصیت و مطلوب بودن کند، لازم است پدر و مادر ابتدا ارتباط های
فیزیکی با او برقرار کنند تا او با والدین فاصله ای احساس نکند.

از جمله ی این انواع ارتباط، ارتباط چشمی است که یکی از عناصر مهم تعامل افراد و گاه ضروری
برای شروع تعامل اجتماعی است.

این ارتباط در هنگام گفت و گو، ممکن است نشانه ی توجه و علاقه باشد و استفاده، مناسب از آن،
پیامدهای تقویت کننده داشته باشد.

کلاتیک، در آزمایشی مصاحبه گونه، به مصاحبه گردها آموزش داد تا در یک مرحله، پیوسته به
مصاحبه شونده نگاه کنند، در مرحله ی دیگر، به طور متناوب به آنها نگاه کنند و در مرحله ی آخر،
اصلاً به آنها نگاه نکنند.

نتایج نشان داد، در زمانی که مصاحبه کننده به مصاحبه شونده نگاه نمی کرد، وی از جملات کوتاه تری
استفاده می کرد و کمتر حرف می زد، ولی وقتی مصاحبه گرها پیوسته به مصاحبه شونده نگاه می کردند،
آنها تصور می کردند که مصاحبه گر به آنها بسیار توجه دارد و با ولع خاصی صحبت می کردند؛

و چنان که مصاحبه گر اصلاً به آنها نگاه نمی کرد، احساس بی توجهی می کردند

http://www.ayehayeentezar.com/gallery/images/08977764452481928526.gif

صدیقه طاهره
۱۳۹۱/۱۱/۲۶, ۱۶:۵۸
http://www.ayehayeentezar.com/gallery/images/08977764452481928526.gif

لبخند زدن


لبخند، در مواجهه ی مناسب و هنگام گفتن و شنیدن مؤثر است. برخی پژوهش ها نشان می دهد که لبخندها تقویت کننده اند. شوالتر، در آزمایشی موفق شد با استفاده از لبخندهای انتخابی، برخی از جملات عاطفی مصاحبه شونده ها را شرطی کند.(3) لبخند به مثابه ی تقویت کننده ی «ژستی»، نمونه ای از مهارت ها خوش رویی در برابر فرزند است. رسول خدا(ص) از این مهارت هنگام سخن گفتن استفاده می کردند: کان رسول الله اذا حدث بحدیثٍ تبسّم فی حدیثه؛ (4) «همواره رسول خدا (ص) هنگامی که سخن می گفتند، تبسم می کردند». امام باقر (ع) نیز تبسم در برابر برادر دینی را حسنه دانسته اند.(5)

گفتنی است لبخندها همان گونه که مهربانی و تفاهم را منتقل می سازند، گاه نشانه ی تحقیر و تمسخرند. تعبیر این رفتارها در گرو ویژگی های بافتی از قبیل رفتارهای ضمیمه ی رفتار مورد نظر است. بنابراین، کاربرد این مهارت نیازمند توجه به رفتارهای ضمیمه است تا مبادا لبخند عامل تحقیر و تمسخر به شمار آید.


http://www.ayehayeentezar.com/gallery/images/08977764452481928526.gif

صدیقه طاهره
۱۳۹۱/۱۱/۲۶, ۱۷:۰۰
http://www.ayehayeentezar.com/gallery/images/08977764452481928526.gif
تکان دادن سر


تکان دادن سر نیز از جمله ژست هایی است که معمولاً آن را به نشانه ی تصدیق، موافقت و تفاهم به کار می بریم. فوریس و جکسون نیز بر تأثیرات تقویتی این ژست تأکید کرده اند. در اکثر تحقیقات صورت گرفته در این زمینه، تکان دادن سر و سایر تقویت کننده های کلامی و غیرکلامی با هم ترکیب شده اند.(6) ما به دو شیوه می توانیم برای ابراز علاقه و اشتیاق به حرف های گوینده، از سر تکان دادن استفاده کنیم. اکمن و استر معتقدند ما با کج کردن سر، علاقه مندی خود به حرف های طرف مقابل را ابراز می کنیم. افزون بر این، ما با تکان های سر، تمایل خود به ادامه ی صحبت را نشان می دهیم.(6)


http://www.ayehayeentezar.com/gallery/images/08977764452481928526.gif

صدیقه طاهره
۱۳۹۱/۱۱/۲۶, ۱۷:۰۱
http://www.ayehayeentezar.com/gallery/images/08977764452481928526.gif

چهره ی گشاده


چهره ی دیگران، اطلاعات فراوانی در خصوص حالات هیجانی آنها، در اختیار ما قرار می دهد. برخی نظریه پردازان می گویند. حالات چهره بعد از زبان، مهم ترین منبع اطلاعاتی است. شاهد این مدعا، زمان و حجم کارهایی است که نویسندگان، نمایشنامه نویسان و سناریونویسان به اوصاف و جزئیات چهره ی شخصیت های مورد نظر خود اختصاص داده اند. عده ای معتقدند این حالات، هم فطری و هم آموختنی هستند. برخی شواهد، از نظریه ی فطری بودن حالات چهره حمایت می کند؛ زیرا در فرهنگ های گوناگون دنیا، شاهد حالات چهره ای مشترک هستیم، از قبیل بالا کشیدن یک یا هر دو ابرو، خمیازه و جمع کردن لب ها که به ترتیب نشانه ی نگرانی و تعجب، خستگی و اضطراب هستند. میان حالت چهره و گفتار والدین نباید تغایر وجود داشته باشد. وقتی بین حالات چهره و گفتار مغایرت وجود دارد، بیشتر به حالات چهره دقت می کنیم و به گفته های طرف مقابل چندان توجه نمی کنیم.(8) ما می توانیم با انتخاب حالت چهره ای متناسب با موقعیت فرزند خود، در شادی او خود را شاد، و در نگرانی اش خود را سهیم نشان دهیم.



http://www.ayehayeentezar.com/gallery/images/08977764452481928526.gif

کیمیای محبت
۱۳۹۲/۱۰/۲۰, ۰۷:۰۶
http://img1.tebyan.net/Medium/1392/08/fbc7b09faa174d06bca582e661d53400.jpg