PDA

توجه ! این یک نسخه آرشیو شده میباشد و در این حالت شما عکسی را مشاهده نمیکنید برای مشاهده کامل متن و عکسها بر روی لینک مقابل کلیک کنید : جمع بندی شده چرا روحانی ها برای تبلیغ و منبر پول میگیرند؟



فریده بنده مخلص خدا
۱۳۹۵/۰۸/۰۳, ۲۰:۵۶
سوالی که در این ارتباط پیش می اید این است که ایا روحانیونی که در مجالس و روضه ها سخنرانی می کنند و از مشکلات مردم سخن

می گویند و مردم را راهنمایی می کنند . ایا حق گرفتن پول بعنوان دستمزد را دارند یا نه؟

ایا اگر این مجتهدین و عالمان دینی برای خداوند کار می کنند باز هم باید پولی در یافت کنند ؟ ایا این موضوع باعث پایین امدن ارزش

کار انها نخواهد شد ؟ لطفا" جواب سوال مرا بدهید.

یا حق.

معین
۱۳۹۵/۰۸/۰۳, ۲۲:۲۴
با نام و یاد دوست







http://askquran.ir/gallery/images/75940/1_erjae1.jpg









کارشناس بحث: استاد مسلم

مسلم
۱۳۹۵/۰۸/۰۶, ۱۸:۰۴
سوالی که در این ارتباط پیش می اید این است که ایا روحانیونی که در مجالس و روضه ها سخنرانی می کنند و از مشکلات مردم سخن

می گویند و مردم را راهنمایی می کنند . ایا حق گرفتن پول بعنوان دستمزد را دارند یا نه؟

ایا اگر این مجتهدین و عالمان دینی برای خداوند کار می کنند باز هم باید پولی در یافت کنند ؟ ایا این موضوع باعث پایین امدن ارزش

کار انها نخواهد شد ؟ لطفا" جواب سوال مرا بدهید.

یا حق.

با سلام و احترام

برای پاسخ جامع به این سوال باید به چند نکته توجه بفرمایید:

نکته اول:
اگرچه پول گرفتن در ازاء آنچه که یاد دادن آن واجب است جایز نیست، اما گرفتن مبلغی برای مقدمات آن اشکالی ندارد، ر.ک: http://farsi.khamenei.ir/treatise-content?id=95
اینکه مثلا کسی از قم بر می خیزد و یک ماه رمضان را به شهری غریب می رود خب اگر در ازاء این خرجی که بر عهده گرفته و مشقتی که تحمل نموده مبلغی مطالبه کند، برای رسیدن و استقرار در آنجا اشکالی ندارد، این غیر از آن است که برای بیان احکام واجب مردم پول بگیرد، بلکه برای مقدمات آن پول گرفته است.

نکته دوم:
در سخنرانی ها و موعظه کردن ها، و روضه خواندن ها اگرچه بیان سخن و روضه خواندن به نیت پول از نظر اخلاقی کار درستی نیست، اما منافاتی با گرفتن پول ندارد، یعنی سخنران آنچه را که می گوید خالصانه بیان میکند، نه برای پول، و خود مردم هدیه ای برای او در نظر می‌گیرند، و سخنران هرچه که مردم به او دادند را می پذیرد.
بلکه برخی به نیت تبرک آن را می گیرند، می گویند پول روضه سیدالشهدا(ع) است، هر پولی که خرج امام حسین (ع) بشود برکت دارد، همانطور که غذای هیأت را تبرک می دانند، لذا مبلغی را که مردم بانی می شوند برای اینکه روضه سیدالشهدا(ع) به نیت آنان خوانده شود و در ثوابش شریک باشند، این پول هم برکت خواهد داشت.

نکته سوم:
یکی از تفاوت های علوم دانشگاهی با علوم حوزوی این است که علوم دانشگاهی به منظور کسب درآمد بوده، یا حداقل در این عرصه نقش دارند لذا دانشجو ولو اینکه در دوران دانشجویی وقتش را تماما خرج تحصیل می کند اما در آینده این علم را مبنای درآمد خویش قرار می دهد و کسب روزی می کند، اما کسانی که به مراتب سال های ببشتری را صرف تحصیل علم در حوزه علوم اسلامی می کنند، علمی را آموخته‌اند که جز برای تبلیغ دین و هدایت و ارشاد مردم و نفسشان کارایی دیگری ندارد، و نمی توانند بعد از تحصیلات از این علم برای کسب و کار استفاده کنند، چنین شخصی عمر گذشته اش را صرف دریافت این علم کرده و عمر باقیمانده اش را باید صرف ابلاغ آن کند، و در طول عمرش از آموزش هر تخصص کاربردی دیگری بازمانده است، حالا یاید چه کند؟ آنچه آموخته را کنار بگذارد و برود و تازه برود دنبال تحصیل و یادگیری یک حرفه برای اشتغال؟ یا به وظیفه اصلی اش بپردازد و به آن مبلغ حداقلی که مردم در قالب مبالغی به صورت هدیه به او می دهند اکتفا کند؟ و مردم آن روحانی را در تأمین معیشتش یاری دهند.
بله، اگر یک روحانی تمکّن مالی دارد مانعی نیست که پول نگیرد، بلکه اخلاق همین را حکم می کند، همان طور که برخی از روحانیون که درآمد دیگری داشته، یا املاک پدری مناسبی داشته اند که نیازهای آنها را تأمین میکرده است از گرفتن هرگونه مبلغی در برابر تبلیغ خودداری می کرده‌اند، همان طور که در حالات مرحوم ملا عباس تربتی(ع) چنین چیزی نقل شده است.(ر.ک: راشد، حسینعلی، فضیلت های فراموش شده، زندگی مرحوم ملاعباس تربتی)
بنابراین نکته ای که توجه به آن لازم است این است که من نمی خواهم بگویم روحانی حتما باید پول بگیرد، بلکه می خواهم عرض کنم با توجه به شرایط فوق گرفتن آن اشکالی ندارد.

نکته چهارم:
این نکته چهارم را شاید بتوان از فروع همان نکته سوم دانست، اما بر اهمیت آن می افزاید، با توجه به بالاگرفتن نزاع ادیان و عصر گسترش ارتباطات دفاع از دین امری واجب است که واقعا ورود تخصصی به این حوزه وقت دیگری برای انسان نمی گذارد، لذا تمام ادیان، و خصوصا دولت هایی که متکی بر دین هستند در این خصوص عده ای را به تخصص در این عرصه سوق داده، و مخارج این علما و اندیشمندان را تأمین می کنند تا وقتشان را کامل برای این جنگ و نزاع تئوریک بگذارند، نقطه قوت این تفکر در نظام اسلامی، و نگاه امام(ره) و رهبری این است که هزینه مذکور و اصولا عموم هزینه برای حفظ دین و تعظیم شعائر نباید دولتی باشد، بلکه باید مردمی باشد، تا مردم دین را از خودشان بدانند، نه اینکه مسئولیتی بر عهده حکومت بدانند، چرا که در این صورت به مرور زمان بینشان جدایی خواهد افتاد.
لذا این رابطه متقابل روحانی و مردم اتفاقا موجب نزدیک شدن آنها به هم می شود در صورتی که شرایط ان رعایت شود، یعنی روحانی از پیش مبلغ تعیین نکند، بلکه او از سر اخلاص رنج سفر و تبلیغ را به جان بخرد و واقعا برای ابلاغ دین برود، و با مردم به عنوان بدهکاران به او نظر نکند، وقتی چنین شد و مردم هم در رفتار و گفتار او این اخلاص را ببینند تبلیغ دین حاصل شده، و قلوبشان به هم نزدیک خواهد شد، و مانعی هم ندارد او را با مبلغی در وسع خودشان بدرقه کنند، تا او بتواند بدون دغدغه ذهنی و پرداختن به امر دیگر، به افزودن علوم خود پرداخته، و مردم را از آنچه آموخته آگاه کند.

نتیجه گیری
اگر آنچه که در نکات فوق گفته شد یعنی اخلاص مبلغ در تبلیغ، و اخلاص مردم در کمک به او برای اینکه وقتش را جز در راه دریافت و ابلاغ دین صرف نکند رعایت شود، هرگز با روایات دینی ما تعارض نخواهد داشت، چرا که طبق روایاتی چون: «الَّذِينَ يَأْكُلُونَ بِأَدْيَانِهِمْ‏ وَ لَا يَكُونُ‏ فِي‏ قُلُوبِهِمْ‏ مَا يَصِفُونَ بِأَلْسِنَتِهِم‏»؛ کسانی که به سبب دینشان درآمد کسب می کنند و آنچه که بر زبان جاری می سازند در دل باور ندارند.(مجلسی، محمدباقر، بحارالانوار، ج67، ص10) از دو چیز نهی شده است:
اول اینکه نگاه به تبلیغ دین نباید نگاه مادی باشد، یعنی نیت نباید کسب درآمد باشد، و ثانیا نباید نفاق آلود باشد که انسان فقط برای بازار گرمی و داغ شدن منبر چیزی را بگوید که خودش بدان معتقد نبوده و بدان عمل نمی کند.
یا علی(علیه السلام)

مسلم
۱۳۹۵/۰۸/۲۱, ۰۹:۵۳
پرسش:
آیا روحانیون برای تبلیغ حق گرفتن پول را دارند یا خیر و آیا به این وسیله ارزش کار خود را پائین نمی آورند؟

پاسخ:
برای پاسخ جامع به این سوال باید به چند نکته توجه بفرمایید:

نکته اول:
اگرچه پول گرفتن در ازاء آنچه که یاد دادن آن واجب است جایز نیست، اما گرفتن مبلغی برای مقدمات آن اشکالی ندارد.(1)
اینکه مثلا کسی از قم بر می خیزد و یک ماه رمضان را به شهری غریب می رود خب اگر در ازاء این خرجی که بر عهده گرفته و مشقتی که تحمل نموده مبلغی مطالبه کند، برای رسیدن و استقرار در آنجا اشکالی ندارد، این غیر از آن است که برای بیان احکام واجب مردم پول بگیرد، بلکه برای مقدمات آن پول گرفته است.

نکته دوم:
در سخنرانی ها و موعظه کردن ها، و روضه خواندن ها اگر چه بیان سخن و روضه خواندن به نیت پول از نظر اخلاقی کار درستی نیست، اما منافاتی با گرفتن پول ندارد، یعنی سخنران آنچه را که می گوید خالصانه بیان می کند، نه برای پول، و خود مردم هدیه ای برای او در نظر می‌گیرند، و سخنران هر چه که مردم به او دادند را می پذیرد.
بلکه برخی به نیت تبرک آن را می گیرند، می گویند پول روضه سیدالشهدا (علیه السلام) است، هر پولی که خرج امام حسین (علیه السلام) بشود برکت دارد، همانطور که غذای هیأت را تبرک می دانند، لذا مبلغی را که مردم بانی می شوند برای اینکه روضه سیدالشهدا (علیه السلام) به نیت آنان خوانده شود و در ثوابش شریک باشند، این پول هم برکت خواهد داشت.

نکته سوم:
یکی از تفاوت های علوم دانشگاهی با علوم حوزوی این است که علوم دانشگاهی به منظور کسب درآمد بوده، یا حداقل در این عرصه نقش دارند لذا دانشجو و لو اینکه در دوران دانشجویی وقتش را تماما خرج تحصیل می کند اما در آینده این علم را مبنای درآمد خویش قرار می دهد و کسب روزی می کند، اما کسانی که به مراتب سال های ببشتری را صرف تحصیل علم در حوزه علوم اسلامی می کنند، علمی را آموخته‌اند که جز برای تبلیغ دین و هدایت و ارشاد مردم و نفسشان کارایی دیگری ندارد، و نمی توانند بعد از تحصیلات از این علم برای کسب و کار استفاده کنند، چنین شخصی عمر گذشته اش را صرف دریافت این علم کرده و عمر باقیمانده اش را باید صرف ابلاغ آن کند، و در طول عمرش از آموزش هر تخصص کاربردی دیگری بازمانده است، حالا یاید چه کند؟ آنچه آموخته را کنار بگذارد و برود دنبال تحصیل و یادگیری یک حرفه برای اشتغال؟ یا به وظیفه اصلی اش بپردازد و به آن مبلغ حداقلی که مردم در قالب مبالغی به صورت هدیه به او می دهند اکتفا کند؟ و مردم آن روحانی را در تأمین معیشتش یاری دهند.

بله، اگر یک روحانی تمکّن مالی دارد مانعی نیست که پول نگیرد، بلکه اخلاق همین را حکم می کند، همان طور که برخی از روحانیون که درآمد دیگری داشته، یا املاک پدری مناسبی داشته اند که نیازهای آنها را تأمین می کرده است از گرفتن هرگونه مبلغی در برابر تبلیغ خودداری می کرده‌اند، همان طور که در حالات مرحوم ملا عباس تربتی (علیه الرحمه) چنین چیزی نقل شده است.(2)
بنابراین نکته ای که توجه به آن لازم است این است که من نمی خواهم بگویم روحانی حتما باید پول بگیرد، بلکه می خواهم عرض کنم با توجه به شرایط فوق گرفتن آن اشکالی ندارد.

نکته چهارم:
این نکته چهارم را شاید بتوان از فروع همان نکته سوم دانست، اما بر اهمیت آن می افزاید، با توجه به بالا گرفتن نزاع ادیان و عصر گسترش ارتباطات دفاع از دین امری واجب است که واقعا ورود تخصصی به این حوزه وقت دیگری برای انسان نمی گذارد، لذا تمام ادیان، و خصوصا دولت هایی که متکی بر دین هستند در این خصوص عده ای را به تخصص در این عرصه سوق داده، و مخارج این علما و اندیشمندان را تأمین می کنند تا وقتشان را کامل برای این جنگ و نزاع تئوریک بگذارند، نقطه قوت این تفکر در نظام اسلامی، و نگاه امام (رحمه الله علیه) و رهبری این است که هزینه مذکور و اصولا عموم هزینه برای حفظ دین و تعظیم شعائر نباید دولتی باشد، بلکه باید مردمی باشد، تا مردم دین را از خودشان بدانند، نه اینکه مسئولیتی بر عهده حکومت بدانند، چرا که در این صورت به مرور زمان بینشان جدایی خواهد افتاد.

بنابراین این رابطه متقابل روحانی و مردم اتفاقا موجب نزدیک شدن آنها به هم می شود در صورتی که شرایط ان رعایت شود، یعنی روحانی از پیش مبلغ تعیین نکند، بلکه او از سر اخلاص رنج سفر و تبلیغ را به جان بخرد و واقعا برای ابلاغ دین برود، و با مردم به عنوان بدهکاران به او نظر نکند، وقتی چنین شد و مردم هم در رفتار و گفتار او این اخلاص را ببینند تبلیغ دین حاصل شده، و قلوبشان به هم نزدیک خواهد شد، و مانعی هم ندارد او را با مبلغی در وسع خودشان بدرقه کنند، تا او بتواند بدون دغدغه ذهنی و پرداختن به امر دیگر، به افزودن علوم خود پرداخته، و مردم را از آنچه آموخته آگاه کند.

نتیجه گیری:
اگر آنچه که در نکات فوق گفته شد یعنی اخلاص مبلغ در تبلیغ، و اخلاص مردم در کمک به او برای اینکه وقتش را جز در راه دریافت و ابلاغ دین صرف نکند رعایت شود، هرگز با روایات دینی ما تعارض نخواهد داشت، چرا که طبق روایاتی چون: «الَّذِينَ يَأْكُلُونَ بِأَدْيَانِهِمْ‏ وَ لَا يَكُونُ‏ فِي‏ قُلُوبِهِمْ‏ مَا يَصِفُونَ بِأَلْسِنَتِهِم‏»؛ کسانی که به سبب دینشان درآمد کسب می کنند و آنچه که بر زبان جاری می سازند در دل باور ندارند.(3) از دو چیز نهی شده است:
اول اینکه نگاه به تبلیغ دین نباید نگاه مادی باشد، یعنی نیت نباید کسب درآمد باشد، و ثانیا نباید نفاق آلود باشد که انسان فقط برای بازار گرمی و داغ شدن منبر چیزی را بگوید که خودش بدان معتقد نبوده و بدان عمل نمی کند.

_______________
(1) http://farsi.khamenei.ir/treatise-content?id=95
(2) راشد، حسینعلی، فضیلت های فراموش شده (زندگی مرحوم ملاعباس تربتی)، ص119.
(3) مجلسی، محمدباقر، بحارالانوار، ج67، ص10.