PDA

توجه ! این یک نسخه آرشیو شده میباشد و در این حالت شما عکسی را مشاهده نمیکنید برای مشاهده کامل متن و عکسها بر روی لینک مقابل کلیک کنید : جمع بندی شده باب حطه در بنی اسرائیل چه بود!؟



کربلائی
۱۳۹۶/۱۱/۱۱, ۱۴:۳۲
سلام
راهنمایی فرمایید







متشکریم

معین
۱۳۹۶/۱۱/۱۱, ۱۵:۵۲
با نام و یاد دوست







http://askquran.ir/gallery/images/75940/1_erjae1.jpg









کارشناس بحث: استاد حکیم

حکیم
۱۳۹۶/۱۱/۱۲, ۱۲:۵۰
باب حطه در بنی اسرائیل چه بود!؟




سلام
راهنمایی فرمایید

سلام و عرض ادب خدمت شما

باب حطه نام دری است که بنی اسرائیل س از ماجرای سرگردانی در سرزمین تیه باید از آن عبور می‌کردند. آنان هنگام ورود به سر زمین مقدس به امر خداوند برای آمرزش گناهان خود با گفتن کلمه «حطه» باید از این در می‌گذشتند. در برخی از روایات امام علی علیه السلام و اهل بیت علیهم السلام به این درب تشبیه شده‌اند چنا که پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله می فرماید :«مَثَل اهل بیت من در میان شما، مانند کشتی نوح علیه السلام است؛ هر که بر آن سوار شود، نجات می‌یابد و هر که سوار نشود، از بین می‌رود. همچنین اهل بیت علیهم السلام چون باب حطه‌اند که هر که از آن وارد شود؛ نجات ‌یافته و کسی که از آن داخل نشود؛ هلاک می‌شود»[1] (http://www.askquran.ir/#_ftn1)
براساس نقل قرآن هنگامی که بنی اسرائیل قصد ورود به یکی از شهرهای سرزمین مقدس را داشتند به امر خداوند باید از دروازه‌ای مشخص وارد می‌شدند و کلمه «حطه» را بر زبان جاری می‌کردند.
چنان که قرآن کریم می فرماید : «وَ إِذْ قُلْنَا ادْخُلُوا هذِهِ الْقَرْیَةَ فَکُلُوا مِنْها حَیْثُ شِئْتُمْ رَغَداً وَ ادْخُلُوا الْبابَ سُجَّداً وَ قُولُوا حِطَّةٌ نَغْفِرْ لَکُمْ خَطایاکُمْ وَ سَنَزیدُ الْمُحْسِنین» [2] (http://www.askquran.ir/#_ftn2) و (به خاطر بیاورید) زمانى را که گفتیم: «در این شهر (بیت المقدس) وارد شوید; و از نعمت هاى فراوان آن، از هر جا مى خواهید بخورید; و از در (بیت المقدس) با خضوع و خشوع وارد گردید! و بگوئید: «خداوندا گناهان ما را بریز! تا خطاهاى شما را ببخشیم و به نیکوکاران پاداش بیشترى خواهیم داد»
ترکیب دو واژه «باب حطه» در قرآن نیامده است، اما در روایات نام این دروازه «باب حطه» خوانده شده است. بیشتر مفسّران حتى مفسرانى كه قریه را شهر «أریحا» گفته‌اند «الباب» را اشاره به یكى از درهاى بیت المقدس مى‌دانند.
کلمه حطه که به احتمال زیاد از واژگان عربى است به معنای تنزل مقام، برداشتن بار و سنگینى تكلیف یا گناه از دوش انسان است. [3] (http://www.askquran.ir/#_ftn3)
بنا بر این خداوند متعال براى امتحان بنی اسرائيل دستور مى دهد كه از درى مخصوص وارد بيت المقدس شوند و به هنگام ورود، فروتنانه، سجده كنان و در حالى كه طلب مغفرت مى كنند داخل شوند. اما بنی اسرائيل فرمان الاهى را به مسخره و استهزاء گرفته و به خلاف آن، از پشت وارد شدند و به جاى حطّة كه به معناى طلب مغفرت و آمرزش است، واژه حنطة را بر زبان جارى مى كردند و در نهايت در اين امتحان مردود شدند.[4] (http://www.askquran.ir/#_ftn4)


[1] (http://www.askquran.ir/#_ftnref1) . شیخ طوسی، الامالی، ص 60، قم، دار الثقافة، چاپ اول، 1414ق
[2] (http://www.askquran.ir/#_ftnref2) .سوره بقره / آیه 58.
[3] (http://www.askquran.ir/#_ftnref3) . مجدالدین الفیروزآبادی، القاموس المحیط، دارالکتب العلمیه، ج‌۲، ص ۸۹۴و ۸۹۵ .
[4] (http://www.askquran.ir/#_ftnref4) .شیخ طوسی، التبیان، ج‌۱، ص‌۲۶۳‌--۲۶۴.

حکیم
۱۳۹۶/۱۱/۱۵, ۰۶:۲۳
سلام و عرض ادب

دوستان عزیز اگر نکته و بحثی ندارند بحث را کم کم جمع بندی کنیم

با تشکر

کربلائی
۱۳۹۶/۱۱/۱۵, ۰۷:۱۶
سلام و عرض ادب

دوستان عزیز اگر نکته و بحثی ندارند بحث را کم کم جمع بندی کنیم

با تشکر


وعلیکم السلام و رحمه الله
مختصر و کامل و مفید بود، متشکریم
: جواب جوان مختصر و مفید باشد، خود قدرت تجزیه و تحلیل دارد.

یاعلی

شقایق
۱۳۹۶/۱۱/۱۵, ۱۶:۱۹
دوستان عزیز اگر نکته و بحثی ندارند بحث را کم کم جمع بندی کنیم

سلام من شنیدم اینا به مسخره گفتند برماگندم بریز معنی اش این می شد؟!

:-w

حکیم
۱۳۹۶/۱۱/۱۶, ۰۶:۲۷
سلام من شنیدم اینا به مسخره گفتند برماگندم بریز معنی اش این می شد؟!

سلام و عرض ادب

بله خانم معلم همینطور بود
حنطه به معنای دانه گندم است و بنی اسرائیل با لحن تمسخر آمیزی با این دستور خداوند متعال برخورد می کردند1

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
1. برای آگاهی بیشتر ر.ک: آیت الله مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ذیل آیه 58 سوره بقره .

حکیم
۱۳۹۶/۱۱/۱۶, ۱۵:۴۵
پرسش:

باب حطه در بنی اسرائیل چه بود!؟

پاسخ :

باب حطه نام دری است که بنی اسرائیل پس از ماجرای سرگردانی در سرزمین تیه باید از آن عبور می‌کردند. آنان هنگام ورود به سر زمین مقدس به امر خداوند برای آمرزش گناهان خود با گفتن کلمه «حطه» باید از این در می‌گذشتند. در برخی از روایات امام علی (علیه السلام) و اهل بیت (علیهم السلام) به این درب تشبیه شده‌اند چنان که پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله) می فرماید :«مَثَل اهل بیت من در میان شما، مانند کشتی نوح( علیه السلام) است؛ هر که بر آن سوار شود، نجات می‌یابد و هر که سوار نشود، از بین می‌رود.. همچنین اهل بیت (علیهم السلام) چون باب حطه‌اند که هر که از آن وارد شود؛ نجات ‌یافته و کسی که از آن داخل نشود؛ هلاک می‌شود»(1)
براساس نقل قرآن هنگامی که بنی اسرائیل قصد ورود به یکی از شهرهای سرزمین مقدس را داشتند به امر خداوند باید از دروازه‌ای مشخص وارد می‌شدند و کلمه «حطه» را بر زبان جاری می‌کردند.
چنان که قرآن کریم می فرماید : «وَ إِذْ قُلْنَا ادْخُلُوا هذِهِ الْقَرْیَةَ فَکُلُوا مِنْها حَیْثُ شِئْتُمْ رَغَداً وَ ادْخُلُوا الْبابَ سُجَّداً وَ قُولُوا حِطَّةٌ نَغْفِرْ لَکُمْ خَطایاکُمْ وَ سَنَزیدُ الْمُحْسِنین؛ (2) و (به خاطر بیاورید) زمانى را که گفتیم: «در این شهر (بیت المقدس) وارد شوید; و از نعمت هاى فراوان آن، از هر جا مى خواهید بخورید; و از در (بیت المقدس) با خضوع و خشوع واردد گردید! و بگوئید: «خداوندا گناهان ما را بریز! تا خطاهاى شما را ببخشیم و به نیکوکاران پاداش بیشترى خواهیم داد»
ترکیب دو واژه «باب حطه» در قرآن نیامده است، اما در روایات نام این دروازه «باب حطه» خوانده شده است. بیشتر مفسّران حتى مفسرانى كه قریه را شهر «أریحا» گفته‌اند «الباب» را اشاره به یكى از درهاى بیت المقدس مى‌دانند.
کلمه حطه که به احتمال زیاد از واژگان عربى است به معنای تنزل مقام، برداشتن بار و سنگینى تكلیف یا گناه از دوش انسان است. (3)
بنا بر این خداوند متعال براى امتحان بنی اسرائيل دستور مى دهد كه از درى مخصوص وارد بيت المقدس شوند و به هنگام ورود، فروتنانه، سجده كنان و در حالى كه طلب مغفرت مى كنند داخل شوند. اما بنی اسرائيل فرمان الاهى را به مسخره و استهزاء گرفته و به خلاف آن، از پشت وارد شدند و به جاى حطّة كه به معناى طلب مغفرت و آمرزش است، واژه حنطة را بر زبان جارى مى كردند و در نهايت در اين امتحان مردود شدند.(4)

پی نوشت ها:
1.شیخ طوسی، الامالی، ص 60، قم، دار الثقافة، چاپ اول، 1414ق
2. بقره / 58.
3.مجدالدین الفیروزآبادی، القاموس المحیط، دارالکتب العلمیه، ج‌۲، ص ۸۹۴و ۸۹۵ .
4.طوسی، محمد بن حسن، التبیان فی تفسیر القرآن، مکتبة الاعلام الاسلامی، بیروت، ۱۴۰۹ق.، ج‌۱، ص‌۲۶۳‌--۲۶۴۴.