PDA

توجه ! این یک نسخه آرشیو شده میباشد و در این حالت شما عکسی را مشاهده نمیکنید برای مشاهده کامل متن و عکسها بر روی لینک مقابل کلیک کنید : جمع بندی شده آیا ائمه ع از ترشی استفاده نمی کردند!؟



کربلائی
۱۳۹۶/۱۱/۲۳, ۰۹:۵۵
سلام
جایی خواندم که هر گاه خواستی بر کسی غالب شوی خود عسل بخور و او را ترشی ده.
امام موسی کاظم ع هم فرموده بود ما از شیرینی ساخته شدیم و شیرینی را هم بدین سبب دوست داریم.

البته از کتاب طب الصادق ع از فواید نارنج و لیمو هم اطلاع یافتیم که البته در پایان شیرینی دارد.

یا در موارد نقیض که فرمودند سنت ما در طعام خوردن، اول و آخر مقداری نمک ( به اندازه سرمه چشم یا پیران زمان حضور حضرت قائم عج ) یا اول نمک و آخر سرکه بر خلاف قوم بنی اسرائیل که اول و آخر سرکه میخوردند.


راهنمایی بفرمایید



متشکریم

معین
۱۳۹۶/۱۱/۲۳, ۱۵:۰۲
با نام و یاد دوست







http://askquran.ir/gallery/images/75940/1_erjae1.jpg









کارشناس بحث: استاد واسع

واسع
۱۳۹۶/۱۲/۰۳, ۱۵:۲۹
بسمه تعالی
با سلام و احترام
قاعده اولیه در ارتباط با خوراک و پوشاک و سبک زندگی اهل بیت (علیهم السلام) این است که آنان نیز مانند سایر انسانها نیازهای شهوانی و طبیعی دارند از این رو غذا می خورند و ازدواج می کنند و مانند سایر مردم در جامعه زندگی می کنند و به نیازهای روزمره خود می رسند و این چنین اقداماتی نه برای آنان نقص است و نه مایه اشکال. از سوی دیگر خلقت جسم انسانها و نیازهای آدمیان برای زنده ماندن در دنیا کاملا یکسان بوده و هر کسی در هر مقام و رتبه معنوی یا علمی که قرار گرفته باشد نمی تواند خود را بی نیاز از غذا و آب و سایر نیازهای اولیه کند. در نتیجه جسم انسان برای رشد متعادل نیازمند انواع و اقسام خوردنی ها و نوشیدنی هاست که اگر کسی بخواهد در این باره خود را از خوردن هر انچه بدن او بدان نیازمند است محروم کند در حقیقت به سلامت خود لطمه وارد کرده است و حیات خود را در معرض خطر قرار داده است. در نتیجه اصل اولیه این است که هر کسی که در قامت انسانی قرار گرفت نیازهای انسانی او در بعد جسمی و روحی مشترک بوده و باید این نیازها برطرف شود. از این رو آدمی هم نیاز به ترشی دارد و هم نیاز به شیرینی، هم نیاز به میوه دارد و هم نیاز به غذا و نوشیدنی های دیگر. و هر آنچه در دین مبین اسلام حلال شمرده شده است برای اهل بیت(علیهم السلام) نیز حلال بوده و هر آنچه در دین اسلام حرام دانسته شده برای آنان نیز حرام می باشد. و اگر کسی بخواهد طیبات الهی را بر خود حرام کند مورد مذمت خدا و توبیخ دین اسلام قرار می گیرد که چرا در دین بدعت می گذارد و خودسرانه از خدا و پیغمبر پیشی می گیرد. لذا در قران کریم می خوانیم« قُلْ مَنْ حَرَّمَ زينَةَ اللَّهِ الَّتي‏ أَخْرَجَ لِعِبادِهِ وَ الطَّيِّباتِ مِنَ الرِّزْقِ ؛ بگو:چه كسى زيورى را كه خداوند براى بندگانش پديد آورده و(نيز) روزى‏هاى پاكيزه‏ را،حرام كرده است؟[1] (http://www.askquran.ir/#_ftn1)پس قاعده این است که حلال محمد (صلی الله علیه و آله) تا روز قیامت حلال و حرام های ایشان تا روز قیامت حرام می باشد و کسی حق ندارد خودسرانه چیزی را حلال یا حرام کند.
از سوی دیگر نباید فراموش کرد که تمامی ترشیجات و شیرینی جات و تمامی مواد غذایی دارای مزیت مختص به خود هستند و هر یک از آنها اگر به جا مصرف شود و در آن زیاده روی صورت نگیرد آثار مثبت خود را دارد و اگر در مصرف بهترین غذاها و نوشیدنی ها زیاده روی یا تفریط صورت گیرد آثار زیانبار خود را دارد. لذا همان عسلی که در قران کریم مایه شفا دانسته شده است اگر نابجا مصرف شود اثرات منفی خود را دارد.
دستورات و سفارش های اهل بیت (علیهم السلام) در باره خوردن برخی غذاها یا نخوردن آنها( به جز در موارد مشخص) از باب تحریم یا تحلیل آنها نبوده بلکه با توجه به مزایا و خاصیت های هر یک از نوشیدنی ها یا خوراکی ها و با ملاحظه شرایط خاص صادر شده است. در نتیجه آنان نسخه کلی برای همه کس و همه دردها به صورت یکسان نپیجیده اند چرا که اساسا اهل بیت(علیهم السلام) که قادر بر درمان انسانها در هر دو بعد جسمی و روحی هستند بدون شناخت از بیماری به نسخه پیچی نمی پردازند.
نکته آخر اینکه اگر در سیره برخی از أئمه مشاهده می کنیم که زهد و ساده زیستی یا مساوات با مردم اجازه خوردن غذاهای متنوع را به آنان نمی داد یا خود ریاضت و ساده زیستی را بر می گزیدند به معنای تحریم غذاها و نوشیدنی ها بر خود نبوده است بلکه هر یک از آنها توجیهات مخصوص خود را دارد مانند اینکه امام علی (علیه السلام) به عنوان حاکم جامعه اسلامی تلاش می کند که مانند اضعف مردم زندگی کند تا برآنان ناگواری های معیشت دشوار نباشد.
حاصل اینکه: خوردن و نوشیدن آنچه حلال شمرده شده است نه بر اهل بیت(علیهم السلام) حرام و ممنوع بوده و نه بر هیچ انسان دیگری و اگر مواردی از محدودیت در روایات مشاهده شود باید به دنبال توجیه معقول و مناسب آن گشت. مانند اینکه یک پزشک برای یک بیمار برخی از لذیذ ترین غذاها را منع می کند نه به خاطر حرام بودن غذا بلکه به ملاحظه شرایط خاص یک بیمار.

[1] (http://www.askquran.ir/#_ftnref1) . اعراف /32.

عبد آبق
۱۳۹۶/۱۲/۰۳, ۱۶:۰۴
قاعده اولیه در ارتباط با خوراک و پوشاک
سلام استاد
اخرش نفرمودید مضامینی که کاربر سوال کرده است در روایات وجود دارد یانه؟



جایی خواندم که هر گاه خواستی بر کسی غالب شوی خود عسل بخور و او را ترشی ده.
امام موسی کاظم ع هم فرموده بود ما از شیرینی ساخته شدیم و شیرینی را هم بدین سبب دوست داریم.

البته از کتاب طب الصادق ع از فواید نارنج و لیمو هم اطلاع یافتیم که البته در پایان شیرینی دارد.

واسع
۱۳۹۶/۱۲/۰۳, ۱۸:۲۱
اخرش نفرمودید مضامینی که کاربر سوال کرده است در روایات وجود دارد یانه؟
با سلام و احترام
در روایات خیلی چیزها وجود دارد برخی واقعی برخی جعلی و هزاران مشکل، مهم دانستن ملاک ها ومعیار هاست نه دانستن تک تک روایات . من به دنبال دو سه جمله ای که اشاره کردید اصلا نگشتم اگر مدرکی برای نقل آنها دارید بیان کنید تا بررسی کنم

واسع
۱۳۹۶/۱۲/۱۵, ۰۹:۵۳
سوال: آیا ائمه اطهار(علیهم السلام) از ترشی جات استفاده می کردند؟ ضابطه و قاعده در این مسائل چیست؟

پاسخ:

قاعده اولیه در ارتباط با خوراک و پوشاک و سبک زندگی اهل بیت (علیهم السلام) این است که آنان نیز مانند سایر انسانها نیازهای شهوانی و طبیعی دارند از این رو غذا می خورند و ازدواج می کنند و مانند سایر مردم در جامعه زندگی می کنند و به نیازهای روزمره خود می رسند و این چنین اقداماتی نه برای آنان نقص است و نه مایه اشکال. از سوی دیگر خلقت جسم انسانها و نیازهای آدمیان برای زنده ماندن در دنیا کاملا یکسان بوده و هر کسی در هر مقام و رتبه معنوی یا علمی که قرار گرفته باشد نمی تواند خود را بی نیاز از غذا و آب و سایر نیازهای اولیه کند. در نتیجه جسم انسان برای رشد متعادل نیازمند انواع و اقسام خوردنی ها و نوشیدنی هاست که اگر کسی بخواهد در این باره خود را از خوردن هر انچه بدن او بدان نیازمند است محروم کند در حقیقت به سلامت خود لطمه وارد کرده است و حیات خود را در معرض خطر قرار داده است.

در نتیجه اصل اولیه این است که هر کسی که در قامت انسانی قرار گرفت نیازهای انسانی او در بعد جسمی و روحی مشترک بوده و باید این نیازها برطرف شود. از این رو آدمی هم نیاز به ترشی دارد و هم نیاز به شیرینی، هم نیاز به میوه دارد و هم نیاز به غذا و نوشیدنی های دیگر. و هر آنچه در دین مبین اسلام حلال شمرده شده است برای اهل بیت(علیهم السلام) نیز حلال بوده و هر آنچه در دین اسلام حرام دانسته شده برای آنان نیز حرام می باشد. و اگر کسی بخواهد طیبات الهی را بر خود حرام کند مورد مذمت خدا و توبیخ دین اسلام قرار می گیرد که چرا در دین بدعت می گذارد و خودسرانه از خدا و پیغمبر پیشی می گیرد. لذا در قران کریم می خوانیم« قُلْ مَنْ حَرَّمَ زينَةَ اللَّهِ الَّتي‏ أَخْرَجَ لِعِبادِهِ وَ الطَّيِّباتِ مِنَ الرِّزْقِ ؛ بگو:چه كسى زيورى را كه خداوند براى بندگانش پديد آورده و(نيز) روزى‏هاى پاكيزه‏ را،حرام كرده است؟(1) پس قاعده این است که حلال محمد (صلی الله علیه و آله) تا روز قیامت حلال و حرام های ایشان تا روز قیامت حرام می باشد و کسی حق ندارد خودسرانه چیزی را حلال یا حرام کند.

از سوی دیگر نباید فراموش کرد که تمامی ترشیجات و شیرینی جات و تمامی مواد غذایی دارای مزیت مختص به خود هستند و هر یک از آنها اگر به جا مصرف شود و در آن زیاده روی صورت نگیرد آثار مثبت خود را دارد و اگر در مصرف بهترین غذاها و نوشیدنی ها زیاده روی یا تفریط صورت گیرد آثار زیانبار خود را دارد. لذا همان عسلی که در قران کریم مایه شفا دانسته شده است اگر نابجا مصرف شود اثرات منفی خود را دارد.

لازم به یادآوری است که دستورات و سفارش های اهل بیت (علیهم السلام) در باره خوردن برخی غذاها یا نخوردن آنها( به جز در موارد مشخص) از باب تحریم یا تحلیل آنها نبوده بلکه با توجه به مزایا و خاصیت های هر یک از نوشیدنی ها یا خوراکی ها و با ملاحظه شرایط خاص صادر شده است. در نتیجه آنان نسخه کلی برای همه کس و همه دردها به صورت یکسان نپیجیده اند چرا که اساسا اهل بیت(علیهم السلام) که قادر بر درمان انسانها در هر دو بعد جسمی و روحی هستند بدون شناخت از بیماری به نسخه پیچی نمی پردازند.

نکته آخر اینکه اگر در سیره برخی از أئمه (علیهم السلام) مشاهده می کنیم که زهد و ساده زیستی یا مساوات با مردم، اجازه خوردن غذاهای متنوع را به آنان نمی داد یا خود ریاضت و ساده زیستی را بر می گزیدند به معنای تحریم غذاها و نوشیدنی ها بر خود نبوده است بلکه هر یک از آنها توجیهات مخصوص خود را دارد مانند اینکه امام علی (علیه السلام) به عنوان حاکم جامعه اسلامی تلاش می کند که مانند اضعف مردم زندگی کند تا برآنان ناگواری های معیشت دشوار نباشد.

حاصل اینکه: خوردن و نوشیدن آنچه حلال شمرده شده است نه بر اهل بیت(علیهم السلام) حرام و ممنوع بوده و نه بر هیچ انسان دیگری و اگر مواردی از محدودیت در روایات مشاهده شود باید به دنبال توجیه معقول و مناسب آن گشت. مانند اینکه یک پزشک برای یک بیمار برخی از لذیذ ترین غذاها را منع می کند نه به خاطر حرام بودن غذا بلکه به ملاحظه شرایط خاص یک بیمار.

پی نوشت ها:

1 . اعراف /32.