PDA

توجه ! این یک نسخه آرشیو شده میباشد و در این حالت شما عکسی را مشاهده نمیکنید برای مشاهده کامل متن و عکسها بر روی لینک مقابل کلیک کنید : آیه الله بهجت ره چگونه عالم شد!؟



کربلائی
۱۳۹۸/۰۱/۱۸, ۱۳:۳۰
سلام
با انجام مستحبات و تداوم آن با شخصیت هایی مواجه میشویم که نامی از آنها نمیدانیم ولی همه آیه الله بهجت ره را میشناسند و در تحقیقات ما، نشانه هایی هم از او نمایان هست و یادآور میشود.

لطفا درباره این عالم و عارف ممتاز، بیشتر راه های عرفان را توضیح دهید.


متشکریم

معین
۱۳۹۸/۰۱/۱۸, ۱۴:۵۲
با نام و یاد دوست




http://s8.picofile.com/file/8329322700/erjae13.png




کارشناس بحث: استاد حافظ

حافظ
۱۳۹۸/۰۱/۱۸, ۱۸:۱۷
بسم الله الرحمن الرحیم
با سلام و عرض ادب؛

با انجام مستحبات و تداوم آن با شخصیت هایی مواجه میشویم که نامی از آنها نمیدانیم ولی همه آیه الله بهجت ره را میشناسند و در تحقیقات ما، نشانه هایی هم از او نمایان هست و یادآور میشود.

لطفا درباره این عالم و عارف ممتاز، بیشتر راه های عرفان را توضیح دهید.

نباید پنداشت امثال آیت الله بهجت‌ها چون به مستحبات بی‌اعتنا بوده‌اند توانسته‌اند به مقاماتی دست یابند. بلکه به عکس به مستحبات چونان نوامیس خویش که نمی‌توان بر سر آن وارد معامله شد می‌نگریستند؛ مثلا از اعماق جان دست به دعا بر می‌داشتند و می‌گفتند «خدایا سرم را بگیر ولی سحرم را نگیر»

اصلا نگاه این حضرات به مستحبات مانند نگاه ما به مستحبات نیست بلکه آنان به شریعت و دین به چشم یک دستگاه انسان‌ساز می‌نگرند.

همین دستورات معمولیِ در شریعت است که آرام آرام انسان را رشد می‌دهد.

یکی از التزامات آیت الله بهجت که شهره خاص و عام است «عمل به معلومات» است. یعنی به آنچه می‌دانیم عمل کنیم؛

می‌دانیم که صدق و راستی خوب است و کذب و دروغ بد؛ پس بدان عمل کنیم و در هیچ حالی به هیچ کسی حتی خودمان دروغ نگوییم؛ بیشتر از آنچه هستیم خودمان را نشان ندهیم و ... .

می‌دانیم اخلاص خوب است پس نباید تنها به عنوان یک شعار از آن استفاده کنیم بلکه در عمل دست به کار شویم.

شریعت به گونه‌ای است که کاملا نرم و به آرامی قابلیتهای انسان را به فعلیت می‌رساند به گونه‌ای که شاید خودمان هم از پیشرفتمان باخبر نشویم.

مانند کسی که گام به گام قدم در کوهپایه گذاشته و به قصد رسیدن به قله پیش می‌رود پس از زمانی نه چندان طولانی، به عقب که نگاه می‌کند از اوج‌گیری خویش به اعجاب می‌افتد گویا باورش نمی شود که خودِ وی این همه مسافت را طی کرده است.

هنر دین -بهتر بگوییم معجزه دین- همین است که با دل سپردن و سرسپردگی بدان، ورودی‌ها با خروجی‌ها قابل مقایسه نیستند؛ ورودی، عرب جاهلی که از اولیات فرهنگ به دور است و خروجی، اباذر و مقداد و ... .

فقط شرطش همان سرسپردگی محض است. شرطش عمل به دانسته‌هاست؛ اگر می‌داند که می‌داند «خدا می‌بیند» به علمش عمل کند. این همان عرفان عملی ایی است که آیت‌الله بهجت همیشه مدافع آن بود.

اگر تنها به همین یک نکته که «أ لم یعلم بأن الله یری» عمل می‌کردیم بدون شک ما نیز هر کدام آیت‌الله بهجتی می‌شدیم

برای پی‌گیری سیره‌ی آیت‌الله بهجت رجوع کنید به کتاب زمزم عرفان نوشته آیت الله ری‌شهری نشر دارالحدیث.