PDA

توجه ! این یک نسخه آرشیو شده میباشد و در این حالت شما عکسی را مشاهده نمیکنید برای مشاهده کامل متن و عکسها بر روی لینک مقابل کلیک کنید : جمع بندی شده «اِستَوَیٰ» در آیه 2 سوره رعد



Mohammadmsp
۱۳۹۸/۰۶/۲۳, ۱۶:۲۴
سلام
در آیه دو رعد ؛ ترجمه ی اِستَوَیٰ استوار کرد ، پایدار کرد ؛ وابسته کرد ؛ مساوی کرد ... است . ولی مترجمها نوشتند ؛ خدا بر عرش استوار یا پایدار شد یا قرار گرفت ؛ در آیه ۱۶ و ۱۷ ؛ الحاقّه مشخصه که ؛ وقتی آسمان شقّه شد و سست شد ؛ عرش را هشتی بالایشان حمل می کنند یعنی ؛ آسمانهایی که بر عرش محکم و استوار شده بودند ؛ دیگر استوار نیستند ( در قیامت بعد از شقه شدن آسمان ) و عرش را هشتی بالایشان حمل می کنند ؛ ( من مفهومی و خیلی خلاصه نوشتم ) ؛ متاسفانه با ترجمه اشتباه ؛ بهانه جویان و ... خدا را وجودی می دانند که در عرش نشسته و هشت ملائکه بالایشان حمل می کنند ؛ درحالی که ؛ ترجمه اصلی اینه که ؛ آسمانها بر عرش استوار و محکم و وابسته شده .
لطفا راهنمایی کنید .
با تشکر

مدیر ارجاع سوالات
۱۳۹۸/۰۷/۰۸, ۰۴:۵۲
با نام و یاد دوست




http://askquran.ir/gallery/images/75940/1_erjae11.png



کارشناس بحث: استاد حکیم

حکیم
۱۳۹۸/۰۷/۰۸, ۰۷:۰۷
پرسش:

در آیه دو رعد ؛ ترجمه ی اِستَوَیٰ استوار کرد ، پایدار کرد ؛ وابسته کرد ؛ مساوی کرد ... است، ولی برخی از مترجمین نوشتند ؛ خدا بر عرش استوار یا پایدار شد یا قرار گرفت ؛ در آیه ۱۶ و ۱۷ سوره الحاقّه مشخصه که ؛ وقتی آسمان شقّه شد و سست شد ؛ عرش بر هشت بال حمل می شود یعنی ؛ آسمانهایی که بر عرش محکم و استوار شده بودند ؛ دیگر استوار نیستند! متاسفانه با ترجمه اشتباه ؛ بهانه جویان و ... خدا را وجودی می دانند که در عرش نشسته و هشت فرشته آن را بر بال هایشان حمل می کنند ؛ درحالی که ترجمه اصلی این است که آسمانها بر عرش استوار و محکم و وابسته شده است لطفا راهنمایی کنید .


پاسخ:

برای ترجمه آیات قرآن کریم به ترجمه های معتبر و مورد اعتماد مراجعه نمایید به نظر می رسد ترجمه آیت الله العظمی مکارم شیرازی ترجمه مناسب و قابل اعتمادی باشد.
خداوند متعال در سوره رعد می فرماید:«اللَّهُ الَّذِي رَفَعَ السَّمَاوَاتِ بِغَيْرِ عَمَدٍ تَرَوْنَهَا ثُمَّ اسْتَوَى عَلَى الْعَرْشِ وَسَخَّرَ الشَّمْسَ وَالْقَمَرَكُلٌّ يَجْرِي لِأَجَلٍ مُسَمًّى يُدَبِّرُ الْأَمْرَ يُفَصِّلُ الْآيَاتِ لَعَلَّكُمْ بِلِقَاءِ رَبِّكُمْ تُوقِنُونَ؛(1) خدا همان کسی است که آسمانها را، بدون ستونهایی که برای شما دیدنی باشد، برافراشت، سپس بر عرش استیلا یافت (و زمام تدبیر جهان را در کف قدرت گرفت)؛ و خورشید و ماه را مسخّر ساخت، که هر کدام تا زمان معینی حرکت دارند! کارها را او تدبیر می‌کند؛ آیات را (برای شما) تشریح می‌نماید؛ شاید به لقای پروردگارتان یقین پیدا کنید!»


برای کلمه« استوی» در روایات اسلامی و در آثار مفسران معانی و تفاسیری شده است از جمله آن را به معنای مستولی شدن قدرت و اراده خداوند بر عرش در تدبير امور باشد مانند استيلاى ملك بر تدبير مملكت زیرا تمام تدبیر ها از عرش می آید. (2)

یا آن که «استوی» به معنای مستولی شدن امر و قضاى الهى بر عرش باشد.
حضرت امام صادق (عليه السّلام) می فرماید« استوی» به معنای استوى على كلّ شى‌ء فليس شى‌ء اقرب اليه من شى‌ء؛یعنی مستولى شد بر هر شيئى، پس چیزی نزدیکتر به او نیست يعنى تمام اشياء در پيشگاه الهى مساوى هستند»(3)

همچنین خداوند متعال در سوره «حاقه» می فرماید:« وَانْشَقَّتِ السَّمَاءُ فَهِيَ يَوْمَئِذٍ وَاهِيَةٌ؛ وَالْمَلَكُ عَلَى أَرْجَائِهَا وَيَحْمِلُ عَرْشَ رَبِّكَ فَوْقَهُمْ يَوْمَئِذٍ ثَمَانِيَةٌ؛ (4) و آسمان از هم می‌شکافد و سست می‌گردد و فرومی‌ریزد!، فرشتگان در اطراف آسمان قرارمی‌گیرند (و برای انجام مأموریتها آماده می‌شوند)؛ و آن روز عرش پروردگارت را هشت فرشته بر فراز همه آنها حمل می‌کنند!»

در آیه یاد شده خداوند متعال تاکید می فرماید که نه تنها زمین و کوهها متلاشی می‌شوند، بلکه آسمانها از هم می‌شکافد و سست می‌گردد و فرو می‌ریزد وکرات عظیم آسمانی از این حادثه هولناک و وحشتناک برکنار نمی‌مانند، آنها نیز شکافته، پراکنده و متلاشی و سست خواهند شد.
سپس در آیه بعدی می‌فرماید و آن روز عرش پروردگارت را هشت فرشته بر فراز همه آنها حمل می کنند.

منظور از «عرش» مجموعه جهان هستی می باشد که عرش نیز حکومت خداوند است، و به وسیله فرشتگان که مجری فرمان او هستند تدبیر می‌شود.
و جالب این که در روایتی آمده است: «حاملان هشتگانه عرش خدا در قیامت چهار نفر از اولین، و چهار نفر از آخرین هستند، اما چهار نفر از اولین نوح و ابراهیم و موسی و عیسی( علیهم السلام) می‌باشند، و چهار نفر از آخرین محمّد( صلّی اللّه علیه و آله) و علی و حسن و حسین (علیهم السّلام) هستند»! (5) این تعبیر ممکن است اشاره به مقام شفاعت آنها برای اولین و آخرین باشد، البته شفاعت در مورد کسانی که لایق شفاعتند، و به هر حال گسترش مفهوم «عرش» را نشان می‌دهد.


پی نوشت ها :

1. رعد/22 .
2. تفسیر اثنا عشری، حسینی شاه عبدالعظیمی حسین بن احمد، ناشر: انتشارات میقات، تهران، ۱۳۶۳ ش، ج6، ص 325
3. اصول کافی، شیخ یعقوب کلینی، تهران، دارالکتب الاسلامیه، ج1،ص 128 .
4. رعد/16و 17 .
5. نور الثقلين، الجمعه العروسی الحویزی،قم، انتشارات اسماعیلیان، 1415.ق، جلد 5، صفحه 406.