PDA

توجه ! این یک نسخه آرشیو شده میباشد و در این حالت شما عکسی را مشاهده نمیکنید برای مشاهده کامل متن و عکسها بر روی لینک مقابل کلیک کنید : چرا نماز در سفر باید به صورت شکسته و قصر خوانده شود؟



Mohammadmsp
۱۳۹۸/۱۰/۰۶, ۱۱:۲۹
سلام
در آیه ۱۰۱ نساء ؛ قصر کردن نماز ، شرطش فتنه انگیزی کافران است نه طی کردن راهی طولانی و مسافر بودن ؛ ولی چرا مجتهدها فرسخ را دلیل قصر نماز فتوا می دهند؟

لطفا راهنمایی کنید
با تشکر

مدیر ارجاع سوالات
۱۳۹۸/۱۱/۰۱, ۱۳:۳۱
با نام و یاد دوست




http://askquran.ir/gallery/images/75940/1_erjae11.png



کارشناس بحث: استاد مستنبط

مستنبط
۱۳۹۸/۱۱/۰۶, ۱۱:۴۵
در آیه ۱۰۱ نساء ؛ قصر کردن نماز ، شرطش فتنه انگیزی کافران است نه طی کردن راهی طولانی و مسافر بودن ؛ ولی چرا مجتهدها فرسخ را دلیل قصر نماز فتوا می دهند؟

سلام علیکم
" إِنْ خِفْتُمْ أَنْ يَفْتِنَكُمُ الَّذِينَ كَفَرُوا ..." كلمه" فتنه" [در اینجا و با توجه به قرائن به معنی] شكنجه است، يعنى كشتن و زدن و امثال اينها ... پس معناى آيه اين است كه اگر از كفار ترسيديد كه شما را شكنجه كنند و مورد حمله قرار دهند و به قتل برسانند، مى‏توانيد نماز را به صورت نماز خوف بخوانيد. [این عبارت] در جمله مورد بحث قيد و يا شرط است براى جمله" فلا جناح عليكم ..." و می فهماند كه ابتداء شكستن نماز براى خوف فتنه و ترس از دشمن تشريع شد، و اين خصوصى بودن مورد، منافات ندارد با اينكه براى بار دوم بطور عموم و براى همه سفرهاى مشروع، تشريع شود. هر چند كه پاى خوف در ميان نباشد. آرى، كتاب خدا يك قسم از نماز شكسته را بيان مى‏كند و سنت رسول اللَّه آن را براى همه صور، عمومى می سازد.(1)

پی نوشت:
1. علامه طباطبايى، سید محمدحسين، ترجمه تفسير الميزان، 20جلد، جامعه مدرسين حوزه علميه قم، دفتر انتشارات اسلامى - ايران - قم، چاپ: 5، 1374 ه.ش. ج 5 ص 98.

مستنبط
۱۳۹۸/۱۱/۰۶, ۱۱:۵۲
اين آيه شريفه كيفيت نماز خوف را بيان می کند و خطاب را متوجه رسول خدا (صلی الله علیه و آله) می نماید و او را امام جماعت فرض می کند (می فرمايد تو نماز را براى لشكر اقامه می کنی، نيمى از لشكر با تو در نيمى از نماز شركت می کنند و می روند، نيمى ديگر به جماعت می ایستند.) (1)
"وَ إِذا ضَرَبْتُمْ فِي الْأَرْضِ فَلَيْسَ عَلَيْكُمْ جُناحٌ أَنْ تَقْصُرُوا مِنَ الصَّلاةِ إِنْ خِفْتُمْ أَنْ يَفْتِنَكُمُ الَّذينَ كَفَرُوا إِنَّ الْكافِرينَ كانُوا لَكُمْ عَدُوًّا مُبيناً (101) وَ إِذا كُنْتَ فيهِمْ فَأَقَمْتَ لَهُمُ الصَّلاةَ فَلْتَقُمْ طائِفَةٌ مِنْهُمْ مَعَكَ وَ لْيَأْخُذُوا أَسْلِحَتَهُمْ فَإِذا سَجَدُوا فَلْيَكُونُوا مِنْ وَرائِكُمْ وَ لْتَأْتِ طائِفَةٌ أُخْرى‏ لَمْ يُصَلُّوا فَلْيُصَلُّوا مَعَكَ ...".

معناى آيه اين است كه وقتى تو (رسول الله -صلی الله علیه و آله-) در جنگ همراه مسلمانان باشى، و حال، حال خوف بوده باشد، و بخواهى براى مسلمانان اقامه نماز كنى، يعنى با آنان نماز جماعت بخوانى، همه آنان يكباره داخل نماز نشوند، بلكه گروهی از آنان با تو به نماز بايستند، و به تو اقتدا كنند، و در حال نماز اسلحه خود را بردارند، و معلوم است كه گروه ديگر مواظب اين طايفه و اثاث آنان هستند تا به سجده بروند و نماز را تمام كنند، و در پشت سر شما در جاى طايفه دوم قرار گيرند، آن وقت گروه دوم در حالى كه آنها نيز سلاح را با خود دارند می آیند و به نماز می ایستند.

پی نوشت:

1. طباطبايى، محمدحسين، ترجمه تفسير الميزان، 20جلد، جامعه مدرسين حوزه علميه قم، دفتر انتشارات اسلامى - ايران - قم، چاپ: 5، 1374 ه.ش. ج 5 ص 99