مشاهده RSS Feed

مسلمان ایرانی

70) آیا ناباوران بخشیده خواهد شد یا مجازات خواهند شد؟

به این مطلب امتیاز بدهید
شبهه: سوره 23 آیه 117 و سوره 98 آیه 6 میگوید که ناباوران رستگار نمیشوند و بدترین مخلوقاتند! همچنین سوره 9 آیه 29 از معتقدان به الله میخواهد که با کسانی که به الله، حقانیت دین الله و روز قیامت ایمان نمی آورند بجنگند. اما سوره 45 آیه 14 حرف کاملا متفاوتی میزند. همچنین به سوره 16 آیه 128 مراجعه کنید.
سوره 9 آیه 29
با کسانی از اهل کتاب که به الله و روز قیامت ایمان نمی آورند و چیزهایی که الله و پیامبرش حرام کرده اند بر خود حرام نمیکنند و دین حق را نمیپذیرند جنگ کنید، تا به دست خود و در عین مذلت جزیه بدهند.
سوره 45 آیه 14
به کسانی که ایمان آورده اند، بگو: از خطای کسانیکه به روزهای الله باور ندارند در گذرید، تا خود، آن مردم را به جزای اعمالی که مرتکب شده اند پاداش دهد.
اسلامگرایان ممکن است شبه وارد کنند که سوره 9 آیه 29 در هنگام جنگ آمده است و سوره 45 آیه 14 در پایان جنگ. واقعیت این است که تازینامه مشخص نمیکند که چه آیه هایی مربوط به زمان جنگ هستند و چه آیه هایی مربوط به دوران پس از جنگ. یا اینکه کدام حکم تازینامه برای گذشته است، یا برای حال است یا برای آینده. متاسفانه الله همه چیز را در دست انسانها قرار داده و دست اسلامگرایان را برای انتخاب باز گذاشته است. اسلامگرایان ادعا میکنند که تازینامه برای مشکلات گذشته و حال و آینده بهترین راه حل ها را ارائه میدهد و به نظر میرسد که این ادعای آنها بیشتر احساسی و از روی تعصب است تا حقیقی.

پاسخ:

اولاً این ادعا که قرآن، «مشخص نمیکند که چه آیه هایی مربوط به زمان جنگ هستند و چه آیه هایی مربوط به دوران پس از جنگ»، اگر هم درست باشد، ما شأن نزول آیات را هم داریم و می دانیم که چه آیه ای در چه شرایطی نازل شده است. گویا اسلامستیزان گمان کرده اند تنها سند ما قرآن است!

ثانیاً جالب است که نویسنده یک توجیه هم برای توجیه شبهۀ خودش آورده است، ولی در نهایت هیچ راه حلی برای ردّ همین توجیهی که مطرح کرده است، پیدا نمی کند، و فقط مدعی می شود که «الله همه چیز را در دست انسانها قرار داده و دست اسلامگرایان را برای انتخاب باز گذاشته است» که البته ادعای باطل و غلطی نیز هست، و یکی از دلایلی که در هر زمانی باید حجتی از حجج الهی باید بر مردم امامت کند، همین است که دست مسلمانان برای نسبت دادن هر چیزی به آیات باز نیست. اما در کل، ایشان با همین توجیهی که ذکر کردند، شبهه را برطرف نمودند!

ثالثاً ترجمۀ ذکر شده، از آیۀ 29 از سورۀ 9، دقیق نیست. دقیقتر این است که «و هُمْ صاغِرُونَ» را به این صورت ترجمه کنیم: در حالی که در برابر حاکمیتِ حکومت اسلامی، خضوع می کنند. اینكه برخی آن را به عنوان تحقیر و توهین و اهانت و سخریۀ اهل كتاب گرفته اند، نه از مفهوم لغوى كلمه استفاده مى‏شود و نه با روح تعلیمات اسلام سازگار است و نه با سایر دستوراتى كه دربارۀ طرز رفتار با اقلیت هاى مذهبى به ما رسیده است، تطبیق مى‏كند.

رابعاً در ترجمۀ آیۀ 14 از سوره 45 نیز، اشتباه بزرگی می بینیم. آیه از تعبیر «لایرجون» استفاده کرده است که به معنای «امید ندارند» است و نه به معنای ایمان نیاوردن. ایشان با ترجمۀ غلط متن آیه سعی دارند راهی برای یافتن تناقض پیدا کنند!

خامساً اگر بخواهیم به شبهه و ادعای تناقض بپردازیم هم، شبهه را ناشی از سوءبرداشتهای نویسنده خواهیم یافت:
آیه 117 از سورۀ 23، فرموده است که خدا کافران را، رستگار نمی کند: صحبت از مجازات اخروی کافران است.
آیه 6 از سوره 98، فرموده است که کافران اهل کتاب، به جهنم خواهند رفت: باز هم صحبت از مجازات اخروی کافران است.
آیه 29 از سورۀ 9، که نویسنده آنرا خیلی بد فهمیده است، صحبت از جنگ با کافران نمی کند، بلکه صحبت از گرفتن جزیه است، می فرماید آنقدر با کافران اهل کتاب بجنگید که حاضر به قبول جزیه شوند(دلیلش هم این است که هر حکومتی از ساکنین منطقۀ تحت حکومت خود مالیاتهایی می گیرد و مسلمانان هم باید خمس و زکات می پرداختند) مسلم است که هر حکومتی با کسانی که مالیات ندهند برخورد می کند، و اگر آنها دست به اسلحه ببرد، با آنها می جنگد: در این آیه، اساساً صحبت از مجازات کافران نیست، چه در دنیا و چه در آخرت؛ بلکه صحبت از گرفتن جزیه است.
آیۀ 14 از سوره 45، اصلاً صحبت از کافران نیست، بلکه صحبت از کسانی است که به ایام الله امید ندارند، و می فرماید آنها را ببخشید و متن آیه، البته نشان می دهد که خدا با آنها به عدالت برخورد خواهد کرد: اصلاً صحبت از کافران نیست، بعلاوۀ اینکه خدا به مؤمنین فرموده که آنها را در این دنیا ببخشند، ولی نفرموده است که خودش گناهان آنها را خواهد بخشید، بلکه فرموده با آنها مطابق آنچه کسب کرده اند، برخورد خواهد نمود.
آیۀ 128 از سوره 16، می فرماید که خدا با متقین و نیکوکاران است! پس هیچ ربطی به شبهۀ فوق ندارد.

نتیجه: تمامی قرآن بر اینکه خدا کافران را رستگار نمی کند و در آخرت باید مجازات شوند، صحه می گذارد، و در این زمینه هیچ تناقضی وجود ندارد؛ جایی که صحبت از بخشش شده است، مربوط به دنیاست و نه در مورد کافران، بلکه در مورد کسانی است که امیدی به ایام الله ندارند. البته باید دقت داشت که منظور قرآن از کافران کسانی است که حقیقت را کتمان کرده اند، نه کسی که بدون اینکه مقصر باشد، به حقیقت دست نیافته باشد، در این مورد قرآن در آیۀ 286 سورۀ بقره می فرماید که خدا هیچ کسی را به بیش از میزان تواناییش تکلیف نمی کند.
^

ورود

ورود