***مولا ضامن آهو***

[طلوع1]

[طلوع1]

[طلوع1]

[طلوع1]

آقاي شفا! شفاعتي مي خواهم
از معجزه هايت آيتي مي خواهم
رنجورم و دردمند و آمرزش خواه
آمرزش ومرگ راحتي مي خواهم

[niyayesh]

آستان رضا علیه السلام

زآستان رضا سرخط امان دارم رخ نیاز بر این پاک آستان دارم
اگر چه کم زغبارم، به شوق نکهت گل همیشه جای، در این طرفه بوستان دارم
ز تیر حادثه مرغی شکسته بال و پرم درین چمن به صد امید آشیان دارم
چو ذرهّ ام ولی از جبهه سائی حرمش دلی چو مهر فروزان آسمان دارم
اگر ز قافله عاشقان او دورم چو گرد،
چشم به دنبال کاروان دارم چوکوه، پای، به دامن کشیده ام
در طوس زهم جواری او فخر، جاودان دارم اگر گیاهم،
اگر خار، از عنایت حق هماره نکهت این نغز گلستان دارم
رضا هزار و یک آمد چو اسم حق به عددکه این لطیفه من از طبع نکته دان دارم
بود چو مظهر اسماء کبریا نامت همیشه نام بلند تو بر زبان دارم
کجا هوای جِنان راه دل تواند زدکه پرتوی ز ولای تو در جَنان دارم
بهار عمر چو طی شد به بوی تو ای گلکنون به لطف تو امید در خزان دارم
زگلشن حرمت کی روم که لاله صفتز داغ عشق تو عمری به دل نشان دارم
ز درگه تو به جائی نمی روم هرگزکه چون تو رهبر والا و مهربان دارم
پی نثار، اگر گنج شایگانم نیست به خاک درگه تو اشک رایگان دارم
ز آفتاب قیامت مرا چه غم که مدام به سر ز سایه ی لطف تو سایبان دارم
به چشم خاک درت تا که توتیا سازم ز اشک شوق بسا دیده ابرسان دارم
به دامن کرم عالمی نیاویزم به دامن تو زنم دست، تا که جان دارم
سیه چو خامه اگر شد دل شکسته ی من امید از کف تو سرخط امان دارم
تو را که لطف چو بحری است بیکران، رحمی که من گناه، چو دریای بیکران دارم
نیَم چو دعبل اما فزون تر از دعبل چکامه ها به مدیح تو ارمغان دارم
بود ز وصف تو عاجز اگر چه طبعم، بازکنم ثنای تو تا خامه در بنان دارم
مرا که نیست معانی بلند و واژه بدیع کجا سزاست که اوصاف و بیان دارم
مرا که نام، غلام رضا بود ( قدسی)بس افتخار از این نام، در جهان دارم

غلامرضا قدسی - معاصر

[مجیب]

غرق دعا
غرق نور است و طلا
گنبد زرد رضا
بوى گل، بوى گلاب
مى رسد از همه جا
مثل يك خورشيد است
مى درخشد از دور
شده از اين خورشيد
شهر مشهد پر نور
چشمها خيره به او
قلبها غرق دعاست
بر لب پير و جوان
يا رضا رضا رضا ست
اى خدا كاش كه من
يك كبوتر بودم
روى اين گنبد زرد
شاد مى آسودم
مى زدم بال و پرى
دور تا دور حرم
از دلم ره مى زد
ماتم و غصه و غم

[طلوع1]

توی حریم پاکت شاه و گدا نداره
ایران بدون مشهد اصلا صفا نداره
رو گنبد طلایی خود خدا نوشته
دست خالی از اینجا هیچکسی برنگشته
دلم به عشق یارم حال و هوا گرفته
شیش دونگ قلب من رو امام رضا(ع) گرفته

[parvaz]

غريب آشنا

تـو يـادگـار هـفتمين سپيده اى

شـكـوه مـاندنى ترين قصيده اى

اشـارتـى ز بـيـكران روشنى

كـه از ديـار بى نشان رسيده اى

سـتـاره حـريـم سـبز فاطمه

ز بـى نـهـايـت خدا دميده اى

بـهـار سـبـز بـاغهاى آرزو

امـام قـصـه هـاى ناشنيده اى

گـل نـجـيـب بـاغ آفـرينشى

كـه در دلـم بـهـار آفريده اى

تـو قـلب عاشقان هر زمانه را

بـه لـطف و بخششت خريده اى

تـو مـنتهاى مهر و رحمت خدا

ز هر چه غير اوست دل بريده اى

زمـهـربـانى ات، ز دل ستانى ات

چـه نقش ها به لوح دل كشيده اى

مـيـان لالـه هـاى سـرخ آشنا

غـريـب آشـنـا! تو برگزيده اى

ز سـاغـر كـرامـت مـحمـدى

زلال نـور مـعـرفت چشيده اى

ز بـاغـهـاى بـى زوال سرمدى

سـبدسـبد گـل حضور چيده اى

دلا! ز شـوق لـحـظـه زيارتى

چـه عـاشقانه از قفس پريده اى !

بـهـار شـد دوبـاره باغ باورم

ز عـشق تو كه روشناى ديده اى

بـه شـام غـربـت سياه عالمى

طـلـوع فجر هشتمين سپيده اى

[مجیب]

بارگاهت جلوه گاه طارم مينا رضا
آستانت آسماني كهكشان آرا رضا

مهر از ماه جمالت چشمه‌اي گيتي فروز
ماه از مهر رخت آئينه‌اي رخشا رضا

گل تباران مست از بوي دل آويز تواند
اي نسيم گلشن كويت طراوت زا رضا

راهيان راه عشقت كاروان در كاروان
ساكنان كوي شوقت واله و شيدا رضا

چرخ مينايي خبر دارد كه در مهتاب شوق
ژاله ميبارم مدام از ديده چون مينا رضا

و اصلان آستانت از دو عالم بي نياز
عارفان را بارگاهت قاف استغنا رضا

نارسا طبعم نيارد گفت وصفت را كه هست
شعر (صائم) قطره و اوصاف تو دريا رضا

[niyayesh]

شمع جمع شاپرکهايي رضا

اي کليد ساده مشکل گشا

آن گل زيبا گل خوشبو تويي

اي رضا جان، ضامن آهو تويي

با نگاهت چون کبوتر کن، مرا

تا بگيرم اوج، خوشحال و رها