ویژه میلاد علی اکبر لیلا(ع) *** (روز جوان )

[niyayesh]

:1gol::1gol::1gol: آمد گل لیلا :1gol::1gol::1gol: نور دل زهرا:1gol::1gol::1gol:

جلوه ى ذات خداى دادگستر اكبر آمد
مرحبا آئينه ى روى پيمبر اكبر آمد
از قدومش شد هويدا جنت موعود ما را
آنكه شد خلد مخلّد پاى تا سر اكبر آمد
داد مرغ شب نويد جانفزا بر ظلمت شب
كاشكارا شد سحر شمس منور اكبر آمد
شد گل افشان مقدم او را ملك با شوق و شادى
زان كه امشب نوگل زهراى اطهر اكبر آمد
مولد او مى‏كند تفسير ايثار و شهادت
در شجاعت ثانى ساقى كوثر اكبر آمد
او شبيه آمد محمد را به خلق و خلق و منطق
خاتم پيغمبران را ياد آور اكبر آمد
آنكه باشد مصحف و ايمان و تقوا را عصاره
از براى چرخ عزّ و جاه محور اكبر آمد
تا ز موج فتنه آرد كشتى دين را به ساحل
ناخدا و بادبان، سكّان و لنگر اكبر آمد
آمده درياى فضل وجود را تابنده گوهر
بر سر تقوا و دين رخشنده افسر اكبر آمد
جام عشق ايزد آمد، شبه روى احمد آمد
آنكه دارد بر لبان خويش كوثر اكبر آمد

اى « سماوى» مژده‏اى امشب بده نسل جوان را
گو شما را بهترين الگو و رهبر اكبر آمد

[niyayesh]

آی جونها گل بریزید اکبر لیلا اومده
گل بپاشید خون بریزیید اکبر لیلا آمده

صاحب دلها رسیده
یوسف زهرا رسیده

آی جونها گل بریزید اکبر لیلا اومده
گل بپاشید خون بریزید اکبر لیلا اومده


یا علی اکبر علی جان
یا علی اکبر علی جان

[نسیم حیات]

[niyayesh]

حضرت علي اکبر (ع) فرزند ابي عبدالله الحسين(ع) بنا به روايتي در يازدهم شعبان،سال43 قمري در مدينه منوره ديده به جهان گشود. پدر گرامي اش امام حسين بن علي بن ابي طالب (ع) و مادر محترمه اش ليلي بنت ابي مرّه بن عروه بن مسعود ثقفي است.او از طايفه خوش نام و شريف بني هاشم بود . و به بزرگاني چون پيامبر اسلام(ص)، حضرت فاطمه زهرا(س)، امير مؤمنان علي بن ابي طالب(ع) و امام حسين (ع) نسبت دارد.

[goleleila]

اكبر كه گل حميده فاطمه است
نور دل نور ديده فاطمه است
هر چند كه از گلشن ليلا باشد
او لاله پروريده فاطمه است

[شاماهي]

ميلاد گل ليلا
وتولد 2 سالگي سايت گل ليلا
مبارك

[niyayesh]

از خانواده دریا


نامت، تکرار جاودانه مهر است، در هجامه‏های مکرر درد.
نامت به گل می‏ماند؛ زیبایی... سکوت... و پرپر شدن.

نامت به شادی می‏ماند؛ سرور رقصانی که سینه پدر را به گُل می‏نشاند، وقتی که در ازدحام بی‏کسی‏هایش فریاد می‏شود.

نامت به شادمانی می‏ماند، علی! حتی در میان هجوم نیزه و تیر و... بی‏کسی.
و به برادر و به یاور. و به پدر بزرگ؛ وقتی که پدر، دلتنگ آغوش گرم محمد0ص) می‏شود، وقتی که پدر می‏خواهد به آرامش و سکوت چهره‏ای فراموش شده در اذهان سنگ شده مردم پناه ببرد. نامت بزرگ است؛ یک بزرگی آرام؛ یک بزرگی بی‏انتها که ساحل را می‏شود در زلالی دریای چشمانت یافت... نامت بزرگ است، «اکبر»!

نامت به تشنگی می‏رسد... ؛ درست وقتی که از لبان خشکیده پدر، آب طلب می‏کنی و مولای تشنگان، نام بلندت را در صفحه اول تشنگان، سرخ می‏نویسد و از آن‏جاست که با تشنگی، خویشاوند می‏شوی می‏سوزی، خاکستر می‏شوی و آن‏گاه، در تاریخ، جاودانگی را حک می‏کنی.

نمی‏دانم چرا نامت همیشه پس از آب می‏آید؛ دو واژه بعد از تشنگی؟ کسی که خویشاوند نزدیک زلالی است...، از خانواده دریا، کسی که به کوثر می‏رسد چرا؟ تشنگی چرا؟!

و پدر هم تشنه است؛ حتی تشنه‏تر از گریه‏های پیچیده در خیمه، حتی تشنه‏تر از غیرت متلاطم شمشیرِ عمو، حتی تشنه‏تر از... تو.

برو، برو پسرم! و چه نزدیک است سیراب شدنت؛ آن هم از دست زیباترین مخلوق هستی، از دست جدّت، محمد صلی‏الله‏علیه‏و‏آله‏وس� �م ! برو پسرم!



داوودخان احمدی

[niyayesh]

مهتاب شب‏های لیلا علیهاالسلام

هلال ماه جبینش از دل شبِ زلفش رخ نمود، ابرهای پلک‏واره از هم دور شد و برق نگاه یک جفت ستاره، آسمان مهتابی رخسارش را شکافت!
این نخستین تصویر از شمایل شهزاد بنی‏هاشم در قاب نگاه چشم‏های لیلا علیهاالسلام بود!

از وقتی که پنجره چشم‏هایش را به روی جاده بی‏انتها نگاه لیلا باز کرده‏بود، خواب را از دیدگان او ربوده بود؛ نه از آن جهت که دستی باید گهواره بی‏تابی‏هایش را تکان می‏داد و یا جرعه‏های شیره گل، لبان او را به شبنم می‏نشاند!

لیلا نیز مثل هر زن دیگری، راه و رسم مادری می‏دانست و سلوک مهربانی می‏شناخت، اما آن‏چه در گهواره دستان او تکان می‏خورد، یک کودک نبود که سپیدی موی مادر را به پای بزرگ شدن خویش بطلبد.
او از هم‏اینک بزرگ بود!

همانند اسم اعظمی که بر وی خطاب می‏کردند و غیرت بوتُراب را در برق چشمان او به تماشا می‏نشستند! انگار که از هم‏اکنون با ذوالفقار نگاهش، دروازه‏های کربلا را می‏گشود!

آن جلال و جبروتی که کودک لیلا را بر تخت بزرگی و شوکت می‏نشاند، تکرار خطوط نسخه وجود حضرت رسول اکرم صلی‏الله‏علیه‏و‏آله‏وس� �م بر صفحه هستی علی‏اکبر علیه‏السلام بود. گویی برگه‏ای از کتاب جان پیامبر رحمت صلی‏الله‏علیه‏و‏آله‏وس� �م در پیش چشم لیلای دور مانده از خاتم رُسُل قرار گرفته بود و او در آن نظر نمی‏افکند و چیزی نمی‏خواند، جز آن‏چه به امین‏اللّه‏ منتسب بود!

لیلا دیگر مادر کودک خویش نبود، بلکه دایه کودکی‏های پیامبر صلی‏الله‏علیه‏و‏آله‏وس� �م شده‏بود! و چه موهبتی برتر از آن‏که زنی موسپید شود در راه روسپیدی عشق!

مگر نه آن‏که چیزی نخواهد گذشت که کودک رسول‏واره لیلا، دلاور صحنه‏های کربلا خواهد شد؟!

نزهت بادی

[مجیب]

فرازي از سلام امام زمان (عج) به حضرت علي اكبر:
سلام بر تو اي نخستين كشته از فرزندان بهترين سلاله از نوادگان ابراهيم خليل!
درود خدا بر تو و بر پدرت باد! ... خداوند ما را از ملاقات كنندگان وهمنشينان تو و همنشينان جد و پدر و عمو و برادر و مادر مظل.مه ات قرار دهد!
بحار الانوار ، ج 101، ص 469

[niyayesh]

تکّه‏ای از دوردست‏ترین ستاره روشن، زاده می‏شود و هبوط می‏کند به رسمِ تمامیِ شهابانی که تابه‏حال دیده‏اند.

پس اشکِ دریغ از قلمِ سوخته‏ام فرو می‏چکد و دفترم آتش می‏گیرد.

اینک تو از راه رسیده‏ای؛ مرد دیگری از سلاله‏ای روشن، از مطّهرترین تباری که شجره‏نامه‏های زمین، تا به‏حال در خویش به تجربه نشسته‏اند.

خوش آمدی دلاور مرد! امّا حیف از تو! حیف از عظمتی چون تو که اسیر پنجه خونین جهانی این‏چنین ناپاک و نامهربان شود!

زاده شده‏ای و نگاهت که می‏کنم، اگرچه نوزادی تازه رسیده‏ای، امّا گویی که دستان قدرتمندت، از هم‏اینک دسته شمشیر را خوب می‏شناسند!