صفحه 1 از 2 12 آخرین
جهت مشاهده مطالب کارشناسان و کاربران در این موضوع کلیک کنید   

موضوع: با اينكه پيامبران و امامان معصومند، پس چرا استغفار و گريه مى‏كنند؟

  1. #1

    تاریخ عضویت
    جنسیت فروردين ۱۳۸۸
    نوشته
    395
    مورد تشکر
    0 پست
    حضور
    نامشخص
    دریافت
    25
    آپلود
    0
    گالری
    0

    با اينكه پيامبران و امامان معصومند، پس چرا استغفار و گريه مى‏كنند؟




    با اينكه پيامبران و امامان معصومند، پس چرا استغفار و گريه مى‏كنند؟اگر سالن بزرگى را با نور كمى روشن كرديم جز اجناس و اشياى بزرگ را نخواهيم ديد، ولى اگر همين سالن را با نور زياد روشن كرديم حتى يك پوست تخمه و ذره كاغذ ديده خواهد شد.
    نور افراد عادى كم است، لذا تنها گناهان بزرگ خود را مى‏بينند ولى پيامبران و امامان معصوم كه از نور ايمان بسيار بالايى برخوردارند حتى اگر يك لحظه از عمرشان را به اعلى درجه ممكن بهره نگيرند، دست به دعا و گريه برمى‏دارند.
    مثال ديگر: دراز كردن پا براى كسى كه درد پا دارد، نه حرام است نه مكروه، ولى مى‏بينيم كه گرفتاران به درد پا به هنگام دراز كردن پا از اطرافيان خود عذر خواهى مى‏كنند، زيرا براى آنان احترامى قائلند كه حتى از كار مباح خود شرمنده هستند.
    مثال ديگر: گاهى افرادى كه در تلويزيون مشغول نقل اخبارند سرفه مى‏كنند و فوراً از تمام بينندگان عذرخواهى مى‏كنند، با اينكه سرفه كردن گناه ندارد ولى چون خودشان را در محضر مردم مى‏بينند، عذرخواهى مى‏كنند.
    اولياى خدا نسبت به ذات مقدّس او چنان معرفت و شناختى دارند كه اگر عبادات جن و انس را نيز داشته باشند، خودشان را مقصّر مى‏دانند.



  2.  

  3. #2

    تاریخ عضویت
    جنسیت ارديبهشت ۱۳۸۸
    نوشته
    1,017
    مورد تشکر
    4 پست
    حضور
    نامشخص
    دریافت
    29
    آپلود
    0
    گالری
    3



    از احاديث معلوم می شود كه استغفار فقط منحصر به گناه منافی عصمت نيست و مغفرت و ذنب به اصطلاح عرف عام نيست بلكه موكد ان است زيرا كه لوازم سلوك معنوی و عبور از مدارج و رسيدن به اوج كمال انسانی است.
    بنابراين مراد از ان نسبت ها گناه تعريف شده نزد ما نيست بلكه ممكن است ترك اولی و ترك مستحبات باشد
    زيرا كه واجبات از معصومین ترك نشده . و جايز است كه به واسطه علو قدر و رفعت مقام ان حضرت انچه از ديگران گناه نيست نسبت به ان حضرت گناه شمرده شود

    ویرایش توسط کلات : ۱۳۸۸/۰۸/۲۱ در ساعت ۱۱:۲۴


  4. #3

    تاریخ عضویت
    جنسیت مرداد ۱۳۸۸
    نوشته
    1,279
    مورد تشکر
    0 پست
    حضور
    21 روز 4 ساعت 38 دقیقه
    دریافت
    72
    آپلود
    4
    گالری
    98



    بی تردید پیامبر اسلام و امامان از گناه معصوم بودند از این رو استغفار آنان به خاطر آن بوده كه استغفار عبادت و بندگی خداست نه به این معنا كه هر كس گناه كرده باید استغفار كند.
    در برخی روایات آمده است كه پیامبر فرمود: (انه لیغان علی قلبی و انی لاستغفرالله فی الیوم ماته مره) یغان به معنای توقف از یاد خدا است و این توقف از نگاه رسول خدا(ص) گناه بود. از این رو استغفار می كرده است. (ریاض الصالحین _ نووی_ ص 46)
    خب معلومه که توقف قلبی از یاد خدا گناه نیست .
    پس نتیجه میگیریم که استغفار فقط برای درخواست آمرزش گناه نیست. بلکه برای عبادت هم هست.

    امام خمینی (ره) :

    ما میگوییم تا شرک و کفر هست،مبارزه هست و تا مبارزه هست ما هستیم...


  5. #4

    تاریخ عضویت
    جنسیت مرداد ۱۳۸۸
    نوشته
    1,289
    مورد تشکر
    8 پست
    حضور
    نامشخص
    دریافت
    0
    آپلود
    0
    گالری
    0



    با اينكه پيامبران و امامان معصومند، پس چرا استغفار و گريه مى‏كنند؟

    1- همیشه توبه به معنای بازگشت از گناه نیست .
    بلکه به معنای بازگشت به خداوند است .
    پس توبه کردن ، یک نوع عبادت هست .

    خداوند در قرآن وقتیمومنان را توصیف می کند می فرماید :
    مومنان شکیبا هستند و راستگو هستند و همواره اطاعت
    خدا می کنند و انفاق می کنند و به سحر گاهان استغفار می کنند .
    آل عمران آیه ۱۷

    یا در سوره بقره آیه ۲۲۲ می فرماید :
    خداوند توبه کنندگان را دوست دارد .

    ۲ ـ توبه بازگشت گنه کاران از گناه است .
    ولی توبه کسانی که گنه کار نیستند و آدم خوبی هستند ،
    برای این هست که چرا به غیر خدا پرداخته اند ...!!!

    3- ائمه ما ، عظمت واقعی خداوند رو می دیدند .
    وقتی اعمال خود رو می دیدند و کوچکی اعمال خود را با عظمت
    پروردگار می سنجیدند، باعث شرمندگی شان بود .

    ۴ ـ استغفار و توبه کردن ما بخاطر این است که :
    لغزشها و گناهمون رو خدا ببخشه .
    ولی توبه و استغفار ائمه بخاطر این بوده که :
    نلغزند و اصلا گناه به سراغشون نیاد .

    ۵ ـ پیامبر و ائمه با توبه کردن می خواستند که به ما یاد بدهند که
    چطور باید توبه کرد .




    تا خدا بنده نواز است به خلقش چه نياز؟
    مي کشم ناز يکي تا به همه ناز کنم..


    ***



  6. #5

    تاریخ عضویت
    جنسیت آبان ۱۳۸۸
    نوشته
    606
    تشکر:
    1
    حضور
    20 ساعت 13 دقیقه
    دریافت
    4
    آپلود
    0
    گالری
    0



    شناخت خدا در نزد هر انسان با انسان دیگر تفاوت کاملا زیادی دارد پس طبعا شناخت پیامبران وائمه ع با انسانهای معمولی کاملا متفاوت میباشد انان انگونه که خدا را میشناسند گویی او را میبینند و با شناخت ما انسانها تفاوت بسیار زیادی دارد با این حال پیامبر اکرم میفرمایند ( ما عرفناک حق معرفتک و ما عبدناک حق عبادتک ) انگونه که شایسته توست ترا نشناختیم و انگونه که باید ترا عبادت نکردیم .چون شناخت و معرفت پیامبران و ائمه از خدا بسیار بالا و در حد کمال است لهذا ترس و خوف انها از خدا در درجه بالاتر و بیشتری از ما انسانهای معمولی است . هر قدر خدا را بیشتر بشناسید درجه ترس وخوف شما از او بیشتر شده .


  7. #6

    تاریخ عضویت
    جنسیت ارديبهشت ۱۳۸۸
    نوشته
    1,017
    مورد تشکر
    4 پست
    حضور
    نامشخص
    دریافت
    29
    آپلود
    0
    گالری
    3



    گناه و معصيت در اين گونه موارد همه جنبه نسبی دارد نه اين كه از قبيل گناهان مطلق و معمولی باشد. در تمام امور اجتماعی، اخلاقی، علمی، تربيتی و دينی انتظاراتی كه از افراد مختلف می رود همه يكسان نيست. مـثلا: هـنـگـامـی كـه عده ای برای انجام يك خدمت اجتماعی پيش قدم می شوند و تـصـمـيـم مـی گـيـرند مثلا يك بيمارستان برای مستمندان بسازند، اگر يك كارگر معمولی كـه درآمـدش بـرای مـخـارج خـودش كـافـی نيست مبلغ مختصری به اين كار كمك كند بسيار شايان تقدير است، اما اگر همين مبلغ را يك فرد بسيار ثروتمند و پولدار بدهد، نه تنها شايان تقدير نـيست بلكه ايجاد يك نوع نفرت و ناراحتی و انزجار میكند؛ يعنی، همان چيزی كه نسبت به يك فـرد، خدمت قابل تحسينی محسوب می شد، از يك فرد ديگر كار ناپسندی شمرده می شود با آن كه از نظر قانونی، چنين شخصی به هيچ وجه مرتكب جرم و خلافی نشده است.
    دلـيـل ايـن مـوضوع همانطوری كه در بالا تذكر داده شد اين است كه: انتظاراتی كه ازهر كس می رود بسته به امكانات او از قبيل عقل، دانش، ايمان و بالاخره قدرت وتوانايی اوست.
    اكنون با توجه به اين حقيقت، موقعيت پيامبران و امامان را در نظر بگيريم واعمال آنها را بـا آن مـوقعيت
    فوق العاده عظيم مقايسه نماييم: آنها مستقيما با مبدا جهان هستی مربوطند و شعاع علم و دانش بی پايان او بر دلهای آنها می تابد، حقايق بسياری بر آنها آشكار است كه از ديگران مـخـفـی اسـت، عـلـم وايـمان و تقوای آنها در عاليترين درجه قرار دارد، خلاصه به اندازه ای به خدانزديكند كه يك لحظه سلب توجه از خداوند برای آنها لغزش محسوب می شود . بـنـابـر اين، جای تعجب نيست افعالی كه برای ديگران مباح يا مكروه شمرده می شود، برای آنها گناه ناميده شود گناهانی كه در آيات و سخنان پيشوايان بزرگ دينی به آنها نسبت داده شده و يـا خـود در مـقـام طلب آمرزش از آنها برآمده اند همه از اين قبيل است؛ يعنی: مقام وموقعيت مـعـنـوی و عـلـم و دانش و ايمان آنها، آنقدر برجسته است كه يك غفلت جزئی دريك كار ساده معمولی - كه بايد توجه خاص و هميشگی به خداوند داشته باشند - برای آنها گناه شمرده شده اسـت
    و جـمله معروف: حسنات الابرابر سيئات المقربين اعمال نيك خوبان، گناه مقربان خدا محسوب می شود نيز ناظر به همين حقيقت است.



  8. #7

    تاریخ عضویت
    جنسیت شهريور ۱۳۸۷
    نوشته
    937
    تشکر:
    1
    حضور
    1 ساعت 48 دقیقه
    دریافت
    2
    آپلود
    0
    گالری
    0



    نقل قول نوشته اصلی توسط سهيل نمایش پست
    با اينكه پيامبران و امامان معصومند، پس چرا استغفار و گريه مى‏كنند؟اگر سالن بزرگى را با نور كمى روشن كرديم جز اجناس و اشياى بزرگ را نخواهيم ديد، ولى اگر همين سالن را با نور زياد روشن كرديم حتى يك پوست تخمه و ذره كاغذ ديده خواهد شد.
    نور افراد عادى كم است، لذا تنها گناهان بزرگ خود را مى‏بينند ولى پيامبران و امامان معصوم كه از نور ايمان بسيار بالايى برخوردارند حتى اگر يك لحظه از عمرشان را به اعلى درجه ممكن بهره نگيرند، دست به دعا و گريه برمى‏دارند.
    مثال ديگر: دراز كردن پا براى كسى كه درد پا دارد، نه حرام است نه مكروه، ولى مى‏بينيم كه گرفتاران به درد پا به هنگام دراز كردن پا از اطرافيان خود عذر خواهى مى‏كنند، زيرا براى آنان احترامى قائلند كه حتى از كار مباح خود شرمنده هستند.
    مثال ديگر: گاهى افرادى كه در تلويزيون مشغول نقل اخبارند سرفه مى‏كنند و فوراً از تمام بينندگان عذرخواهى مى‏كنند، با اينكه سرفه كردن گناه ندارد ولى چون خودشان را در محضر مردم مى‏بينند، عذرخواهى مى‏كنند.
    اولياى خدا نسبت به ذات مقدّس او چنان معرفت و شناختى دارند كه اگر عبادات جن و انس را نيز داشته باشند، خودشان را مقصّر مى‏دانند.

    اولیا و انبیا به واسطه ی درک قوی تر از بندگان دیگر ، بیشتر می فهمند که انسان تا چه حد در موضع بندگی قاصر است ، بیشتر فضل و رحمت و جایگاه ربوبی پروردگار را درک می کنند و طبیعتا بیشتر از این موضوع متاثر می شوند .

    حسنات الابرار ، سیئات المقربین . آن چه برای ما حسنه و فضیلت شمرده می شود ، برای اولیا و اوصیا و انبیا گناه است ، چه آن ها به حقیقت کائنات بیشتر واقف اند . پس طبیعی است که فردی با آن شان ، بیشتر از خدا بترسد ، بیشتر طلب غفران الهی کند و بیشتر به خداوند دل بسته باشد .


  9. #8

    تاریخ عضویت
    جنسیت فروردين ۱۳۸۶
    نوشته
    1,957
    مورد تشکر
    3 پست
    حضور
    نامشخص
    دریافت
    28
    آپلود
    0
    گالری
    0



    [QUOTE]
    نقل قول نوشته اصلی توسط سهيل نمایش پست
    با اينكه پيامبران و امامان معصومند، پس چرا استغفار و گريه مى‏كنند؟
    با سلام به شما دوست خوب..
    استغفار و توبه پيامبران وامامان معصوم درمقابل خدا را اگر درچند جمله كليدي بخواهيم خلاصه كنيم ميشود گفت:
    1- پيامبران وامامان حتي انسان كامل وجامع خلقت يعني حضرت محمد صلي الله عليه وآله؛ (درمقابل خداوند واجب الوجود مطلق) فقر محض وامكان محض و مظهر محضند... از خود هيچ ندارند وهيچ نيستند... لذا دربرابر خداوند هر چقدر تلاش كنند حق معرفت حق را ادا نكردندونميتوانند بكنند. چنانچه حضرت ختمي مرتبت فرمود: الهي ماعرفناك حق معرفتك.... خدايا آنطور كه بايد شناخته شوي نميشناسمت تا دربرابر آن عبوديت كنم... از همين كوتاهي (امكان وفقر ...) اظهار عجز وانابه و استغفار ميكنند... بنابراين هم معصومند از مخالفت امر خدا... وهم نيازمند ند درمقابل عظمت وجوبي خداوند.
    2- توبه واستغفار معصومين ... راه استغفار وتوبه كردن را به بندگان ياد ميدهد...
    موفق باشيد
    الهمّ صلّ علی محمّد وآل محمّد


  10. #9

    تاریخ عضویت
    جنسیت فروردين ۱۳۸۹
    نوشته
    3,203
    صلوات
    10
    تعداد دلنوشته
    3
    مورد تشکر
    6 پست
    حضور
    96 روز 16 ساعت 16 دقیقه
    دریافت
    15
    آپلود
    0
    گالری
    0



    بسم الله الرحمن الرحیم

    با سلام
    بزرگی میگفت نفس مثل صابون هست هرچقدر بیشتر فشارش بدی بیشتر تمایل به در رفتن دارد

    از دلایل گریه ی معصومین میتوان گفت اونقدر که اونها به خدا نزدیک بودند بودن در بین مردم عادی نباید باعث میشد که اونها لحظه ای از یاد خدا غافل بشند و به همین دلیل همیشه اینطور خودشون رو تحت کنترل داشتند که خدای نکرده لحظه ای غافل نباشند همچنین اینکه گریه با گریه فرق داره

    مثلا زمانی انسان از شوق خدا گریه میکنه خودش هم کسانی مثل معصومین علیهم السلام که اونقدر با انوار و الطاف و صفات اللهی درگیر بودند و به همون نسبت هم با توجه به معرفتی که از خدا داشتند از خوف خدا گریه میکردند

    یا شاید به خاطر دلسوزی از گناه های مردم گریه میکردند و از خدا برای مردم هم همیشه طلب بخشش داشتند داستان دعا کردن حضرت زهرا (س) رو که شنیده اید...همیشه اول دیگران رو دعا میکردند پس گریه به خاطر حال دیگران هم هیچ منافاتی با این قضیه نداره

    حضرت آیت الله بهجت (ره):

    هرکه انبیا را قبول دارد باید بکاء را قبول داشته باشد



    شبی مجنون به لیلی گفت کِی معشوق بی همتا
    تو را عاشق شود پیدا ولی......

  11. تشکر


  12. #10

    تاریخ عضویت
    جنسیت تير ۱۳۸۹
    نوشته
    2,764
    مورد تشکر
    6 پست
    حضور
    15 روز 10 ساعت 21 دقیقه
    دریافت
    3
    آپلود
    0
    گالری
    2



    توجه به نکات زیر ما را به درک بیشتر پاسخ پرسش این تاپیک رهنمون می کند؛ توجه فرمایید:

    1- توبه، یکی از عبادات بزرگ است. خداوند در قرآن مجید، مؤمنان راستین را چنین توصیف می کند:
    «الصَّابِرينَ وَ الصَّادِقينَ وَ الْقانِتينَ وَ الْمُنْفِقينَ وَ الْمُسْتَغْفِرينَ بِالْأَسْحار (آل عمران/17)»؛
    «آنان شکیبایند و راست گو؛ همواره اطاعت پیشه اند و انفاق گر و سحرگاهان، به استغفار می پردازند».

    و در جای دیگر چنین می فرماید:
    إِنَّ الْمُتَّقينَ في‏ جَنَّاتٍ وَ عُيُونٍ
    آخِذينَ ما آتاهُمْ رَبُّهُمْ إِنَّهُمْ كانُوا قَبْلَ ذلِكَ مُحْسِنينَ
    كانُوا قَليلاً مِنَ اللَّيْلِ ما يَهْجَعُونَ
    وَ بِالْأَسْحارِ هُمْ يَسْتَغْفِرُونَ (ذاریات/15تا18)؛

    به يقين، پرهيزگاران در باغهاى بهشت و در ميان چشمه ‏ها قرار دارند،
    و آنچه پروردگارشان به آنها بخشيده دريافت مى ‏دارند، زيرا پيش از آن (در سراى دنيا) از نيكوكاران بودند!
    آنها كمى از شب را مى خوابيدند،
    و در سحرگاهان استغفار مى ‏كردند،

    بنابراین آیات، قرآن مجید توبه را عمل بهترین مؤمنان و شب زنده داران معرفی کرده است.

    قرآن کریم از سوی دیگر، همه مؤمنان را به توبه فرا خوانده و می فرماید:

    وَ تُوبُوا إِلَى اللَّهِ جَميعاً أَيُّهَا الْمُؤْمِنُونَ لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُونَ (نور/31)
    و همگى بسوى خدا بازگرديد اى مؤمنان، تا رستگار شويد!

    «إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ التَّوَّابينَ وَ يُحِبُّ الْمُتَطَهِّرينَ (بقره/222)
    خداوند، توبه‏ كنندگان را دوست دارد، و پاكان را (نيز) دوست دارد.».

    از آنچه گذشت، روشن می شود که در نگاه قرآن، اساساً توبه، عمل پارسایان و مؤمنان و عبادتی است که همه ایمان آورندگان، به آن دعوت شده اند و انجام دادن آن، گشاینده درهای رحمت الهی و یکی از مهم ترین عوامل قرب و وصال معبود است.

    آری، اگر به حقیقت توبه نظر کنیم، آن را زیباترین جلوه خضوع و خشوع و اظهار تذلل و زاری و اعتراف به قصور و تقصیر بنده ای بی نهایت کوچک، در برابر آفریدگاری بی نهایت بزرگ می یابیم.

    از این رو، شایسته است که اولیای الهی، بهتر و بیشتر از همگان، این دعوت الهی را لبیک گویند و در تمام حالات خود، بر توبه و استغفار مداومت ورزند تا به این وسیله به فیض قرب الهی نایل شوند.

    2- استغفار و توبه، دارای مراتب و درجاتی متناسب با عاملان آن است. توبه گنه کاران، توبه از گناه می باشد و توبه اولیاء توبه از پرداختن به غیر خدا و توجه به غیر حق است.

    3- توبه و استغفار اولیای الهی و معصومان، مرتبه ای بالاتر از اینها دارد. آنان چون مستغرق در ذات جمیل الهی اند و توجه به مقام ربوبی (کمال مطلق) دارند، وقتی به خود و اعمال خویش می نگرند، آنها را در برابر عظمت بی منتهای الهی، بسیار کوچک و ناچیز می بینند.

    4- در حدیث نبوی، چنین آمده است:«انه لیغان علی قلبی و انی أستغفر الله فی کل یوم مائة مره(مستدرک الوسائل/ج5/ص320) ؛ گاهی بر دلم غبار می نشیند و من هر روز، هفتاد بار از خدا آمرزش می خواهم».

    امام خمینی در شرح این حدیث می نویسد:«اولیای خدا، همواره انقطاع به سوی خدا دارند؛ ولی به جهت مأموریت الهی خود، گاه به ناچار در مرآت عالم کثرات، توجه به حضرت حق می کنند و همین نزد آنان کدورت محسوب شده و برای زدودنش، استغفار می کنند. امام سجاد(ع) است که مناجات هایش را شما می بینید و می بینید چطور از معاصی می ترسد...
    مسأله غیر از این مسائلی است که در فکر ما یا در عقل عقلا یا در عرفان عرفا بیابد...
    از گناه خودشان گریه می کردند تا صبح، از پیغمبر گرفته تا امام عصر(عج)، همه از گناه می ترسیدند. گناه آنها، غیر از این است که من و شما داریم؛ آنها یک عظمتی را ادراک می کردند که توجه به کثرت، نزد آنها از گناهان کبیره است...
    آنان در مقابل عظمت خدا، وقتی که خودشان را حساب می کنند، می بینند که هیچ نیستند و هیچ ندارند. واقع مطلب، همین است؛ جز او کسی نیست و چیزی نیست...
    و از این که حضور در مقابل حق تعالی دارند و مع ذلک دارند مردم را دعوت می کنند، از همین، کدورت حاصل می شده». (صحیفه امام/ج20/ص268و269)

    5- استغفار برای اولیای الهی، جنبه دفع و برای ما، جنبه رفع دارد؛ یعنی ما استغفار می کنیم تا لغزش هایمان بخشیده شود و آنان استغفار می کنند تا نلغزند و اصلا گناه به سراغشان نیاید. آن بزرگان با توبه و عبادت و اطاعت، درجات عصمت خویش را شدت می بخشند. از این رو، استغفار و توبه، در بالا رفتن درجات معنوی و پایندگی عصمت آنان، دخالت دارد.

    6- توبه و استغفار و استغاثه دائمی پیامبر(ص) در پیشگاه خدا، بالاترین نقش عملی را در تربیت امت دارد و به دیگران می آموزد که چگونه در پیشگاه خدا به توبه، تضرع و انابه بپردازند و به جهت پاره ای از اعمال نیک، مغرور نگردند.


    ویرایش توسط صدیقین : ۱۳۹۰/۰۱/۲۶ در ساعت ۱۷:۱۹
    وَ مَنْ يُطِعِ اللَّهَ وَ الرَّسُولَ فَأُولئِكَ مَعَ الَّذينَ أَنْعَمَ اللَّهُ عَلَيْهِمْ مِنَ النَّبِيِّينَ وَ الصِّدِّيقينَ وَ الشُّهَداءِ وَ الصَّالِحينَ وَ حَسُنَ أُولئِكَ رَفيقاً (نساء/69)
    و كسى كه خدا و پيامبر را اطاعت كند، همنشين كسانى خواهد بود كه خدا، نعمت خود را بر آنان تمام كرده از پيامبران و صدّيقان و شهدا و صالحان و آنها رفيق هاى خوبى هستند


  13. تشکرها 4


صفحه 1 از 2 12 آخرین

اطلاعات موضوع

کاربرانی که در حال مشاهده این موضوع هستند

در حال حاضر 1 کاربر در حال مشاهده این موضوع است. (0 کاربران و 1 مهمان ها)

کلمات کلیدی این موضوع

اشتراک گذاری

اشتراک گذاری

مجوز های ارسال و ویرایش

  • شما نمیتوانید موضوع جدیدی ارسال کنید
  • شما امکان ارسال پاسخ را ندارید
  • شما نمیتوانید فایل پیوست کنید.
  • شما نمیتوانید پست های خود را ویرایش کنید
  •  
^

ورود

ورود