جهت مشاهده مطالب کارشناسان و کاربران در این موضوع کلیک کنید   

موضوع: مناظره / مجادله

  1. #1

    تاریخ عضویت
    جنسیت دي ۱۳۸۷
    نوشته
    83
    مورد تشکر
    0 پست
    حضور
    4 ساعت 9 دقیقه
    دریافت
    5
    آپلود
    0
    گالری
    0

    مناظره / مجادله




    بسم الله النور

    با سلام و احترام به همه عزیزان و آرزوی قبولی طاعات و عبادات همگی ؛

    اما بعد یکی دو رو زپیش داشتم در بخش انتقادات و پیشنهادات نظرات اعضاء محترم را مطالعه می کردم که متوجه شدم چند تایی از دوستان به واسطه انتقادی که در رابطه با برخی موضوعات داشتند با مدیران و سایر اعضاء وارد مرحله مجادله شده اند که حقیر صرف نظر از این که کدام طرف برحق بود خواستم نظر اعضاء محترم را در این رابطه بدانم که:

    اصولاً مناظره به چه رابطه ای اطلاق می شود و اگر یکی از طرفین بر موضع نادرست خود اصرار داشته باشد تکلیف چیست ؟
    سیره ائمه اطهار ( علیهم السلام اجمعین) در این رابطه (مناظره یا مجادله)چگونه بوده است؟
    یا علی مدد

    *یا علی جان مقتدای من تویی*

  2. تشکرها 2


  3.  

  4. #2

    تاریخ عضویت
    جنسیت ارديبهشت ۱۳۸۸
    نوشته
    1,017
    مورد تشکر
    4 پست
    حضور
    نامشخص
    دریافت
    29
    آپلود
    0
    گالری
    3



    مناظره از حيث لغوي از باب مفاعله است و فعل ثلاثي مجرد، «نظر» بمعني نگاه كردن است ولي در اصطلاح گفتگوهاي متقابل پيرامون موضوعات گوناگوني است كه با هدف تبيين و تشريح و تعميق ديدگاههاي خود بين طرفين انجام مي گيرد و اين گفتگو ها ميتواند در حوزه هاي مختلف بشري صورت گيرد .
    تا ديدگاهها و انديشه ها و باورها در حوزه نظر و عمل در معرض و مرعي ديگران قرار گيرد و قضاوت را به مخاطب واگذار نمايند شايد يكي از بزرگترين ويژگي فرهنگ اسلامي بخصوص در عصر ائمه معصومين عليهم السلام برگزاري همين مناظره‌ها در بين نحله‌هاي گوناگون فكري است كه در تاريخ مضبوط است و اتفاقاً بر شكوفائي ، پويائي و غناي محتوائي آموزه هاي ديني افزوده است.
    مناظره روش و متدبيان تبيين مطالب است و بصورت رودرو، شفاف و حضوري انجام مي‌شود و در معرض قضاوت گروه ديگر قرار مي گيرد و طرفداران هر يك از طرفين مناظره ميتوانند بر استحكام علمي و قوّت عملي نظريه هاي خود پي ببرند و نسبت به اصلاح و يا تحكيم آموخته ها و داشته هاي فكري خود مبادرت كنند.

  5. تشکرها 2


  6. #3

    تاریخ عضویت
    جنسیت ارديبهشت ۱۳۸۸
    نوشته
    1,017
    مورد تشکر
    4 پست
    حضور
    نامشخص
    دریافت
    29
    آپلود
    0
    گالری
    3



    پيشينه اين روش به يونان بر مي گردد و در جهان اسلام نيز مناظراتي بسيار جدي كه باعث تغيير عقايد و باورها شده است در تاريخ بزرگان دين مانند مناظرات ائمه معصومين (ع) و بخصوص امام رضا(ع) با سركرده صابئين و ديگر مكتبهاي فكري با حضور مأمون خليفه عباسي معروف است كه پس از آن رو به اسلام آورده و پيروانش نيز مسلمان شده‌اند و حتي هدايت و تشويق ائمه(ع) به برخي از شاگردان خود براي شركت در مباحثات علمي خواندني است .
    در تاريخ گذشته و معاصر نمونه هاي فراواني وجود دارد كه ذكر همه آنها در اين مقال مختصر نمي گنجد مثل مناظرات شمس با مولانا و يا در سطح سياسي مناظره نيكسون با كندي و بخصوص در اوائل پيروز انقلاب اسلامي ايران مناظرات شخصيتي ارزشمند مثل شهيد بهشتي(ره)با سركرده هاي فكري الحادي‌و ... در ايران.
    بايد توجه داشت كه مناظره روشي غير از مباحثه، مصاحبه و يا گفتگو است بلكه خود يك روش و شيوه مستقلي است كه بايد با لحاظ قرار دادن مقتضيات زماني و شرائط حاكم بر آن اقدام نمود تا اثرگذاري مناسب بدست آيد.
    مناظره قدرت هيجان آفريني بالائي دارد از اين رو بايد فرصتها و تهيدات « هيجان» در جامعه و ظرفيت ايجاد هيجان را در حوزه هاي اجتماعي ، اقتصادي ، سياسي ، مذهبي فرهنگي با كمك دستگاههاي امنيتي ، مديريتي و فرهنگي سنجش نمائيم تا اين هيجانات تبعات منفي از خود برجاي نگذارند .
    در ظرف مناظره محتوي گوناگوني مي توان ريخت و از صناعات خمس (برهان – جدل – خطابه – مغالطه و شعر) مي توان بهره‌مند شد لكن بايد مراقب بود كه با هدف اسكات طرف مقابل از مقدمات قضايا مانند مشهودات – مقبولات و مظنونات كه بيشتر در مغالطه لفظي و ايهام انعكاس در مغالطه معنوي است استفاده نشود زيرا در اين صورت بر غناي محتوائي و ارزشي مناظره كاسته مي گردد.

  7. تشکرها 3


  8. #4

    تاریخ عضویت
    جنسیت ارديبهشت ۱۳۸۸
    نوشته
    1,017
    مورد تشکر
    4 پست
    حضور
    نامشخص
    دریافت
    29
    آپلود
    0
    گالری
    3



    هدف از مناظره به عنوان قالب بحث ، شفاف سازي و روشن شدن صريح و بي پرده موضوع است و لذا اغلب افراد – شخصيتها و يا انديشمنداني كه قلم و دانش و اطلاعات آنان در حوزه مورد مناظره وثيق و عميق وانيق است براي مناظره اعلام آمادگي مي‌كنند و اتفاقاً همين آمادگي نيز نشاندهنده ميزان و گستره علمي و توانمندي ورود و خروج در مباحث است زيرا اين هم آورد خواني به نوعي شكست و پيروزي – غالب و مغلوب در پي خواهد داشت و هر كس نتواند از عهده اش برآيد دچار خسران و ضرر خواهد شد و جبران آن تا مدتها به طول خواهد انجاميد
    به همين دليل بايد بر شهامت و شجاعت استاد شهيد مطهري ياد كرد كه بر اساس اطمينان و اعتقادي كه به آموزهاي ديني و مكتب اسلام و جهان بيني مترقي آن داشته است قبل از پيروزي انقلاب و در اوج پيشروي مكتب سوسياليستي در جهان شرق پيشنهاد مي‌دهد تا كرسي‌كمونيسم شناسي در دانشگاه تهران ايجاد شود تا علماء و بزرگان اسلام به مقابله علمي و جدال حكمي و عقلي با آنان به پردازند تا حقائق و اسرار ناپيداي محتوائي فرهنگي وحياني و اعتقادات الهي تبيين و تشريح گردد .
    بديهي است مناظره نياز به مهارت بياني و اطلاعات بالا و شيوه‌هاي مخصوص خود را دارد و چون ظرفيت ايجاد هيجان فوق‌العاده در ان نهفته است بايد بر تسلط و احاطه طرفين به مباحث اطمينان وجود داشته‌باشد.

  9. تشکرها 3


  10. #5

    تاریخ عضویت
    جنسیت مرداد ۱۳۸۸
    نوشته
    1,289
    مورد تشکر
    8 پست
    حضور
    نامشخص
    دریافت
    0
    آپلود
    0
    گالری
    0



    روش هاي پسنديده ي مناظره

    1- شناخت فكر و روحيه:
    شايد مهم ترين نكته اي كه دربحث بايد به آن توجه شود به دست آوردن علم و آكاهي هم مباحثه خود مي باشد.
    " ظرفيت فكري، عقل و درايت" طرف مقابل را سنجيدن، باعث مي شود بدانيم چگونه بايد با او، دروازه گفت و گو را باز كرد. وقتي انسان به شناخت رفيق هم بحث خود پرداخت، به اندازه ي درك او سخن مي گويد تا از مرز قوه گيرايي يا تأثير پذيري او تجاوز ننمايد؛درغير اين صورت به هدف مناظره نخواهد رسيد.
    براي اين كار، پس از سلام، ابتدا خود را معرفي كرده، سپس از او مي خواهد تا به معرفي خود بپردازد و با پرسش هاي لازم از قبيل اينكه در باره فلان موضوع - كه قرار است بحث كنيم - ، تا چقدر اطلاعات داريد؛ كتاب هايي كه درس گرفته يا مطالعه كرده ايد، نام ببريد؛ اساتيد خود را در اين موضوع معرفي كنيد و...
    پس با اين نوع شناخت آگاهي و ظرفيت فكري، مي توانيم به اندازه اي عقل و درايت با هم كلام خود در مناظره گفت و گو نمايم. به اضافه، دقت اين نكته نيز ضروري است كه بايد توجه داشت با انديشه و افكاري كه او قبول دارد، بحث كنيم تا حالت زدگي و فرار ازگفت و شنود پديد نيايد؛ درست همانگونه كه امام علي (ع) وقتي ابن عباس را براي بحث با خوارج اعزام مي فرمود، سفارش كرد: " درمناظره با آنان از قرآن استفاده نكن زيرا قرآن معاني گوناگوني در بر دارد، وقتي آيه اي مي آوري، آنان نيز با آيه ديگري پاسخ مي دهند؛ از سنت پيامبر براي شان دليل آور چون نمي توانند آن را رد كنند و گريزگاهي براي خود بيابند"۱۷.
    بنا بر مطالب فوق:” توجه به ظرفيت فكري“ ، ” استفاده از دلايل قابل قبول “ و ” عدم استفاده از منابعي كه از همان برضد خود ما بهره گيرد “ نكاتي هستند كه در پيش ورود مناظره، لازم به دقت است و همچنين زود رنج بودن يا حساس بودن هم بحث، بايد مشخص شود. البته غالباً نمي شود انساني را پيدا كرد كه حساس و زود رنج نباشد مگر اينكه با ترتيب اخلاق اسلامي خود را به درجاتي رسانده باشد كه اين عادت را از خود زدوه و به جاي آن "ملكه خويشتن داري"، "بردباري" و "توجيه به خير عمل مؤمن" را در خود به وجود آورده باشد ولي ما بايد فرض كنيم حساس و زود رنج بودن رفيق هم بخث در حد بالا و مرز نهايي آن قرار دارد و با اين پيش فرض، وارد مناظره شويم. پس اینها نکاتی هستند که باید نصب العین ما قرار گیرد یا همچون تابلو و لوحی در مقابل دیدگان ما باشد.


    تا خدا بنده نواز است به خلقش چه نياز؟
    مي کشم ناز يکي تا به همه ناز کنم..


    ***


  11. تشکرها 2


  12. #6

    تاریخ عضویت
    جنسیت مرداد ۱۳۸۸
    نوشته
    1,289
    مورد تشکر
    8 پست
    حضور
    نامشخص
    دریافت
    0
    آپلود
    0
    گالری
    0



    2- گفتار ناصحانه:

    پيامبران از در” ستيزه جويي و خصومت “ با مردم وارد گفت و گو نمي شدند بلكه به طور ” دلسوزانه “ جهت هدايت مردم،‌ به آنچه صلاح آنان درآن وجود داشت،‌ سخن مي گفتند. قرآن اين روش پيامبران را، با واژه اي ” نُصح“ مطرح كرده است۱۸ لذا مناظره گر بايد از آن به عنوان يك أسوه اي پايدار و هميشگي استفاده كند. لازم است مراقب و مواظب باشد كه نه تنها به طرف گفت و گوي خود گزند عقيدتي نزند بلکه بايد اورا از گزند عقايد ديگران كه در او اثر كرده، حفظ كند و از تأثير آن ها بر او بكاهد كه اين رفتار، ناصحانه و دلسوزانه مناظره كردن است.
    در گفتمان يا مجادله قرآني جايگاه براي عناد و دشمني وجود ندارد، اگر مناظره با اين حالت شروع شود، ديگر در راه حق سخن گفتن و به راه حق رساندن معنا ندارد؛ بلند گوي شيطان شدن است و بس؛ به طور قطع از شيطنت نيز حق تراوش نمي كند. مناظره كننده اگر عداوت و كينه اي از طرف مقابل در دل دارد، بايد قبل از حضور در اين چنين جلسه و نشست مقدسي، همه را بيرون ريزد و به جاي آن، ” عشق و محبت“ ، ” مهرباني و شفقت‌‌‌ “‌ ، ” دلسوزي و جذّابيت “ و ” صفا و صميميت “ را مبناي گفتمان خود قرار دهد و همان گونه كه خداوند زبان را نرم و لطيف آفريده، با ملاطفت بر خورد نمايد.
    در اين امور انسان، از مسير بدگماني موفقيتي به دست نمي آورد.۱۹ بد گماني با ” رفق‌“‌ نمي سازد، با نرمخويي مجالست ندارد، بامدارا، موافقت و مرافقت، همنشین نیست. در اصل ” رفق “ يعني رفيق شدن؛ در عالم رفاقت آنچه جايي ندارد: بد ذاتي و بد گماني است. وادي سؤظن را به كاروان مناظره چه كار! نصيحت فقط در قافله ی رفاقت معنا پیدا می کند كه دلسوزانه، بي غل و غش، با هم حركت كردن و ره پيمودن است تا به مقصد برسيم. جايي كه انسان درصدد باشد از در ديگري، غير از آن چه اسلام آن را مجاز شمرده، وارد شود،‌ در حقيقت ازهدف دور شدن است. بد گماني دروازه اي به روي شيطان گشودن است و در واقع زمينه ي عداوت و دشمني را فراهم مي آورد. به قول شهيد ثاني در منية المريد: « بايد او چنين تصور كند كه طرف و شريك مناظره ي او، يار و ياور او مي باشد، نبايد طرف خود را به عنوان خصم و دشمن خويش تلقي كند»
    وقتي رفيق مناظره خود را دوست پنداشت نه دشمن، اثرهاي مهمي برايش دارد:
    - حالت كشمكش و ستيزه گراي جايش را به آرامش و حقيقت گرايي مي دهد.
    - كلام هم بحث خود را شمشيري برضد خود نمي پندارد.
    - تذكراتي كه در باره كج انديشی ها و اشتباه ها مطرح مي گردد، قابل قبول مي شود و نه تنها از هم مباحثه ي خود نمي رنجد؛ بر عكس به خاطر تذكرات دقيق و بجاي او، از او تشكر مي كند.
    لذا بد گماني اسب سر كشي است كه به راكب خود سواري نمي دهد بلكه او را از زين فرو مي افکند. اگر مناظره گر نتواند دراين زمينه خود را بسازد، علامه ي را دهر هم كه باشد، فايده ندارد.
    ضرر او براي عقايدش بيشتر از كسي است كه آن عقايد را قبول ندارد و در بحث با او شريك شده است. از پندار نيك، گفتار نيك تراوش مي كند و گفتار ناصحانه چون از دل حقيقي انسان، كه سوز و گداز عاشقانه دارد، بر مي خيزد، لاجرم بر دل مي نشيند و آن چنان تأثيري مي گذارد كه هر چه شنونده عناد هم داشته باشد، اثر آن را نمي تواند انكار كند و در حداقل پذيرش، آن را ساحرانه مي داند.


    تا خدا بنده نواز است به خلقش چه نياز؟
    مي کشم ناز يکي تا به همه ناز کنم..


    ***


  13. تشکر


  14. #7

    تاریخ عضویت
    جنسیت مرداد ۱۳۸۸
    نوشته
    1,289
    مورد تشکر
    8 پست
    حضور
    نامشخص
    دریافت
    0
    آپلود
    0
    گالری
    0



    حد سخن:

    اطاله ي كلام در مناظره از لحاظ روحي و رواني تأثير مثبتي بر هم بحث ما نخواهد داشت؛ بعيد نيست نتيجه ي عكس نيز داشته باشد و مثل بد زباني عامل رنجش طرف گفت و گو ما گردد.
    هنگام پاسخ گفتن يا سؤال طرح كردن، بايد دقت لازم را در نظر گرفت كه سخن را كوتاه و پرمغز بياوريم و به اصطلاح معروف: « خَيرُالكلام مَا قَلَّ وَ دَلَّ »: بهترين سخن آن است كه كم و مستدل باشد، تا وقتي مي شود با يك جمله مطلب را رساند، نياز نيست از جملات طولاني و تكراري يا عبارت هاي مترادف و هم معنا استفاده کرد.
    از طرف ديگر وقتي انسان زياد حرف بزند از مسير اصلي منحرف مي شود و به جاي اينكه در متن جريان باشد، حاشيه پردازي مي نماید و كلامش عيب و نقص پيدا مي كند؛ احتمال دارد، سخناني بر زبان جاري كند كه به ضرر خودش تمام شود. در مناظره هم، طرف مقابل دنبال اين مي گردد كه بر كلام هم بحث اش اشكال وارد نمايد و گفتار او را باطل كند. در اين باره به سخناني از ابرمرد سخن، حضرت اميرالمؤمنين بسنده مي كنيم:
    - سخن زياد برادران را خسته و ملول مي كند.۳۹
    - پرگويي، حاشيه روي گوينده را توسعه مي دهد و بر مفاهیم سخن، ايراد و اشكال وارد مي كند و گفتارش بي پايان وبي نتيجه مي شود و كسي از آن بهره نمي گيرد.۴۰
    - از زياده گفتن بپرهيز كه موجب لغزش بسيار و خستگي است.۴۱
    - از سخنان زياده و بيهوده برحذر باش كه عيب هاي پنهان تو را آشكار مي كند و دشمنانت را بر ضد تو بر مي انگيزاند.۴۲
    وقتي حد و مرز سخن مراعات نشد، نبايد انتظار داشت كه ديگري، كم سخن شود و به گفتار اندك بسنده كند؛ او هم در مقابل تلاش مي كند تا در اين زمينه كم نياورد و بنا به فرمايش امام رضا عليه السلام: هر چه زياده از حد شد به زياده گويي و فضول از كلام نياز دارد.۴۳
    پس بايد دنبال گزينش بهترين ها بود؛ همانطور كه در خريد ها و انتخاب ها، سعي ما بر گزينه ي عالي است، در سخن با ديگران نيز رعايت اين اصل ضروري است. بهترين كلام در مناظره آن است كه شخصيت گوينده را پايین نياورد و باعث ملالت و رنجش نگردد و اين فرمايش امام علي عليه السلام است.۴۴
    سخن گرچه دلبند و شرين بود،
    ســـزاوار تصديق و تحسين بود
    چو يكبار گفتي مگــو باز پس
    كه حلوا چو يكبار خوردند و بس


    تا خدا بنده نواز است به خلقش چه نياز؟
    مي کشم ناز يکي تا به همه ناز کنم..


    ***


  15. تشکر


  16. #8

    تاریخ عضویت
    جنسیت شهريور ۱۳۸۷
    نوشته
    34
    مورد تشکر
    2 پست
    حضور
    نامشخص
    دریافت
    14
    آپلود
    0
    گالری
    1



    مبنای مناظره اثبات حق است و مبنای مجادله اثبات من.
    سلام برمولا امام حسین علیه السلام سرور آزادگان
    وسلام برسلاله طه مهدی موعود امام زمان عجل الله فرجه
    ودرود بر سیدنا القائد امام خامنه ای کبیر مد ظله العالی

  17. #9

    تاریخ عضویت
    جنسیت شهريور ۱۳۸۸
    نوشته
    28
    مورد تشکر
    0 پست
    حضور
    نامشخص
    دریافت
    0
    آپلود
    0
    گالری
    0



    نقل قول نوشته اصلی توسط montazere313 نمایش پست
    بسم الله النور

    با سلام و احترام به همه عزیزان و آرزوی قبولی طاعات و عبادات همگی ؛

    اما بعد یکی دو رو زپیش داشتم در بخش انتقادات و پیشنهادات نظرات اعضاء محترم را مطالعه می کردم که متوجه شدم چند تایی از دوستان به واسطه انتقادی که در رابطه با برخی موضوعات داشتند با مدیران و سایر اعضاء وارد مرحله مجادله شده اند که حقیر صرف نظر از این که کدام طرف برحق بود خواستم نظر اعضاء محترم را در این رابطه بدانم که:

    اصولاً مناظره به چه رابطه ای اطلاق می شود و اگر یکی از طرفین بر موضع نادرست خود اصرار داشته باشد تکلیف چیست ؟
    سیره ائمه اطهار ( علیهم السلام اجمعین) در این رابطه (مناظره یا مجادله)چگونه بوده است؟
    یا علی مدد
    دو طرفی که مناظره میکنند قاعدتا دنبال حق و حقیقت هستند. و شاید من فکر کنم که یک نفر دارد بر اشتباهش تاکید میکند . اما شاید کسی که اشتباه میککنه خود من باشم. و من از آن دسته هستم که نمیدانند که نمیدانند. و تا زمانی که در مناظره کسی به مقدسات دیگره توهین نکند باید بر قرار باشد و حق این است(منظورم فحش و مسخره کردن است نه اینکه یکی بگوید بلا نسبت و ببخشید فلان کس معصوم نیست آن را توهین بنگاریم.) کار بران خود نظر هر دو طرف را میخواند و کسی که دنبال حقیقت باشد آن را پیدا میکند و کسی که دنبال باطل باش باطل را می یابد. همانظور که خدا در قر آن می فرماید که برخی را بوسیله ی قرآن هدایت میکنیم و برخیرا گمراه (البته عین معنی این نیست اما تا جایی که میدانم مفهوم همین است.) ممنون از دموکراسی حاکم و اینکه نظر سایرین را میپرسید.
    تمام حرف ها و سخنانم در انجمن نظر شخصی، و یا استدلال شخصی است! مگر آنکه خلاف آن را در پستم نوشته باشم.
    موفق باشید!
    آرمان.

اطلاعات موضوع

کاربرانی که در حال مشاهده این موضوع هستند

در حال حاضر 1 کاربر در حال مشاهده این موضوع است. (0 کاربران و 1 مهمان ها)

کلمات کلیدی این موضوع

اشتراک گذاری

اشتراک گذاری

مجوز های ارسال و ویرایش

  • شما نمیتوانید موضوع جدیدی ارسال کنید
  • شما امکان ارسال پاسخ را ندارید
  • شما نمیتوانید فایل پیوست کنید.
  • شما نمیتوانید پست های خود را ویرایش کنید
  •  
^

ورود

ورود