جهت مشاهده مطالب کارشناسان و کاربران در این موضوع کلیک کنید   

موضوع: فتوا برخلاف قرآن ؟! (1)

  1. #1

    تاریخ عضویت
    جنسیت مرداد ۱۳۸۷
    نوشته
    1,002
    مورد تشکر
    2 پست
    حضور
    11 ساعت 38 دقیقه
    دریافت
    0
    آپلود
    1
    گالری
    0

    فتوا برخلاف قرآن ؟! (1)




    یاداوری !
    مدتی پیش این مبحث در این کانون مطرح گردید ، پیش از این نیز موضوع " ایا نجاست سگ افسانه است ؟" مطرح شد که پاسخ ها و بحثهایی از پی داشت ؛ اما متاسفانه موضوع اخیر بعد از مدتی کوتاه بدون هیچ دلیلی حذف شد بی انکه پاسخی یا بحثی در پی داشته باشد و من در عجبم که از یک سو در همان برهه ی زمانی حذف این تایپیک ، پستها و تایپیک هایی ایجاد میشد و میماند که خدا و پیامبر و قران را به سخره میگرفت و از دیگر سو این تایپیک که بحثی است فقهی و سنجشی بین ایات قران و فتواهای فقهیان (و روایات) حذف میشود . تو گویی برخی سخن و عقیده خود را بر ایات صریح قران ترجیح میدهند .
    بهرروی در این سلسله مباحث قصد دارم چندین موضوع مورد بحث گذاشته شود موضوعاتی که برخی از انها از دیرباز مورد اختلاف علمای سنی و شیعه بوده است و شگفت اینکه برخی از علمای شیعه نیز دیدگاه اهل سنت را درست شمرده اند با اینحال از ضروریات فقه تشیع بشمار میرود. و البته پاسخگویی برعهده کارشناسان و اساتید است .



    اولین موضوع که برای بنده نیز مطلب سنگینی است عبارتست از :

    1- « هرکه نیکی کند به خویش کرده و هرکه بدی کند به خود کرده است و خدای شما بنده ازار نیست » فصلت 46
    و
    « هرکس به اندازه ذره ای نیکی کند انرا می بیند و هرکس به اندازه ذره ای بدی کند سزایش را [خود او] می بیند » زلزله 7-8
    و
    « هیچ کس بار دیگری را به دوش نمی کشد » فاطر 18

    با اینهمه ایات مصحف شریف و پیش چشم داشت این دلایل روشن و ایات محکم چنین فتوایی صادر شده است که :

    « قضای نماز و روزه پدر ، به عهده پسر بزرگتر است ، و بنا بر احتیاط واجب قضای نماز و روزه مادر هم بر اوست » بنگرید به : ایت الله بهجت ، توضیح المسائل ، بخش ضمائم مسائل متفرقه مساله 8 ص 2


    بگمانم نیازی نباشد یاداور شویم که پیامبر (ص) و نیز اهل بیت ان حضرت بارها و بارها به صراحت فرموده اند که « سخنی که برخلاف قران باشد از مانیست » و نیز باید اشاره کرد که برخی دیگر از فتاوی نیز چنین مساله ای رو به دنبال دارند. برای نمونه یک مثال :

    مساله 108 صفحه 13 رساله احکام حضرت امام : اگر پدر و مادر و جد و جده بچه نابالغ ( نوزاد تا نوجوانی) کافر باشند ان بچه هم نجس است و اگر یکی از اینها مسلمان باشد بچه پاک است.

    چیزی که در اینجا حائز اهمیت است اینست که در اسلام اعتقاد براینست که فرزندی که از پدر و مادری زاده میشود پاک بدنیا می اید و شرایط زندگی و تحمیل عقاید ممکن است اورا به دیگر کیش و اعتقادات بکشاند. و شگفتتر اینکه برخی از کارشناسان دینی و روحانیون معتقدند که مرضی که به کودک دست میدهد ناشی از گناه پدر و مادر است ! بنده به شخصه این مطلب را چندین بار از رادیو قران از کارشناسان علوم دینی شنیده ام.


    اما روایاتی مرتبط :

    روایتی منسوب به امام علی که از حضرت سوال شد بیمار شدن کودک چه مصلحت است ؟ فرمود کفاره گناه پدر و مادر است.
    اما رویاتی دیگر از امام صادق و امام رضا در بحار الانوار : خداوند هیچ گاه بی گناهی را به جرم گناهکاری [دیگران] کیفر نکند و اطفال را به جرم پدران عذاب ننماید که خود در [ایات] محکم کتابش فرمود " ولا تزر وازره وزر اخری" و فرمود " و ان لیس للانسان الا ما سعی" و خدا را سزد که به فضل خویش از گناهکاری بگذرد ولی شایسته او نباشد که به کسی ستم روا دارد. ( بحار جلد 71 ص 239)

    رویاتی دیگر : دل کودک به زمین خالی می ماند هر بذری در ان بیفشانی بپذیرد. نیز از پیامبر رسیده : هر نوزدای به فطرت اسلام زاده میشود جز اینکه پدر و مادر وی را به کیش یهود و نصاری برند. ( یعنی شرایط زندگی او را خوب نگه میدارد یا بدی سوق میدهد)

    این نوشتار بدون نقل قول از mmj است. ادامه دارد.

    ویرایش توسط mmj : ۱۳۸۸/۰۹/۲۱ در ساعت ۲۰:۴۴

  2. تشکر


  3.  

  4. #2

    تاریخ عضویت
    جنسیت آبان ۱۳۸۸
    نوشته
    500
    مورد تشکر
    0 پست
    حضور
    4 ساعت 4 دقیقه
    دریافت
    8
    آپلود
    0
    گالری
    0



    سلام علیکم

    فرمودید که:
    - « هرکه نیکی کند به خویش کرده و هرکه بدی کند به خود کرده است و خدای شما بنده ازار نیست » فصلت 46
    و
    « هرکس به اندازه ذره ای نیکی کند انرا می بیند و هرکس به اندازه ذره ای بدی کند سزایش را [خود او] می بیند » زلزله 7-8
    و
    « هیچ کس بار دیگری را به دوش نمی کشد » فاطر 18

    با اینهمه ایات مصحف شریف و پیش چشم داشت این دلایل روشن و ایات محکم چنین فتوایی صادر شده است که :

    « قضای نماز و روزه پدر ، به عهده پسر بزرگتر است ، و بنا بر احتیاط واجب قضای نماز و روزه مادر هم بر اوست » بنگرید به : ایت الله بهجت ، توضیح المسائل ، بخش ضمائم مسائل متفرقه مساله 8 ص 2
    باید عرض کنم که فرزند بر گردن پدر و مادر حقی دارد و پدر و مادر نیز به گردن فرزند حقی دارند.

    از جمله حقوقی که پدر و مادر به گردن فرزند دارند بحث نماز قضا است که در فتوای مذکور توضیحش امده است.

    فرزند صالح باقیات الصالحات است. پدر و مادری که فرزند صالح پرورش میدهند بنا بر حکم عقل فعل نیکویی انجام داده اند و مسلما بر سر سفره خود نشسته اند. فعل نیکوی ان ها که تربیت فرزند صالح است به خودشان بازگشت میکند و بعد از مرگ از ان فعل نیکو متنعم میشوند.



    (((((( وجوب تکلیف نماز وروزه بر فرزند ذکور ارشد منوط به یکی از این سه چیز است 1- وصیت 2- ندامت شخص از عدم انجام تکلیف 3- ترک یا بطلان نماز که از روی جهالت وندانستن مسئله باشد بنابراین در صورتی که شخص تارک الصلوه بوده وبا علم به وجوب نماز،آن را ترک کرده باشد چیزی برعهده فرزند نیست (نه در مسئله نمازوروزه بلکه در تمام عبادات مثل حج وغیره اگر کسی از روی عمد واجب خود را ترک کرده باشد نه چیزی از مال الارث وترکه میت به قضای آن تعلق می گیرد ونه قضا بر عهده کسی واجب خواهد بود چون هر چند که دیون میت طبق آیه " من بعد وصیه یوصی بها او دین"جزو ما ترک محسوب نمی شود لکن در دین عبادی شرط بر این است که شخص عامدا واجب خود را ترک نکرده باشد زیرادر چنین صورتی بر فرض اگرورثه دین عبادی را ادا هم بکنند فایده ای برای میت ندارد چون اعتقاد خود میت درزمان حیات ملاک است واز آنجا که چنین شخصی فاقد اعتقاد بوده عبادت بدون اعتقاد برای او فایده ای نخواهد داشت )))))
    هیچ

  5. تشکرها 2


  6. #3

    تاریخ عضویت
    جنسیت آبان ۱۳۸۸
    نوشته
    500
    مورد تشکر
    0 پست
    حضور
    4 ساعت 4 دقیقه
    دریافت
    8
    آپلود
    0
    گالری
    0



    و اما چند نکته دیگر:

    1)وجوب خواندن نماز و روزه فوت شده از پدر ومادر بر پسر بزرگتر به اين معني نيست که اگر پدر و مادر در انجام تکاليف خود کوتاهي کرده باشند مورد مؤاخذه نباشند از اين رو پدر و مادر هم مثل همه مردم ديگر، در برابر اعمال خود مسؤول بوده و حتما بازخواست مي شوند و هرگز اين مسأله نبايد بهانه به دست افراد بدهد و به فکر ترک نماز و روزه بيفتند زيرا اگر عمدا و بدون عذر ترک کند دچار عقوبت شديد مي شوند علاوه بر اين که در بسيار موارد مشاهده شده فرزندان به وصيت پدر و مادر عمل نمي کنندو قضاي اعمال آنها را انجام نمي دهند.

    2) يکي از علل وجوب قضاي روزه و نماز پدر و مادر بر پسر بزرگتر به خاطر زحمات و خيراتي است که پدر و مادر در حق فرزندانشان انجام داده اند و اين دستور اسلامي نمايانگر عظمت و ارزش پدر و مادر است که در هيچ مکتبي جز اسلام مورد توجه واقع نشده است از اين رو مي بينيم قرآن کريم بعد از عبادت خدا احسان واحترام به پدر و مادر را مورد تأکيد قرار مي دهد: «وقضي ربک ان لا تعبدو الا اياه و بالوالدين احسانا؛ و پروردگار تو مقرر کرد که جز او را مپرستيد و به پدر ومادر [خود] احسان کنيد» (اسراء، آيه 23).

    3) ثوابي که از ناحيه انجام دادن نماز و روزه فوت شده پدر و مادر توسط پسر بزرگتر به وي مي رسد بسيار زياد و برتر است که مسؤوليت و زحمت انجام آن در برابر ثواب ياد شده خيلي ناچيز است؛ گذشته از اين خيرات و برکات دنيوي و اخروي آن براي پسر بزرگتر فراوان بوده به گونه اي که به برکت او پدر و مادرش هم مشمول مغفرت و آموزش الهي واقع خواهند شد چنان که در روايت آمده است که خواندن قرآن فرزندان باعث مي شود که خداوند از عذاب و سختي پدر و مادر بکاهد ولو کافر باشند (اصول کافي، ج 2، باب فضل القرآن).



    منبع

    هیچ

  7. تشکرها 2


  8. #4

    تاریخ عضویت
    جنسیت آبان ۱۳۸۸
    نوشته
    500
    مورد تشکر
    0 پست
    حضور
    4 ساعت 4 دقیقه
    دریافت
    8
    آپلود
    0
    گالری
    0



    مساله 108 صفحه 13 رساله احکام حضرت امام : اگر پدر و مادر و جد و جده بچه نابالغ ( نوزاد تا نوجوانی) کافر باشند ان بچه هم نجس است و اگر یکی از اینها مسلمان باشد بچه پاک است.
    نخست بايد دانست فرزندان نابالغ، از جهت اسلام و كفر، تابع آيين پدر و مادرند.(جواهر الكلام، محمد حسن نجفى، ج‏41، ص‏602؛ تحريرالوسيله، امام خمينى، ج‏2، ص‏498.) هرگاه يكى از والدين مسلمان باشد، فرزند، مسلمان شمرده مى‏شود؛(اسلامِ حكمى) چون اسلام بر كفر برترى دارد و تابعيت برتر براى فرزند منظور مى‏شود.(همان، ج‏6، ص 49.) اگر پدر و مادر هر دو كافر باشند، فرزند نيز در حكم كافر است.(همان، ص‏45و44.) البته بايد توجه داشت، اين مسأله » اولا: براى تنظيم مقررات اجتماعي است.اما نسبت به آخرت و قيامت وپاداش يا مجازات مسأله ديگري به نام أعراف و امتحان در عالم برزخ مطرح ميشود.
    ثانيا: حكم به کفر يا اسلامِ حكمى است و صرفا تا زمان بلوغ فرزندان است يعني تا زماني که آنان فاقد قدرت انتخاب هستند ولي بعد از آن مسأله ايمان يا کفر آنها تابع انتخاب خودشان است و اسلام يا کفر پدر يا مادرکفايت نمى‏كند.به عبارت ديگر بايد فرد، پس از بلوغ، خود اسلام را انتخاب كندتا مسلمان محسوب شود. (همان. ج‏41، ص‏617و605و603.)
    همچنين همان طور که فرزند از جهت تکويني و تولد وابسته به پدر و مادر است. اصل اوليه آن است که از جهت «تشريعي» و احکام اعتباري به دنبال پدر و مادر باشد. مگر آن که در ادامه زندگي و پس از سن رشد, خود فرزند راه ديگري را انتخاب کند. به عبارت ديگر قدرت انتخاب و اختيار انسان در سالهاي اول تولد بالقوه و استعدادي است و در سالهاي بعد از رشد «بالفعل» و عملي مي شود. و از آن جا که در طول اين چند سال هنوز عامل اختيار بالفعل نشده، عوامل ديگر مانند «محيط» و «وراثت» بيشترين نقش را در رفتار و آيين افراد دارند بر اساس آيين پدر و مادر با کودک قضاوت مي شود. و اين يک حکم منطقي و مطابق با سير طبيعي است.


    منبع
    هیچ

  9. تشکرها 2


  10. #5

    تاریخ عضویت
    جنسیت آبان ۱۳۸۸
    نوشته
    500
    مورد تشکر
    0 پست
    حضور
    4 ساعت 4 دقیقه
    دریافت
    8
    آپلود
    0
    گالری
    0



    اما اينکه چرا فرزند مسلمان ملحق به مسلمان و بچه کافر ملحق به کافر مي شود و اين مسئله مستلزم جبر و سلب اختيار است يا خير؟
    در رابطه با قسمت اول اين سئوال بايد دانست که اين يک حکم فرعي فقهي است و ما به اقتضاء و عدالت و حکمت خداوند معتقديم که تمام احکام خداوند متعال داراي ملاک و مصلحت است و هيچ حکمي بدون ملاک و مصلحت حمل نشده چون مستلزم لغويت است و از حکيم مطلق لغو صادر نمي شود . اگر در مصاديق قادر به تشخيص مصلحت و ملاک آن حکم نباشيم.
    و طبق اين عقيده در رابطه با اين حکم هم قطعا خداوند متعال به اقتضاء مصلحتي و ملاکي اين حکم را وضع کرد. اگرچه عقل ما قادر به ادراک آن ملاک نباشد.
    نکته ديگر که بايد مورد توجه قرار گيرد اين است که اين الحاق در احکام گاهي دنيوي است يعني همانطور که مثلا کافر نجس است بچه کافر نجس, نه اينکه واقعا ملحق به کافر باشد و چنانچه کافر عاصي و گنه کار و روز قيامت معذب است بچه کافر هم عاصي و معذب باشد.
    اما اينکه مجبور است بايد گفت خير. يک بجه مثلا 8 ساله کافر مي تواند بگويد من اختيار اسلام مي کنم و يا بالعکس بچه مسلمان بگويد من اختيار مي کنم کفر را, لکن از آنجايي که اختيار و انتخاب درست در جايي است که شخص اختيار کننده به نسبت به طرفين اختيار شناخت و آگاهي لازم را داشته باشد و بچه ها نوعا به آن سطحي از معرفت و شناخت که بتوانند مفاهيم انتزاعي مانند: خدا و ... و براهين عقلي را بفهمند نرسيده اند. خداوند به اين اختيار آنها ترتيب اثر نمي دهد تا اينکه بسر حد لازم از آگاهي و شعور برسند و بتوانند انتخاب صحيحي داشته باشند به انتخاب آنها ترتيب اثر مي دهد. و به همين علت يک مجنون چون به اين حد از آگاهي نمي رسد اين الحاق به والدين ادامه مي يابد. و براي اين الحاق مي تواند يک تبيين عقلي داشت.
    مي دانيم که در تکوين شخصيت هر انسان سه عامل اساسي موثر است,1_ وراثت 2_محيط 3_اختيار که دو عامل اول تاثيرشان به نحو اقتضايي است نه عليت تامه. يعني عامل وراثت در يک کافر و يا محيط خانوادگي که همه افراد کافر هستند مقتصي اين است که بجه هم با همان روحيات باشد. لکن اين بنحو اقتضايي و جزءالعله است نه بنحو علت تامه و همينطور در رابطه با يک بجه مسلمان عامل وراثت و محيط مقتضي اين هستند که مسلمان باشد. مگر اين که مانعي جلوي اين اقتضاء را بگيرد که مانع همان عامل _خود_ است.
    اين عامل موقعي است که انسان بسر حد لازم از آگاهي و شعور براي انتخاب اسلام و يا کفر برسد که ممکن است يک بجه کافر وقتي به اين ميزان از شناخت رسيد و براهين عقلي را بر وجوب خداوند تعقل کرد بر خلاف عامل وراثت و محيط که به نحو اقتضايي بودن انتخاب اسلام کند.
    لکن در بچه چون فرض اين است که هنوز عامل اختيار به فعليت نرسيده که ايجاد مانع کند آن عوامل اقتضاي به فعليت رسيده و شارع مقدس هم به تناسب اين اقتضاء بچه کافر را ملحق به کافر و بجه مسلمان را ملحن به مسلمان کرد. و چون اين الحاق فقط در احکام وضعي دنيوي است نه در تکاليف و ثواب عقاب هيچگونه تکليفي نخواهدبود.
    نکته اي که تذکرش لازم است اينکه اين تبيين عقلي بنحو قطعي نيست چون چنانچه قبلا اشاره شد عقل ما بدون تبيين خود شارع مقدس نمي تواند بنحو جزمي به ملاکات احکام پي ببرد.


    منبع

    هیچ

  11. تشکرها 2


  12. #6

    تاریخ عضویت
    جنسیت آبان ۱۳۸۸
    نوشته
    500
    مورد تشکر
    0 پست
    حضور
    4 ساعت 4 دقیقه
    دریافت
    8
    آپلود
    0
    گالری
    0



    در مورد کفاره گناه والدین و بیماری فرزندان باید عرض کنم این مساله را نباید یک بعدی بنگریم.

    درد و رنجی که به والدین از ناحیه بیماری کودک وارد میشود کفاره گناهان ان هاست. و کودک هم به واسطه بیماری اجر و پاداش میگیرد و این مسائل تناقضی با هم ندارند.


    توجه شما را به روایاتی در باب بیماری جلب میکنم

    ((نکته: اینگونه مسائل را باید چند بعدی نگریست و نگاه از یک بعد باعث ایجاد مشکلاتی در درک مطلب میشود))




    الإمامُ الصّادقُ علیه‏السلام :
    إنّ فی الجَنّةِ مَنزِلةً لا یَبلُغُها عبدٌ إلاّ بالابْتِلاءِ فی جَسدِهِ .
    امام صادق علیه‏السلام :
    همانا در بهشت منزلتى است ، هیچ بنده‏اى بدان نرسد مگر با بلایى كه (در دنیا) به بدنش رسد .
    بحار الأنوار : 81 / 212 / 16
    منتخب میزان الحكمة : 84
    عنه علیه‏السلام :
    إنّه لَیكونُ لِلعبدِ مَنزِلةٌ عند اللّه فما یَنالُها إلاّ بإحْدى خَصْلتَینِ : إمّا بذَهابِ مالِهِ أو ببَلِیّةٍ فی جَسدِهِ .
    امام صادق علیه‏السلام :
    بنده را نزد خدا مقام و منزلتى استكه بدان نرسد مگر با یكى از این دو : از بین رفتن مال و دارایى‏اش یا رسیدن بلایى به جسمش .
    الكافی : 2 / 257 / 23
    منتخب میزان الحكمة : 86
    رسولُ اللّه صلى‏ الله ‏علیه و ‏آله و سلّم :
    لا یَزالُ البَلاءُ فی المؤمنِ والمؤمنةِ فی جَسَدِهِ ومالِهِ وولدِهِ حَتّى یَلقَى اللّه‏َ وما علَیهِ مِن خطیئةٍ .
    پیامبر خدا صلى‏ الله ‏علیه و ‏آله و سلّم :
    زن و مـرد مـؤمن پـیوسته در جـان و مـال و فرزندشان گرفتار بلا مى‏شوند تا آن كه بدون گناه ، خدا را دیدار كنند .
    بحار الأنوار : 67 / 236 / 54
    منتخب میزان الحكمة : 222
    رسولُ اللّه صلى‏ الله ‏علیه و ‏آله و سلّم :
    المَریضُ تَحاتُّ خَطایاهُ كَما یَتَحاتُّ وَرَقُ الشَّجَرِ .
    پیامبر خدا صلى‏ الله ‏علیه و ‏آله و سلّم :
    گناهان شخص بیمار ، همچون برگ درخت ، مى‏ریزد .
    الترغیب والترهیب : 4 / 293 / 56
    منتخب میزان الحكمة : 510
    رسول اللّه‏ صلى‏ الله ‏علیه و ‏آله و سلّم :
    السُّقمُ ، یَمحُو الذُّنوبَ .
    پیامبر خدا صلى‏ الله ‏علیه و ‏آله و سلّم :
    بیمارى ، گناهان را محو مى‏كند .
    جامع الأحادیث ، صفحه 85 ، بحار الأنوار ، جلد 67 ، صفحه 244 ، حدیث 83 نقلاً عن الإمامة والتبصرة عن السكونی ، عن الإمام الصادق عن آبائه علیهم‏السلام
    دانش نامه احادیث پزشكی : 1 / 140
    رسول الله صلى‏ الله ‏علیه و ‏آله و سلّم :
    ساعاتُ الوَجَعِ ، یُذهِبنَ ساعاتِ الخَطایا .
    پیامبر خدا صلى‏ الله ‏علیه و ‏آله و سلّم :
    لحظه‏هاى درد ، [آثار ] لحظه‏هاى گناه را از میان مى‏برد .
    الجعفریّات ، صفحه 245 عن الإمام الكاظم عن آبائه علیهم‏السلام ، جامع الأحادیث ، صفحه 86 ، بحار الأنوار ، جلد 67 ، صفحه 244 ، حدیث 83؛ الثقات لابن حبّان ، جلد 6 ، صفحه 96، شعب الإیمان ، جلد 7 ، صفحه 181 ، حدیث 9925 كلاهما عن أبی أیّوب الأنصاری ، وفیهما «الأمراض» بدل «الوجع» وح 9926 ، الفرج بعد الشدّة لابن أبی الدنیا ، صفحه 19 ، حدیث 12 كلاهما عن الحسن ، وفیهما «الأذى» بدل «الوجع» ، كنز العمّال ، جلد 3 ، صفحه 305 ، حدیث 6672 إلى 6674
    دانش نامه احادیث پزشكی : 1 / 140
    رسول الله صلى‏ الله ‏علیه و ‏آله و سلّم :
    إنَّ المُؤمِنَ لا یُؤجَرُ فی مَرَضِهِ ، ولكِن یُكَفَّرُ عَنهُ .
    پیامبر خدا صلى‏ الله ‏علیه و ‏آله و سلّم :
    مؤمن در بیمارى‏اش پاداش داده نمى‏شود ؛ امّا گناه او فرو پوشانده مى‏شود .
    تاریخ دمشق ، جلد 64 ، صفحه 161 ، حدیث 13085 ، الفردوس ، جلد 1 ، صفحه 190 ، حدیث 713 ، كنز العمّال ، جلد 3 ، صفحه 312 ، حدیث 6711 نقلاً عن المعجم الكبیر وكلّها عن أبی الدرداء
    دانش نامه احادیث پزشكی : 1 / 140
    رسول الله صلى‏ الله ‏علیه و ‏آله و سلّم :
    ما مِن مُؤمِنٍ یَمرَضُ مَرَضاً یُحرِضُهُ المَرَضُ إلاّ غُفِرَ لَهُ .
    پیامبر خدا صلى‏ الله ‏علیه و ‏آله و سلّم :
    هیچ مؤمنى به بیمارى‏اى جانكاه مبتلا نمى‏شود ، مگر آن كه گناهش بخشوده مى‏گردد .
    الفردوس ، جلد 4 ، صفحه 27 ، حدیث 6082 عن عمر بن الشرید
    دانش نامه احادیث پزشكی : 1 / 140
    رسول الله صلى‏ الله ‏علیه و ‏آله و سلّم :
    مَنِ ابتَلاهُ اللّه‏ُ بِبَلاءٍ فی جَسَدِهِ ؛ فَهُوَ لَهُ حِطَّةٌ .
    پیامبر خدا صلى‏ الله ‏علیه و ‏آله و سلّم :
    هر كس كه خداوند ، او را به گرفتارى جسمى بیازماید ، آن گرفتارى برایش مایه فرو ریختن گناهان است .
    مسند ابن حنبل ، جلد 1 ، صفحه 414 ، حدیث 1690 ، المستدرك على الصحیحین ، جلد 3 ، صفحه 297 ، حدیث 5153 ،المصنّف لابن أبی شیبة ، جلد 3 ، صفحه 118 ، حدیث 8 وفیه «حظّه» بدل «حِطّة» وكلّها عن أبی عبیدة بن الجرّاح ، كنز العمّال ، جلد 15 ، صفحه 902 ، حدیث 43553 وراجع السنن الكبرى ، جلد 3 ، صفحه 524
    دانش نامه احادیث پزشكی : 1 / 140
    رسول الله صلى‏ الله ‏علیه و ‏آله و سلّم :
    إنَّ المُؤمِنَ إذا أصابَهُ السُّقمُ ، ثُمَّ أعفاهُ اللّه‏ُ مِنهُ ، كانَ كَفّارَةً لِما مَضى مِن ذُنوبِهِ ومَوعِظَةً لَهُ فیما یَستَقبِلُ .
    پیامبر خدا صلى‏ الله ‏علیه و ‏آله و سلّم :
    انسان مؤمن ، چون بیمارى به وى برسد و خداوند ، او را عافیت دهد ، این بیمارى ، كفّاره گناهان گذشته او و مایه اندرز براى آینده اوست .
    سنن أبی داوود ، جلد 3 ، صفحه 182 ، حدیث 3089 ، تهذیب الكمال ، جلد 14 ، صفحه 87 نحوه وكلاهما عن عامر الرام ، كنز العمّال ، جلد 3 ، صفحه 307 ، حدیث 6686
    دانش نامه احادیث پزشكی : 1 / 140
    رسول الله صلى‏ الله ‏علیه و ‏آله و سلّم :
    إنَّ اللّه‏َ لَیَبتَلی عَبدَهُ بِالسُّقمِ ، حَتّى یُكَفِّرَ ذلِكَ عَنهُ كُلَّ ذَنبٍ .
    پیامبر خدا صلى‏ الله ‏علیه و ‏آله و سلّم :
    خداوند ، گاه بنده خویش را به ناتن‏درستى گرفتار مى‏كند تا این ناتن‏درستى ، كفّاره هر گناه وى شود .
    المستدرك على الصحیحین ، جلد 1 ، صفحه 499 ، حدیث 1286 ، تاریخ دمشق ، جلد 54 ، صفحه 124 ، حدیث 11400 وفیه «المؤمن» بعد «عبده» و«یُخفّف» بدل «یُكفِّر ذلك» وكلاهما عن أبی هریرة ، المعجم الكبیر ، جلد 2 ، صفحه 129 ، حدیث 1548 عن جبیر بن مطعم ، كنز العمّال ، جلد 3 ، صفحه 335 ، حدیث 6820
    دانش نامه احادیث پزشكی : 1 / 142
    رسول الله صلى‏ الله ‏علیه و ‏آله و سلّم :
    ما مِن مُسلِمٍ ولامُسلِمَةٍ ولامُؤمِنٍ ولامُؤمِنَةٍ یَمرَضُ مَرَضاً ، إلاّ حَطَّ اللّه‏ُ عَنهُ مِن خَطایاهُ .
    پیامبر خدا صلى‏ الله ‏علیه و ‏آله و سلّم :
    هیچ مرد و زن مسلمان و هیچ مرد و زن مؤمنى نیست كه بیمار شود ، مگر آن كه خداوند ، [برخى] از گناهانش را از او فرو نهد .
    مسند ابن حنبل ، جلد 5 ، صفحه 194 ، حدیث 15148 ، صحیح ابن حبّان ، جلد 7 ، صفحه 190 ، حدیث 2927 نحوه ، مسند الطیالسی ، صفحه 246 ، حدیث 1773 كلّها عن جابر ، كنز العمّال ، جلد 3 ، صفحه 316 ، حدیث 6728
    دانش نامه احادیث پزشكی : 1 / 142
    رسول الله صلى‏ الله ‏علیه و ‏آله و سلّم :
    إذا رَأَیتُمُ الرَّجُلَ ألَمَّ اللّه‏ُ بِهِ الفَقرَ وَالمَرَضَ ؛ فَإِنَّ اللّه‏َ تَعالى یُریدُ أن یُصافِیَهُ .
    پیامبر خدا صلى‏ الله ‏علیه و ‏آله و سلّم :
    چون كسى را دیدید كه خداوند ، او را به نادارى و بیمارى در میان گرفته ، [بدانید كه] خداوند متعال ، اراده كرده است كه او را پاك كند .
    الفردوس ، جلد 1 ، صفحه 261 ، حدیث 1015 عن ، كنز العمّال ، جلد 6 ، صفحه 472 ، حدیث 16602
    دانش نامه احادیث پزشكی : 1 / 144
    الإمام علیّ علیه‏السلام :
    إذَا ابتَلَى اللّه‏ُ عَبداً أسقَطَ عَنهُ مِنَ الذُّنوبِ بِقَدرِ عِلَّتِهِ .
    امام على علیه‏السلام :
    اگر خداوند ، بنده‏اى را گرفتار [بیمارى] سازد ، به اندازه بیمارى‏اش از گناهان او فرو مى‏كاهد .
    دعائم الإسلام ، جلد 1 ، صفحه 218 ، بحارالأنوار ، جلد 81 ، صفحه 176 ، حدیث 13
    دانش نامه احادیث پزشكی : 1 / 146
    عنه علیه‏السلام
    - لِبَعضِ أصحابِهِ فی عِلَّةٍ اعتَلَّها: جَعَلَ اللّه‏ُ ما كانَ مِن شَكواكَ حَطّا لِسَیِّئاتِكَ ؛ فَإِنَّ المَرَضَ لا أَجرَ فیهِ ، ولكِنَّهُ یَحُطُ السَّیِّئاتِ ویَحُتُّها حَتَّ الأَوراقِ ، وإِنَّمَا الأَجرُ فی القَولِ بِاللِّسانِ وَالعَمَلِ بِالأَیدی وَالأَقدامِ ، وَإنَّ اللّه‏َ سُبحانَهُ یُدخِلُ بِصِدقِ النِّیَّةِ وَالسَّریرَةِ الصّالِحَةِ مَن یَشاءُ مِن عِبادِهِ الجَنَّةَ .
    امام على علیه‏السلام
    - به یكى از یاران خویش كه به بیمارى‏اى گرفتار شده بود: خداوند ، آن درد و رنجى را كه داشته‏اى ، مایه ریختن گناهانت قرار دهد ؛ چرا كه در بیمارى ، پاداشى نیست ؛ امّا گناهان را فرو مى‏كاهد و چنان كه برگ از درخت مى‏ریزد ، از انسان فرو مى‏ریزد . پاداش ، تنها در گفتن به زبان ، و عمل كردن به دست و پاى است و خداوند سبحان ، هر یك از بندگان خویش را كه بخواهد ، به راستىِ نیّت و به نهادِ درست ، به بهشت درمى‏آورد .
    نهج البلاغة : الحكمة 42 ، الأمالی للطوسی ، صفحه 602 ، حدیث 1245 عن عبد العظیم بن عبداللّه‏ الحسنی عن الإمام الجواد عن آبائه علیهم‏السلام ، تفسیر العیّاشی ، جلد 2 ، صفحه 104 ، حدیث 99 عن عبدالرحمن بن حرب وكلاهما نحوه ، بحارالأنوار ، جلد 5 ، صفحه 317 ، حدیث 15
    دانش نامه احادیث پزشكی : 1 / 146
    عنه صلى‏ الله ‏علیه و ‏آله و سلّم :
    حُمّى لیلةٍ كَفّارةُ سَنَةٍ .
    پیامبر خدا صلى‏ الله ‏علیه و ‏آله و سلّم :
    یك شب تب داشتن ، كفاره یك سال (گناه) است .
    بحار الأنوار : 81 / 186 / 39
    منتخب میزان الحكمة : 222
    عنه علیه‏السلام
    فی المَرَضِ یُصیبُ‏الصَّبِیَّ: كفّارةٌ لوالِدَیهِ .
    امام على علیه‏السلام
    - دربـاره بـیـمارى كودكان- : كفاره گناهان پدر و مادر آنهاست .
    بحار الأنوار : 81 / 186 / 40
    منتخب میزان الحكمة : 222
    عنه علیه‏السلام :
    المَعروفُ زكاةُ النِّعَمِ ، والشَّفاعةُ زكاةُ الجاهِ ، والعِلَلُ زكاةُ الأبدانِ ،والعَفوُ زَكاةُ الظَّفَرِ ، وما أدّیتَ زكاتَهُ فهُو مَأمونُ السَّلْبِ .
    امام صادق علیه‏السلام :
    نیكى ، زكات نعمتهاست و وساطت كردن ، زكات مقام و موقعیت ، و بیماریها زكات بدنها ، و گذشت زكات پیروزى ، و هر چیزى كه زكاتش را بدهى ، از خطر نابودى در امان است .
    بحار الأنوار : 78 / 268 / 182
    منتخب میزان الحكمة : 248
    الإمامُ الكاظمُ علیه‏السلام:
    إذا مَرِضَ المؤمنُ أوحَى اللّه‏ُ عز و جل إلى صاحِبِ الشِّمالِ : لا تَكتُبْ على عَبدی مادامَ فی حَبسی ووَثاقی ذَنبا . ویُوحی إلى صاحِبِ الَیمینِ أنِ اكتُبْ لِعَبدی ما كُنتَ تَكتُبُهُ فی صِحَّتِهِ مِن الحَسَناتِ .
    امام كاظم علیه‏السلام :
    هرگاه مؤمن بیمار شود ، خداوند عز و جل به فرشته دست چپ او وحى فرماید كه براى بنده‏ام ، تا زمانى كه در زندان و بند من است ، گناهى منویس و به فرشته دست راست او وحى مى‏فرماید كه همان حسناتى را كه در زمان سلامتى بنده‏ام مى‏نوشتى ، برایش بنویس .
    الكافی : 3 / 114 / 7
    منتخب میزان الحكمة : 510
    الإمام علیٌّ علیه‏السلام :
    المَرَضُ أحَدُ الحَبسَینِ .
    امام على علیه‏السلام :
    بیمارى یكى از دو زندان است .
    غرر الحكم : 1636
    منتخب میزان الحكمة : 510
    الإمام علیّ علیه‏السلام :
    المَرَضُ حَبسُ البَدَنِ .
    امام على علیه‏السلام :
    بیمارى ، بازداشتگاه بدن است .
    غرر الحكم ، حدیث 370 ، عیون الحكم والمواعظ ، صفحه 38 ، حدیث 825
    دانش نامه احادیث پزشكی : 1 / 132
    رسول اللّه‏ صلى‏ الله ‏علیه و ‏آله و سلّم :
    المَرَضُ سَوطُ اللّه‏ِ فِی الأَرضِ یُؤَدِّبُ بِهِ عِبادَهُ .
    پیامبر خدا صلى‏ الله ‏علیه و ‏آله و سلّم :
    بیمارى، تازیانه خدا در زمین است كه با آن ، بندگان خویش را ادب مى‏كند .
    كنز العمّال ، جلد 3 ، صفحه 306 ، حدیث 6680 نقلاً عن الخلیلی عن جریر
    دانش نامه احادیث پزشكی : 1 / 138
    عنه صلى‏ الله ‏علیه و ‏آله و سلّم :
    قالَ اللّه‏ُ عز و جل : مَن مَرِضَ ثلاثا فلَم یَشكُ إلى أحَدٍ مِن عُوّادِهِ أبدَلتُهُ لَحما خَیرا مِن لَحمِهِ ودَما خَیرا مِن دَمهِ ، فإن عافَیتُهُ عافَیتُهُ ولا ذَنبَ لَهُ ، وإن قَبَضتُهُ قَبَضتُهُ إلى رَحمَتی .
    پیامبر خدا صلى‏ الله ‏علیه و ‏آله و سلّم :
    خداوند عز و جل فرمود : هر كه سه روز بیمار شود و از آن به هیچ یك از عیادت كنندگانش شكوه نكند ، گوشت و خونى بهتر از آن گوشت و خونى كه دارد جایگزینش كنم . پس ، اگراو را عافیت بخشم ، عافیتى بدون گناهش دهم و اگر جانش را بستانم ، او را به جوار رحمت خود برم .
    الكافی : 3 / 115 / 1
    منتخب میزان الحكمة : 510
    امیر المؤمنین علیٌّ علیه‏السلام :
    مَن كَتَمَ وَجَعا أصابَهُ ثلاثةَ أیّامٍ مِن النّاسِ وشَكا إلَى اللّه ، كانَ حَقّا علَى اللّه أن یُعافِیَهُ مِنهُ .
    امام على علیه‏السلام :
    هر كس دردى را كه به او رسیده‏است ، سه روز از مردم پنهان بدارد و به خدا شكایت بَرَد ، بر خداست كه او را از آن درد بهبود بخشد .
    الخصال : 630 / 10
    منتخب میزان الحكمة : 512
    رسول الله صلى‏ الله ‏علیه و ‏آله و سلّم :
    كُلُّ عَبدٍ مُوَكَّلٌ بِهِ مَلَكانِ فی مَرَضِهِ ، فَإِذا مَرِضَ قالا : یا رَبِّ ، إنَّ عَبدَكَ فُلاناً قَد مَرِضَ - وهُوَ أعلَمُ بِهِ - فَیَقولُ :
    اُنظُروا ماذا یَقولُ فَإِن صَبَرَ وَاحتَسَبَ ورَجا فیهِ الخَیرَ ، أدَّیا ذلِكَ إلَى اللّه‏ِ ، فَیَقولُ اللّه‏ُ : فَإِنّی اُشهِدُكُم أنَّهُ إن رَفَعتُهُ أبدَلتُهُ دَماً خَیراً مِن دَمِهِ ، ولَحماً خَیراً مِن لَحمِهِ ، وغَفَرتُ لَهُ ذَنبَهُ . وإن قَبَضتُهُ أدخَلتُهُ الجَنَّةَ .
    وإن جَزِ عَ وهَلِعَ قالَ : إن رَفَعتُهُ أبدَلتُهُ لَحماً شَرّاً مِن لَحمِهِ ، ودَماً شَرّاً مِن دَمِهِ ، وعاقَبتُهُ بِذَنبِهِ ، وإن عاقَبتُهُ أدخَلتُهُ النّارَ .
    پیامبر خدا صلى‏ الله ‏علیه و ‏آله و سلّم :
    بر هر بنده‏اى در هنگام بیمارى ، دو فرشته گمارده مى‏شود . آنان چون شخصْ بیمار شود ، مى‏گویند : پروردگارا ! فلان بنده تو بیمار شده است؛ و البته او خود ، به این نكته آگاه‏تر است . پس خداوند مى‏فرماید : «بنگرید كه چه مى‏گوید» . اگر شكیبایى كند و پاداش خویش از خداوند خواهد و در این بیمارى ، امید خیر داشته باشد ، آن را به بارگاه خدا مى‏رسانند .
    پس خداوند مى‏فرماید : «اینك من ، شما را گواه مى‏گیرم كه چنانچه بیمارى او را برطرف كنم ، برایش خونى بهتر از خون وى ، و گوشتى بهتر از گوشت وى ، جایگزین مى‏سازم و او را مى‏آمرزم ؛ و اگر نیز جان او را بستانم ، وى را به بهشت درمى‏آورم . امّا اگر بى‏تابى و ناشكیبى كند ، خداوند مى‏فرماید : «اگر بیمارى او را برطرف كنم ، بر این ، گوشتى بدتر از گوشتش ، و خونى بدتر از خونش جایگزین مى‏كنم و او را به گناهش كیفر مى‏دهم و چنانچه او را كیفر دهم ، او را به دوزخ درمى‏آورم» .
    الزهد لابن المبارك (الملحقات) ، صفحه 30 ، حدیث 120 عن عبدالعزیز بن عمر ، دانش نامه احادیث پزشكی : 1 / 170
    البته این كیفر ، در صورتى است كه بى‏تابى ، او را به كفرگویى و ارتداد ، وادار سازد .
    رسول الله صلى‏ الله ‏علیه و ‏آله و سلّم :
    مَن مَرِضَ یَوماً ولَیلَةً فَلَم یَشكُ إلى عُوّادِهِ ، بَعَثَهُ اللّه‏ُ عز و جل یَومَ القِیامَةِ مَعَ خَلیلِهِ إبراهیمَ خَلیلِ الرَّحمنِ علیه‏السلام ، حَتّى یَجوزَ الصِّراطَ كَالبَرقِ اللاّمِعِ .
    پیامبر خدا صلى‏ الله ‏علیه و ‏آله و سلّم :
    هر كس یك شبانه روز بیمار شود و نزد عیادت‏كنندگانش شكوه نكند ، خداوند ، او را در روز قیامت ، با خلیل خویش ، ابراهیم خلیل الرحمان ، برمى‏انگیزد ، تا به‏سان برقى پُردرخشش ، از صراط بگذرد .
    كتاب من لا یحضره الفقیه ، جلد 4 ، صفحه 16 ، حدیث 4968 ، الأمالی للصدوق ، صفحه 517 ، حدیث 707 كلاهما عن الحسین بن زید ، مكارم الأخلاق ، جلد 2 ، صفحه 316 ، حدیث 2655 كلّها عن الإمام الصادق عن آبائه علیهم‏السلام ، بحارالأنوار ، جلد 81 ، صفحه 177 ، حدیث 17
    دانش نامه احادیث پزشكی : 1 / 170
    الإمام علیّ علیه‏السلام :
    المَریضُ فی سِجنِ اللّه‏ِ - مالَم یَشكُ إلى عُوّادِهِ - تُمحى سَیِّئاتُهُ .
    امام على علیه‏السلام :
    بیمار ، تا آن هنگام كه نزد عیادت‏كنندگان خویش شِكوه نكرده ، در زندان خداوند است و گناهانش محو مى‏شوند .
    دعائم الإسلام ، جلد 1 ، صفحه 217 ، بحارالأنوار ، جلد 81 ، صفحه 211 ، حدیث 29
    دانش نامه احادیث پزشكی : 1 / 170
    رسول اللّه‏ صلى‏ الله ‏علیه و ‏آله و سلّم :
    یُكتَبُ أنینُ المَریضِ ، فَإِن كانَ صابِراً كُتِبَ حَسَناتٍ ، وإن كانَ جَزِعاً كُتِبَ هَلوعاً لا أَجرَ لَهُ .
    پیامبر خدا صلى‏ الله ‏علیه و ‏آله و سلّم :
    ناله بیمار ، نوشته مى‏شود . پس اگر شكیبا باشد ، [این ناله ] حسنه نوشته مى‏شود و اگر بى‏تاب باشد ، ناشكیبا و بى‏پاداش نوشته مى‏شود .
    الجعفریّات ، صفحه 211 ، عن الإمام الكاظم عن آبائه علیهم‏السلام عنه صلى‏ الله ‏علیه و ‏آله و سلّم ، دعائم الإسلام، جلد 1، صفحه 217؛ الفردوس، جلد 5 ، صفحه 537 ، حدیث 9014 ، كنز العمّال ، جلد 3 ، صفحه 311 ، حدیث 6706 نقلاً عن أبی نعیم ، وكلاهما عن و كلّها نحوه
    دانش نامه احادیث پزشكی : 1 / 168
    الإمامُ الباقرُ علیه‏السلام :
    الجَسَدُ إذا لم یَمرَضْ‏أشِرَ ، ولا خَیرَ فی جَسَدٍ یَأشَرُ .
    امام باقر علیه‏السلام :
    جسم اگر بیمار نشود، سرمست مى‏شود و در بدنى كه به بیمارى دچار نشود و سرمست شود ، خیرى نیست .
    مشكاة الأنوار : 280
    منتخب میزان الحكمة : 512
    رسولُ اللّه صلى‏ الله ‏علیه و ‏آله و سلّم :
    تَداوَوا فإنَّ اللّه‏َ تعالى لَم یُنزِلْ داءً إلاّ وقد أنزَلَ اللّه‏ُ لَهُ شِفاءً ، إلاّ السّامَ والهَرَم .
    پیامبر خدا صلى‏ الله ‏علیه و ‏آله و سلّم :
    خود را مداوا كنید ؛ زیرا خداوند متعال هیچ دردى نداد مگر آن كه برایش شفایى نهاد ، بجز مرگ و پیرى (كه دوایى ندارد) .
    كنزالعمّال : 28088
    منتخب میزان الحكمة : 200
    الإمام الصادق عن آبائه علیهم‏السلام :
    إنَّ رَسولَ اللّه‏ِ صلى‏ الله ‏علیه و ‏آله و سلّم قالَ : تَداوَوا ؛ فَما أنزَلَ اللّه‏ُ داءً إلاّ أنزَلَ مَعَهُ دَواءً إلاَّ السّامَ - یَعنِی : المَوتَ - ؛ فَإِنَّهُ لا دَواءَ لَهُ .
    امام صادق علیه‏السلام
    - به نقل از پدرانش علیهم‏السلام: پیامبر خدا فرمود : «خود را مداوا كنید ؛ چه ، خداوند ، هیچ دردى فرو نفرستاده ، مگر این كه به همراهش درمانى نیز نازل كرده است ، جز مرگ كه آن را هیچ درمانى نیست» .
    دعائم الإسلام ، جلد 2 ، صفحه 143 ، حدیث 499 ، السرائر ، جلد 3 ، صفحه 138 ، الجعفریّات ، صفحه 167 كلاهما نحوه ، بحار الأنوار ، جلد 62 ، صفحه 65 ؛ تاریخ بغداد ، جلد 9 ، صفحه 198 ، الفردوس ، جلد 2 ، صفحه 48 ، حدیث 2275 كلاهما عن اُسامة بن شریك نحوه
    دانش نامه احادیث پزشكی : 1 / 46
    رسول اللّه‏ صلى‏ الله ‏علیه و ‏آله و سلّم :
    لِكُلِّ داءٍ دَواءٌ ، فَإِذا اُصیبَ دَواءُ الدّاءِ بَرَأَ بِإِذنِ اللّه‏ِ عز و جل .
    پیامبر خدا صلى‏ الله ‏علیه و ‏آله و سلّم :
    هر دردى را درمانى است . پس چون دارو به درد برسد ، به اذن خداوند عز و جل بهبود یابد .
    صحیح مسلم ، جلد 4 ، صفحه 1729 ، حدیث 69 ، المستدرك على الصحیحین ، جلد 4 ، صفحه 445 ، حدیث 8219 ، السنن الكبرى ، جلد 9 ، صفحه 577 ، حدیث 19558 كلّها عن جابر ، الفردوس ، جلد 3 ، صفحه 336 ، حدیث 5010 عن عنه صلى‏ الله ‏علیه و ‏آله و سلّم ، كنز العمّال ، جلد 10 ، صفحه 6 ، حدیث 28086 ؛ بحار الأنوار ، جلد 62 ، صفحه 76
    دانش نامه احادیث پزشكی : 1 / 46
    رسول الله صلى‏ الله ‏علیه و ‏آله و سلّم :
    إنَّ الَّذی خَلَقَ الأَدواءَ خَلَقَ لَها دَواءً .
    پیامبر خدا صلى‏ الله ‏علیه و ‏آله و سلّم :
    آن كه دردها را آفریده ، براى آنها درمان نیز آفریده است .
    دعائم الإسلام ، جلد 2 ، صفحه 144 ، حدیث 500 ، بحار الأنوار ، جلد 62 ، صفحه 73 ، حدیث 30
    دانش نامه احادیث پزشكی : 1 / 46
    الإمام علیّ علیه‏السلام :
    ألا وإنَّ مِنَ البَلاءِ الفاقَةَ ، وأشَدُّ مِنَ الفاقَةِ مَرَضُ البَدَنِ ، وأشَدُّ مِن مَرَضِ البَدَنِ مَرَضُ القَلبِ .
    امام على علیه‏السلام :
    هان! یكى از گرفتارى‏ها تهى‏دستى است . سخت‏تر از تهى‏دستى ، بیمارى تن است و سخت‏تر از بیمارى تن ، بیمارى دل .
    نهج البلاغة ، الحكمة 388 ، تحف العقول ، صفحه 203 ، الأمالی للطوسی ، صفحه 146 ، حدیث 240 عن أبی وجزة السعدی عن أبیه ، الفقه المنسوب للإمام الرضا علیه‏السلام ، صفحه 388 ، بحارالأنوار ، جلد 70 ، صفحه 51 ، حدیث 8
    دانش نامه احادیث پزشكی : 1 / 134
    عنه علیه‏السلام :
    لا رَزِیَّةَ أعظَمُ مِن دَوامِ سُقمِ الجَسَدِ .
    امام على علیه‏السلام :
    مصیبتى سخت‏تر از استمرار ناتن‏درستى نیست .
    غرر الحكم ، حدیث 10726 ، عیون الحكم والمواعظ ، صفحه 540 ، حدیث 9997
    دانش نامه احادیث پزشكی : 1 / 134
    عنه علیه‏السلام :
    ثَلاثٌ مِن أعظَمِ البَلاءِ : كَثرَةُ العائِلَةِ ، وغَلَبَةُ الدَّینِ ، ودَوامُ المَرَضِ .
    امام على علیه‏السلام :
    سه چیز از بزرگ‏ترین گرفتارى‏هاست : فراوانى نانخوران ، چیرگى بدهى ، و استمرار بیمارى .
    غرر الحكم ، حدیث 4673 ، عیون الحكم والمواعظ ، صفحه 212 ، حدیث 4233
    دانش نامه احادیث پزشكی : 1 / 134
    عنه علیه‏السلام
    - فی دُعائِهِ لَمَّا اشتَكى -: اللّهُمَّ اجعَلهُ أدَباً لا غَضَباً .
    امام صادق علیه‏السلام
    - در دعاى خویش آن هنگام كه بیمار شده بود: خداوندا! این را نه [نشان] غضب ، بلكه [مایه] ادب قرار ده .
    نثر الدرّ ، جلد 1 ، صفحه 354 ، الدعوات ، صفحه 174 ، حدیث 489 ، بحارالأنوار ، جلد 95 ، صفحه 18 ، حدیث 18
    دانش نامه احادیث پزشكی : 1 / 140
    الإمام الرضا علیه‏السلام :
    المَرَضُ لِلمُؤمِنِ ؛ تَطهیرٌ ورَحمَةٌ ، و لِلكافِرِ ؛ تَعذیبٌ ولَعنَةٌ ، وإنَّ المَرَضَ لایَزالُ بِالمُؤمِنِ ، حَتّى لایَكونَ عَلَیهِ ذَنبٌ .
    امام رضا علیه‏السلام :
    بیمارى براى مؤمن ، تطهیر و رحمت ، و براى كافر ، عذاب و لعنت است . بیمارى ، همدم مؤمن مى‏ماند ، تا هنگامى كه هیچ گناهى بر وى نباشد .
    ثواب الأعمال ، صفحه 229 ، حدیث 1 عن محمّد بن سنان ، مكارم الأخلاق ، جلد 2 ، صفحه 171 ، حدیث 2425 ، عدّة الداعی ، صفحه 116 عن الإمام الصادق علیه‏السلام عن رسول اللّه‏ صلى‏ الله ‏علیه و ‏آله و سلّم نحوه ، بحارالأنوار ، جلد 81 ، صفحه 183 ، حدیث 35
    دانش نامه احادیث پزشكی : 1 / 146
    بیماری، چگونه هدیه ای است؟
    رسول الله صلى‏ الله ‏علیه و ‏آله و سلّم :
    الأَمراضُ هَدایا مِنَ اللّه‏ِ عز و جل لِلعَبدِ ، فَأَحَبُّ العِبادِ إلَى اللّه‏ِ أكثَرُهُم هَدِیَّةً .
    پیامبر خدا صلى‏ الله ‏علیه و ‏آله و سلّم :
    بیمارى ، هدیه‏هایى از جانب خداوند عز و جل به بنده است. پس محبوب‏ترینِ بندگان نزد خداوند ، كسى است كه بیشترین هدیه به وى رسیده باشد .
    الفردوس ، جلد 1 ، صفحه 123 ، حدیث 422 عن أبی اُمامة
    دانش نامه احادیث پزشكی : 1 / 148
    رسول الله صلى‏ الله ‏علیه و ‏آله و سلّم :
    یَسبِقُ المَقتولُ فی سَبیلِ اللّه‏ِ مُقبِلاً غَیرَ مُدبِرٍ المَقتولَ المُدبِرَ إلَى الجَنَّةِ بِسَبعینَ خَریفاً ، ومَرضى اُمَّتی قَبلَ أصِحّائِهِم بِسَبعینَ خَریفاً ، وَالأَنبِیاءُ قَبلَ سُلَیمانَ بنِ داوودَ بِأَربَعینَ خَریفاً ؛ لِما كانَ فیهِ مِنَ المُلكِ .
    پیامبر خدا صلى‏ الله ‏علیه و ‏آله و سلّم :
    آن كه در جهاد در راه خدا ، در حالى كشته شده كه نه پشت به دشمن ، بلكه رو به دشمن داشته است ، هفتاد سال بر آن كه پشت به دشمن كشته شده است ، به سوى بهشت ، پیشى مى‏گیرد . [همچنین] بیماران امّت من نیز هفتاد سال پیش از تن‏درستان امّت [به بهشت مى‏روند] ؛ و پیامبران ، چهل سال پیش از سلیمان بن داوود به بهشت درمى‏آیند ، بدان سبب كه وى [در دنیاى خویش] سلطنتى داشته است .
    المعجم الكبیر ، جلد 12 ، صفحه 95 ، حدیث 12651 عن ابن عبّاس ، كنز العمّال ، جلد 4 ، صفحه 407 ، حدیث 11140 ، دانش نامه احادیث پزشكی : 1 / 148
    در متن عربى روایت ، هفتاد «خریف» آمده و آن ، كنایه از یك سال است؛ امّا در روایتى كه در الخصال و معانى الأخبار نقل شده ، برابر با هفتاد سال معنا گردیده است.
    رسول الله صلى‏ الله ‏علیه و ‏آله و سلّم :
    لَو یَعلَمُ المُؤمِنُ حالَهُ فِی السُّقمِ ، ماأحَبَّ أن یُفارِقَ السُّقمَ أبَداً .
    پیامبر خدا صلى‏ الله ‏علیه و ‏آله و سلّم :
    اگر مؤمن از حال خویش در ناتن‏درستى آگاه بود ، هرگز دوست نداشت كه از این ناتن‏درستى جدا شود .
    إرشاد القلوب ، صفحه 42
    دانش نامه احادیث پزشكی : 1 / 150
    رسول اللّه‏ صلى‏ الله ‏علیه و ‏آله و سلّم :
    عَجِبتُ مِنَ المُؤمِنِ وجَزَعِهِ مِنَ السُّقمِ ، ولَو یَعلَمُ ما لَهُ فِی السُّقمِ مِنَ الثَّوابِ ؛ لَأَحَبَّ ألاّ یَزالَ سَقیماً حَتّى یَلقى رَبَّهُ عز و جل .
    پیامبر خدا صلى‏ الله ‏علیه و ‏آله و سلّم :
    از مؤمن و این كه از بیمارى بى‏تابى كند ، در شگفتم . اگر او مى‏دانست كه در بیمارى چه پاداشى دارد ، دوست داشت پیوسته بیمار باشد تا آن هنگام كه به لقاى پروردگار خویش پیوندد .
    التوحید ، صفحه 401 ، حدیث 3 ، الأمالی للصدوق ، صفحه 590 ، حدیث 817 ، كلاهما عن محمّد بن المنكدر ، الدعوات ، صفحه 166 ، حدیث 458 ، بحارالأنوار ، جلد 81 ، صفحه 206 ، حدیث 12
    دانش نامه احادیث پزشكی : 1 / 150
    الإمام الباقر علیه‏السلام :
    إنَّ اللّه‏َ عز و جل إذا كانَ مِن أمرِهِ أن یُكرِمَ عَبداً ولَهُ ذَنبٌ ؛ اِبتَلاهُ بِالسُّقمِ .
    امام باقر علیه‏السلام :
    آن‏گاه كه خداوند عز و جل اراده كرده باشد بنده‏اى را كه گناهى دارد ، گرامى بدارد ، وى را به بیمارى گرفتار مى‏سازد .
    الكافی ، جلد 2 ، صفحه 444 ، حدیث 1 ، التمحیص ، صفحه 38 ، حدیث 35 ، كلاهما عن حمران ، المؤمن : صفحه 18 ، حدیث 11 ،مشكاة الأنوار ، صفحه 274 ، حدیث 820 ، بحارالأنوار ، جلد 81 ، صفحه 198 ، حدیث 54
    دانش نامه احادیث پزشكی : 1 / 150
    رسول اللّه‏ صلى‏ الله ‏علیه و ‏آله و سلّم :
    المَعِدَةُ بَیتُ كُلِّ داءٍ ، وَالحِمیَةُ رأسُ كُلِّ دَواءٍ .
    پیامبر خدا صلى‏ الله ‏علیه و ‏آله و سلّم :
    معده ، خانه همه دردهاست و پرهیز ، ریشه همه درمان‏ها .
    طبّ النبیّ صلى‏ الله ‏علیه و ‏آله و سلّم ، صفحه 2 ، عوالی اللآلی ، جلد 2 ، صفحه 30 ، حدیث 72 ، الخصال ، صفحه 512 ، حدیث 3 ، علل الشرائع ، صفحه 99 ، حدیث 1 ، المناقب لابن شهرآشوب ، جلد 4 ، صفحه 260 والثلاثة الأخیرة عن الربیع صاحب المنصور عن الإمام الصادق علیه‏السلام ، بحار الأنوار ، جلد 61 ، صفحه 307 ، حدیث 17
    دانش نامه احادیث پزشكی : 1 / 412

    منبع

    ویرایش توسط (bidel) : ۱۳۸۸/۰۹/۱۹ در ساعت ۱۵:۲۱
    هیچ

  13. تشکرها 2


  14. #7

    تاریخ عضویت
    جنسیت ارديبهشت ۱۳۸۸
    نوشته
    1,487
    مورد تشکر
    7 پست
    حضور
    4 روز 12 ساعت 59 دقیقه
    دریافت
    1164
    آپلود
    119
    گالری
    2



    سلام بحث جالبی بود ادامه بدهید ما هم در آخر نظر نهایی را میدیم
    آفت دين سه چيز است، داناى بد كار و پيشواى ستم كار و مجتهد نادان‏
    حرکت کشتی نجات آدمیان احتیاجی به دریا ندارد.این کشتی روی قطره اشکی مقدس که برای حسین بن علی ریخته می شود می گذرد.علامه جعفری

  15. #8

    تاریخ عضویت
    جنسیت مرداد ۱۳۸۷
    نوشته
    1,002
    مورد تشکر
    2 پست
    حضور
    11 ساعت 38 دقیقه
    دریافت
    0
    آپلود
    1
    گالری
    0



    با درود ،
    قبل از هرچیزی باید گفت که من خیلی خوشحال شدم که می بینیم در این باره پاسخ هایی ذکر شده است و از اینرو من از شما بسیار سپاسگذارم . و باید یاداور شد بحثها و مطالبی که در ادامه می اید بنده هرگز اصرای بر درستی مقاله ای که اوردم و نادرستی پاسخها ندارم . و هدف در اینجا فقط گفتگو و بحث در اینباره است و قضاوت نیز برعهده خوانندگان خواهد بود .

    (((((( وجوب تکلیف نماز وروزه بر فرزند ذکور ارشد منوط به یکی از این سه چیز است 1- وصیت 2- ندامت شخص از عدم انجام تکلیف 3- ترک یا بطلان نماز که از روی جهالت وندانستن مسئله باشد بنابراین در صورتی که شخص تارک الصلوه بوده وبا علم به وجوب نماز،آن را ترک کرده باشد چیزی برعهده فرزند نیست (نه در مسئله نمازوروزه بلکه در تمام عبادات مثل حج وغیره اگر کسی از روی عمد واجب خود را ترک کرده باشد نه چیزی از مال الارث وترکه میت به قضای آن تعلق می گیرد ونه قضا بر عهده کسی واجب خواهد بود چون هر چند که دیون میت طبق آیه " من بعد وصیه یوصی بها او دین"جزو ما ترک محسوب نمی شود لکن در دین عبادی شرط بر این است که شخص عامدا واجب خود را ترک نکرده باشد زیرادر چنین صورتی بر فرض اگرورثه دین عبادی را ادا هم بکنند فایده ای برای میت ندارد چون اعتقاد خود میت درزمان حیات ملاک است واز آنجا که چنین شخصی فاقد اعتقاد بوده عبادت بدون اعتقاد برای او فایده ای نخواهد داشت )))))
    گویا در اینجا و در این پاسخ به ایات قران هیچ استنادی نشده است، بهروی قبل از هرچیز نظر خوانندگان رو به تفسیر این ایه در مجمع البیان جلب میکنم
    « لا تزِر وازِرَة وِزرَ أخرى :يعنى هيچكس كه خود حامل و گناهكار است گناه ديگرى را بر نميدارد، يعنى احدى مؤاخذه بگناه ديگرى نميشود و فقط هر كس بآنچه از گناهان مرتكب شده مؤاخذه ميشود.» مجمع البيان علامه طبرسی ج‏20، ص: 323

    بنده پیش از این به پاسخ هایی از این دست بر خورده بودم جز شرط شماره 1-

    جند نکته : اول انکه این شروط در ذیل این فتوا ذکر نشده است .
    دوم اینکه مورد سوال خواهد بود که اگر پدر یا مادری در اینباره وصیتی نکرده باشند یا در هیچ مورد وصیت نکرده باشند " باز هم این بار بردوش فرزند نوباوه خواهد بود؟!
    سوم اینکه بسیاری ضمن اعتقاد بر انجام واجبات و فرایض دینی در موارد بسیاری از روی تنبلی واجباتی
    دینی را انجام نمیدهند و بهرحال معصیتی انجام داده اند دراینبار در روایات بسیاری امده است که " کسی که نماز را سبک بشمارد سزاوار عذاب اخرت است" ایا این مورد نیز از اموری است که بر عهده فرزند نوباوه خواهد بود؟! بعلاوه انجام ندادن و ترک واجبات بهرحال معصیت است و اگر فرزند نیز انجام ندهد یعنی اوهم معصیت کرده است و او هم بگناه پدر و مادر کیفر خواهد شد

    چهارم اینکه چه بسا پدر و مادری قسمت اعظم عمر خود را در بیماری طی کنند و طبیعتا قادر به انجام اعمالی چون روزه نبوده اند یعنی وقت ان را نداشته باشند که قضای همه ی روزه هایشان را انجام دهند یا وقتش را داشته اند ولی به دلائلی غیر موجه انجام نداده اند " که مسلما این مورد نیز فقط برعهده ی فرزند نوباوه است؟! بعلاوه بحث کفاره های روزه واجب نیز هست ایا ان هم بردوش فرزند ذکور نخستین است؟ این موضوع شامل نماز هم میشود خیلی از مردم و خیلی از ما در جوانی نمازهای زیادی قضا در کارنامه دارند و این می ماند برای فرزند نخستین !



    )وجوب خواندن نماز و روزه فوت شده از پدر ومادر بر پسر بزرگتر به اين معني نيست که اگر پدر و مادر در انجام تکاليف خود کوتاهي کرده باشند مورد مؤاخذه نباشند از اين رو پدر و مادر هم مثل همه مردم ديگر، در برابر اعمال خود مسؤول بوده و حتما بازخواست مي شوند و هرگز اين مسأله نبايد بهانه به دست افراد بدهد و به فکر ترک نماز و روزه بيفتند زيرا اگر عمدا و بدون عذر ترک کند دچار عقوبت شديد مي شوند علاوه بر اين که در بسيار موارد مشاهده شده فرزندان به وصيت پدر و مادر عمل نمي کنندو قضاي اعمال آنها را انجام نمي دهند.
    این مورد تکراری است چون ترک واجبات بهر دلیل - غیر از مواردی - بهرحال معصیت است و اگر پدر و مادر در اینباره مواخذه و عذاب میشوند فرزند ذکور نوباوه نیز به این دلیل که واجبی را ترک نموده و این واجبی که برعهده پدر ومادر بوده عذاب خواهد شد چون بار پدر و مادر فقط برعهده ی فرزند نوباوه است یعنی طبق این دیدگاه خداوند دو گروه را کیفر میدهد یکی پدر یا مادر و دیگر فرزند نخستین ! بگمان من این خیلی واضح است


    يکي از علل وجوب قضاي روزه و نماز پدر و مادر بر پسر بزرگتر به خاطر زحمات و خيراتي است که پدر و مادر در حق فرزنداشان انجام داده اند و اين دستور اسلامي نمايانگر عظمت و ارزش پدر و مادر است که در هيچ مکتبي جز اسلام مورد توجه واقع نشده است از اين رو مي بينيم قرآن کريم بعد از عبادت خدا احسان واحترام به پدر و مادر را مورد تأکيد قرار مي دهد: «وقضي ربک ان لا تعبدو الا اياه و بالوالدين احسانا؛ و پروردگار تو مقرر کرد که جز او را مپرستيد و به پدر ومادر [خود] احسان کنيد» (اسراء، آيه 23).
    این دلیل کلیشه ای، مغلطه است چون زحمات پدر و مادر شامل همه ی فرزندان خواهد شد و فرزند نوباوه نیز هیچ بهره ی بیشتری از پدر و مادر نخواهد برد و این حائز همه ی امور است فرزند نوباوه هیچ امتیازی بر دیگر فرزندان ندارد او سهمی بیشتر حتی از ارث و مواردی این چنین نیز نمی برد .( اگر نخواهیم موارد استثنایی چون دوقلو بودن را مطرح کنیم)

    ثوابي که از ناحيه انجام دادن نماز و روزه فوت شده پدر و مادر توسط پسر بزرگتر به وي مي رسد بسيار زياد و برتر است که مسؤوليت و زحمت انجام آن در برابر ثواب ياد شده خيلي ناچيز است؛ گذشته از اين خيرات و برکات دنيوي و اخروي آن براي پسر بزرگتر فراوان بوده به گونه اي که به برکت او پدر و مادرش هم مشمول مغفرت و آموزش الهي واقع خواهند شد چنان که در روايت آمده است که خواندن قرآن فرزندان باعث مي شود که خداوند از عذاب و سختي پدر و مادر بکاهد ولو کافر باشند (اصول کافي، ج 2، باب فضل القرآن).
    این نیز مثل موارد قبل است و بگمانم توضیح کافی و وافی داده شد چون این ثواب برای همه همینگونه است بعلاوه گناه انجام ندادنش چه میشود ؟! هم پدر و مادر مواخذه میشوند و هم فرزندی که اعمال برعهده ی پدر و مادرش را انجام نداده است



    نخست بايد دانست فرزندان نابالغ، از جهت اسلام و كفر، تابع آيين پدر و مادرند.(جواهر الكلام، محمد حسن نجفى، ج‏41، ص‏602؛ تحريرالوسيله، امام خمينى، ج‏2، ص‏498.) هرگاه يكى از والدين مسلمان باشد، فرزند، مسلمان شمرده مى‏شود؛(اسلامِ حكمى) چون اسلام بر كفر برترى دارد و تابعيت برتر براى فرزند منظور مى‏شود.(همان، ج‏6، ص 49.) اگر پدر و مادر هر دو كافر باشند، فرزند نيز در حكم كافر است.(همان، ص‏45و44.) البته بايد توجه داشت، اين مسأله » اولا: براى تنظيم مقررات اجتماعي است.اما نسبت به آخرت و قيامت وپاداش يا مجازات مسأله ديگري به نام أعراف و امتحان در عالم برزخ مطرح ميشود.
    ثانيا: حكم به کفر يا اسلامِ حكمى است و صرفا تا زمان بلوغ فرزندان است يعني تا زماني که آنان فاقد قدرت انتخاب هستند ولي بعد از آن مسأله ايمان يا کفر آنها تابع انتخاب خودشان است و اسلام يا کفر پدر يا مادرکفايت نمى‏كند.به عبارت ديگر بايد فرد، پس از بلوغ، خود اسلام را انتخاب كندتا مسلمان محسوب شود. (همان. ج‏41، ص‏617و605و603.)
    همچنين همان طور که فرزند از جهت تکويني و تولد وابسته به پدر و مادر است. اصل اوليه آن است که از جهت «تشريعي» و احکام اعتباري به دنبال پدر و مادر باشد. مگر آن که در ادامه زندگي و پس از سن رشد, خود فرزند راه ديگري را انتخاب کند. به عبارت ديگر قدرت انتخاب و اختيار انسان در سالهاي اول تولد بالقوه و استعدادي است و در سالهاي بعد از رشد «بالفعل» و عملي مي شود. و از آن جا که در طول اين چند سال هنوز عامل اختيار بالفعل نشده، عوامل ديگر مانند «محيط» و «وراثت» بيشترين نقش را در رفتار و آيين افراد دارند بر اساس آيين پدر و مادر با کودک قضاوت مي شود. و اين يک حکم منطقي و مطابق با سير طبيعي است.

    منبع
    اما اينکه چرا فرزند مسلمان ملحق به مسلمان و بچه کافر ملحق به کافر مي شود و اين مسئله مستلزم جبر و سلب اختيار است يا خير؟
    در رابطه با قسمت اول اين سئوال بايد دانست که اين يک حکم فرعي فقهي است و ما به اقتضاء و عدالت و حکمت خداوند معتقديم که تمام احکام خداوند متعال داراي ملاک و مصلحت است و هيچ حکمي بدون ملاک و مصلحت حمل نشده چون مستلزم لغويت است و از حکيم مطلق لغو صادر نمي شود . اگر در مصاديق قادر به تشخيص مصلحت و ملاک آن حکم نباشيم.
    و طبق اين عقيده در رابطه با اين حکم هم قطعا خداوند متعال به اقتضاء مصلحتي و ملاکي اين حکم را وضع کرد. اگرچه عقل ما قادر به ادراک آن ملاک نباشد.
    نکته ديگر که بايد مورد توجه قرار گيرد اين است که اين الحاق در احکام گاهي دنيوي است يعني همانطور که مثلا کافر نجس است بچه کافر نجس, نه اينکه واقعا ملحق به کافر باشد و چنانچه کافر عاصي و گنه کار و روز قيامت معذب است بچه کافر هم عاصي و معذب باشد.
    اما اينکه مجبور است بايد گفت خير. يک بجه مثلا 8 ساله کافر مي تواند بگويد من اختيار اسلام مي کنم و يا بالعکس بچه مسلمان بگويد من اختيار مي کنم کفر را, لکن از آنجايي که اختيار و انتخاب درست در جايي است که شخص اختيار کننده به نسبت به طرفين اختيار شناخت و آگاهي لازم را داشته باشد و بچه ها نوعا به آن سطحي از معرفت و شناخت که بتوانند مفاهيم انتزاعي مانند: خدا و ... و براهين عقلي را بفهمند نرسيده اند. خداوند به اين اختيار آنها ترتيب اثر نمي دهد تا اينکه بسر حد لازم از آگاهي و شعور برسند و بتوانند انتخاب صحيحي داشته باشند به انتخاب آنها ترتيب اثر مي دهد. و به همين علت يک مجنون چون به اين حد از آگاهي نمي رسد اين الحاق به والدين ادامه مي يابد. و براي اين الحاق مي تواند يک تبيين عقلي داشت.
    مي دانيم که در تکوين شخصيت هر انسان سه عامل اساسي موثر است,1_ وراثت 2_محيط 3_اختيار که دو عامل اول تاثيرشان به نحو اقتضايي است نه عليت تامه. يعني عامل وراثت در يک کافر و يا محيط خانوادگي که همه افراد کافر هستند مقتصي اين است که بجه هم با همان روحيات باشد. لکن اين بنحو اقتضايي و جزءالعله است نه بنحو علت تامه و همينطور در رابطه با يک بجه مسلمان عامل وراثت و محيط مقتضي اين هستند که مسلمان باشد. مگر اين که مانعي جلوي اين اقتضاء را بگيرد که مانع همان عامل _خود_ است.
    اين عامل موقعي است که انسان بسر حد لازم از آگاهي و شعور براي انتخاب اسلام و يا کفر برسد که ممکن است يک بجه کافر وقتي به اين ميزان از شناخت رسيد و براهين عقلي را بر وجوب خداوند تعقل کرد بر خلاف عامل وراثت و محيط که به نحو اقتضايي بودن انتخاب اسلام کند.
    لکن در بچه چون فرض اين است که هنوز عامل اختيار به فعليت نرسيده که ايجاد مانع کند آن عوامل اقتضاي به فعليت رسيده و شارع مقدس هم به تناسب اين اقتضاء بچه کافر را ملحق به کافر و بجه مسلمان را ملحن به مسلمان کرد. و چون اين الحاق فقط در احکام وضعي دنيوي است نه در تکاليف و ثواب عقاب هيچگونه تکليفي نخواهدبود.
    نکته اي که تذکرش لازم است اينکه اين تبيين عقلي بنحو قطعي نيست چون چنانچه قبلا اشاره شد عقل ما بدون تبيين خود شارع مقدس نمي تواند بنحو جزمي به ملاکات احکام پي ببرد.

    منبع

    البته در اینباره بحثی نیست هرچه بود بیان شد

    در مورد کفاره گناه والدین و بیماری فرزندان باید عرض کنم این مساله را نباید یک بعدی بنگریم.
    درد و رنجی که به والدین از ناحیه بیماری کودک وارد میشود کفاره گناهان ان هاست. و کودک هم به واسطه بیماری اجر و پاداش میگیرد و این مسائل تناقضی با هم ندارند.
    این مورد واقعا حتی با عدالت خداوندی نیز سازگاری ندارد و البته متناقض است چون هیچ کس گناه دیگری را بدوش نمیکشد . (کودکان ائمه - معصوم- نیز مریض میشدند و گاه از مریضی فوت میکردند!)
    این امر از روایاتی که ذکر شد نیز افاده میشود و دو معصوم براین مطلب بر قران احتجاج میکنند البته نظر شما گویا صائب تر است!

    اما روایاتی که ذکر کردید :

    الإمامُ الصّادقُ علیه‏السلام :
    إنّ فی الجَنّةِ مَنزِلةً لا یَبلُغُها عبدٌ إلاّ بالابْتِلاءِ فی جَسدِهِ .
    امام صادق علیه‏السلام :
    همانا در بهشت منزلتى است ، هیچ بنده‏اى بدان نرسد مگر با بلایى كه (در دنیا) به بدنش رسد .

    بحار الأنوار : 81 / 212 / 16
    منتخب میزان الحكمة : 84
    عنه علیه‏السلام :
    إنّه لَیكونُ لِلعبدِ مَنزِلةٌ عند اللّه فما یَنالُها إلاّ بإحْدى خَصْلتَینِ : إمّا بذَهابِ مالِهِ أو ببَلِیّةٍ فی جَسدِهِ .
    امام صادق علیه‏السلام :
    بنده را نزد خدا مقام و منزلتى استكه بدان نرسد مگر با یكى از این دو : از بین رفتن مال و دارایى‏اش یا رسیدن بلایى به جسمش .
    الكافی : 2 / 257 / 23
    منتخب میزان الحكمة : 86
    رسولُ اللّه صلى‏ الله ‏علیه و ‏آله و سلّم :
    لا یَزالُ البَلاءُ فی المؤمنِ والمؤمنةِ فی جَسَدِهِ ومالِهِ وولدِهِ حَتّى یَلقَى اللّه‏َ وما علَیهِ مِن خطیئةٍ .
    پیامبر خدا صلى‏ الله ‏علیه و ‏آله و سلّم :
    زن و مـرد مـؤمن پـیوسته در جـان و مـال و فرزندشان گرفتار بلا مى‏شوند تا آن كه بدون گناه ، خدا را دیدار كنند .
    بحار الأنوار : 67 / 236 / 54
    منتخب میزان الحكمة : 222
    رسولُ اللّه صلى‏ الله ‏علیه و ‏آله و سلّم :
    المَریضُ تَحاتُّ خَطایاهُ كَما یَتَحاتُّ وَرَقُ الشَّجَرِ .
    پیامبر خدا صلى‏ الله ‏علیه و ‏آله و سلّم :
    گناهان شخص بیمار ، همچون برگ درخت ، مى‏ریزد .
    الترغیب والترهیب : 4 / 293 / 56
    منتخب میزان الحكمة : 510
    رسول اللّه‏ صلى‏ الله ‏علیه و ‏آله و سلّم :
    السُّقمُ ، یَمحُو الذُّنوبَ .
    پیامبر خدا صلى‏ الله ‏علیه و ‏آله و سلّم :
    بیمارى ، گناهان را محو مى‏كند .
    جامع الأحادیث ، صفحه 85 ، بحار الأنوار ، جلد 67 ، صفحه 244 ، حدیث 83 نقلاً عن الإمامة والتبصرة عن السكونی ، عن الإمام الصادق عن آبائه علیهم‏السلام
    دانش نامه احادیث پزشكی : 1 / 140
    رسول الله صلى‏ الله ‏علیه و ‏آله و سلّم :
    ساعاتُ الوَجَعِ ، یُذهِبنَ ساعاتِ الخَطایا .
    پیامبر خدا صلى‏ الله ‏علیه و ‏آله و سلّم :
    لحظه‏هاى درد ، [آثار ] لحظه‏هاى گناه را از میان مى‏برد .
    الجعفریّات ، صفحه 245 عن الإمام الكاظم عن آبائه علیهم‏السلام ، جامع الأحادیث ، صفحه 86 ، بحار الأنوار ، جلد 67 ، صفحه 244 ، حدیث 83؛ الثقات لابن حبّان ، جلد 6 ، صفحه 96، شعب الإیمان ، جلد 7 ، صفحه 181 ، حدیث 9925 كلاهما عن أبی أیّوب الأنصاری ، وفیهما «الأمراض» بدل «الوجع» وح 9926 ، الفرج بعد الشدّة لابن أبی الدنیا ، صفحه 19 ، حدیث 12 كلاهما عن الحسن ، وفیهما «الأذى» بدل «الوجع» ، كنز العمّال ، جلد 3 ، صفحه 305 ، حدیث 6672 إلى 6674
    دانش نامه احادیث پزشكی : 1 / 140
    رسول الله صلى‏ الله ‏علیه و ‏آله و سلّم :
    إنَّ المُؤمِنَ لا یُؤجَرُ فی مَرَضِهِ ، ولكِن یُكَفَّرُ عَنهُ .
    پیامبر خدا صلى‏ الله ‏علیه و ‏آله و سلّم :
    مؤمن در بیمارى‏اش پاداش داده نمى‏شود ؛ امّا گناه او فرو پوشانده مى‏شود .
    تاریخ دمشق ، جلد 64 ، صفحه 161 ، حدیث 13085 ، الفردوس ، جلد 1 ، صفحه 190 ، حدیث 713 ، كنز العمّال ، جلد 3 ، صفحه 312 ، حدیث 6711 نقلاً عن المعجم الكبیر وكلّها عن أبی الدرداء
    دانش نامه احادیث پزشكی : 1 / 140
    رسول الله صلى‏ الله ‏علیه و ‏آله و سلّم :
    ما مِن مُؤمِنٍ یَمرَضُ مَرَضاً یُحرِضُهُ المَرَضُ إلاّ غُفِرَ لَهُ .
    پیامبر خدا صلى‏ الله ‏علیه و ‏آله و سلّم :
    هیچ مؤمنى به بیمارى‏اى جانكاه مبتلا نمى‏شود ، مگر آن كه گناهش بخشوده مى‏گردد .
    الفردوس ، جلد 4 ، صفحه 27 ، حدیث 6082 عن عمر بن الشرید
    دانش نامه احادیث پزشكی : 1 / 140
    رسول الله صلى‏ الله ‏علیه و ‏آله و سلّم :
    مَنِ ابتَلاهُ اللّه‏ُ بِبَلاءٍ فی جَسَدِهِ ؛ فَهُوَ لَهُ حِطَّةٌ .
    پیامبر خدا صلى‏ الله ‏علیه و ‏آله و سلّم :
    هر كس كه خداوند ، او را به گرفتارى جسمى بیازماید ، آن گرفتارى برایش مایه فرو ریختن گناهان است .
    مسند ابن حنبل ، جلد 1 ، صفحه 414 ، حدیث 1690 ، المستدرك على الصحیحین ، جلد 3 ، صفحه 297 ، حدیث 5153 ،المصنّف لابن أبی شیبة ، جلد 3 ، صفحه 118 ، حدیث 8 وفیه «حظّه» بدل «حِطّة» وكلّها عن أبی عبیدة بن الجرّاح ، كنز العمّال ، جلد 15 ، صفحه 902 ، حدیث 43553 وراجع السنن الكبرى ، جلد 3 ، صفحه 524
    دانش نامه احادیث پزشكی : 1 / 140
    رسول الله صلى‏ الله ‏علیه و ‏آله و سلّم :
    إنَّ المُؤمِنَ إذا أصابَهُ السُّقمُ ، ثُمَّ أعفاهُ اللّه‏ُ مِنهُ ، كانَ كَفّارَةً لِما مَضى مِن ذُنوبِهِ ومَوعِظَةً لَهُ فیما یَستَقبِلُ .
    پیامبر خدا صلى‏ الله ‏علیه و ‏آله و سلّم :
    انسان مؤمن ، چون بیمارى به وى برسد و خداوند ، او را عافیت دهد ، این بیمارى ، كفّاره گناهان گذشته او و مایه اندرز براى آینده اوست .
    سنن أبی داوود ، جلد 3 ، صفحه 182 ، حدیث 3089 ، تهذیب الكمال ، جلد 14 ، صفحه 87 نحوه وكلاهما عن عامر الرام ، كنز العمّال ، جلد 3 ، صفحه 307 ، حدیث 6686
    دانش نامه احادیث پزشكی : 1 / 140
    رسول الله صلى‏ الله ‏علیه و ‏آله و سلّم :
    إنَّ اللّه‏َ لَیَبتَلی عَبدَهُ بِالسُّقمِ ، حَتّى یُكَفِّرَ ذلِكَ عَنهُ كُلَّ ذَنبٍ .
    پیامبر خدا صلى‏ الله ‏علیه و ‏آله و سلّم :
    خداوند ، گاه بنده خویش را به ناتن‏درستى گرفتار مى‏كند تا این ناتن‏درستى ، كفّاره هر گناه وى شود .
    المستدرك على الصحیحین ، جلد 1 ، صفحه 499 ، حدیث 1286 ، تاریخ دمشق ، جلد 54 ، صفحه 124 ، حدیث 11400 وفیه «المؤمن» بعد «عبده» و«یُخفّف» بدل «یُكفِّر ذلك» وكلاهما عن أبی هریرة ، المعجم الكبیر ، جلد 2 ، صفحه 129 ، حدیث 1548 عن جبیر بن مطعم ، كنز العمّال ، جلد 3 ، صفحه 335 ، حدیث 6820
    دانش نامه احادیث پزشكی : 1 / 142
    رسول الله صلى‏ الله ‏علیه و ‏آله و سلّم :
    ما مِن مُسلِمٍ ولامُسلِمَةٍ ولامُؤمِنٍ ولامُؤمِنَةٍ یَمرَضُ مَرَضاً ، إلاّ حَطَّ اللّه‏ُ عَنهُ مِن خَطایاهُ .
    پیامبر خدا صلى‏ الله ‏علیه و ‏آله و سلّم :
    هیچ مرد و زن مسلمان و هیچ مرد و زن مؤمنى نیست كه بیمار شود ، مگر آن كه خداوند ، [برخى] از گناهانش را از او فرو نهد .
    مسند ابن حنبل ، جلد 5 ، صفحه 194 ، حدیث 15148 ، صحیح ابن حبّان ، جلد 7 ، صفحه 190 ، حدیث 2927 نحوه ، مسند الطیالسی ، صفحه 246 ، حدیث 1773 كلّها عن جابر ، كنز العمّال ، جلد 3 ، صفحه 316 ، حدیث 6728
    دانش نامه احادیث پزشكی : 1 / 142
    رسول الله صلى‏ الله ‏علیه و ‏آله و سلّم :
    إذا رَأَیتُمُ الرَّجُلَ ألَمَّ اللّه‏ُ بِهِ الفَقرَ وَالمَرَضَ ؛ فَإِنَّ اللّه‏َ تَعالى یُریدُ أن یُصافِیَهُ .
    پیامبر خدا صلى‏ الله ‏علیه و ‏آله و سلّم :
    چون كسى را دیدید كه خداوند ، او را به نادارى و بیمارى در میان گرفته ، [بدانید كه] خداوند متعال ، اراده كرده است كه او را پاك كند .
    الفردوس ، جلد 1 ، صفحه 261 ، حدیث 1015 عن ، كنز العمّال ، جلد 6 ، صفحه 472 ، حدیث 16602
    دانش نامه احادیث پزشكی : 1 / 144
    الإمام علیّ علیه‏السلام :
    إذَا ابتَلَى اللّه‏ُ عَبداً أسقَطَ عَنهُ مِنَ الذُّنوبِ بِقَدرِ عِلَّتِهِ .
    امام على علیه‏السلام :
    اگر خداوند ، بنده‏اى را گرفتار [بیمارى] سازد ، به اندازه بیمارى‏اش از گناهان او فرو مى‏كاهد .
    دعائم الإسلام ، جلد 1 ، صفحه 218 ، بحارالأنوار ، جلد 81 ، صفحه 176 ، حدیث 13
    دانش نامه احادیث پزشكی : 1 / 146
    عنه علیه‏السلام
    - لِبَعضِ أصحابِهِ فی عِلَّةٍ اعتَلَّها: جَعَلَ اللّه‏ُ ما كانَ مِن شَكواكَ حَطّا لِسَیِّئاتِكَ ؛ فَإِنَّ المَرَضَ لا أَجرَ فیهِ ، ولكِنَّهُ یَحُطُ السَّیِّئاتِ ویَحُتُّها حَتَّ الأَوراقِ ، وإِنَّمَا الأَجرُ فی القَولِ بِاللِّسانِ وَالعَمَلِ بِالأَیدی وَالأَقدامِ ، وَإنَّ اللّه‏َ سُبحانَهُ یُدخِلُ بِصِدقِ النِّیَّةِ وَالسَّریرَةِ الصّالِحَةِ مَن یَشاءُ مِن عِبادِهِ الجَنَّةَ .
    امام على علیه‏السلام
    - به یكى از یاران خویش كه به بیمارى‏اى گرفتار شده بود: خداوند ، آن درد و رنجى را كه داشته‏اى ، مایه ریختن گناهانت قرار دهد ؛ چرا كه در بیمارى ، پاداشى نیست ؛ امّا گناهان را فرو مى‏كاهد و چنان كه برگ از درخت مى‏ریزد ، از انسان فرو مى‏ریزد . پاداش ، تنها در گفتن به زبان ، و عمل كردن به دست و پاى است و خداوند سبحان ، هر یك از بندگان خویش را كه بخواهد ، به راستىِ نیّت و به نهادِ درست ، به بهشت درمى‏آورد .
    نهج البلاغة : الحكمة 42 ، الأمالی للطوسی ، صفحه 602 ، حدیث 1245 عن عبد العظیم بن عبداللّه‏ الحسنی عن الإمام الجواد عن آبائه علیهم‏السلام ، تفسیر العیّاشی ، جلد 2 ، صفحه 104 ، حدیث 99 عن عبدالرحمن بن حرب وكلاهما نحوه ، بحارالأنوار ، جلد 5 ، صفحه 317 ، حدیث 15
    دانش نامه احادیث پزشكی : 1 / 146
    عنه صلى‏ الله ‏علیه و ‏آله و سلّم :
    حُمّى لیلةٍ كَفّارةُ سَنَةٍ .
    پیامبر خدا صلى‏ الله ‏علیه و ‏آله و سلّم :
    یك شب تب داشتن ، كفاره یك سال (گناه) است .
    بحار الأنوار : 81 / 186 / 39
    منتخب میزان الحكمة : 222
    عنه علیه‏السلام
    فی المَرَضِ یُصیبُ‏الصَّبِیَّ: كفّارةٌ لوالِدَیهِ .
    امام على علیه‏السلام
    - دربـاره بـیـمارى كودكان- : كفاره گناهان پدر و مادر آنهاست .
    بحار الأنوار : 81 / 186 / 40
    منتخب میزان الحكمة : 222
    عنه علیه‏السلام :
    المَعروفُ زكاةُ النِّعَمِ ، والشَّفاعةُ زكاةُ الجاهِ ، والعِلَلُ زكاةُ الأبدانِ ،والعَفوُ زَكاةُ الظَّفَرِ ، وما أدّیتَ زكاتَهُ فهُو مَأمونُ السَّلْبِ .
    امام صادق علیه‏السلام :
    نیكى ، زكات نعمتهاست و وساطت كردن ، زكات مقام و موقعیت ، و بیماریها زكات بدنها ، و گذشت زكات پیروزى ، و هر چیزى كه زكاتش را بدهى ، از خطر نابودى در امان است .
    بحار الأنوار : 78 / 268 / 182
    منتخب میزان الحكمة : 248
    الإمامُ الكاظمُ علیه‏السلام:
    إذا مَرِضَ المؤمنُ أوحَى اللّه‏ُ عز و جل إلى صاحِبِ الشِّمالِ : لا تَكتُبْ على عَبدی مادامَ فی حَبسی ووَثاقی ذَنبا . ویُوحی إلى صاحِبِ الَیمینِ أنِ اكتُبْ لِعَبدی ما كُنتَ تَكتُبُهُ فی صِحَّتِهِ مِن الحَسَناتِ .
    امام كاظم علیه‏السلام :
    هرگاه مؤمن بیمار شود ، خداوند عز و جل به فرشته دست چپ او وحى فرماید كه براى بنده‏ام ، تا زمانى كه در زندان و بند من است ، گناهى منویس و به فرشته دست راست او وحى مى‏فرماید كه همان حسناتى را كه در زمان سلامتى بنده‏ام مى‏نوشتى ، برایش بنویس .
    الكافی : 3 / 114 / 7
    منتخب میزان الحكمة : 510
    الإمام علیٌّ علیه‏السلام :
    المَرَضُ أحَدُ الحَبسَینِ .
    امام على علیه‏السلام :
    بیمارى یكى از دو زندان است .
    غرر الحكم : 1636
    منتخب میزان الحكمة : 510
    الإمام علیّ علیه‏السلام :
    المَرَضُ حَبسُ البَدَنِ .
    امام على علیه‏السلام :
    بیمارى ، بازداشتگاه بدن است .
    غرر الحكم ، حدیث 370 ، عیون الحكم والمواعظ ، صفحه 38 ، حدیث 825
    دانش نامه احادیث پزشكی : 1 / 132
    رسول اللّه‏ صلى‏ الله ‏علیه و ‏آله و سلّم :
    المَرَضُ سَوطُ اللّه‏ِ فِی الأَرضِ یُؤَدِّبُ بِهِ عِبادَهُ .
    پیامبر خدا صلى‏ الله ‏علیه و ‏آله و سلّم :
    بیمارى، تازیانه خدا در زمین است كه با آن ، بندگان خویش را ادب مى‏كند .
    كنز العمّال ، جلد 3 ، صفحه 306 ، حدیث 6680 نقلاً عن الخلیلی عن جریر
    دانش نامه احادیث پزشكی : 1 / 138
    عنه صلى‏ الله ‏علیه و ‏آله و سلّم :
    قالَ اللّه‏ُ عز و جل : مَن مَرِضَ ثلاثا فلَم یَشكُ إلى أحَدٍ مِن عُوّادِهِ أبدَلتُهُ لَحما خَیرا مِن لَحمِهِ ودَما خَیرا مِن دَمهِ ، فإن عافَیتُهُ عافَیتُهُ ولا ذَنبَ لَهُ ، وإن قَبَضتُهُ قَبَضتُهُ إلى رَحمَتی .
    پیامبر خدا صلى‏ الله ‏علیه و ‏آله و سلّم :
    خداوند عز و جل فرمود : هر كه سه روز بیمار شود و از آن به هیچ یك از عیادت كنندگانش شكوه نكند ، گوشت و خونى بهتر از آن گوشت و خونى كه دارد جایگزینش كنم . پس ، اگراو را عافیت بخشم ، عافیتى بدون گناهش دهم و اگر جانش را بستانم ، او را به جوار رحمت خود برم .
    الكافی : 3 / 115 / 1
    منتخب میزان الحكمة : 510
    امیر المؤمنین علیٌّ علیه‏السلام :
    مَن كَتَمَ وَجَعا أصابَهُ ثلاثةَ أیّامٍ مِن النّاسِ وشَكا إلَى اللّه ، كانَ حَقّا علَى اللّه أن یُعافِیَهُ مِنهُ .
    امام على علیه‏السلام :
    هر كس دردى را كه به او رسیده‏است ، سه روز از مردم پنهان بدارد و به خدا شكایت بَرَد ، بر خداست كه او را از آن درد بهبود بخشد .
    الخصال : 630 / 10
    منتخب میزان الحكمة : 512
    رسول الله صلى‏ الله ‏علیه و ‏آله و سلّم :
    كُلُّ عَبدٍ مُوَكَّلٌ بِهِ مَلَكانِ فی مَرَضِهِ ، فَإِذا مَرِضَ قالا : یا رَبِّ ، إنَّ عَبدَكَ فُلاناً قَد مَرِضَ - وهُوَ أعلَمُ بِهِ - فَیَقولُ :
    اُنظُروا ماذا یَقولُ فَإِن صَبَرَ وَاحتَسَبَ ورَجا فیهِ الخَیرَ ، أدَّیا ذلِكَ إلَى اللّه‏ِ ، فَیَقولُ اللّه‏ُ : فَإِنّی اُشهِدُكُم أنَّهُ إن رَفَعتُهُ أبدَلتُهُ دَماً خَیراً مِن دَمِهِ ، ولَحماً خَیراً مِن لَحمِهِ ، وغَفَرتُ لَهُ ذَنبَهُ . وإن قَبَضتُهُ أدخَلتُهُ الجَنَّةَ .
    وإن جَزِ عَ وهَلِعَ قالَ : إن رَفَعتُهُ أبدَلتُهُ لَحماً شَرّاً مِن لَحمِهِ ، ودَماً شَرّاً مِن دَمِهِ ، وعاقَبتُهُ بِذَنبِهِ ، وإن عاقَبتُهُ أدخَلتُهُ النّارَ .
    پیامبر خدا صلى‏ الله ‏علیه و ‏آله و سلّم :
    بر هر بنده‏اى در هنگام بیمارى ، دو فرشته گمارده مى‏شود . آنان چون شخصْ بیمار شود ، مى‏گویند : پروردگارا ! فلان بنده تو بیمار شده است؛ و البته او خود ، به این نكته آگاه‏تر است . پس خداوند مى‏فرماید : «بنگرید كه چه مى‏گوید» . اگر شكیبایى كند و پاداش خویش از خداوند خواهد و در این بیمارى ، امید خیر داشته باشد ، آن را به بارگاه خدا مى‏رسانند .
    پس خداوند مى‏فرماید : «اینك من ، شما را گواه مى‏گیرم كه چنانچه بیمارى او را برطرف كنم ، برایش خونى بهتر از خون وى ، و گوشتى بهتر از گوشت وى ، جایگزین مى‏سازم و او را مى‏آمرزم ؛ و اگر نیز جان او را بستانم ، وى را به بهشت درمى‏آورم . امّا اگر بى‏تابى و ناشكیبى كند ، خداوند مى‏فرماید : «اگر بیمارى او را برطرف كنم ، بر این ، گوشتى بدتر از گوشتش ، و خونى بدتر از خونش جایگزین مى‏كنم و او را به گناهش كیفر مى‏دهم و چنانچه او را كیفر دهم ، او را به دوزخ درمى‏آورم» .
    الزهد لابن المبارك (الملحقات) ، صفحه 30 ، حدیث 120 عن عبدالعزیز بن عمر ، دانش نامه احادیث پزشكی : 1 / 170
    البته این كیفر ، در صورتى است كه بى‏تابى ، او را به كفرگویى و ارتداد ، وادار سازد .
    رسول الله صلى‏ الله ‏علیه و ‏آله و سلّم :
    مَن مَرِضَ یَوماً ولَیلَةً فَلَم یَشكُ إلى عُوّادِهِ ، بَعَثَهُ اللّه‏ُ عز و جل یَومَ القِیامَةِ مَعَ خَلیلِهِ إبراهیمَ خَلیلِ الرَّحمنِ علیه‏السلام ، حَتّى یَجوزَ الصِّراطَ كَالبَرقِ اللاّمِعِ .
    پیامبر خدا صلى‏ الله ‏علیه و ‏آله و سلّم :
    هر كس یك شبانه روز بیمار شود و نزد عیادت‏كنندگانش شكوه نكند ، خداوند ، او را در روز قیامت ، با خلیل خویش ، ابراهیم خلیل الرحمان ، برمى‏انگیزد ، تا به‏سان برقى پُردرخشش ، از صراط بگذرد .
    كتاب من لا یحضره الفقیه ، جلد 4 ، صفحه 16 ، حدیث 4968 ، الأمالی للصدوق ، صفحه 517 ، حدیث 707 كلاهما عن الحسین بن زید ، مكارم الأخلاق ، جلد 2 ، صفحه 316 ، حدیث 2655 كلّها عن الإمام الصادق عن آبائه علیهم‏السلام ، بحارالأنوار ، جلد 81 ، صفحه 177 ، حدیث 17
    دانش نامه احادیث پزشكی : 1 / 170
    الإمام علیّ علیه‏السلام :
    المَریضُ فی سِجنِ اللّه‏ِ - مالَم یَشكُ إلى عُوّادِهِ - تُمحى سَیِّئاتُهُ .
    امام على علیه‏السلام :
    بیمار ، تا آن هنگام كه نزد عیادت‏كنندگان خویش شِكوه نكرده ، در زندان خداوند است و گناهانش محو مى‏شوند .
    دعائم الإسلام ، جلد 1 ، صفحه 217 ، بحارالأنوار ، جلد 81 ، صفحه 211 ، حدیث 29
    دانش نامه احادیث پزشكی : 1 / 170
    رسول اللّه‏ صلى‏ الله ‏علیه و ‏آله و سلّم :
    یُكتَبُ أنینُ المَریضِ ، فَإِن كانَ صابِراً كُتِبَ حَسَناتٍ ، وإن كانَ جَزِعاً كُتِبَ هَلوعاً لا أَجرَ لَهُ .
    پیامبر خدا صلى‏ الله ‏علیه و ‏آله و سلّم :
    ناله بیمار ، نوشته مى‏شود . پس اگر شكیبا باشد ، [این ناله ] حسنه نوشته مى‏شود و اگر بى‏تاب باشد ، ناشكیبا و بى‏پاداش نوشته مى‏شود .
    الجعفریّات ، صفحه 211 ، عن الإمام الكاظم عن آبائه علیهم‏السلام عنه صلى‏ الله ‏علیه و ‏آله و سلّم ، دعائم الإسلام، جلد 1، صفحه 217؛ الفردوس، جلد 5 ، صفحه 537 ، حدیث 9014 ، كنز العمّال ، جلد 3 ، صفحه 311 ، حدیث 6706 نقلاً عن أبی نعیم ، وكلاهما عن و كلّها نحوه
    دانش نامه احادیث پزشكی : 1 / 168
    الإمامُ الباقرُ علیه‏السلام :
    الجَسَدُ إذا لم یَمرَضْ‏أشِرَ ، ولا خَیرَ فی جَسَدٍ یَأشَرُ .
    امام باقر علیه‏السلام :
    جسم اگر بیمار نشود، سرمست مى‏شود و در بدنى كه به بیمارى دچار نشود و سرمست شود ، خیرى نیست .
    مشكاة الأنوار : 280
    منتخب میزان الحكمة : 512
    رسولُ اللّه صلى‏ الله ‏علیه و ‏آله و سلّم :
    تَداوَوا فإنَّ اللّه‏َ تعالى لَم یُنزِلْ داءً إلاّ وقد أنزَلَ اللّه‏ُ لَهُ شِفاءً ، إلاّ السّامَ والهَرَم .
    پیامبر خدا صلى‏ الله ‏علیه و ‏آله و سلّم :
    خود را مداوا كنید ؛ زیرا خداوند متعال هیچ دردى نداد مگر آن كه برایش شفایى نهاد ، بجز مرگ و پیرى (كه دوایى ندارد) .
    كنزالعمّال : 28088
    منتخب میزان الحكمة : 200
    الإمام الصادق عن آبائه علیهم‏السلام :
    إنَّ رَسولَ اللّه‏ِ صلى‏ الله ‏علیه و ‏آله و سلّم قالَ : تَداوَوا ؛ فَما أنزَلَ اللّه‏ُ داءً إلاّ أنزَلَ مَعَهُ دَواءً إلاَّ السّامَ - یَعنِی : المَوتَ - ؛ فَإِنَّهُ لا دَواءَ لَهُ .
    امام صادق علیه‏السلام
    - به نقل از پدرانش علیهم‏السلام: پیامبر خدا فرمود : «خود را مداوا كنید ؛ چه ، خداوند ، هیچ دردى فرو نفرستاده ، مگر این كه به همراهش درمانى نیز نازل كرده است ، جز مرگ كه آن را هیچ درمانى نیست» .
    دعائم الإسلام ، جلد 2 ، صفحه 143 ، حدیث 499 ، السرائر ، جلد 3 ، صفحه 138 ، الجعفریّات ، صفحه 167 كلاهما نحوه ، بحار الأنوار ، جلد 62 ، صفحه 65 ؛ تاریخ بغداد ، جلد 9 ، صفحه 198 ، الفردوس ، جلد 2 ، صفحه 48 ، حدیث 2275 كلاهما عن اُسامة بن شریك نحوه
    دانش نامه احادیث پزشكی : 1 / 46
    رسول اللّه‏ صلى‏ الله ‏علیه و ‏آله و سلّم :
    لِكُلِّ داءٍ دَواءٌ ، فَإِذا اُصیبَ دَواءُ الدّاءِ بَرَأَ بِإِذنِ اللّه‏ِ عز و جل .
    پیامبر خدا صلى‏ الله ‏علیه و ‏آله و سلّم :
    هر دردى را درمانى است . پس چون دارو به درد برسد ، به اذن خداوند عز و جل بهبود یابد .
    صحیح مسلم ، جلد 4 ، صفحه 1729 ، حدیث 69 ، المستدرك على الصحیحین ، جلد 4 ، صفحه 445 ، حدیث 8219 ، السنن الكبرى ، جلد 9 ، صفحه 577 ، حدیث 19558 كلّها عن جابر ، الفردوس ، جلد 3 ، صفحه 336 ، حدیث 5010 عن عنه صلى‏ الله ‏علیه و ‏آله و سلّم ، كنز العمّال ، جلد 10 ، صفحه 6 ، حدیث 28086 ؛ بحار الأنوار ، جلد 62 ، صفحه 76
    دانش نامه احادیث پزشكی : 1 / 46
    رسول الله صلى‏ الله ‏علیه و ‏آله و سلّم :
    إنَّ الَّذی خَلَقَ الأَدواءَ خَلَقَ لَها دَواءً .
    پیامبر خدا صلى‏ الله ‏علیه و ‏آله و سلّم :
    آن كه دردها را آفریده ، براى آنها درمان نیز آفریده است .
    دعائم الإسلام ، جلد 2 ، صفحه 144 ، حدیث 500 ، بحار الأنوار ، جلد 62 ، صفحه 73 ، حدیث 30
    دانش نامه احادیث پزشكی : 1 / 46
    الإمام علیّ علیه‏السلام :
    ألا وإنَّ مِنَ البَلاءِ الفاقَةَ ، وأشَدُّ مِنَ الفاقَةِ مَرَضُ البَدَنِ ، وأشَدُّ مِن مَرَضِ البَدَنِ مَرَضُ القَلبِ .
    امام على علیه‏السلام :
    هان! یكى از گرفتارى‏ها تهى‏دستى است . سخت‏تر از تهى‏دستى ، بیمارى تن است و سخت‏تر از بیمارى تن ، بیمارى دل .
    نهج البلاغة ، الحكمة 388 ، تحف العقول ، صفحه 203 ، الأمالی للطوسی ، صفحه 146 ، حدیث 240 عن أبی وجزة السعدی عن أبیه ، الفقه المنسوب للإمام الرضا علیه‏السلام ، صفحه 388 ، بحارالأنوار ، جلد 70 ، صفحه 51 ، حدیث 8
    دانش نامه احادیث پزشكی : 1 / 134
    عنه علیه‏السلام :
    لا رَزِیَّةَ أعظَمُ مِن دَوامِ سُقمِ الجَسَدِ .
    امام على علیه‏السلام :
    مصیبتى سخت‏تر از استمرار ناتن‏درستى نیست .
    غرر الحكم ، حدیث 10726 ، عیون الحكم والمواعظ ، صفحه 540 ، حدیث 9997
    دانش نامه احادیث پزشكی : 1 / 134
    عنه علیه‏السلام :
    ثَلاثٌ مِن أعظَمِ البَلاءِ : كَثرَةُ العائِلَةِ ، وغَلَبَةُ الدَّینِ ، ودَوامُ المَرَضِ .
    امام على علیه‏السلام :
    سه چیز از بزرگ‏ترین گرفتارى‏هاست : فراوانى نانخوران ، چیرگى بدهى ، و استمرار بیمارى .
    غرر الحكم ، حدیث 4673 ، عیون الحكم والمواعظ ، صفحه 212 ، حدیث 4233
    دانش نامه احادیث پزشكی : 1 / 134
    عنه علیه‏السلام
    - فی دُعائِهِ لَمَّا اشتَكى -: اللّهُمَّ اجعَلهُ أدَباً لا غَضَباً .
    امام صادق علیه‏السلام
    - در دعاى خویش آن هنگام كه بیمار شده بود: خداوندا! این را نه [نشان] غضب ، بلكه [مایه] ادب قرار ده .
    نثر الدرّ ، جلد 1 ، صفحه 354 ، الدعوات ، صفحه 174 ، حدیث 489 ، بحارالأنوار ، جلد 95 ، صفحه 18 ، حدیث 18
    دانش نامه احادیث پزشكی : 1 / 140
    الإمام الرضا علیه‏السلام :
    المَرَضُ لِلمُؤمِنِ ؛ تَطهیرٌ ورَحمَةٌ ، و لِلكافِرِ ؛ تَعذیبٌ ولَعنَةٌ ، وإنَّ المَرَضَ لایَزالُ بِالمُؤمِنِ ، حَتّى لایَكونَ عَلَیهِ ذَنبٌ .
    امام رضا علیه‏السلام :
    بیمارى براى مؤمن ، تطهیر و رحمت ، و براى كافر ، عذاب و لعنت است . بیمارى ، همدم مؤمن مى‏ماند ، تا هنگامى كه هیچ گناهى بر وى نباشد .
    ثواب الأعمال ، صفحه 229 ، حدیث 1 عن محمّد بن سنان ، مكارم الأخلاق ، جلد 2 ، صفحه 171 ، حدیث 2425 ، عدّة الداعی ، صفحه 116 عن الإمام الصادق علیه‏السلام عن رسول اللّه‏ صلى‏ الله ‏علیه و ‏آله و سلّم نحوه ، بحارالأنوار ، جلد 81 ، صفحه 183 ، حدیث 35
    دانش نامه احادیث پزشكی : 1 / 146
    بیماری، چگونه هدیه ای است؟
    رسول الله صلى‏ الله ‏علیه و ‏آله و سلّم :
    الأَمراضُ هَدایا مِنَ اللّه‏ِ عز و جل لِلعَبدِ ، فَأَحَبُّ العِبادِ إلَى اللّه‏ِ أكثَرُهُم هَدِیَّةً .
    پیامبر خدا صلى‏ الله ‏علیه و ‏آله و سلّم :
    بیمارى ، هدیه‏هایى از جانب خداوند عز و جل به بنده است. پس محبوب‏ترینِ بندگان نزد خداوند ، كسى است كه بیشترین هدیه به وى رسیده باشد .
    الفردوس ، جلد 1 ، صفحه 123 ، حدیث 422 عن أبی اُمامة
    دانش نامه احادیث پزشكی : 1 / 148
    رسول الله صلى‏ الله ‏علیه و ‏آله و سلّم :
    یَسبِقُ المَقتولُ فی سَبیلِ اللّه‏ِ مُقبِلاً غَیرَ مُدبِرٍ المَقتولَ المُدبِرَ إلَى الجَنَّةِ بِسَبعینَ خَریفاً ، ومَرضى اُمَّتی قَبلَ أصِحّائِهِم بِسَبعینَ خَریفاً ، وَالأَنبِیاءُ قَبلَ سُلَیمانَ بنِ داوودَ بِأَربَعینَ خَریفاً ؛ لِما كانَ فیهِ مِنَ المُلكِ .
    پیامبر خدا صلى‏ الله ‏علیه و ‏آله و سلّم :
    آن كه در جهاد در راه خدا ، در حالى كشته شده كه نه پشت به دشمن ، بلكه رو به دشمن داشته است ، هفتاد سال بر آن كه پشت به دشمن كشته شده است ، به سوى بهشت ، پیشى مى‏گیرد . [همچنین] بیماران امّت من نیز هفتاد سال پیش از تن‏درستان امّت [به بهشت مى‏روند] ؛ و پیامبران ، چهل سال پیش از سلیمان بن داوود به بهشت درمى‏آیند ، بدان سبب كه وى [در دنیاى خویش] سلطنتى داشته است .
    المعجم الكبیر ، جلد 12 ، صفحه 95 ، حدیث 12651 عن ابن عبّاس ، كنز العمّال ، جلد 4 ، صفحه 407 ، حدیث 11140 ، دانش نامه احادیث پزشكی : 1 / 148
    در متن عربى روایت ، هفتاد «خریف» آمده و آن ، كنایه از یك سال است؛ امّا در روایتى كه در الخصال و معانى الأخبار نقل شده ، برابر با هفتاد سال معنا گردیده است.
    رسول الله صلى‏ الله ‏علیه و ‏آله و سلّم :
    لَو یَعلَمُ المُؤمِنُ حالَهُ فِی السُّقمِ ، ماأحَبَّ أن یُفارِقَ السُّقمَ أبَداً .
    پیامبر خدا صلى‏ الله ‏علیه و ‏آله و سلّم :
    اگر مؤمن از حال خویش در ناتن‏درستى آگاه بود ، هرگز دوست نداشت كه از این ناتن‏درستى جدا شود .
    إرشاد القلوب ، صفحه 42
    دانش نامه احادیث پزشكی : 1 / 150
    رسول اللّه‏ صلى‏ الله ‏علیه و ‏آله و سلّم :
    عَجِبتُ مِنَ المُؤمِنِ وجَزَعِهِ مِنَ السُّقمِ ، ولَو یَعلَمُ ما لَهُ فِی السُّقمِ مِنَ الثَّوابِ ؛ لَأَحَبَّ ألاّ یَزالَ سَقیماً حَتّى یَلقى رَبَّهُ عز و جل .
    پیامبر خدا صلى‏ الله ‏علیه و ‏آله و سلّم :
    از مؤمن و این كه از بیمارى بى‏تابى كند ، در شگفتم . اگر او مى‏دانست كه در بیمارى چه پاداشى دارد ، دوست داشت پیوسته بیمار باشد تا آن هنگام كه به لقاى پروردگار خویش پیوندد .
    التوحید ، صفحه 401 ، حدیث 3 ، الأمالی للصدوق ، صفحه 590 ، حدیث 817 ، كلاهما عن محمّد بن المنكدر ، الدعوات ، صفحه 166 ، حدیث 458 ، بحارالأنوار ، جلد 81 ، صفحه 206 ، حدیث 12
    دانش نامه احادیث پزشكی : 1 / 150
    الإمام الباقر علیه‏السلام :
    إنَّ اللّه‏َ عز و جل إذا كانَ مِن أمرِهِ أن یُكرِمَ عَبداً ولَهُ ذَنبٌ ؛ اِبتَلاهُ بِالسُّقمِ .
    امام باقر علیه‏السلام :
    آن‏گاه كه خداوند عز و جل اراده كرده باشد بنده‏اى را كه گناهى دارد ، گرامى بدارد ، وى را به بیمارى گرفتار مى‏سازد .
    الكافی ، جلد 2 ، صفحه 444 ، حدیث 1 ، التمحیص ، صفحه 38 ، حدیث 35 ، كلاهما عن حمران ، المؤمن : صفحه 18 ، حدیث 11 ،مشكاة الأنوار ، صفحه 274 ، حدیث 820 ، بحارالأنوار ، جلد 81 ، صفحه 198 ، حدیث 54
    دانش نامه احادیث پزشكی : 1 / 150
    رسول اللّه‏ صلى‏ الله ‏علیه و ‏آله و سلّم :
    المَعِدَةُ بَیتُ كُلِّ داءٍ ، وَالحِمیَةُ رأسُ كُلِّ دَواءٍ .
    پیامبر خدا صلى‏ الله ‏علیه و ‏آله و سلّم :
    معده ، خانه همه دردهاست و پرهیز ، ریشه همه درمان‏ها .
    طبّ النبیّ صلى‏ الله ‏علیه و ‏آله و سلّم ، صفحه 2 ، عوالی اللآلی ، جلد 2 ، صفحه 30 ، حدیث 72 ، الخصال ، صفحه 512 ، حدیث 3 ، علل الشرائع ، صفحه 99 ، حدیث 1 ، المناقب لابن شهرآشوب ، جلد 4 ، صفحه 260 والثلاثة الأخیرة عن الربیع صاحب المنصور عن الإمام الصادق علیه‏السلام ، بحار الأنوار ، جلد 61 ، صفحه 307 ، حدیث 17
    دانش نامه احادیث پزشكی : 1 / 412

    منبع
    این مورد نیز به واقع مغلطه خلط بحث و متوجه نشدن موضوع است . چون :

    در همه ی روایاتی که کپی /پیست کردید - جز یک مورد که نمونه اش در مقاله اورده بودم - والبته کاش کمی به متن دقت میداشتید و ذهن و ضمیرتان را بیشتر و بهتر متوجه اش می ساخیتید، همگی براینند که بیماری باعث از بین رفتن گناهان میشود باعث از بین رفتن گناهان فرد میشود و من هرگز منکر این نیستم که بیماری باعث از بین رفتن گناهان میشود .
    یعنی شما معتقدید کودکان بیگناه اگر بیمار شوند موجب بخشش گناهان پدر و مادرشان میشوند؟! این موضوع خیلی از همه ی انچه گذشت واضح تر است


    بعلاوه توجه شما را باردیگر به این روایت جلب میکنم

    خداوند هیچ گاه بی گناهی را به جرم گناهکاری [دیگران] کیفر نکند و اطفال را به جرم پدران عذاب ننماید که خود در [ایات] محکم کتابش فرمود " ولا تزر وازره وزر اخری" و فرمود " و ان لیس للانسان الا ما سعی" و خدا را سزد که به فضل خویش از گناهکاری بگذرد ولی شایسته او نباشد که به کسی ستم روا دارد. ( بحار جلد 71 ص 239)
    ویرایش توسط mmj : ۱۳۸۸/۰۹/۲۱ در ساعت ۲۰:۴۰

اطلاعات موضوع

کاربرانی که در حال مشاهده این موضوع هستند

در حال حاضر 1 کاربر در حال مشاهده این موضوع است. (0 کاربران و 1 مهمان ها)

اشتراک گذاری

اشتراک گذاری

مجوز های ارسال و ویرایش

  • شما نمیتوانید موضوع جدیدی ارسال کنید
  • شما امکان ارسال پاسخ را ندارید
  • شما نمیتوانید فایل پیوست کنید.
  • شما نمیتوانید پست های خود را ویرایش کنید
  •  
^

ورود

ورود