جهت مشاهده مطالب کارشناسان و کاربران در این موضوع کلیک کنید   

موضوع: احیاگر عرفان

  1. #1

    تاریخ عضویت
    جنسیت دي ۱۳۸۸
    نوشته
    146
    مورد تشکر
    0 پست
    حضور
    13 ساعت 32 دقیقه
    دریافت
    0
    آپلود
    0
    گالری
    0

    احیاگر عرفان




    محی الدین عربی حاتمی طائی اندلسی مشهور به ابن عربی ، از اولاد حاتم طائی است. در اندلس متولد شده ، اما ظاهرا بیشتر عمر خود را در مکه و سوریه گذرانده است. شاگرد شیخ ابومدین مغربی اندلسی از عرفای قرن ششم است. سلسله طریقتش با یک واسطه به شیخ عبدالقادر گیلانی سابق الذکر می رسد.
    محی الدین که احیانا با نام ابن عربی نیز خوانده می شود، مسلما بزرگترین عارف تاریخ اسلام است. نه پیش از او و نه بعد از او کسی به پایه او نرسیده است. به همین جهت او را «شیخ اکبر» لقب داده اند.
    عرفان اسلامی از بدو ظهور قرن به قرن تکامل یافت. در هر قرنی عرفای بزرگی ظهور کردند و به عرفان تکامل بخشیدند و بر سرمایه اش افزودند. این تکامل تدریجی بود ، ولی در قرن هفتم به دست محی الدین عربی «جهش » پیدا کرد و به نهایت کمال خود رسید.
    محی الدین عرفان را وارد مرحله جدیدی کرد که سابقه نداشت. بخش دوم عرفان یعنی بخش علمی و نظری و فلسفی آن بوسیله محی الدین پایه گذاری شد. عرفای بعد از او عموما ریزه خوار سفره او هستند. محی الدین علاوه بر اینکه عرفان را وارد مرحله جدیدی کرد ، یکی از اعاجیب روزگار است. انسانی است شگفت و به همین دلیل اظهار عقیده های متضادی درباره اش شده است.
    برخی او را ولی کامل و قطب الاقطاب می خوانند و بعضی دیگر تا حد کفر تنزلش می دهند. گاهی ممیت الدین و گاهی ماحی الدین اش می خوانند. صدرالمتالهین فیلسوف بزرگ و نابغه عظیم اسلامی نهایت احترام را برای او قائل است. محی الدین در دیده او از ابن سینا و فارابی بسی عظیمتر است.
    برخی تا بیش از هشتصد کتاب ورساله را به او نسبت می دهند. می توان گفت او صاحب بیشترین تالیف در بین جمیع حکما و عرفا در تاریخ فرهنگ اسلامی بوده است. بسیاری از کتابهای او و شاید همه کتابهایی که نسخه آنها موجود است چاپ شده است. مهمترین کتابهای او یکی «فتوحات مکیه » است که کتابی است بسیار بزرگ و در حقیقت یک دائرة المعارف عرفانی است. دیگری کتاب فصوص الحکم است که گرچه کوچک است ، ولی دقیقترین و عمیقترین متن عرفانی است. شروح زیادی بر آن نوشته شده است. در هر عصری شاید دو سه نفر پیدا نشده باشند که قادر به فهم این متن عمیق باشند.
    محی الدین در سال 638 هجری در دمشق درگذشت و همانجا دفن شد. قبرش در شام هم اکنون معروف است.
    ویرایش توسط ابن عربی : ۱۳۸۸/۱۰/۱۲ در ساعت ۰۷:۳۴

  2.  

اطلاعات موضوع

کاربرانی که در حال مشاهده این موضوع هستند

در حال حاضر 1 کاربر در حال مشاهده این موضوع است. (0 کاربران و 1 مهمان ها)

کلمات کلیدی این موضوع

اشتراک گذاری

اشتراک گذاری

مجوز های ارسال و ویرایش

  • شما نمیتوانید موضوع جدیدی ارسال کنید
  • شما امکان ارسال پاسخ را ندارید
  • شما نمیتوانید فایل پیوست کنید.
  • شما نمیتوانید پست های خود را ویرایش کنید
  •  
^

ورود

ورود