صفحه 2 از 2 نخست 12
جهت مشاهده مطالب کارشناسان و کاربران در این موضوع کلیک کنید   

موضوع: فلسفه نذر کردن

  1. #11

    تاریخ عضویت
    جنسیت بهمن ۱۳۸۸
    نوشته
    3,919
    مورد تشکر
    9,328 پست
    حضور
    53 روز 10 ساعت 40 دقیقه
    دریافت
    1
    آپلود
    0
    گالری
    0



    نقل قول نوشته اصلی توسط هیربد نمایش پست
    بسمه تعالی
    سوالی توذهن من هست که هروقت ازروستایی یکی ازدوستام ردمیشم یک درختی هست که مردم پارچه سبزمی بندندونذرمیکنندوجالب اینجاست که هیچ صندوقی جهت جمع کردن پول هم نیست که بگیم دارن کلاه برداری میکنندوبنظرشما اگرنوعی بت پرستی خرافات حساب میشه چراکسی جلوشونمیگیره یعنی ممکنه هرکس نذربکنه به نیازش برسه ؟
    با سلام و درود

    این که خداوند حاجت او را برآورده می کند یا نه؟ نمی دانیم. خداوند خودش طبق حساب و کتاب خودش با او عمل می کند. لذا این حوزه، ارتباطی به انسانها (غیر معصوم) ندارد و نمی توانند هم نظری بدهند چون چیزی از آن نمی دانند.

    اما در مورد این که آیا این صحیح است یا نه؟ باید گفت مسلما صحیح نیست و از نظر شرعی هیچ اعتبار و وجهی ندارد. لذا از جمله خرافات است که بایستی در این زمینه فرهنگ سازی و آگاهی دهی لازم انجام شود.

    اگر کسی به جهت نذر چنین می کند که باید احکام نذر برای او تبیین شوند. البته خود او هم باید برای یادگیری معارف دینی اش اقدام نموده و کوتاهی نکند.

    اگر هم به جهت هم جوار بودن با امامزاده یا مسجد و ... است که به آن درخت توجه می شود باید به آنها تعلیم داد که تعظیم شعائر الهی جایز و صحیح است "وَ مَنْ يُعَظِّمْ شَعائِرَ اللَّهِ فَإِنَّها مِنْ تَقْوَى الْقُلُوبِ" (حج، 32)؛ و بطور مسلم این از موارد تعظیم و بزرگداشت شعائر الهی نیست.


    أَللّهُمَّ صَلِّ عَلی فاطِمَةَ وَ أَبیها، وَ بَعلِها وَ بَنیها، وَ السِّرِ المُستَودَعِ فیها، بِعَدَدِ ما أَحاطَ بِهِ عِلمُک


    خدایا! صلوات و درود تو بر فاطمه، و بر پدر فاطمه، و بر همسر فاطمه، و بر دو پسر فاطمه، و بر آن سرّی که در فاطمه به ودیعه نهاده ای؛ به آن تعداد که علم تو آن را در بر می گیرد.




  2. #12

    تاریخ عضویت
    جنسیت بهمن ۱۳۹۳
    نوشته
    1,776
    مورد تشکر
    6,805 پست
    حضور
    22 روز 11 ساعت 9 دقیقه
    دریافت
    0
    آپلود
    0
    گالری
    15



    نذر، بهره گيري از نصرت الهينذر چرا و چگونه؟يكي از اصطلاحات در فرهنگ قرآن، نذر است. نذر در لغت به معناي ملزم ساختن خود بر امري است كه از قبل الزامي بر انجام آن نداشته است. (لسان العرب، ابن منظور، ج14، ذيل واژه نذر؛ و نيز مفردات الفاظ قرآن كريم، ص797)بنابراين، شخص با نذر كردن خود را ملزم و متعهد به كاري مي كند كه در اصل تكليف و الزامي در برابر آن نداشته است؛ ولي همين كه نذر كرد بر او لازم مي شود براساس تعهد و الزام، عمل كند و التزام خويش را به شكل وفاي به مفاد نذر نشان دهد.علامه نجفي از بزرگ ترين فقيهان معاصر در كتاب ارزشمند جواهر الكلام در بيان اصطلاح فقهي آن مي گويد كه نذر التزام به انجام يا ترك عمل است به گونه اي مخصوص (جواهر الكلام، ج35، ص356)به سخن ديگر، نذر اعم از انجام يا ترك كاري است كه از نظر حكم شرعي انجام يا ترك دادن آن بر انسان لازم نيست، ولي شخص با اجراي صيغه نذر، آن را بر خودش واجب كند، بنابراين انجام يا ترك آن كار بر او واجب شرعي مي شود و در صورت تخلف مي بايست تبعات آن را مانند كفاره نذر بپردازد.با نگاهي به گزارش هاي قرآني اين معنا به دست مي آيد كه نذر داراي پيشينه است و در ميان اقوام پيش از اسلام نيز رواج داشته است. از جمله خداوند در آيه 35 سوره آل عمران گزارش مي كند كه همسر عمران با خود نذر مي كند تا فرزندش را براي خدمت در راه خدا آزاد كند و خداوند نذرش را پذيرفت و آن زن مومن، فرزندش مريم(س) را به خدمت خانه خدا فرستاد.نذر از نظر حضرت مريم(س) و يهوديان، امري مطلوب و معروف بوده و او و ساير يهوديان هم عصر وي به نذر اعتقاد داشته و براساس آن عمل مي كردند.البته نذري كه در آن عصر متداول بود، اشكال گوناگوني داشت كه از آن جمله مي توان به نذر سكوت اشاره كرد. (مريم، آيه26)در ميان مردم جاهليت و پيش از اسلام در جزيره عربي نيز نذر متداول و رايج بود و شايد از همين جا بتوان دريافت كه نذر از آيين هاي دين حنيف ابراهيمي(ع) بوده است كه در جزيره عربي باقيمانده بود. (بقره، آيه270)توسل جستن براي رفع بلا، دفع مصيبت و جلب منفعت در ميان همه اقوام، وجود داشته است و هر كسي مي كوشيد تا فضل و رحمت و محبت الهي را به شكلي به سوي خود و جامعه اي جلب نمايد. شايد بتوان گفت كه برخي از احكام كه حضرت يعقوب(ع) براي رسيدن به مقاصد برخود واجب يا حرام كرده بود، از باب نذر بوده باشد. از اين رو خداوند در تعرض به مسيحيان از احكام و قوانين الزامي سخن مي گويد كه مسيحيان به عنوان رهبانيت براي خود وضع كرده بودند تا با توسل به اين احكام و قوانين در جلب فضل و عنايت الهي بكوشند.آنان در يك فرآيند، رهبانيتي را پديد آوردند كه بيرون از آموزه هاي معتدل وحياني بود و رياضت ها و سخت گيري هايي را برخود تحميل كردند تا بتوانند روحانيت خويش را دو چندان سازند و از دنيا و تعلقات آن بيرون روند. اين رهبانيت هر چند كه براساس آموزه هاي وحياني نيست؛ چرا كه با فطرت و طبيعت ذاتي انسان در تضاد است، ولي از آن جايي كه امري ارادي بود كه شخص به اختيار خود انتخاب مي كرد و انجام مي داد، مورد تأييد قرار مي گيرد، ولي هرگز به عنوان يك قانون شرعي، تأييد و امضا نمي شود تا فراگير و اجباري گردد. (حديد، آيه27) البته اين كار در شريعت يهودي پيشينه اي تاريخي دارد، چرا كه قرآن از حضرت يعقوب(ع) گزارش مي كند كه آن حضرت(ع) براي خود قوانين سخت گيرانه اي وضع كرده بود كه بعدها بني اسرائيل آن را به عنوان قوانين الهي مورد تأكيد قرار دادند؛ اين در حالي بود كه خداوند آن قوانين را به عنوان قوانين الهي و وحياني امضا و تاييد نكرده بود. همين اتهام زني بني اسرائيل و يهود به خداوند درباره اين قوانين و احكام سخت گيرانه بود كه خداوند را وادار مي سازد تا از يهود بخواهد مدركي از تورات عرضه دارند كه خداوند چنين قوانيني را وضع كرده است. خداوند در آيه93 سوره آل عمران مي فرمايد: «همه خوراكيها بر فرزندان اسرائيل حلال بود، جز آنچه پيش از نزول تورات، اسرائيل (يعقوب) بر خويشتن حرام ساخته بود. بگو: «اگر جز اين است و راست مي گوييد، تورات را بياوريد و آن را بخوانيد.»در حقيقت قوانين و مقررات شخصي را كه حضرت يعقوب(ع) براي خود وضع كرده بود، بعدها يهوديان به عنوان قوانين الهي مطرح مي كردند و مخالفان با آن را مجازات و تنبيه مي نمودند. همين شيوه غلط و نادرست يهوديان موجب شد تا خداوند با بيان اين كه قوانين سخت گيرانه حضرت يعقوب(ع) ارتباطي به وحي و تورات ندارد، از يهوديان بخواهد تا مداركي از تورات درباره اين قوانين و وضع الهي آن ارايه دهند؛ ولي از آن جايي كه در تورات اين قوانين وجود نداشت، دست به تحريف مي زنند و خود و ديگران را گمراه مي كنند تا شيوه باطل خود را به عنوان دين الهي معرفي كنند. اين همان بدعت باطلي است كه ايشان در پيش گرفتند و امري غيرديني را به دين و خدا نسبت دادند.بنابراين، اين شيوه ها را مي توان بخشي از همان الزامي دانست كه در نذر از سوي شخص بر خود تحميل مي شود، ولي هرگز اين بدان معنا نيست كه بر ديگران هم اين الزام شود. به هرحال، مي توان استنباط كرد كه انسانها به اشكال مختلفي براي رسيدن به اهداف گوناگون و براساس انگيزه هاي متفاوت، به نذر و مانند آن توسل مي جسته اند.از گزارش هاي قرآني درباره چرايي نذر كردن به دست مي آيد كه مردم براي دست يابي به اهداف گوناگوني نذر مي كردند و انگيزه هاي چندي، آنان را به اين عمل مي كشاند. از جمله از آيه 26 سوره مريم مي توان دريافت كه براي رهايي و فرار از تنگناهاي اجتماعي از نذر بهره گرفته مي شده است. همچنين از آيه 7 سوره انسان اين معنا به دست مي آيد كه اشخاص براي شفاي بيماران و درمان آنان به نذر متوسل مي شدند.در روايات درباره شأن نزول سوره انسان آمده است كه اميرمومنان علي(ع) و فاطمه(س) و فضه براي شفاي بيماري حسن و حسين(ع) به پيشنهاد پيامبر(ص) نذر روزه كردند. (تفسير كبير، فخر رازي، ج 10، ص 746 و نيز مجمع البيان، ج 9 و 10، ص 611؛ انوار التنزيل، بيضاوي، ج 4، ص 674؛ الكشاف، زمخشري، ج 4، ص 670)امام صادق(ع) در روايتي كه در شأن نزول همين آيه «يوفون بالنذر» از آن حضرت صادر شده، فرموده است: هنگامي كه امام حسن(ع) و امام حسين(ع) مريض بودند، روزي پيامبر خدا(ص) به ملاقات آنها آمد و به علي(ع) فرمود: خوب است جهت سلامتي فرزندانت نذر نمايي. علي(ع) فرمود: من نذر مي كنم، چنانچه اين دو بهبود يابند، سه روز را به جهت تشكر از خداوند روزه بدارم. سپس فاطمه(س) و همچنين فضه كه كنيز آنها بود، همين نذر را تكرار نمودند و خداي متعال لباس عافيت را به اندام آن دو امام پوشاند و ايشان نيز روزه گرفتند. (ميزان الحكمه، ج 10، ص 48) با توجه به اين روايت مي توان دريافت كه روزه گرفتن پس از بهبودي بوده است و امام حسن(ع) و امام حسين(ع) نيز روزه گرفتند كه داستان اطعام ايشان به فقير و مسكين و اسير در سوره انسان بيان شده است.اهداف و انگيزه هاي نذرپس نذر مي تواند به انگيزه ها و اهداف گوناگوني انجام گيرد كه از آن به فلسفه و چرايي نذر ياد مي شود. از جمله اهداف و انگيزه هاي نذركننده مي توان به موارد زير اشاره كرد:1- رسيدن به مطلوب و برآورده شدن حاجت.2- تقيد به بندگي خدا و تلاش در جهت رسيدن به مقام قرب ربوبي.3- تقويت انگيزش در جهت سير و سلوك معنوي.4- نجات از مصائب و رويدادهاي سخت.بنابراين، مي توان نذر را براي حل مشكلات و رهايي از مصيبت ها و همچنين دست يابي به اموري خاص به كار گرفت. پس نذر در حقيقت نوعي توسل و وسيله جستن براي رسيدن به فضل الهي و تقرب به اوست. (مائده، آيه 35) نذر به عنوان وسيله تقرب و جلب محبت الهي مورد تاييد شريعت اسلامي و آموزه هاي قرآني قرار گرفته است.
    خدایا هر چه سریعتر تابستان را به دانش آموزان عنایت بفرما(آمین)

  3. #13

    تاریخ عضویت
    جنسیت بهمن ۱۳۹۳
    نوشته
    1,776
    مورد تشکر
    6,805 پست
    حضور
    22 روز 11 ساعت 9 دقیقه
    دریافت
    0
    آپلود
    0
    گالری
    15



    نذر سنتی اسلامی
    نذر یکی از احکام عملی اسلام است که غالبا با عهد و قسم مطرح می‌شود.
    نذر آن است که انسان بر خود واجب کند کار خیری را برای خداوند به جا آورد یا کاری که ترک آن بهتر است برای خدا ترک نماید....
    نذر و عهد و قسم هر کدام احکام مخصوصی دارند. آنچه باید تذکر داد، دستورات اکید اسلام است بر وفای به آنها، که در این باره به چند آیه اشاره می‌شود:
    خداوند متعال در سوره اسراء آیه 34 می‌فرماید:« و اوفوا بالعهد ان العهد کان مسئولا» (به عهدی که کرده اید وفادار باشید، چرا که بازخواست می‌شوید. )
    خداوند یکی از صفات مومنین را رعایت عهد شمرده است، چنانچه در سوره مومنون آیه 8 می‌فرماید:« والذینهم لاماناتهم و عهدهم راعون» (مومنین کسانی هستند که امانت‌ها و عهد خود را رعایت می‌کنند.)
    منابع:
    بحارالانوار ،‌ ص 91 تا 97


    نذر یکی از سنت‌های اسلامی است. انسان مسلمان هرگاه بخواهد کاری انجام دهد، می‌تواند در برابر خدای متعال بر خود عهد کند و بگوید:«نذرت للّه ان افعل کذا.» (نذر کردم برای خدا فلان کار را انجام دهم.)
    در این صورت انجام آن کار برایش واجب می گردد و ترک آن مجازات و کفاره دارد. خداوند متعال از خوبان در قرآن مواردی از نذر را بیان کرده است، از جمله:
    حضرت مریم گفت:«انی نذرت للرحمن ان لااکلم الیوم انسیاَ
    (من برای خدای بخشنده نذر کرده ام که امروز با هیچ کس سخن نگویم.)
    نذر شرایطی دارد که در کتاب‌های فقه اسلامی مطرح شده است.
    فایده اصلی و کاربرد نذر در جایی است که شخص از خدای متعال خواسته ای دارد، همانند شفای بیمار یا موفقیت در کار و ...

    منابع:
    شرح لمعه کتاب النذر.

    خدایا هر چه سریعتر تابستان را به دانش آموزان عنایت بفرما(آمین)

  4. #14

    تاریخ عضویت
    جنسیت بهمن ۱۳۹۳
    نوشته
    1,776
    مورد تشکر
    6,805 پست
    حضور
    22 روز 11 ساعت 9 دقیقه
    دریافت
    0
    آپلود
    0
    گالری
    15



    چنانکه از نامش بر می آید؛ عهدی است که شخص با برآورده شدن حاجت خود آن را ادا می کند. نذری تنها ویژه آئین مقدس اسلام نیست، بلکه تاریخ نشان می‌دهد که در دیگر ادیان هم این سنت وجود دارد. نذری دادن نشان از بزرگداشت و تعظیم شخصیت‌های محوری مورد توجه در آن آئین‌ها نیز هست. به عنوان نمونه می‌توان به نذر عمران نبی برای خادم شدن فرزندش در عبادتگاه نام برد. شاید بتوان نذرها را وسیله‌ای برای وحدت مسلمانان در ابتدای امر و وحدت یکتاپرستان دانست.
    نذورات بین مسلمانان به مناسبت‌های زیادی تقسیم می‌شود. ماه محرم هم از ایامی است که نذری‌ در ان زیاد ادا می‌شود. آئین نذری دادن به عزاداران امام حسین(ع) سنتی دیرینه و پسندیده میان بیشتر مسلمانان به ویژه شیعیان دنیاست. در کشور ما ایران هم این نذری دادن در ایام محرم وجود دارد و تاسوعا و عاشورا این نذری دادن به اوج خود می‌رسد. نذری دادن در جامعه ایران را باید یکی از صور نهادینه برای تبلور جهان‌بینی و نظام اعتقادی شیعه دانست. دادن اطعام و نذری در چند 100سال پیش شیوه شیعیان برای مقابله با ستم‌های امویه و بنی‌عباس بوده و‌ در حقیقت برای حفظ هویت شیعیان صورت می‌گرفت. در عزاداری‌های محرم برخی از ارامنه و زرتشتیان به حضرت ابوالفضل(ع) و اباعبدالله الحسین(ع) ارادت ویژه‌ای دارند و هر سال از قند و چای هیئت‌های مسلمان گرفته تا چند راس گوسفند نذر کرده و در این مراسم معنوی شرکت می‌کنند. بیشتر این نذری‌ها شامل طبخ غذا و پخش آن میان مردم و عزاداران امام حسین(ع) است، به علاوه توزیع غذا در دسته‌ها و هیات‌های مذهبی در این ایام معمول است.ما با نذری خوردن به کسی که نذری به نام اوست احترام می‌گذاریم و چون او نزد خدا محترم است موجب می‌شود که خداوند هم به ما توجهی کند. یکی از علما گفته است که اگر در مجلس امام حسین (ع) شرکت کردی و برایت چای آوردند آن چای را بنوش که دوای هر دردی است. چرا که نام امام حسین بر آن است.در بحارالانوار در این زمینه نیز روایتی از امام حسین(ع) ذکر شده که فرمودند: «همانا خداوند ما را برگزید و گروهی را برای ما برگزید تا یاریمان کنند و به سبب شادی ما شاد باشند و به خاطر حزن ما اندوهگین باشند و اموال و جان هایشان را در راه ما بذل کنند. آنان از ما و به سوی ما هستند.»نذری و نذری دادن یادآور ارزش‌های اجتماعی مانند برابری، تعاون، اتحاد، نظم، تعادل و توازن است؛ همکاری مردان و زنان برای نذری دادن و در کنار هم بودن آنها هنگام طبخ نذری، نشانه همراهی آنان در تمامی شرایط و زمان‌هاست.مراسم نذری دادن مملو از ارزش‌های انسانی و اسلامی است و در کنار همیاری و دوستی مردم، نشان دهنده فرهنگ، آداب و رسوم و عقاید و سنت‌های ماست. همچنین نشانه‌هایی از عواطف احساسات و یکدلی مردم و شریک بودنشان در عزای سرور و سالار شهیدان است.صحنه هم زدن غذای نذری، از آن خاطره‌هایی است که هیچ وقت از خاطر نمی‌رود آن لحظه، انسان رازی در دل دارد که با امام(ع) و خدای خود در میان می‌گذارد و به نیت بر آورده شدن، نذری را هم می‌زند؛ اما شاید ویژگی اصلی این اتفاق، یعنی بار گذاشتن دیگی برای تعداد زیاد که به دلیلی مشترک و برای عرض ارادتی جمع شده‌اند، در این است که برای این مهمانی، نه کسی دعوت می‌کند نه کسی انتظار دعوت شدن دارد. نذری یک بهانه خوب برای با هم بودن است. یکی دیگر از فواید نذری جمع شدن تمامی اعضای فامیل به بهانه کمک کردن برای آماده سازی نذری است که این هم از دیگر زیبایی‌های این سنت الهی است. ادای نذر موجب اجتماعی شدن و درونی کردن ارزش‌ها و اعتقادات دینی- تقویت باورهای جمعی- تقرب بیشتر به خدای متعال و تعظیم شخصیت‌های اهل بیت پیامبر نور و رحمت و فعالیتی آیینی است که روز به روز گسترش بیشتری پیدا می‌کند. در موارد بسیار نذری را که افراد ادا می‌کنند، نذری بوده است که نسل‌های گذشته بر ذمه خود گذاشته بودند و نذورات یاد کردن گذشتگان و پیوند با گذشته نیز هست. معروف ترین غذا برای نذری ماه محرم، قیمه و عدس پلو است که از نذری‌های قدیمی محسوب می‌شود.
    قیمه نذری در ماه محرم
    سادگی این غذاها نشانی از سادگی و بی‌آلایشی صاحب این روزهاست که ای کاش پس از محرم نیز در میان ما بماند. نذورات هر منطقه مطابق سنت‌ها و رسومات آن محله است در همدان نیز نذوراتی همچون قیمه پلو، عدس پلو، حلیم، سمنو، حلوازرده، خرما و شیر بین عزادران حسینی توزیع می‌شود. همدانی‌ها معتقدند نذرهایشان را باید ادا کنند و کمتر خانواده‌ای را در استان همدان پیدا می‌کند که نذری را در ایام محرم و صفر نداشته باشد و در این امر خیر شریک نباشد.زیبایی محرم و نذرهایش زمانی دلنشین‌تر است که از تجملات و اسراف جلوگیری شود. این نذورات شامل همه اقشار چه غنی و چه فقیر شود تا همه در این ایام همدل و یکرنگ باشند.البته نذری دادن فقط به توزیع مواد خوراکی محدود نمی‌شود بلکه می‌توان با تسری دادن این سنت به نذرهای معنوی مانند روزه، ختم قرآن، ذکر صلوات نیز می‌تواند در تزکیه نفس و ارتقای روحی عزاداران تاثیر بسیاری داشته باشد.به هر حال در هر محفلی که دیگی به نیت آقا بر اجاق گذاشته شود، شمعی در دل سقاخانه‌ای افروخته شود و یا باران اشکی بر کویر گونه‌هایمان بنشیند، در حقیقت چراغ آگاهی روشن شده است؛ تا در این ایام همراه با شورمان شعور و معرفت اهل بیت عصمت و طهارت را بیشتر در یابیم.اما گاهی چشم و هم چشمی‌ها، ریخت و پاش‌هایی و سفره‌هایی که پای آن فقرا و افراد مستحق نمی‌نشینند از آسیب‌های این سنت زیباست که با تبلیغات و آگاهی‌رسانی در سال‌های اخیر کمتر شاهد این موارد بوده‌ایم.

    خدایا هر چه سریعتر تابستان را به دانش آموزان عنایت بفرما(آمین)

صفحه 2 از 2 نخست 12

اطلاعات موضوع

کاربرانی که در حال مشاهده این موضوع هستند

در حال حاضر 1 کاربر در حال مشاهده این موضوع است. (0 کاربران و 1 مهمان ها)

اشتراک گذاری

اشتراک گذاری

مجوز های ارسال و ویرایش

  • شما نمیتوانید موضوع جدیدی ارسال کنید
  • شما امکان ارسال پاسخ را ندارید
  • شما نمیتوانید فایل پیوست کنید.
  • شما نمیتوانید پست های خود را ویرایش کنید
  •  
^

ورود

ورود