جهت مشاهده مطالب کارشناسان و کاربران در این موضوع کلیک کنید   

موضوع: سه اثر ويرانگر گناه

  1. #1

    تاریخ عضویت
    جنسیت تير ۱۳۸۷
    نوشته
    26,365
    مورد تشکر
    24 پست
    حضور
    22 روز 14 ساعت 29 دقیقه
    دریافت
    26
    آپلود
    0
    گالری
    8953

    سه اثر ويرانگر گناه




    سه اثر ويرانگر گناه
    سه اثر ويرانگر گناه

    سه اثر ويرانگر گناه
    سه اثر ويرانگر گناهسه اثر ويرانگر گناهسه اثر ويرانگر گناهسه اثر ویرانگر گناه
    آیا می‌دانید با گناهی که می‌کنید، چه بلایی دارید سر خودتان می‌آورید؟

    قطعا نمی‌دانید که چنین می‌کنید وگرنه چرا عاقل کند کاری که باز آرد پشیمانی!

    اما می‌خواهم صورت شما به آتشی که به خرمن وجود خود می‌زنید نزدیک کنم تا شاید سوزی که به گونه‌هایتان می‌نشنید، شما را به هراس آورده و خدا کند که خود را عقب کشید.

    حضرت زین‌العابدین علیه السلام می‌فرماید: «گناه»، سه خسارت سنگین به بار می‌آورد:

    خسارت اول گناه، پوشاندن لباس ذلّت

    اََلْبَسَتْنِی الْخَطَایَا ثَوْبَ مَذَلّتِی1

    گناه انسان را در پیشگاه خداوند بسیار خوار، و بی‌ارزش می‌کند. اگر این پستی و بی‌مقداری در وجود آدم بماند و با توبه، فرد به عزت و شخصیت انسانی‌اش بر نگردد، در قیامت، راه نجات بر روی او بسته خواهد بود.

    سند این سخن، آیۀ نهم سورۀ مبارکۀ اعراف است که حق تعالی می‌فرماید: وَ مَنْ خَفَّتْ مَوَازِینُهُ... «خف»؛ یعنی سُبک، بی‌ارزش و بی‌مقدار....
    فَأُولئِكَ الَّذِینَ خَسِرُوا أَنْفُسَهُم بِمَا كَانُوا بِآیَاتِنَا یَظْلِمُونَ. (همان).

    اینها در قیامت می‌بینند که با گناه، تمام سرمایۀ وجودشان را تباه کرده و در زندگی‌شان چیزی که در میزان قیامت قابل وزن باشد تا بر آن پاداش داده شود، نمانده است.
    وَ مَنْ خَفَّتْ مَوَازِینُهُ فَأُولئِكَ الَّذِینَ خَسِرُوا أَنْفُسَهُم بِمَا كَانُوا بِآیَاتِنَا یَظْلِمُونَ.

    یعنی خسران و تباهی اصل وجود؛ یعنی این قدر بی‌مقدار و بی‌ارزش شدند که انگار از آن‌ها چیزی نمانده که آن را به حساب بیاورند. اگر این گناهان ظاهر و آشکار هم باشد، در میان خانواده، جامعه و آشنایان، آبروی‌شان رفته و پیش چشم دیگران هم پست و بی‌مقدار و بی‌اعتبار می‌شوند.



    سه اثر ويرانگر گناه



  2.  

  3. #2

    تاریخ عضویت
    جنسیت تير ۱۳۸۷
    نوشته
    26,365
    مورد تشکر
    24 پست
    حضور
    22 روز 14 ساعت 29 دقیقه
    دریافت
    26
    آپلود
    0
    گالری
    8953



    سه اثر ويرانگر گناه

    خسارت دوم گناه، دوری از قرب حق

    جَلَّلَنْیِ الّّتَبَاعُدُ مِنْكََ لبَاسَ مَسَكَنَتِی

    به تدریج گناه باعث دور شدنم از حضرتت شده است. این دوری تا جایی ممكن است ادامه پیدا كند که من را از هر عبادتی و خدمتی بازداشته و زمین‌گیر سازد:
    ثُمَّ كَانَ عَاقِبَه الَّذِینَ أَسَاءُوا السُّوءى‏ أَن كَذَّبُوا بِآیَاتِ اللَّهِ وَكَانُوا بِهَا یَسْتَهْزِئُونَ (روم: 10).
    «گناه»، وقتی زمانش طولانی شود و دایمی گردد و به تعبیر خود قرآن، مَا كَانُوا یَعْمَلُونَ: پی در پی و پیوسته شود، تا وقت مرگ باعث می‌شود که تمام نیروهای معنوی انسان از دست برود و او تبدیل به ُاُولئِكَ كَالْأَنْعَامِ (اعراف: 179) گردد؛ كه دیگر نمی‌تواند نه قدم عبادت بر‌دارد، و نه قدم خدمت. این گونه، «گناه»، انسان را خلع سلاح می‌کند.



    سه اثر ويرانگر گناه



  4. #3

    تاریخ عضویت
    جنسیت تير ۱۳۸۷
    نوشته
    26,365
    مورد تشکر
    24 پست
    حضور
    22 روز 14 ساعت 29 دقیقه
    دریافت
    26
    آپلود
    0
    گالری
    8953



    سه اثر ويرانگر گناه

    خسارت سوم گناه، مرگ قلب


    وَ اَمَاتَ قَلَبِی عَظَیمَ جَنَایَتِی
    امّا ضرر و خسارت سوم گناه که سنگین‌ترین خسارت است، و در بیان آن، امام زین العابدین علیه السلام خود متأثّر شده و در پیشگاه پروردگار به التماس و گریه می‌افتد:

    «گناه»،باعث مرگ قلب می‌شود.

    وَ اَمَاتَ قَلَبِی عَظَیمَ جَنَایَتِی:

    وقتی قلب بمیرد خدا در افق یک مّیت، چه طلوعی دارد؟ خدا اگر بخواهد با صفاتش طلوع کند، طلوع حضرت حی در افق حی خواهد بود. هیچ وقت حضرت حی در افق میت، طلوع نمی‌کند، میّت هر کس می‌خواهد باشد.

    قلب مرده، نه محلّ طلوع رحمانیت است، نه محل طلوع رحیمیت؛ نه محلّ طلوع حکمت است، نه محلّ طلوع لطف؛ نه محلّ طلوع مهر است، نه محلّ طلوع رزاقیت؛ نه محلّ طلوع ربوبیت.

    امیرمؤمنان علیه السلام این قلب مرده را در سینه هر کس دید، چنین توصیف نمود:
    فَالصُّورَة صُورَة إِنْسَانٍ وَ الْقَلْبُ قَلْبُ حَیَوَانٍ (نهج‌البلاغه، خطبه 85).‏
    قیافه، قیافه آدمیزاد است و قلب، قلب حیوان؛ یعنی دل، دلِ شتر، گاو، الاغ، سگ و گرگ است.
    این دل‌مردگی، خسارت «گناه» است.

    اما درمان این بیماری خانمان سوز
    تنها درمان گناه توبه است و توبه یعنی به سوی عزت رفتن. توبه یعنی رفتن به سوی این كه صلاح از دست رفته را برگرداند. توبه یعنی مرده را زنده کردن.

    1- بحارالانوار، ج 91، ص 142
    منبع :تبيان



    سه اثر ويرانگر گناه



  5. #4

    تاریخ عضویت
    جنسیت تير ۱۳۹۱
    نوشته
    3,679
    صلوات
    13000
    تعداد دلنوشته
    2
    مورد تشکر
    7 پست
    حضور
    23 روز 19 ساعت 49 دقیقه
    دریافت
    0
    آپلود
    0
    گالری
    0



    گناه کار آماج اولین تیرهای گناه


    امام سجاد علیه السلام در فراز بیست و پنجم دعای چهل و هفتم صحیفه سجادیه می فرماید: «أَنَا الْجَانِي‏ عَلَى نَفْسِي [نَفْسِهِ‏] أَنَا الْمُرْتَهِنُ بِبَائِقَتِهِ [بِبَلِيَّتِهِ‏] أَنَا الْقَلِيلُ الْحَيَاءِ أَنَا الطَّوِيلُ الْعَنَاء»

    من به خود گناه روا داشتم و پیوسته در گرو این بلا که ساخته و پرداخته خودم بود هستم و شرم و حیایم اندک و گرفتاری ها و رنج هایم بسیار است.

    حضرت سجاد علیه السلام گذشته از اقرار به گناه این نکته را گوشزد می کند که استغفار و آمرزش خواهی از درگاه خداوند جل جلاله لازم و ضروری می باشد و رابطه بین بنده و خالق را بیشتر می کند و افزون بر آن انتساب بازتاب گناه به خود به نکته بسیار دقیقی اشاره نموده است.

    در آیات متعدد و قرآن کریم نیز این نکته مهم آمده که تبه کاری تبه کاران پیش از آنکه نصیب دیگران گردد متوجه خود او است

    از جمله خداوند متعال می فرماید:
    «ِّ يا أَيُّهَا النَّاسُ إِنَّما بَغْيُكُمْ عَلى‏ أَنْفُسِكُمْ»[1]؛ «ای مردم ستم شما فقط به زیان خود شما است.»


    نیز می فرماید: «لَها ما كَسَبَتْ وَ عَلَيْها مَا اكْتَسَبَ»[2]؛ «سود و زیان رفتار شما به خود شما متوجه می شود.»

    واز همه مهم تر آیه ای که با عبارت دعای مورد بحث ارتباط کامل دارد که می فرماید: «كُلُّ نَفْسٍ بِما كَسَبَتْ رَهينَ»[3]؛ «انسان در گرو کردارهای زشت خود است.»

    آری انسان در گرو کردارهای ناهنجار خود و در اسارت کارهای ناشایست خود قرار دارد تا آن گاه که بتواند در اثر اعمال شایسته و توبه متناسب از این تنگنا که برای خود ساخته رهایی یابد بنابراین کسی که دست به گناه می زند و به عیش متوهم و غلط خود مشغول است گمان نکند به ایده های خود دست یازیده است بلکه گرفتار رنجی شده که خود نمی داند مریضی است که از بیماری خود آگاه نیست و خطرناک ترین بیماری ها آن است که نشانه بیماری ندارد زیرا انسان درباره علاج آن نمی اندیشد و هیچ هشداری دریافت نمی کند و سرانجام بیماری چنان پیش می رود که ناگاه انسان طعمه مرگ می گردد بدون آنکه کم ترین پیش بینی یا پیشگیری در این جهت داشته باشد
    از این رو امام علیه السلام به درگاه حضرت حق عرض می کند: «انا الطویل العناء؛ من به رنج و آفت بسیار گرفتارم» این تعبیر دلخراشی که قرار از کف انسان می رباید.


    در هر حال این واقعیت بسیار جانگداز است که انسان پیش از همه و هر چیز از خود صدمه می خورد و علی رغم آن که حب ذات شدید به خود دارد و گمان می کند همیشه به سود خود گام بر می دارد چون خود را نشناخته و نفع خود را نمی داند در زیان رساندن و نابودی خود تلاش می کند بنابراین اگر این رابطه بسیار مهم را بدانیم که اصرار در ناهنجاری تلاش در نابودی خود است و انسان با ارتکاب گناه ریشه خود را می خشکاند هرگز بی احتیاط قدم بر نمی داریم.


    پی نوشت:
    [1].یونس، 23
    [2].بقره، 286
    [3].مدثر، 38


    ویرایش توسط سمیع : ۱۳۹۳/۰۱/۱۸ در ساعت ۱۸:۱۲


اطلاعات موضوع

کاربرانی که در حال مشاهده این موضوع هستند

در حال حاضر 1 کاربر در حال مشاهده این موضوع است. (0 کاربران و 1 مهمان ها)

کلمات کلیدی این موضوع

اشتراک گذاری

اشتراک گذاری

مجوز های ارسال و ویرایش

  • شما نمیتوانید موضوع جدیدی ارسال کنید
  • شما امکان ارسال پاسخ را ندارید
  • شما نمیتوانید فایل پیوست کنید.
  • شما نمیتوانید پست های خود را ویرایش کنید
  •  
^

ورود

ورود