صفحه 1 از 16 12311 ... آخرین
جهت مشاهده مطالب کارشناسان و کاربران در این موضوع کلیک کنید   

موضوع: :. مجموعه مقالات پيرامون امام حسين(عليه السلام) و قرآن .:

  1. #1

    تاریخ عضویت
    جنسیت اسفند ۱۳۸۸
    نوشته
    4,648
    مورد تشکر
    0 پست
    حضور
    7 دقیقه
    دریافت
    19
    آپلود
    0
    گالری
    38

    :. مجموعه مقالات پيرامون امام حسين(عليه السلام) و قرآن .:




    بسم الله الرحمن الرحیم


    آينه قرآن



    مجموعه مقالات پيرامون



    امام حسين(عليه السلام) و قرآن





    :. مجموعه مقالات پيرامون امام حسين(عليه السلام) و قرآن .:




    مركز فرهنگ و معارف قرآن


    دفتر تبليغات اسلامى حوزه علميّه قم




    :. مجموعه مقالات پيرامون امام حسين(عليه السلام) و قرآن .:


    .

    ویرایش توسط حکمتی فرد : ۱۳۸۹/۰۲/۱۹ در ساعت ۲۰:۳۱

  2. تشکر


  3.  

  4. #2

    تاریخ عضویت
    جنسیت اسفند ۱۳۸۸
    نوشته
    4,648
    مورد تشکر
    0 پست
    حضور
    7 دقیقه
    دریافت
    19
    آپلود
    0
    گالری
    38



    :. مجموعه مقالات پيرامون امام حسين(عليه السلام) و قرآن .:



    بسمه تعالى




    مقدمه:

    قرآن كريم تنها راه سعادت و رستگارى انسان است، و جز در پرتوى شعاع نورانى آيه هاى قرآن راه گريزى از بند جهل و گمراهى نيست. و ماذا بعد الحق الا الضلال.

    اهل بيت پيامبر(صلى الله عليه وآله وسلم) پرچم داران هدايت، و در حقيقت ترجمان راستين قرآن و فصل خطاب بوده، هم چون قرآن، شاه راه هدايت و تمثل صراط مستقيم مى باشند. قرآن و عترت پيامبر اكرم(صلى الله عليه وآله وسلم) دو جلوه از يك حقيقت اند و هر يك تبلور تمام عيار رحمت، رأفت و هدايت آسمانى اند; هر يك از قرآن و يا اهل بيت را برگزينى به ديگرى راه مى يابى با تفكر و تدبر در عمق ژرفاى قرآن به حضور اهل بيت(عليهم السلام) مى رسى و با دقت و توجه در سيره نظرى و عملى اهل بيت(عليهم السلام) به محتوا و مفهوم آيه هاى قرآن بار خواهى يافت.


    نه عالم هستى بى حضورِ امام معصوم قوام مى يابد و نه فهم آيات قرآن بدون استمداد از امام ميسور و ممكن مى نمايد.

    همان گونه كه بى نور وحى عالم را گمراهى و ظلمت فرا مى گيرد. بى شناخت امام معصوم نيز، اين تاريكى جاهليت به جهان سايه مى افكند و عالَم فاقِد راهنمايى شايسته، براى سير و سلوك به سوى مبدأ حيات و نجات مى شود.


    دعوت به تأمل و تدبر در آيه هاى قرآن در حقيقت به مفهوم دعوت به شناخت و آگاهى از امام نيز هست; و اين بدان معنى است كه هر يك از ثقل اكبر و كبير به مثابه ميزان و معيار، صحت و سقم ديگرى را حكايت مى كند; فهم درست آيات مرهون انطباق آن با سيره ى نظرى و عملى اهل بيت(عليهم السلام) است و صدق و صحت انتساب سنتى به معصوم(عليه السلام)نيز در گروى هم پوشى آن با اصول و قواعد قرآنى است.


    به يُمن سال مبارك عزت و افتخار حسينى «مركز فرهنگ و معارف قرآن» عناوين متعددى را در اين باره در دستور كار خود قرار داد; گزينش و تصويب آن عناوين با در نظر گرفتن دو ويژگى انجام شد:

    1. عينيت بخشى و اهتمام مركز فرهنگ و معارف قرآن به هدف هاى مورد توجه رهبر معظم انقلاب، درعرصه پژوهش و تحقيق;

    2. لزوم قرآنى بودن موضوعات تحقيق با توجه به وظايف خاص مركز فرهنگ و معارف قرآن.


    تلاش واحد پژوهش هاى نوين قرآنى و رايزنى هاى پى گير براى دست يابى به قرآن پژوهان كارآمد، به رغم محدوديت هاى موجود به اجراى پژوهش هايى مختصر (محدود) درباره عنوان هاى زير انجاميد.

    1. امام حسين(عليه السلام) آئينه آيه هاى قرآن;

    2. پرسمان امام حسين و قرآن;

    3. مأخذشناسى وصفى قرآنى امام حسين(عليه السلام);

    4. نگاهى روانشناختى ـ دينى به مراسم عزادارى حسينى(عليه السلام);

    اختصار مطالب ارائه شده كه با انگيزه نگارش يك مقاله انجام گرفت، مركز فرهنگ و معارف قرآن را بر آن داشت تا اين مقالات را در مجموعه اى با عنوان «آينه قرآن (مجموعه مقالات پيرامون امام حسين(عليه السلام) و قرآن)» منتشر نمايد.

    علاوه بر چهار مقاله ياد شده «آيه تطهير، نگرش ها و چالش ها» عنوان مقاله اى است كه به اين مجموعه ضميمه مى شود اين مقاله با هدف پاسخ گويى به برخى شبهات مربوط به آيه تطهير نگارش شده است.
    چنانچه مجريان خود در پيش گفتارهاى مستقل يادآور شده اند، به دليل محدوديت حجم مورد اقتضاى مقاله و نيز در برخى موارد به جهت فقدان پيشينه كافى تحقيق جاى كار براى تكميل بيشتر مطالب ارائه شده بسيار است. اميد است، در آينده اى نزديك، آنچه انجام شده بسترساز تحقيقاتى گسترده و جامع در عرصه پژوهش هاى قرآنى شود.

    در پايان برخود لازم مى دانيم كه از مجريان محترم مقالات اين مجموعه و نيز از ناظران آن ها تشكر و قدردانى نماييم و از همه قرآن پژوهان فرهيخته به ويژه نويسندگان مقالات ارائه شده در اين مجموعه، جهت انجام پژوهش هاى تكميلى، استمداد مى طلبيم.

    مركز فرهنگ و معارف قرآن

    :. مجموعه مقالات پيرامون امام حسين(عليه السلام) و قرآن .:


  5. تشکر


  6. #3

    تاریخ عضویت
    جنسیت اسفند ۱۳۸۸
    نوشته
    4,648
    مورد تشکر
    0 پست
    حضور
    7 دقیقه
    دریافت
    19
    آپلود
    0
    گالری
    38



    آية الله كريمى جهرمى






    گروه پژوهش هاى نوآمد قرآنى


    واحد پژوهش هاى نوين



    امام حسين(عليه السلام) آيينه آيه هاى قرآن


    :. مجموعه مقالات پيرامون امام حسين(عليه السلام) و قرآن .:



    پيش گفتار…3
    فروتنى براى مؤمنان…6
    هديه برتر…7
    احسان به خلافكار!…8
    اوج عفو و گذشت…9
    پندى جاودان…11
    برخورد خشن با دشمنان خدا…12
    نهراسيدن از امر به معروف و نهى از منكر…13
    زمامدارى امثال يزيد، مصيبت بزرگ جهان اسلام…32
    موعظه، راهكارى اساسى براى بيان حقايق…14
    ديندارى، آزادمنشى، منشأ خوددارى از سازش با ستمگران…15
    اهل بيت، برگزيدگان الهى در قرآن…33
    دلاورى و شجاعت، زاييده خدامحورى…16
    هجرت و قيام موسوى…18
    بهترين پناهگاه، خداست…19
    آرامش حقيقى ميوه بندگى خدا…21
    ارتباط عاشقانه با خدا در توفان بلا…22
    جدايى حق از باطل…23
    معرفى مؤمن آل فرعون عاشورا…25
    روشنگرى در پرتو آيات قرآن…27
    فراموشى ياد خدا عامل هر بدبختى…29
    تجليل از ياران فداكار اسلام…30
    تكبّر در برابر متكبّران…37
    امام حسين، وارث همه فضيلت ها و بزرگى ها…36
    حسين، رهرو واقعى پيامبران…38
    هشدارى مرگبار به همه ستمگران…39
    كفايت و هدايت الهى، رمز عزت…41
    شگفت ترين شگفتى ها…43
    تشبيه به اصحاب كهف…44


    :. مجموعه مقالات پيرامون امام حسين(عليه السلام) و قرآن .:


  7. تشکر


  8. #4

    تاریخ عضویت
    جنسیت اسفند ۱۳۸۸
    نوشته
    4,648
    مورد تشکر
    0 پست
    حضور
    7 دقیقه
    دریافت
    19
    آپلود
    0
    گالری
    38



    :. مجموعه مقالات پيرامون امام حسين(عليه السلام) و قرآن .:


    پيش گفتار


    رابطه تنگاتنگ و به هم تنيده قرآن كريم و اهل بيت عصمت و طهارت(عليهم السلام)آن قدر عميق و ريشه دار است كه قلم و بيان از عهده ترسيم آن برنمى آيند. حديث مشهور و متواتر ثقلين اين حقيقت را به طور كامل روشن مى سازد; زيرا رسول اكرم ـ ارواحنافداه ـدر آن حديث شريف فرموده اند:

    «من مى روم و دو متاع سنگين، گران بها و ارزشمند در ميان شما مى گذارم: يكى كتاب خدا، قرآن كريم و ديگرى عترت اهل بيت من و اين دو هرگز از هم جدا نمى شوند تا در كنار حوض كوثر بر من وارد شوند([1])

    در ميان امامان معصوم و حجت هاى بالغه الهى، پيشواى عزّت و آزادى و رهبر جهاد و شهادت و فداكارى، حضرت سيّدالشهدا، حسين بن على(عليه السلام) امتيازى ويژه دارد! پيوند امام حسين با قرآن كريم، فوق العاده ريشه دار است; چنان كه عبارات زيارتنامه هاى آن حضرت و غير آن، به روشنى گوياى اين حقيقت انكارناپذير است.


    در زيارت آن حضرت در عيد فطر و قربان مى خوانيم:

    «اشهد انّك التّالى لكتاب الله;([2])

    من شهادت مى دهم كه تو ]اى امام حسين[ تلاوت كننده كتاب خداوند بودى

    و در زيارت آن حضرت در شب قدر مى خوانيم:

    «اشهد انّك قد اقمت الصلوة ... و تلوت الكتاب حق تلاوته;([3])

    شهادت مى دهم كه تو ]اى حسين بن على[ نماز را به پا داشتى... و قرآن را بدان گونه كه شايستگى تلاوت داشت تلاوت فرمودى


    و در بعضى از زيارت هاى آن سيّد ابرار و امام احرار و آزادگان ـ مانند همان زيارت عيد فطر و قربان ـ مى خوانيم:

    «السلام عليك يا شريك القرآن;([4])

    سلام بر تو ]اى حسين[ اى كه شريك و همتاى قرآنى.»

    آن بزرگوار، شريك قرآن بود; شريك از جهات مختلف:

    1. هر دو حجّت الهى بودند;

    2. هر دو از عالَم بالا به اهل زمين داده شده بودند;

    3. هر يك از آن دو، وديعه و يادگار پيامبراكرم(صلى الله عليه وآله وسلم) بودند;

    4. هر يك، نور خدايند كه در ظلمات ارض و عالم ناسوت نورافشانى مى كنند;

    5. هر يك، هادى جوامع به راه خير و صلاح و سوق دهنده ملّت ها به صراط مستقيم حق و عدالت جويى و آزادگى و عزّت و شرف انسانى اند;

    6 . هر يك، ذكر و ورد روز و شب اهل ايمان و آزادمردان جهانند;

    7. هر دو براى ابد، تازه و خرّم و جديدند و گرد كهنگى بر سيماى زيباى درخشان هيچ يك از آن دو نور الهى نخواهد نشست;

    8 . از تكرار قرائت آيات قرآن خستگى ايجاد نمى شود و هر مرتبه كه انسان قرائت مى كند، گويا نخستين بار است كه قرائت مى كند; زيرا هر روز طراوت و تازگى مخصوص به خود دارد.

    ذكر نام امام حسين(عليه السلام) و فضايل و مناقب بى شمار او و سيادت و آقايى و مكتب آسمانى و سخنان دلنشين و جذّاب آن بزرگوار و هر يك از ابعاد شخصيّت درخشان وى نيز هر چه تكرار شود (چنان كه مى شود) اندكى از بها و نورانيت و جلوه هاى خيره كننده آن كاسته نمى شود.

    9. هر يك از اين دو، در جهان تحوّلى به وجود آوردند كه براى ابد در عرصه زندگى جلوه نموده، به پيش مى روند، و انسان ها را تربيت مى كنند و به نقطه اوج شرف، مجد، عزت و افتخار، عروج مى دهند.

    10. هر دو، نويدِ رحمت و مبشّر عنايت و لطف خدايند; از اين رو دل ها هنگام قرائت يا شنيدن آيه هاى قرآن كريم به پرواز درمى آيد. از سخنان امام حسين و ذكر زندگانى او نيز جان ها نوازش يافته و دوست مى دارند كه به سوى بهشت خدا پر كشند.

    11. هر دو، صاعقه عذاب بر سر دشمنان دين و بشر و ستمگران خيره سر بودند و به همين دليل، مورد هجوم وحشيانه جنايتكاران قرار گرفتند.


    وليد بن عبدالملك به قرآن تفأل زد. اين آيه آمد: «وَ اسْتَفْتَحُواْ وَ خَابَ كُلُّ جَبَّار عَنِيد;([5]) طرفداران انبيا(عليهم السلام) از خدا تقاضاى فتح و پيروزى كردند و سرانجام، هر گردنكش منحرفى نوميد و نابود شد.» او قرآن را بر هم گذاشت و آن را نشانه تير خود قرار داد و آن قدر بدان تير زد كه پاره پاره شد و اين شعر را خواند:

    تهدّدنى بجبّار عنيد *** فها انا ذاك جبّار عنيد

    اذا ما جئت ربّك يوم حشر *** فقل يا ربّ مزقنى الوليد([6])

    اى قرآن، مرا به «جبّار عنيد» تهديد مى كنى؟ اينك من آن جبّار عنيدم. هنگامى كه در روز محشر نزد پروردگارت آمدى بگو: پروردگارا! وليد مرا پاره پاره كرد!!!

    و امام حسين(عليه السلام) نيز چون صاعقه عذاب بر سر دشمنان اسلام بود. او بر بنى اميه و آل ابى سفيان نهيب مى زد و فرياد مى كشيد; ازاين رو هدف تير، نيزه و شمشير آنان قرار گرفت و سر از بدن مطهرش جدا و بدنش را پاره پاره نمودند.

    --------------------------------------------------------------------------------------------------------

    [1]. ر.ك: سنن الدارمى، ج 2، ص 524 / سنن البيهقى، ج 10، ص 113 / مسند احمد، ج 3، ص 14 و 17 / الطبقات الكبرى، ج 2، ص 194 / كافى، ج 1، ص 293.

    [2]. المزار، ص 158.

    [3]. همان، ص 168.

    [4]. همان، ص 143.

    [5]. ابراهيم/15.

    [6]. حياة الحيوان دميرى به نقل از تتمة المنتهى، ص 91 / الطرائف، ص 167 / بحارالانوار، ج 38، ص 193.


    :. مجموعه مقالات پيرامون امام حسين(عليه السلام) و قرآن .:


  9. تشکر


  10. #5

    تاریخ عضویت
    جنسیت اسفند ۱۳۸۸
    نوشته
    4,648
    مورد تشکر
    0 پست
    حضور
    7 دقیقه
    دریافت
    19
    آپلود
    0
    گالری
    38



    :. مجموعه مقالات پيرامون امام حسين(عليه السلام) و قرآن .:


    امام حسين(عليه السلام) سخت مجذوب جذبه هاى معنوى قرآن كريم بود; چنانچه عبدالرحمان سلمى سوره حمد را به فرزند امام حسين(عليه السلام) تعليم داد. كودك آمد و سوره مباركه را براى پدر بزرگوارش قرائت كرد. حضرت، هزار دينار و هزار حُلّه به عبدالرحمان عطا فرمود و دهان او را نيز پر از درّ و جواهر كرد. بعضى در اين باره با آن حضرت گفت و گو كردند كه اين همه عطا و بخشش فراوان به خاطر تعليم سوره حمد؟!


    امام حسين(عليه السلام) در پاسخ فرمودند: «و اين يقع هذا من عطائه؟!.»([1])

    چيزى كه من دادم، كجا مى تواند پاسخگوى حق عظيم و كار بزرگ او باشد؟!!

    بنگريد كه در برابر تعليم سوره حمد چه لطف ها كرده است و با اين حال مى گويد: پيشكش من كجا و عطاى او كجا. كار خود را پيشكش ـ كه از كوچك به بزرگ داده مى شود ـ ناميده و عمل او را «عطا» دانسته است كه فعل بزرگ نسبت به زيردستان است و اين خود از آن همه بخشش مال، بهتر و بالاتر است.


    اين داستان شگفت انگيز حاكى از آن است كه تمام وجود امام حسين(عليه السلام) مجذوب كشش هاى عميق قرآن كريم بوده و قرآن در اعماق جان آن بزرگوار نفوذ داشته و همه اعمال وى از قرآن سرچشمه مى گرفته است. در همه جا با هدايت هاى قرآنى حركت كرده و ديگران با ارشاد او به پيش مى رفتند. اخلاق و رفتار آن حضرت از قرآن كريم نشأت گرفته بود و كارهاى وى به قرآن مقدّس مستند مى شد. مِهر و قَهر امام حسين(عليه السلام)به قرآن بازگشت مى كرد و رايحه طيّبه و معطّر قرآن از همه كارهاى وى پديدار بود و در مواردى خود، به آيه مربوط استشهاد مى كردند و تصريح مى نمودند كه در اين رفتار مخصوص، استنادشان به آن آيه كريمه است و يا رفتارشان از قرآن كريم سرچشمه مى گيرد; به بيان ديگر، اخلاق و رفتار آن بزرگوار، تجسّم و ترسيم آيه هاى پربركت قرآن بود و با كرده ها و رفتار بزرگوارانه خود، آيه هاى قرآن را زنده مى كرد و در ميان جامعه گسترش مى داد و امّت را به سوى قرآن، تشويق مى كرد.

    ----------------------

    [1]. مناقب آل ابى طالب، ج 4، ص 66 / تفسير برهان، ج 1، ص 34.


    :. مجموعه مقالات پيرامون امام حسين(عليه السلام) و قرآن .:


  11. تشکر


  12. #6

    تاریخ عضویت
    جنسیت اسفند ۱۳۸۸
    نوشته
    4,648
    مورد تشکر
    0 پست
    حضور
    7 دقیقه
    دریافت
    19
    آپلود
    0
    گالری
    38



    :. مجموعه مقالات پيرامون امام حسين(عليه السلام) و قرآن .:




    فروتنى براى مؤمنان


    «...إِنَّهُو لاَ يُحِبُّ الْمُسْتَكْبِرِين;([1])او گردن كشان را دوست نمى دارد.»


    روش امام حسين(عليه السلام) با طبقات تهى دست، روشى متواضعانه بود و با افراد محروم و مستضعف جامعه بسيار دوستانه و صميمانه برخورد مى كرد. آنان كه در نظر سطحى نگر و ظاهر بين مردم دنيا دوست و مادّه پرست، ارزشى نداشتند، در نظر ژرف نگر و خدابينانه امام حسين(عليه السلام) داراى احترام بودند و از مهر و صفاى آن حضرت برخوردار مى شدند. او از تكبّر و خودبينى سخت پرهيز مى كرد و از آن بيزار بود.


    آرى، بنابر صريح كلام خود آن حضرت، اين منش انسان دوستانه برگرفته از قرآن كريم است; چنان كه خداوند درباره مستكبران مى فرمايد:

    «لاَ جَرَمَ أَنَّ اللَّهَ يَعْلَمُ مَا يُسِرُّونَ وَ مَا يُعْلِنُونَ إِنَّهُو لاَيُحِبُّ الْمُسْتَكْبِرِين;([2])

    قطعاً خداوند به آن چه آنان در پنهانى انجام مى دهند و آن چه را كه آشكارا مرتكب مى شوند آگاهى دارد و خداوند، مستكبران را دوست نمى دارد.»

    اكنون اين روايت را بنگريم:


    مسعدة بن صدقه روايت مى كند كه حضرت حسين بن على(عليه السلام) گروهى مستمند را در راه ديدند كه نشسته و جامه اى را پهن كرده بودند و پاره هاى نان را روى آن ريخته، از آن مى خوردند. آنان از حضرت امام حسين(عليه السلام)درخواست كردند كه بر بساط آنان بنشيند و از غذاى آنان تناول فرمايد. حضرت در كنار آنان نشستند و با آنان غذا خوردند.

    آن گاه اين آيه را تلاوت فرمودند:


    «إِنَّهُو لاَ يُحِبُّ الْمُسْتَكْبِرِين; راستى كه خداوند مستكبران را دوست نمى دارد.»

    سپس فرمودند: «من شما را اجابت كردم; اكنون شما مرا اجابت كنيد.»

    عرض كردند: «آرى، اى زاده رسول الله.» و بالاخره با آن حضرت به منزل وى آمدند. حضرت به رباب فرمودند: «اخرجى ما كنت تدخرين; را كه ذخيره كرده اى بياور.([3]) آن چه ]و همه را در راه خدا به آنان بذل فرمود.[»
    حضرت سيّدالشّهداء(عليه السلام) با آن تواضع بى نظيرشان و قرائت آيه كريمه به وضوح فهماندكه آن اخلاق كريمانه و رفتار بزرگوارانه، نشأت گرفته از قرآن كريم است.


    -------------------------

    [1]. نحل/23.

    [2]. نحل/23.

    [3]. تفسير عيّاشى، ج 2، ص 257 / بحارالانوار، ج 44، ص 189; از عياشى نقل كرده و در عين حال به جاى لفظ «رباب» لفظ «جاريه» دارد; يعنى به كنيز خود فرمودند.


    :. مجموعه مقالات پيرامون امام حسين(عليه السلام) و قرآن .:


  13. #7

    تاریخ عضویت
    جنسیت اسفند ۱۳۸۸
    نوشته
    4,648
    مورد تشکر
    0 پست
    حضور
    7 دقیقه
    دریافت
    19
    آپلود
    0
    گالری
    38



    :. مجموعه مقالات پيرامون امام حسين(عليه السلام) و قرآن .:


    هديه برتر


    «وَإِذَا حُيِّيتُم بِتَحِيَّة فَحَيُّواْ بِأَحْسَنَ مِنْهَآ أَوْ رُدُّوهَآ...;([1])

    و چون بر شما درود گفته شده، شما به ]صورتى[ بهتر از آن درود گوييد، يا همان را ]در پاسخ[ برگردانيد...»

    با كسانى كه به او تحيّت مى فرستند و به وى احترام مى كنند، بيان فرموده است. خلاصه مضمون آيه اين است كه خوبى، تحيّت و احترام افراد را ناديده نگيريد و از كنار آن بى تفاوت عبور ننماييد; بلكه دست كم، همانند تحيت، احترام و بزرگداشتى كه او نسبت به شما به كار برده، درباره او به كار بريد و البتّه كرامت نفس، ايجاب مى كند كه با كيفيّت بهتر و بالاترى احسان او را جبران بنماييم.


    اَنس مى گويد: «من در نزد حضرت امام حسين(عليه السلام) بودم كه كنيزى وارد شد و يك دسته گل به آن حضرت تقديم نمود. حضرت فرمودند: تو در راه خدا آزادى و من تو را براى خاطر خداوند، آزاد كردم.»


    انس مى گويد: «من عرض كردم: كنيز به شما، يك دسته گل تقديم كرد. دسته گلى كه مهم نيست و بهاى چندانى ندارد ولى شما، او را آزاد مى سازيد؟!» حضرت امام حسين(عليه السلام) در پاسخ فرمود:

    «و كذا أدَّبنا الله; خداوند، ما را اين گونه تأديب كرده و بار آورده است او مى فرمايد:

    وَ إِذَا حُيِّيتُم بِتَحِيَّة فَحَيُّواْ بِأَحْسَنَ مِنْهَآ أَوْ رُدُّوهَآ و بهتر از دسته گل او آزادى وى بود.»([2])

    حضرت امام حسين(عليه السلام) در اين رفتار والا به قرآن كريم استناد كرده و به طور صريح، اخلاق بسيار والاى خود را الهام گرفته از تعليم و تربيت خداوندى و از رهگذر آيه شريفه قرآنى مى دانند.

    راستى چقدر افتخارآفرين است كه امام بزرگوار شيعه، خود و خاندان خود را تربيت يافتگان خداوند و ادب شدگان مكتب قرآن كريم قلمداد مى كند و بدان فخر و مباهات مى نمايد.

    و چقدر جمله «كذا ادّبنا الله» كه امام حسين(عليه السلام) فرموده زيبا و دلرباست و چقدر كلام خداوند: «وَإِذَا حُيِّيتُم...» شيرين و جذّاب است.


    و اينك بر رهبران جهان است كه اين ادب الهى را از قرآن مقدّس و از ترجمان آن، حضرت امام حسين(عليه السلام)فرابگيرند تا خوبى هاى مردم را به بهتر از آن پاسخ بگويند.


    -----------------------

    [1]. نساء/86.

    [2]. كشف الغمّه، ج 2، ص 31 / مناقب آل ابى طالب، ج 4، ص 18.


    :. مجموعه مقالات پيرامون امام حسين(عليه السلام) و قرآن .:


  14. تشکر


  15. #8

    تاریخ عضویت
    جنسیت اسفند ۱۳۸۸
    نوشته
    4,648
    مورد تشکر
    0 پست
    حضور
    7 دقیقه
    دریافت
    19
    آپلود
    0
    گالری
    38



    احسان به خلافكار


    «...وَالْكَـظِمِينَ الْغَيْظَ وَالْعَافِينَ عَنِ النَّاسِ وَاللَّهُ يُحِبُّ الْمُحْسِنِين;([1]) ...]

    بهشت از براى اهل تقوا آماده شده [آنان كه خشم و غضب خود را فرو مى برند و از خطا و لغزش مردم درمى گذرند و خداوند، نيكوكاران را دوست مى دارد.»

    يكى از دستورالعمل هاى والاى اخلاقى براى حفظ روابط اجتماعى در اين آيه كريمه بيان شده است. اگر مردم به جِدّ در روابط ميان خود، به اين روش هاى والاى انسانى پايبند مى شدند، بسيارى از كشمكش هاى فضاحت بار پيش نمى آمد و جامعه روى آرامش به خود مى ديد.

    اكنون به رخ دادى سازنده و افتخارآميز از حضرت امام حسين(عليه السلام) درباره اين آيه كريمه، بنگريم كه آن سيّد ابرار چگونه با استناد به قرآن كريم، رفتار خود را تنظيم مى كردند.


    آن حضرت، غلامى داشتند كه بر اثر ارتكاب كار خلافى مستحقّ كيفر شده بود. حضرت دستور دادند كه او را تأديب كنند.

    غلام عرض كرد: «اى مولاى من! «وَالْكَـظِمِينَ الْغَيْظ حضرت فرمودند: «او را رها كنيد.» او در ادامه گفت: «وَالْعَافِينَ عَنِ النَّاس.» حضرت فرمود: «قد عفوت عنك; من تو را عفو كردم و از خلاف تو درگذشتم.»

    او گفت: «وَاللَّهُ يُحِبُّ الْمُحْسِنِين; خداوند نيكوكاران را دوست مى دارد.» امام حسين(عليه السلام) فرمود: «انت حرّ لوجه الله و لك ضعف ما كنت اعطيك;([2])تو براى خدا آزاد هستى و آن چه تاكنون از سوى من براى تو بوده از هم اكنون دو برابر آن از براى تو خواهد بود!!»

    اين سه رفتار بزرگ و انسانى حضرت امام حسين هيچ مستندى جز دستورالعمل آيه قرآن نداشت و در حقيقت بايد گفت: آيه قرآن كريم، خشم آن حضرت را فرو خوابانيد موجب شد كه غلام، مورد عفو واقع گردد و كيفر قطعى از او برداشته شود و غلام را از بردگى به آزادگى برسد. هر كدام از اين سه رفتار، واكنش يك جمله كوتاه از يك آيه قرآن بود كه حضرت امام حسين(عليه السلام)مورد نظر شريف خود قرار دادند.

    ------------------------


    [1]. آل عمران/134.

    [2]. كشف الغمّه، ج 2، ص 241; ابن ابى الحديد مشابه اين داستان را در مورد امام هفتم(عليه السلام) نقل كرده است. ر.ك: شرح نهج البلاغه، ج 18، ص 46.


    :. مجموعه مقالات پيرامون امام حسين(عليه السلام) و قرآن .:


  16. تشکر


  17. #9

    تاریخ عضویت
    جنسیت اسفند ۱۳۸۸
    نوشته
    4,648
    مورد تشکر
    0 پست
    حضور
    7 دقیقه
    دریافت
    19
    آپلود
    0
    گالری
    38



    اوج عفو و گذشت




    «خُذِ الْعَفْوَ وَأْمُرْ بِالْعُرْفِ وَأَعْرِضْ عَنِ الْجَـهِلِينَ * وَإِمَّا يَنزَغَنَّكَ مِنَ الشَّيْطَـنِ نَزْغٌ فَاسْتَعِذْ بِاللَّهِ إِنَّهُو سَمِيعٌ عَلِيمٌ * إِنَّ الَّذِينَ اتَّقَوْاْ إِذَا مَسَّهُمْ طَائِفٌ مِّنَ الشَّيْطَـنِ تَذَكَّرُواْ فَإِذَا هُم مُّبْصِرُونَ * وَإِخْوَ نُهُمْ يَمُدُّونَهُمْ فِى الْغَىِّ ثُمَّ لاَ يُقْصِرُون;([1])


    راه و روش عفو را بگير و به نيكى ها فرا بخوان و از جاهلان دورى كرده و روى بگردان و هر گاه وسوسه اى از شيطان به تو رسد به خدا پناه ببر; دانستى كه او شنواى داناست. كسانى كه تقوا و پرهيزكارى را پيشه كرده اند هنگامى كه وسوسه هاى شيطان به آنان برسد به ياد خدا مى افتند و در اين هنگام بينا و روشن بين مى گردند; ولى افراد فاقد تقوا را برادران شيطانى شان به سوى ضلالت و گمراهى به پيش مى برند و كوتاهى نمى كنند.»

    اين آيه هاى، روش برخورد با مخالفان و نادانان را بيان كرده كه بايد ملاك كار انسان در جامعه، موضوع عفو باشد و ديگر اين كه به خوبى ها امر شود و از جاهلان ـ كه كار را از سر انديشه و فكر صحيح انجام نمى دهند ـ دورى شود و اگر انسان دچار وسوسه هاى شيطان شد بايد به خداوند پناه برد و تقواست كه هنگام هجوم افكار شيطانى به انسان، روشن بينى مى دهد.

    و آدمى مى تواند آبرومندانه خود را از ماجراهاى خطرناك بيرون بكشد.

    و اكنون حضرت امام حسين(عليه السلام) را در مواقف مشكل و خطرناكى كه اكثر مردم در آن هنگام، راه به بيراهه مى برند; مانند هنگامه هاى برخورد با مخالفان و بدخواهان، بنگريم و واكنش آن پيشواى بزرگ انسانى را در برابر تندى ها، خشونت ها و درشت گويى هاى دشمنان قسم خورده اش مشاهده كنيم:

    محدّث بزرگوار، قمى رضوان الله تعالى عليه مى گويد:

    در بعضى كتاب ها ديدم كه عصام بن مصطلق مى گويد: داخل مدينه شدم و امام حسين بن على(عليه السلام) را ديدم. وضع آرام و بهجت انگيز او و جلالت قدر وى مرا به شگفتى واداشت و حسد مرا نسبت به او برانگيخت و آن چه از دشمنى و كينه توزى نسبت به پدر او در دل پنهان مى داشتم يك باره ظاهر شد. به او گفتم: تو فرزند ابوترابى؟ فرمود: آرى. در اين هنگام، با شدت، زبان را به ناسزاگويى او و پدرش رها كردم. او نظرى به رأفت و مهربانى به سوى من افكند. سپس فرمود:

    اعوذُ بالله من الشيطان الرجيم خُذِ الْعَفْوَ وَأْمُرْ بِالْعُرْفِ وَأَعْرِضْ عَنِ الْجَـهِلِينَ * وَإِمَّا يَنزَغَنَّكَ مِنَ الشَّيْطَـنِ نَزْغٌ فَاسْتَعِذْ بِاللَّهِ إِنَّهُو سَمِيعٌ عَلِيمٌ * إِنَّ الَّذِينَ اتَّقَوْاْ إِذَا مَسَّهُمْ طَائِفٌ مِّنَ الشَّيْطَـنِ تَذَكَّرُواْ فَإِذَا هُم مُّبْصِرُونَ * وَإِخْوَ نُهُمْ يَمُدُّونَهُمْ فِى الْغَىِّ ثُمَّ لاَ يُقْصِرُون.([2])


    سپس فرمود: «خفّف عليك استغفر الله لى و لك; كار را بر خود سبك و آسان گردان و از خداوند، براى من و خودت طلب آمرزش بنما. اكنون اگر از من يارى بخواهى من تو را يارى مى كنم و اگر در خواست عطا كنى به تو عطا مى كنم و اگر از من ارشاد بخواهى تو را ارشاد مى نمايم. عصام گفت: من از گفته و جسارت خويشتن پشيمان شدم و آن حضرت به فراست، پشيمانى مرا دريافت و فرمود: لاَتَثْرِيبَ عَلَيْكُمُ الْيَوْمَ يَغْفِرُ اللَّهُ لَكُمْ وَ هُوَ أَرْحَمُ الرَّ حِمِينَ.([3])]اين آيه از زبان يوسف پيغمبر است كه به برادران خود در مقام عفو از آن ها فرمود: امروز عتاب و سرزنشى بر شما نيست، خداوند شما را بيامرزد و او ارحم الراحمين است.[

    و فرمود: آيا تو از اهل شامى؟ عرض كردم: آرى فرمود: شنشة اعرفها من اخزم و اين مَثَلى است كه حضرت آن را به مناسبت آوردند و غرض آن است كه دشنام دادن به ما، عادت اهل شام است كه معاويه آن را در ميان آنان رواج داده است.

    بعد فرمود: خداوند ما و تو را به سلامت بدارد. هر حاجتى كه دارى با گشاده رويى از من بخواه كه مرا در نزد بهترين ظن و گمان خود مى يابى انشاء الله تعالى.

    عصام مى گويد: از اين اخلاق شريف آن حضرت در برابر آن جسارت ها و دشنام ها كه از من سرزده بود، چنان شدم كه زمين بر من تنگ گرديد و دوست داشتم كه به زمين فرو روم. به ناچار آهسته از آن حضرت دور شدم در حالى كه به مردم پناه مى بردم; ولى بعد از آن مجلس، كسى در نزد من محبوب تر از آن حضرت و پدرش نبود.»([4])

    در اين جريان، چون آن شخص از جسارت خود شرمنده شد و حضرت اين مطلب را به فراست دريافتند، راضى نشدند كه او براى چند لحظه هم در حالت شرمسارى بماند. از اين رو، بى درنگ آيه كريمه را خواندند; همان آيه اى كه سخن حضرت يوسف صدّيق در مقام عذرخواهى از برادرانش است; به اين معنا كه ملامتى بر شما نيست; خجل نباشيد كه خداوند شما را مى آمرزد و او رحم كننده ترين رحم كنندگان است. و بدين ترتيب، آن شخص را در فضايى از شفقت و مهربانى قرار مى دهند.


    -----------------------------------



    [1]. اعراف/199 ـ 202.

    [2]. اعراف/199ـ202.

    [3]. يوسف/92.

    [4]. سفينة البحار، ج 1، ص 421 / منازل الآخرة، ص 207.





    :. مجموعه مقالات پيرامون امام حسين(عليه السلام) و قرآن .:


  18. تشکر


  19. #10

    تاریخ عضویت
    جنسیت اسفند ۱۳۸۸
    نوشته
    4,648
    مورد تشکر
    0 پست
    حضور
    7 دقیقه
    دریافت
    19
    آپلود
    0
    گالری
    38



    پندى جاودان


    «...وَ إِن جَـهَدَاكَ عَلَى أَن تُشْرِكَ بِى مَا لَيْسَ لَكَ بِهِى عِلْمٌ فَلاَ تُطِعْهُمَا...;([1]).

    ..و اگر آنان با تو دركوشند تا چيزى را كه بدان علم ندارى با من شريك گردانى، از ايشان اطاعت مكن...»

    ابن شهر آشوب نقل مى كند: «حضرت امام حسين(عليه السلام) بر عبدالله، فرزند عمرو عاص عبور كردند. عبدالله گفت: هر كسى كه دوست دارد كسى را كه محبوب ترين اهل زمين در نزد اهل آسمان است بنگرد، به اين عبوركننده، نگاه كند; هر چند من خودم از زمان جنگ صفين تاكنون با او سخن نگفته ام. ابوسعيد خدرى او را به سوى امام حسين(عليه السلام) آورد. امام به او فرمودند: اتعلم انّى احبّ اهل الارض الى اهل السماء و تقاتلنى و ابى يوم صفّين و الله ان ابى لخير منى; آيا تو مى دانى كه من محبوب ترين اهل زمين به سوى اهل آسمانم و در عين حال با من و پدرم در روز صفّين جنگيدى؟ به خدا سوگند! پدرم از من بهتر است ]و تو با او جنگيدى![ عبدالله در مقام عذرخواهى برآمد و گفت: پيامبر(صلى الله عليه وآله وسلم) به من فرمود: پدرت را اطاعت كن. امام حسين(عليه السلام) فرمود: آيا تو گفتار خداوند را نشنيده اى كه مى فرمايد:

    وَ إِن جَـهَدَاكَ لِتُشْرِكَ بِى مَا لَيْسَ لَكَ بِهِى عِلْمٌ فَلاَتُطِعْهُمَآ;([2]) اگر پدر و مادر، تلاش كردند كه براى من همتايى قائل شوى كه به آن علم ندارى از آن ها پيروى مكن؟

    و نشنيده اى كه پيامبر(صلى الله عليه وآله وسلم)مى فرمايد: انّما الطاعة فى المعروف; تنها اطاعت از ديگران در كار نيك است و

    نيز مى فرمايد: لاطاعة لمخلوق فى معصية الخالق. روا نيست كه انسان مخلوق را در چيزى كه عصيان و نافرمانى خالق است، اطاعت كند؟!([3])

    اكنون بنگريم كه حضرت امام حسين(عليه السلام) فرزند عمرو عاص را ـ با اين كه از مقام والاى آن حضرت تجليل مى كند، ولى نسبت به امام اميرالمؤمنين(عليه السلام) بدبين بوده و با وى جنگيده و مخالفت كرده است ـ تخطئه مى كند و اظهار تجليل او را نسبت به خود غير مستقيم رد مى نمايد و چون او در جدايى خودش از اميرالمؤمنين به كلام پيامبر تمسّك مى كند ـ كه بايد از پدر اطاعت كرد ـ امام حسين چنين عذرى را نمى پذيرد و نادرست و غير منطقى قلمداد مى كند و بى درنگ به قرآن كريم استناد كرده، آيه شريفه را قرائت مى نمايند; بنابراين در مورد مخالفت و عصيان گرى با خدا و اولياى الهى بايد جانب خدا و اولياى او را گرفت; چنان كه بعد از استناد به آيه كريمه، دو حديث نيز از رسول اكرم(صلى الله عليه وآله وسلم)به همين مضمون نقل مى فرمايد.


    ------------------------------------

    [1] ـ 2. عنكبوت/8 .


    [3]. مناقب آل ابى طالب، ج 4، ص 73 / كشف الغمّه، ج 2، ص 31.




    :. مجموعه مقالات پيرامون امام حسين(عليه السلام) و قرآن .:


  20. تشکر


صفحه 1 از 16 12311 ... آخرین

اطلاعات موضوع

کاربرانی که در حال مشاهده این موضوع هستند

در حال حاضر 1 کاربر در حال مشاهده این موضوع است. (0 کاربران و 1 مهمان ها)

کلمات کلیدی این موضوع

اشتراک گذاری

اشتراک گذاری

مجوز های ارسال و ویرایش

  • شما نمیتوانید موضوع جدیدی ارسال کنید
  • شما امکان ارسال پاسخ را ندارید
  • شما نمیتوانید فایل پیوست کنید.
  • شما نمیتوانید پست های خود را ویرایش کنید
  •  
^

ورود

ورود