جهت مشاهده مطالب کارشناسان و کاربران در این موضوع کلیک کنید   

موضوع: **سوالاتی درباره نیت اعمال **

  1. #1

    تاریخ عضویت
    جنسیت اسفند ۱۳۸۸
    نوشته
    598
    مورد تشکر
    0 پست
    حضور
    4 ساعت 37 دقیقه
    دریافت
    18
    آپلود
    0
    گالری
    0

    **سوالاتی درباره نیت اعمال **




    سلام
    گاهی قصد انجام کاری رو داریم که در ظاهر عملی صحیح هست مثل خواندن قرآن ،حفظ قرآن ولی نیت عمل ما اصلاً رضایت خداوند نیست ؟(مثلا برای مسابقه)


    آیا نیت های غیر خدایی باعث از بین رفتن عمل میشه؟

    آیا برای این کار که رضایت خداوند، منظور نیست ثوابی در نظر گرفته میشه؟

    آیا عمل ما در هر شرایطی با نیت ما سنجیده میشود؟

    آیا میشه همزمان چند نیت داشت هم خدایی و هم غیر خدایی؟

    چه طور تشخیص بدیم این نیت ما درست هست؟آیا ملاک درست بودن نیت فقط رضای خداوند هست؟




    سید ما مولای ما دعا کن برای ما.....


  2.  

  3. #2

    تاریخ عضویت
    جنسیت اسفند ۱۳۸۸
    نوشته
    598
    مورد تشکر
    0 پست
    حضور
    4 ساعت 37 دقیقه
    دریافت
    18
    آپلود
    0
    گالری
    0




    این بحث نیت فکر منو خیلی مشغول کرده
    طوری که گاهی به قرآن خوندن خودم هم شک میکنم
    همین باعث شده نتونم خوب تشخیص بدم و در انجام کارام تردید داشته باشم

    لطفا راهنمایی کنید

    سید ما مولای ما دعا کن برای ما.....


  4. #3

    تاریخ عضویت
    جنسیت دي ۱۳۸۸
    نوشته
    1,095
    مورد تشکر
    17 پست
    حضور
    3 روز 15 ساعت 11 دقیقه
    دریافت
    33
    آپلود
    3
    گالری
    17



    به نام خدا و سلام بر شما

    نیت اصل و اساس عمل است. مقدس ­ترین کارها به خاطر نیت بد فاسد می شود و ساده­ ترین کارها با نیت خوب ارزشی بسیار پیدا می­ کند. چرا که نیت خدایی، عامل اساسی در جذب الطاف و عنایات الهی است.

    در واقع عنصری که به عمل یک انسان بها و ارزش می دهد، نیت، انگیزه و هدف او هست. لذا در آیات شریفه قرآن کریم، عبارت «فی سبیل الله» فراوان به کار رفته است.

    و این هشداری است برای همه ما که مراقب اعمال و نیّات خود باشیم که در راه خدا باشد نه برای غیر خدا یا انگیزه ­های نفسانی. به خصوص در عبادات که بدون «قصد قربت» و نیت خدایی، ارزشی ندارد و باطل است.


    لذا در فرهنگ اسلامی، نیت نقش تعیین کننده ای در ارزش اعمال انسان ایفا می کند و ارزش کارها به نیت است و هر کس متناسب با نیت خود بهره خواهد برد.

    اگر انسان کاری را بدون معرفت انجام دهد و یا در انجام آن کار، نیت خالصانه و الهی و توحیدی نداشته و آن کار را به قصد رضای خدا انجام ندهد، از این منظر ارزشی نخواهد داشت و اثر مورد نظر (که تقرّب الی الله باشد) بر آن مترتب نخواهد شد.


    از این رو خداوند متعال می فرماید:

    «وَمَا أُمِرُوا إِلَّا لِیعْبُدُوا اللَّهَ مُخْلِصِینَ لَهُ الدِّینَ حُنَفَاءَ وَیقِیمُوا الصَّلَاةَ وَیؤْتُوا الزَّكَاةَ وَذَلِكَ دِینُ الْقَیمَةِ» (1)

    و به آنها دستوری داده نشده بود جز اینکه خدا را بپرستند در حالی که دین خود را برای او خالص کنند و از شرک به توحید بازگردند، نماز را برپا دارند و زکات را بپردازند؛ و این است آیین مستقیم و پایدار!



    همچنین در روایات نیز بر نیت خالصانه تاکید شده و ارزش عمل را در نیت آن می داند.


    چنان که امام سجاد (علیه السلام) می فرمایند:

    «لاعمل الا بالنیة » (2)
    هیچ عملی بدون نیت نیست.


    و وجود نازنین پیامبر اکرم (صلی الله علیه وآله وسلم) می فرمایند:

    «انما الاعمال بالنیات و لکل امری ء ما نوی فمن غزا ابتغاء ما عندالله وقع اجره علی الله عز وجل و من غزا یرید عرض الدنیا او نوی عقالا لم یکن له الا مانوی » (3)

    اعمال انسان به نیات اوست و آن چه برای انسان ارزشمند است، نیت اوست. اگر کسی در میدان پیکار شرکت کند و نیت او طلب چیزی باشد که در نزد خداست، پاداش او بر خداوند خواهد بود و اما اگر هدف و نیت او به دست آوردن متاع دنیا (غنائم جنگی) باشد و یا غرض او دست یافتن به شتر باشد، همانی برای اوست که نیت کرده است.


    البته، منظور از نیت این نیست که انسان انگیزه خود را از انجام اعمال حتما به زبان یا ذهن بیاورد و مثلا بگوید: من این کار را برای خدا انجام می دهم؛ بلکه منظور این است که انگیزه واقعی انسان از انجام عمل، رضای خدا و یا رسیدن به پاداش های اخروی و یا دست کم، نجات از عذاب الهی باشد.


    در واقع بر اساس این فرهنگ اسلامی، زندگی در حقیقت فرصتی است برای خدایی شدن.

    هدف واقعی و نهایی زندگی هم همین خدایی شدن و به رنگ خدا در آمدن و قرب الی الله هست. لذا اگر کسی سعی کند همه امور زندگی اش در راه رضای خدا باشد، به این هدف که قرب الی الله باشد، نزدیک تر شده است.


    ---------

    در مورد مطلبی که شما فرمودید، صرف این گونه تصورات گناه نیست. اگر کسی اصل عمل را برای خدا و رضای خدا در نظر بگیرد، و البته در این میان بداند سودی دنیوی هم قرار هست عائد او شود، ظاهرا منافاتی با اصل نیت پیدا نمی کند.

    حتی گاهی ممکن است شیطان با این وسوسه ها، بخواهد شما را از کار خیر و ثواب، باز دارد.

    مگر اینکه عمل ریایی باشد. یعنی برای جلب توجه دیگران یا خوشایند آنها، عملی صورت گیرد و رضای خدا مد نظر او نباشد. که در این صورت اگر عمل عبادی باشد باطل، و در اعمال غیر عبادی هم آن ثواب و هدف مد نظر که قرب الی الله باشد را قائدتا نخواهد داشت.


    البته بنده خود استدعا دارم که دیگر بزرگواران نیز در مورد سوالاتی که در پست اول مطرح کردید، نظرشان را بفرمایند. چون این سوالات به نوعی مبتلا به همه ماست.

    اللهم وفقنا لما تحب و ترضاه


    ----------------------------------------------------------------


    پی نوشت ها:

    1 . سوره بینه، آیه 5
    2 . وسائل الشیعه، ج 1، طبع آل البیت، حدیث 1، ص 46
    3 . همان، حدیث 10/49


    .



اطلاعات موضوع

کاربرانی که در حال مشاهده این موضوع هستند

در حال حاضر 1 کاربر در حال مشاهده این موضوع است. (0 کاربران و 1 مهمان ها)

کلمات کلیدی این موضوع

اشتراک گذاری

اشتراک گذاری

مجوز های ارسال و ویرایش

  • شما نمیتوانید موضوع جدیدی ارسال کنید
  • شما امکان ارسال پاسخ را ندارید
  • شما نمیتوانید فایل پیوست کنید.
  • شما نمیتوانید پست های خود را ویرایش کنید
  •  
^

ورود

ورود