جهت مشاهده مطالب کارشناسان و کاربران در این موضوع کلیک کنید   

موضوع: زندگی زناشوئی قرانی ( ويژگيهاي خانواده در پرتو قرآن )

  1. #1

    تاریخ عضویت
    جنسیت اسفند ۱۳۸۸
    نوشته
    4,648
    مورد تشکر
    0 پست
    حضور
    7 دقیقه
    دریافت
    19
    آپلود
    0
    گالری
    38

    زندگی زناشوئی قرانی ( ويژگيهاي خانواده در پرتو قرآن )




    اوست باقی

    زندگی زناشوئی قرانی(1)



    امروزه بدترین تهمت ها را به اسلام عزیز میزنندوباساخت انواع واقسام فیلمها مخصوصا ازدولتهای مسیحی سعی دارند چهره اسلام را مخدوش کنند ولی نمیدانند که در مقابل خورشید هر چه بایستند تنهاچهره انها سیاه ترمیشود لذا امیدواریم به حقیقت اسلام برسند وبیشترازاین چهره دین عیسی عزیز راسیاه ترنکنند و همه باید بدانیم بهترین دستورالعمل برای شیرین ترین زندگی فرمانهای قران وروایات اهلبیت است که مسلمانان بارعایت انها هم خیردنیوی می برند وهم خیراخروی که دراین چندجلسه به انها اشاره میکنیم که انشاالله باعمل به انها ازمحبت اسلامی که امرالهی است بهره مند گردیم

    در اين فرصت به برخي از ويژگيهاي خانواده در پرتو قرآن و روايات مي پردازيم:

    رعايت حقوق مشترك

    شيوه همسرداري پيامبر اسلام صلي الله عليه وآله در زندگي مشترك با حضرت خديجه و حضرت علي عليه السلام با حضرت فاطمه عليهما السلام و همچنين زنان و مردان مسلمان در صدر اسلام بهترين نمونه هاي مراعات حقوق متقابل زن و شوهر در آيين متعالي اسلام است.

    پيامبر بزرگوار اسلام صلي الله عليه وآله در مورد همسر با وفايش حضرت خديجه فرمود: "خديجه زني بود كه چون همه از من روي مي گردانيدند، او به من روي مي كردو چون همه از من مي گريختند، به من مهرباني و محبت مي كرد و چون همه دعوت مرا تكذيب مي كردند، به من ايمان مي آورد و مرا تصديق مي كرد. در مشكلات زندگي ياري ام مي داد و با مال خود كمكم مي كرد و غمها را از دلم مي زدود."

    آن حضرت چنان از همسرش راضي بود كه سالها پس از رحلت حضرت خديجه مي فرمود: "من دوستان خديجه را هم دوست مي دارم."[1]

    بسياري از حقوقي كه در اسلام براي زوجين معين شده و با رعايت آن كانون خانواده گرم تر و محكم تر مي شود، مشترك ميان زن و مرد است و آنان وظيفه دارند كه آنها را مراعات كنند.

    معاشرت نيكو

    زن و مرد مسلمان همواره در زندگي مشترك خود مي كوشند تا با معاشرت نيكو و خوشرويي و خوشگويي و مصالحه و مدارا رفتار كرده، ناملايمات و سختيهاي خانواده را تحمل كنند. نوع گفتار و رفتار در روابط زناشويي بايد طوري باشد كه طرف مقابل را جذب و بذر محبت را در دل او شكوفا كند. چهره در هم كشيدن، ترشرويي كردن و پيوسته دم از مشكلات و رنجهاي خانوادگي زدن، شيوه زنان و شوهران مسلمان نيست. آنان در معاشرت خود گشاده رو، متبسم، صبور و مقاوم هستند.

    قرآن در دستورات ويژه اي كه به مردان مسلمان مي دهد، معاشرت نيكو و پرهيز از سخت گيري را در ارتباط با همسرانشان يادآور شده و با عبارات "وَلا تَعْضُلُوهُنَّ... وَعاشِرُوهُنَّ بِالْمَعرُوفِ"[2] بر رعايت حقوق آنان تأكيد كرده است. علي عليه السلام در باره صفات زيباي مؤمن مي فرمايد: "بِشْرُهُ في وَجْهِهِ وَ حُزْنُهُ في قَلْبِهِ[3]؛ [مؤمن ] چهره گشاده و خوشروست و غم و ناراحتيهايش را در دل دارد."

    پيداست كه يكي از مصداقهاي بارز اين ويژگي در نوع برخورد زن و شوهر با يكديگر بروز مي كند.

    پرهيز از خشونت
    فطرت مؤمن سراپا شفقت است
    در جهان دست و زبانش رحمت است

    از وظائف مهمي كه بسياري از مشكلات زندگي را در حوزه خانواده از ميان بر مي دارد و دادگاههاي خانواده و مراجع حل اختلاف را خلوت و تعطيل مي كند، عفو و گذشت و بخشش در موضوعات و وقايع ناراحت كننده در جمع خانواده است. قرآن بندگان ممتاز و شايسته خداوند را مي ستايد و مي فرمايد: "وَ اِذا ماغَضِبُوا هُمْ يَغْفِرُونَ"[4]؛ "هنگامي كه خشمگين شوند عفو مي كنند."

    با اندكي تأمل مي توان بر عصبانيت و ناراحتيهاي رواني كه در اثر خطاها يا سوءظنها و يا اشتباهات ناخواسته در ميان اعضاء خانواده رخ مي نمايد، مسلط شد و آتش غضب و خشم را خاموش كرد.

    خداوند مي فرمايد: "وَ لْيَعْفُوا وَلْيَصْفَحُوا اَلاَ تُحِبِّونَ اَنْ يَغْفِرَ اللَّهُ لَكُمْ وَاللَّهُ غَفُورٌ رَحيمٌ"[5] ؛ "شايسته است عفو كنند و از لغزشهاي ديگران چشم بپوشند. آيا دوست نمي داريد خداوند نيز شما را عفو كند؟ البته كه خداوند آمرزنده و مهربان است."

    امام سجادعليه السلام نيز در مورد حق زن بر عهده شوهر مي فرمايد: "حق همسر تو اين است كه بداني خداوند او را براي آسايش و آرامش، و پرستار تو قرار داده است و بداني كه او نعمت خداست و هر يك از شما به سبب همسرش خداي را شكر و سپاس گويد و با نعمت خدا مهرباني و نيك رفتاري و مدارا كند. و شايسته است او را گرامي بداري و با وي به نرمي رفتار كني و اگر چه حق تو بر او بيشتر و واجب تر است و اطاعت تو بر او لازم است تا جايي كه معصيت خدا محسوب نشود، ولي او هم بر تو حق مهرباني و رحمت دارد."[6]

    رسول گرامي صلي الله عليه وآله به مردي كه از راه دور آمده بود و يك موعظه و راهكار كاربردي درخواست مي كرد، فرمود: "لا تغْضَبْ؛ [در معاشرت با ديگران ] از خشم و غضب دوري كن!"

    و او سخت ترين و بحراني ترين مشكلات زندگي را با عمل به اين عبارت كوتاه نبوي حل كرد.[7]

    رسول گرامي اسلام صلي الله عليه وآله با رهنمودهاي حكيمانه خود بسياري از اختلافات و كشمكشهاي داخلي خانواده ها را حل كرده است. آن حضرت در جمله اي زيبا مي فرمايد: "اَلا اَدُلُّكُمْ عَلي خَيْرِ اَخْلاقِ الْدُّنْيا وَ الْآخِرَةِ تَصِلُ مَنْ قَطَعَكَ وَ تُعْطي مَنْ حَرَمَكَ وَ تَعْفُوا عَمَّنْ ظَلَمَكَ[8]؛

    آيا شما را به بهترين اخلاق دنيا و آخرت راهنمايي نكنم؟ پيوستن با كسي كه از تو بريده و بخشش به كسي كه تو را محروم ساخته و گذشتن از كسي كه به تو ستم كرده است."

    عفو و گذشت از بهترين راهكارهاي تحكيم روابط خانوادگي و يكي از حقوق اخلاقي اجتماعي اعضاء خانواده نسبت به همديگر و كليد حل اختلافات و دعواهاي فضاي داخلي خانواده است. در خاطرات زندگي علامه محمد تقي جعفري رحمه الله آمده است: زماني ميان او و همسرش سوء تفاهمي پيش آمد. اين اولين و آخرين سوءتفاهم در زندگي آن دو بود. قدري با يكديگر صحبت كردند و همديگر را مؤاخذه نمودند. بعد علّامه به مدت ده دقيقه سكوت كرد. سپس قضيه اي روي داد كه فرزندان را به شگفتي آورد. فيلسوف مشرق زمين به سوي همسر رفت، عذر خواهي كرد و خم شد و با كمال احترام دست همسر بي سوادش را بوسيد! و به اين ترتيب، اين اولين سوءتفاهم تبديل به آخرين و تنها سوءتفاهم در زندگي مشترك آن دو بزرگوار گرديد.[9]




    [1] بحارالانوار، ج 43، ص 131.
    [2] نساء/ 19 "[براي تملك مهر آنان ] آنها را تحت فشار قرار ندهيد... و با آنان بطور شايسته رفتار كنيد."

    [3] مستدرك الوسائل، ج 8، ص 452.

    [4] شوري / 37.

    [5] نور/22

    [6] تحف العقول، ص 458.

    [7] بحارالانوار، ج 22، ص 84

    [8] الكافي، ج 2، ص 107، ح 2.

    [9] گلشن ابرار، ج 3، ص 522.

    ادامه دارد ...


    http://harimeandisheh.blogfa.com/post-100.aspx
    ویرایش توسط حکمتی فرد : ۱۳۸۹/۰۳/۱۷ در ساعت ۲۱:۱۷

  2. تشکر


  3.  

  4. #2

    تاریخ عضویت
    جنسیت اسفند ۱۳۸۸
    نوشته
    4,648
    مورد تشکر
    0 پست
    حضور
    7 دقیقه
    دریافت
    19
    آپلود
    0
    گالری
    38




    ایکاش می شدبارعایت همین چندنکته ظریف هم ازشرمندگی امامان در می امدیم وهم زندگی ما مانندزندگی علی(ع)وفاطمه(س)شیرین می شد
    مشورت و همفكري

    از حقوق متقابل زن و شوهر، گفتگو در موضوعات و مسائل مهم خانواده و وقايعي است كه در حوزه داخلي زندگي آنان اتفاق مي افتد. مردي كه بدون در نظر گرفتن رأي و نظر خانواده اش تصميم بگيرد و مصالح و برنامه هاي خانه را با افكار و انديشه هاي خود اداره كند، بدون ترديد تصميم كاملاً صحيح و منطقي نخواهد گرفت و تمام جوانب را نمي تواند لحاظ كند. خداوند متعال به پيشنهاد همسري به شوهرش در يك جلسه مشورتي خانوادگي اشاره كرده و نظر شايسته او را مورد ستايش قرار داده، مي فرمايد:

    "وَ قالَتِ امْرأةُ فِرْعَوْنَ قُرَّتُ عَيْنٍ لي وَلَكَ لا تَقْتُلُوهُ عَسي اَنْ يَنْفَعَنا اَوْ نَتَّخِذَهُ وَلَداً"[1]؛

    "همسر فرعون [به شوهرش ] گفت: [اين كودك ] روشنايي چشم من و توست. او را نكشيد، شايد براي ما مفيد باشد و يا او را به عنوان پسر خود برگزينيم." فرعون نيز پيشنهاد همسرش را پذيرفت.

    هم انديشي در مسائل خانوادگي علاوه بر اينكه تصميمات را پخته تر مي سازد، نوعي احترام و توجه به شخصيت همسر و فرزندان نيز به حساب مي آيد.
    قرآن كريم در سوره شوري در مورد ويژگيهاي اهل ايمان مي فرمايد:

    "وَ اَمْرُهُمْ شُوري بَيْنَهُمْ"[2]؛ "و كارهايشان به صورت مشورتي در ميانشان انجام مي پذيرد."

    مديريت مرد

    نظام خانواده از دو ركن اساسي، مرد و زن تشكيل يافته است و اين دو با تشريك مساعي، همدلي، همفكري و همكاري مي توانند كشتي خانواده را به ساحل خوشبختي برسانند، امّا هيچ تشكيلاتي بدون مدير و گرداننده اصلي نمي تواند به سر منزل مقصود برسد. خداوند متعال بر اساس استعداد خاصي كه در وجود مردان به وديعت نهاده، آنان را مسئول و مدير خانواده معرفي مي كند و مي فرمايد:

    "اَلرِجَّالُ قَوَّامُونَ عَلَي النّساءِ بِما فَضَّلَ اللَّهُ بَعْضَهُمْ عَلي بَعْضٍ وَ بِما اَنْفَقُوا مِنْ اَمْوالِهِمْ فَالصَّالِحاتُ قانِتاتٌ حافِظاتٌ لِلْغَيْبِ بِما حَفِظَ اللَّهُ"


    [3]؛ "مردان سرپرست ونگهبان زنان هستند، به خاطر برتريهايي كه خداوند براي بعضي نسبت به بعضي ديگر قرار داده است و نيز به خاطر انفاقهايي كه از مال خود مي پردازند. پس زنان شايسته، بانواني متواضع اند و در غياب [همسرانشان ]اسرار و حقوق آنان را در مقابل حقوقي كه خدا براي آنان قرار داده حفظ مي كنند."


    البته با همه اين اختيار و حق تقدمي كه خداوند متعال در اداره امور منزل به مرد داده، توصيه كرده كه مرد مسلمان تا آنجايي كه مي تواند در جلب رضايت همسرش بكوشد و در معاشرت با او خدا را در نظر بگيرد، نه اينكه به بهانه مديريت خانه زورگويي، تكبر، غرور و خود خواهي را جايگزين محبت و عاطفه كند. رسول خداصلي الله عليه وآله در اين باره فرمود:

    "اَخْبَرَني اَخي جَبْرئيلُ وَ لَمْ يَزَلْ يُوصيني بِالنّساءِ حَتَّي ظَنَنْتُ اَنْ لايَحِلَّ لِزَوْجِها اَنْ يَقُولَ لَها اُفٍّ[4]

    ؛ برادرم جبرئيل همواره برايم خبر مي آورد و در مورد زنان سفارش مي كرد تا حدّي كه من گمان كردم براي شوهر جايز نيست كه به زنش كلمه افّ بگويد" يعني جايز نيست حتي كوچك ترين بي احترامي به او كند.


    اهانت و تمسخر ممنوع!

    در فرهنگ اسلام اهانت و تمسخر به ديگران به شدت مورد نهي قرارگرفته و خداوند متعال براي توهين كنندگان به اهل ايمان مجازات سخت اخروي منظور كرده است. اذيت جسمي به افراد اگر چه ناراحت كننده و رنج آور مي باشد، امّا سطحي و موقتي است؛ ولي آزار روحي و زباني از آن عميق تر، طولاني تر و شكننده تر است و انسان را تا آخر عمر مي آزارد؛ زيرا آثار ضربات و زخمهاي جسمي بعد از مدتي از ميان مي رود، امّا رنجهاي اهانت و تمسخر كه با زخم زبان وشكستن دل همراه است، ممكن است تا آخر عمر از دل يك زن يا مرد خارج نشود و هر لحظه كه به خاطر آيد، همچنان او را عذاب دهد. شاعر مي گويد:

    مرنجان دلم را كه اين مرغ وحشي
    زبامي كه برخاست مشكل نشيند


    به اين جهت، امام صادق عليه السلام فرمود: "قالَ اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ لِيَأْذَنْ بِحَرْبٍ مِنّي مَنْ آذي عَبْدِيَ الْمُؤْمِنَ وَلَْيأْمَنْ غَضَبي مَنْ اَكْرَمَ عَبْدِيَ الْمُؤْمِنَ؛[5]

    خداوند عزيز و جليل مي فرمايد: كسي كه بنده مؤمن مرا اذيت كند، با من اعلان جنگ كرده و كسي كه بنده مؤمن مرا تكريم كند، از خشم و غضب من خود را در امان بداند."


    در اين زمينه، قرآن كريم رهنمود بسيار حكيمانه اي براي خانواده هاي مسلمان ارائه مي كند و مي فرمايد:


    "يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لا يَسْخَرْ قَوْمٌ مِنْ قَوْمٍ عَسي أَنْ يَكُونُوا خَيْراً مِنْهُمْ وَلا نِساءٌ مِنْ نِساءٍ عَسي أَنْ يَكُنَّ خَيْراً مِنْهُنَّ وَلا تَلْمِزُوا أَنْفُسَكُمْ وَلا تَنابَزُوا بِالْأَلْقابِ بِئْسَ الاِسْمُ الْفُسُوقُ بَعْدَ الإِْيمانِ وَمَنْ لَمْ يَتُبْ فَأُولئِكَ هُمُ الظَّالِمُونَ[6]


    "اي اهل ايمان! گروهي از شما گروه ديگر را مسخره نكند! شايد كه مسخره شدگان از آنها بهتر باشند. زنان نيز زنان ديگر را به سخره نگيرند كه شايد آنها بهتر از اينها باشند. و خود را مورد طعن و عيبجويي قرار ندهيد و با القاب [زشت و ناپسند] يكديگر را ياد نكنيد! بسيار بد است كه بر كسي بعد از ايمان نام زشتي به كاربريد و هركسي توبه نكند، در رديف ستمگران خواهد بود."

    [1] قصص/ 9.
    [2] شوري/ 38.
    [3] نساء/34.
    [4] مستدرك الوسائل، ج 14، ص 252
    [5] الكافي، ج 2، ص 350، ح 1.
    [6] حجرات / 11.
    [7] احزاب / 32.
    [8] نور / 31.
    [9] الكافي، ج 5، ص 507، ح 2.
    [10] وسائل الشيعة، ج 17، ص 132.
    [11] من لايحضره الفقية، ج 1، ص 123.


    منبع: http://harimeandisheh.blogfa.com/post-102.aspx

  5. تشکر


اطلاعات موضوع

کاربرانی که در حال مشاهده این موضوع هستند

در حال حاضر 1 کاربر در حال مشاهده این موضوع است. (0 کاربران و 1 مهمان ها)

کلمات کلیدی این موضوع

اشتراک گذاری

اشتراک گذاری

مجوز های ارسال و ویرایش

  • شما نمیتوانید موضوع جدیدی ارسال کنید
  • شما امکان ارسال پاسخ را ندارید
  • شما نمیتوانید فایل پیوست کنید.
  • شما نمیتوانید پست های خود را ویرایش کنید
  •  
^

ورود

ورود