جهت مشاهده مطالب کارشناسان و کاربران در این موضوع کلیک کنید   

موضوع: رافضی به چه معناست؟

  1. #1

    تاریخ عضویت
    جنسیت آبان ۱۳۸۸
    نوشته
    8
    مورد تشکر
    0 پست
    حضور
    نامشخص
    دریافت
    0
    آپلود
    0
    گالری
    0

    رافضی به چه معناست؟




    سلام
    رافضی یعنی چی؟

  2.  

  3. #2

    تاریخ عضویت
    جنسیت ارديبهشت ۱۳۸۹
    نوشته
    2,578
    مورد تشکر
    3 پست
    حضور
    5 روز 11 ساعت 28 دقیقه
    دریافت
    140
    آپلود
    0
    گالری
    99



    نقل قول نوشته اصلی توسط jalil82191 نمایش پست
    سلام
    رافضی یعنی چی؟
    سلام


    یکی از واژه‏هایی که نیاز به ریشه‏یابی و تحقیق دارد، رفض و رافضی است. در طول تاریخ، گروه‏ها و فرقه‏های اسلامی برای کوبیدن و از صحنه بیرون کردن گروه مخالف خود، همواره از القاب ناپسند و ناشایست استفاده می کرده‏اند و متأسفانه عدم آگاهی توده‏های مردم در عصر اموی و وجود سیاست‏های خاص حاکمان آن دوره بر این مسأله دامن زده است. رفض و رافضی از جمله چنین القابی است که برخی از نویسندگان آن را به شیعه امامیّه نسبت داده‏اند.

    رفض در لغت

    رفض در لغت رفض به معنای ترک و رها کردن چیزی است.رها کننده چیزی را رافضی گویند.

    رفض و رافضی در اصطلاح

    در اصطلاح نویسندگان تاریخ و عقاید در مورد وجوه استعمال این واژه اختلاف است.

    برخی میگویند: رفض یعنی رها کردن وحی و برگشت به افسانه‏ها و خرافات بت‏پرستی و طاغوت پرستی. به عبارت دیگر بازگشت به آثار و ارزش‏های جاهلیت و این حقیقت را به شخصی به نام عبداله بن سبا و پیروان او نسبت داده‏اند زیرا وی، امام علی بن ابیطالب(علیه السلام) را پیغمبر می پنداشت و با این پندار دین اسلام را رفض نمود.
    «اِنّما سَمُّوا الروافضَ لِکونهم رفضُوا الدینَ»(1)
    بدین جهت رافضی گفته‏اند که دین را رها کردند.

    بعضی معتقد هستند که واژه رفض و رافضی از سال 122 ه. ق، در زمان زید بن علی به کار برده شد. بغدادی مینویسد: «فرقه زیدیّه را رافضی میگویند».(2)

    در مفاتیح العلوم، خوارزمی آمده است: «به جماعتی که با زید بن علی بیعت کردند و سپس او را رها کردند رافضی گفته شده است».

    مصباح المنیر نیز چنین مینویسد: «و الرّافضُْ فِرقٌْ من شیعِْ الکوفْ سَمُّوا بذلک لأَنّهم ترکوا زید بنُ علیٍ(علیه السلام) حین هُمْ عن الطعن فی الصحابِْ فلمَّا عرَفوا مقالَته و انّه لا یَبرأ من الشیخینِ رفضَوه ثمَ استعمَل هذا اللّقبَ فی کلِّ من غلافی هذا المذهب و أجاز الطعنُ فی الصحابْ»(3)
    رافضی به گروهی از شیعیان کوفه گفته شده است که زید بن علی را رها کردند و از شیخین - ابوبکر و عمر - برائت جستند، سپس این لقب به کسانی که در برائت آن دو غلو و زیاده‏روی کردند و اجازه طعن در مورد صحابه دادند اطلاق شد.

    به مرور زمان این لقب درباره شیعه امامیه نیز به کار برده شد و در کتاب‏های فِرَق و مذاهب یادداشت گردید، چنانکه ابوالحسن اشعری مینویسد: «و اَنّما سمَّوا الامامیَْ رافضَْ لَرِفَضهم امامَْ ابیبکر و عُمر».(4)

    ذهبی نیز در المیزان و حافظ در تهذیب رافضی را به کسانی اطلاق کرده‏اند که شیخین را مورد طعن قرار داده‏اند.

    عسقلانی مینویسد: «التشیعُ هو محبُْ علیِِ و تفضیلُه علَی الصحابِْ فمَن قدّمَه علی أبیبکر و عُمر فهو رافضیغالٍ فیالتشیع و من لم یُقدمه علیهما فَهُو شیعیُُ»(5)
    کسی که علی را بر ابوبکر و عمر مقدم بدارد رافضی است و کسی که علاقمند به علی باشد و او را از صحابه افضل و برتر بداند شیعه میباشد.

    واژه رافضی به کسانی که به اهل‏بیت محبت و عشق می ورزیده‏اند نیز اطلاق میشده است چنان که امام شافعی گفته است: «اِن کان رفَضاً حبُّ آلِ محمدفلیشهَد الثقلانَ اِنّی رافضی»(6)
    اگر علاقه و محبت آل بیت محمد رفض است پس آدمیان و پریان گواه باشند که من رافضی هستم.

    این مطلب حاکی از آن است که هر کس نسبت به اهل‏بیت پیامبر محبّت و عشق میورزیده - هر چند سنّی باشد - لقب رافضی به او داده میشده است.

    به نقل از بیهقی وقتی که به امام شافعی گفته شد که گروهی اهل‏بیت را دوست ندارند و هر کس چیزی در این خصوص نقل میکند او را رافضی میخوانند وی این شعر را سرود: «اذ نحن فضّلنا علیّاً فانّنا روافض بالتفصیل عند ذوی الجهل»(7) هنگامی که ما علی را برتر بدانیم در نزد آنان که از حقیقت نادان هستند به رافضی بودن متهم میشویم.

    رازی از قول بدیع همدانی نقل کرده که وی بر سر مزار علی بن موسی الرضا(علیه السلام) گفت: «أنا مع اعتقادی فی التسنّن رافضی فی ولائک و الا اشتغلت بهؤلأ فلست اغفل اولئک».(8)

    بنابراین اگر مقصود این است که به خاطر تفضیل و برتر دانستن علی بر ابوبکر و عمر واژه رافضی بر تشیع اطلاق میشود، روشن است که تفضیل باعث ترک دین نمیشود زیرا برتر داشتن علی بر ابوبکر و عمر، در نزد شیعه به خاطر دلایلی است که علی را برتر و خلیفه بلافصل معرفی مینماید، چنان که در نزد جمعی از علمای اهل‏سنت نیز تفضیل علی بر ابوبکر مسلّم شده است؛ مانند بغدادیون - بشر بن معمر، ابوجعفر اسکافی، ابوالحسن خیاط، محمود بلخی و شاگردانش - . همچنین جُبّایی از علمای بزرگ اهل‏سنت گفته است: اگر روایت نقل شده توسط طائر صحیح باشد، علی افضل است.(9) وی روایت میکند که پیامبر از خدا خواست بهترین فرد را بر سفره غذایش حاضر نماید، آن وقت علی وارد شد و هر دو با هم غذایی بهشتی میل فرمودند.

    ابن عبدالبر نیز گفته است، پیشینیان در تفضیل ابوبکر و علی اختلاف داشته‏اند، افرادی مانند سلمان، ابوذر، مقداد، جابر، ابوسعید خُدری و زید بن ارقم، علی را بر غیرش تفضیل داده‏اند.

    بنابراین اگر تفضیل را ملاک رفض بدانیم باید بیشتر پیشینیان و راویان حدیث را رافضی بدانیم و این نوع برخورد تنها ناشی از تعصب است، چنان که در این رابطه یکی از نویسندگان اهل‏سنت پس از نقل فضایل و کمالات علی(علیه السلام) چنین گفته است: «فضایل علی قابل انکار نیست و انکار فضایل و نسبت رفض به معتقدان آن جز از ناحیه متعصبان صورت نمیگیرد».
    و نیز میگوید: «لو کان هذا رفضاً و ترکاً للسنِْ لم یُوجَد مِن اهل الروایِْ و الدرایِْ شئ اصلاً فایّاک و التعصبُ فی الدین و التجنبُ عنِ الحق و الیقین»(10)

    اگر نقل فضایل علی(علیه السلام) رفض و ترک سنت باشد چیزی از اهل روایت و درایت حدیث یافت نمیشود پس بپرهیزید از تعصب در دین و اجتناب از حق و یقین.

    برخی از نویسندگان اهل‏سنت در توجیه این لقب به روایتی تمسک کرده‏اند که از نظر متخصصان علم حدیث، مجعول است. مضمون این روایت چنین است که پیامبر فرمود: «یَظهرُ فی آخِر الزمان قومٌ یُسمَّون الرافضَْ یرفَضَون الاسلامَ»؛ در آخر زمان قومی آشکار میشوند که نام آنان رافضی است و اسلام را رفض میکنند.

    در پاسخ این گروه باید گفت این روایت به دو دلیل قابل اعتماد نمی باشد؛

    نخست آن که این روایت از نظر سند صحیح نیست چنان که ذهبی از رجال شناسان اهل‏سنت میگوید: «این روایت از مجعولات است» و همچنین ابو عقیل یحیی بن متوکل آن را ضعیف و واهی دانسته است و ابن عبد البر نیز گفته این حدیث در نزد جمیع رجالیّون ضعیف است.(11)

    دوم بر فرض صحت و سلامت حدیث، حضرت گروه خاصی را مشخص نفرموده‏اند تا آن گروه رافضی دانسته شوند و شاید مقصود حضرت همان مطلبی باشد که در روایت دیگر آمده است که از سرزمین حجاز «قرن شیطان»(12) ظهور میکند و آنها هستند که فتنه و فساد ایجاد میکنند و یهود و کفر را به سرزمین مقدس اسلامی دعوت کرده و اسلام واقعی را رفض و رها میکنند.

    با توجه به مطالبی که یادآوری شد روشن میشود که نسبت رفض و رافضی به شیعه امامیه، به هیچ وجه صحیح نیست زیرا شیعه راهی جز راه قرآن، سنت و عترت برنگزیده است؛ چنان که امام صادق(علیه السلام) در این باره فرمود: «مالَهُم و لَکُم ما یُریدونَ منکُم و ما یُعیبوُنکم یقولَون الرّافضَْ، نَعم و الله رفضَتُم الکِذبَ و أتَّبعتُم الحقَ...»(13) چه شده آنان را با شما، از شما چه میخواهند و چرا عیب میگیرند و به شما لقب رافضی میدهند! آری سوگند به خدا شما دروغ را رفض کردید و حق را پیروی نمودید.

    از اینجا به خوبی روشن میشود که دست‏های تفرقه افکن در میان امت اسلامی، این گونه القاب را ترویج کرده تا چهره مکتب اهل‏بیت را دگرگون و خدشه‏دار نماید.

    در کتب فِرَق و مذاهب، رفض و رافضی بودن را به گروهی به نام سبائیه نسبت داده‏اند(14) سپس این لقب به گروه‏هایی مانند زیدیه، امامیه، کیسانیه و غلات نیز اطلاق گردیده است.

    بغدادی پس از اینکه سبئیّه را به عنوان رافضی معرفی کرده است چند گروه دیگر مانند امامیه و زیدیه را به این نام میخواند سپس مینویسد: «امّا فرق الزیدیه و فرق الامامیه فمعدودون فی فرق الأمْ و الفرقْ السبئیه لیست من فرق امْ الاسلام لتسمتیهم علیّاً الهاً»(15)

    فرقه زیدیه و امامیه از گروه‏ها و فرقه‏هایی هستند که داخل امت اسلامی میباشند و امّا فرقه سبئیّه از فرقه‏های امت اسلامی نیستند زیرا آنان علی را خدا نامیده‏اند. از این بیان استفاده میشود که نسبت رفض به امامیه و زیدیه درست نیست زیرا آنان جزو مسلمانان‏اند و رافضی کسی است که از اسلام و امت اسلامی خارج باشد.

    باید دانست که این اصطلاح در احادیث نبوی نیامده، لقبی است که گروهی به گروه دیگر نسبت داده‏اند.

    عقاید رافضیها نکته‏ای که به خوبی ناروایی نسبت رفض به شیعه را روشن میکند، عقایدی است که در کتب فِرَق و مذاهب به عنوان عقاید رافضیها بیان شده است زیرا شیعه امامیه به هیچ یک از این عقاید باور ندارد و بلکه آنها را از عقاید باطل به شمار میآورد. بغدادی در بیان عقاید رافضیها مینویسد عقاید رافضیان چنین است.

    1- نسبت پیغمبری به علی و نسبت خطا در رساندن وحی توسط جبرییل؛ این نسبت را برخی از نویسندگان ناآگاه به شیعه نسبت داده‏اند و گفته‏اند که قرآن برای علی نازل شد و جبرییل - نعوذ بالله - به اشتباه آن را بر پیغمبر خوانده است.

    2- غلو درباره علی بن ابیطالب؛ تا جایی که در مرگ ایشان شبهه کردند و گفتند علی مخفی شده و مانند عیسی بن مریم(علیهما السلام) به آسمان عروج نموده و گمان برده‏اند که او خداست و این عقیده به برخی دیگر مانند کیسانیه و خطابیه سرایت نمود و محمد بن حنفیه و امام صادق را خدا دانستند.

    3- تحریم گوشت شتر.(16)

    این توصیف‏ها روشن میکند که شیعه امامیه از تمامی عقاید یاد شده پاک است و در این‏باره به مکتب اهل‏بیت ظلم شده و تاریخ نگاران و نویسندگان ملل و نحل انصاف را رعایت نکرده‏اند.

    [1].مقالات الاسلامیین، ابوالحسن اشعری، ص 89، پاورقی.
    [2].الفرق بین الفرق، بغدادی، ص 21.
    [3].مصباح المنیر، فیومی.
    [4].مقالات الاسلامیین، اشعری ابوالحسن، ص 89.
    [5].هدی الساری، ابن حجر عسقلانی، ص 333.
    [6].تفسیر فخر رازی، ذیل آیه قربی و صواعق المحرقه، ابن حجر، بحث محبت اهل‏بیت.
    [7].اتحاف بحبّ الاشراف، شیرانی شافعی، ص 27 و نور الابصار، شبلنجی، ص 115.
    [8].نقض، عبدالجلیل بن ابی الحسین، ص 218.
    [9].ر.ک: شرح نهج‏البلاغه، ابن ابیالحدید، ج اول، مبحث تفصیل.
    [10].حاشیه شرح عقائد، نسفی، ص 230، ابوالفضل عبیدالله الحنفیالقندهاری.
    [11].اسنی المطالب، ص 115.
    [12].شرح عقاید نسفی، تفتازانی.
    [13].جامع احادیث الشیعه، ج 1، ص 10، اسماعیل المعزی الملایری.
    [14].علامه بغدادی در فرق بین الفرق در مورد سبائیه میگوید: «سبائیه گروهی پیرو عبداله بن سبا بوده‏اند که در تاریخ پیدایش شیعه و سنی بحث آن گذشت و روشن شد که آنها واقعیت خارجی نداشته‏اند».
    [15].الفرق بین الفرق، بغدادی، با حواشی محمد محیی الدین عبدالحمید
    [16].همان، ص 223.
    به نقل از سایت پرس و جو

  4. تشکرها 2


اطلاعات موضوع

کاربرانی که در حال مشاهده این موضوع هستند

در حال حاضر 1 کاربر در حال مشاهده این موضوع است. (0 کاربران و 1 مهمان ها)

کلمات کلیدی این موضوع

اشتراک گذاری

اشتراک گذاری

مجوز های ارسال و ویرایش

  • شما نمیتوانید موضوع جدیدی ارسال کنید
  • شما امکان ارسال پاسخ را ندارید
  • شما نمیتوانید فایل پیوست کنید.
  • شما نمیتوانید پست های خود را ویرایش کنید
  •  
^

ورود

ورود