جهت مشاهده مطالب کارشناسان و کاربران در این موضوع کلیک کنید   

موضوع: اتحاد شیعه و سنی,سیاست یا لزوم

  1. #1

    تاریخ عضویت
    جنسیت بهمن ۱۳۸۹
    نوشته
    1,826
    مورد تشکر
    7 پست
    حضور
    15 روز 14 ساعت 56 دقیقه
    دریافت
    22
    آپلود
    15
    گالری
    0

    اتحاد شیعه و سنی,سیاست یا لزوم




    با عرض سلام و احترام
    به نظر شما ایا اتحاد شیعه و سنی لزوم جامعه ی امروز و باید انجام بشه یا این سیاست فقط برای جلوگیری از نفاق و تفرقه بین مسلمانان است.
    البته باید دشمنی اهل سنت با شیعیان و علویان رو در نظر داشته باشیم و اقدامات اونها رو در تاریخ.


    کارشناس بحث : پاسخگوي اعتقادي
    ویرایش توسط همکار مدیر سایت : ۱۳۸۹/۰۹/۲۶ در ساعت ۱۲:۴۸
    Bu dünyanın gidişine
    Bir çare bulsam ...
    Güneş olsam her karanlık
    Yüreğe doğsam


  2. تشکر


  3.  

  4. #2

    تاریخ عضویت
    جنسیت دي ۱۳۸۸
    نوشته
    1,775
    مورد تشکر
    3 پست
    حضور
    6 روز 6 ساعت 7 دقیقه
    دریافت
    8
    آپلود
    0
    گالری
    7



    با سلام خدمت همه دوستان

    به نظر مي رسد مرز بين مسائل اعتقادي و اخلاقي روشن نشده است.

    مسائل اعتقادي همگام با رعايت اصول عقلاني بايد مبتني بر قرآن و عترت باشد لاغير ، يعني هيچ فاکتور ديگري قابل قبول نيست، و ذره اي نبايد از آن عدول وعقب نشيني کرد.
    يعني يک مرز بندي مستدل و مشروع.

    طبيعي است مباحث اعتقادي شامل مسائل تاريخي نيز هست، بيان تاريخ به همراه رعايت مسائل اخلاقي بسيار ممدوح است.
    خودم تجربياتي در اين زمينه دارم.
    در مناطق سني نشين و در مساجدشان سخنراني کردم، از فضائل اهل بيت گفتم، از خيانت برخي اصحاب گفتم، اما توهين نکردم، مشکلي هم پيش نيامد.

    اما در مسائل اخلاقي و مهرباني کردن با مردم هيچ حد و مرزي (به جز موارد بسيار نادر) وجود ندارد.
    اسلامي که ما را براي رعايت حال حيوانات و گياهان مکلف ساخته است چطور براي برخورد کردن با انسانهائي که در بسياري از مسائل اعتقادي و فقهي با ما مشترکند دستور و برنامه نداشته باشد.

    حتي غير مسلمانان نيز بايد از محبت ما بهره مند شوند.
    حضرت علي عليه السلام به مالک اشتر در مورد برخورد با مردم ميفرمايند: با مردم با مهرباني و محبت و شفقت برخورد کن چون اما اخ لک في الدين و اما نظير لک في الخلق، يا برادر ديني تو هستند يا همنوع تو ميباشند، نهج البلاغه نامه 53.

    بنابراين به نظر مي رسد اگر شيعه انشاء الله با آمدن امام زمان عليه السلام به حکومت جهاني نيز برسد راهي جز زميه‌سازي فرهگني و مبارزه منطقي نخواهد داشت.
    ویرایش توسط صالح : ۱۳۸۹/۰۹/۲۶ در ساعت ۲۳:۲۷
    اللهم صل علی محمد و آل محمد و عجل فرجهم و العن أعدائهم اجمعین
    از دست ندهید
    آیدی قبلی بنده : پاسخگوی اعتقادی


  5. #3

    تاریخ عضویت
    جنسیت بهمن ۱۳۸۹
    نوشته
    1,826
    مورد تشکر
    7 پست
    حضور
    15 روز 14 ساعت 56 دقیقه
    دریافت
    22
    آپلود
    15
    گالری
    0



    نقل قول نوشته اصلی توسط پاسخگوی اعتقادی نمایش پست
    با سلام خدمت همه دوستان

    به نظر مي رسد مرز بين مسائل اعتقادي و اخلاقي روشن نشده است.

    مسائل اعتقادي همگام با رعايت اصول عقلاني بايد مبتني بر قرآن و عترت باشد لاغير ، يعني هيچ فاکتور ديگري قابل قبول نيست، و ذره اي نبايد از آن عدول وعقب نشيني کرد.
    يعني يک مرز بندي مستدل و مشروع.

    طبيعي است مباحث اعتقادي شامل مسائل تاريخي نيز هست، بيان تاريخ به همراه رعايت مسائل اخلاقي بسيار ممدوح است.
    خودم تجربياتي در اين زمينه دارم.
    در مناطق سني نشين و در مساجدشان سخنراني کردم، از فضائل اهل بيت گفتم، از خيانت برخي اصحاب گفتم، اما توهين نکردم، مشکلي هم پيش نيامد.

    اما در مسائل اخلاقي و مهرباني کردن با مردم هيچ حد و مرزي (به جز موارد بسيار نادر) وجود ندارد.
    اسلامي که ما را براي رعايت حال حيوانات و گياهان مکلف ساخته است چطور براي برخورد کردن با انسانهائي که در بسياري از مسائل اعتقادي و فقهي با ما مشترکند دستور و برنامه نداشته باشد.

    حتي غير مسلمانان نيز بايد از محبت ما بهره مند شوند.
    حضرت علي عليه السلام به مالک اشتر در مورد برخورد با مردم ميفرمايند: با مردم با مهرباني و محبت و شفقت برخورد کن چون اما اخ لک في الدين و اما نظير لک في الخلق، يا برادر ديني تو هستند يا همنوع تو ميباشند، نهج البلاغه نامه 53.

    بنابراين به نظر مي رسد اگر شيعه انشاء الله با آمدن امام زمان عليه السلام به حکومت جهاني نيز برسد راهي جز زميه‌سازي فرهگني و مبارزه منطقي نخواهد داشت.
    با عرض سلام و احترام خدمت دوستان و پاسخگوی گرامی.
    البته حقیر هم با سنیان به بحث پیرامون این موضوع پرداختم و لی از روی عمد بحث منطقی را با میدان جنگ و جهاد اشتباه گرفته و به فحاشی و بدگویی نسبت به علویان و شیعیان پرداختند.حتی در یکی , دو مورد این برخورد را از علمای سنی تجربه کرده ام.البته ناگفته نماند که بعضی هم با عقل پیش رفته و منطق را پذیرفتند.
    Bu dünyanın gidişine
    Bir çare bulsam ...
    Güneş olsam her karanlık
    Yüreğe doğsam


  6. تشکرها 2


  7. #4

    تاریخ عضویت
    جنسیت آذر ۱۳۹۰
    نوشته
    85
    مورد تشکر
    0 پست
    حضور
    1 روز 9 ساعت 24 دقیقه
    دریافت
    1
    آپلود
    0
    گالری
    0



    نقل قول نوشته اصلی توسط محمد نمایش پست
    با عرض سلام و احترام
    به نظر شما ایا اتحاد شیعه و سنی لزوم جامعه ی امروز و باید انجام بشه یا این سیاست فقط برای جلوگیری از نفاق و تفرقه بین مسلمانان است.
    البته باید دشمنی اهل سنت با شیعیان و علویان رو در نظر داشته باشیم و اقدامات اونها رو در تاریخ.


    کارشناس بحث : پاسخگوي اعتقادي
    با عرض سلام به دوست عزیزم ؛محمد
    در مورد این سؤال شما در تکمیل و ادامه مباحث دوست عزیزم کارشناس اعتقادی باید عرض کنم که میتوان راهکار درست را در را روش و سیره اهل بیت( علیهم السلام) و دستورات ایشان ببینیم.
    از مهمترین دورانی که مباحث متنوع کلامی و فقهی فراوانی در میان علماء جهان اسلام رخ داد که منجر به پدید آمدن قرآئات و اجتهادات متعددی در آموزه های دینی شد، دوران امام صادق( علیه السلام) می باشد ، به طوریکه ریشه تمامی مذاهب فقهی و حتی مطرح شدن جدّی مباحث کلامی در این دوران می باشد.
    میتوان از این دوران به عنوان یک الگو و متدی برای امروز ما به آن تمسک کرد.
    حال باید دید که سیره و روش این امام بزرگوار در این دوران چه بوده و چه دستوراتی را به اصحاب و شیعیان داده است.
    با مطالعه تاریخ این عصر ؛ می توان به طور خلاصه روش امام صادق (علیه سلام) را به این صورت بیان کرد که وظایف شیعیان را در دو بعد و دو ساحت قرار داده است:
    ساحت اجتماعی و عمومی :ایشان در این بعد از زندگی شیعیان و اصحاب خود سفارش و تأکید فراوانی بر همزیستی و تفاهم و همدلی میان تمامی مسلمانان خصوصاً میان زندگی شیعیان با پیروان دیگر فرق و مذاهب اسلامی دارد . برای نمونه به سؤال یکی از یاران اما در مورد اینکه اکراه دارم که در مساجد اهل سنت نماز بخوانم ؟!! جوابی میدهند که به عنوان قانون و دستور العمل شیعیان در تمامی دوران باید به آن توجه کرد
    «اياكم ان تعملوا عملا يعيرونا به، فان ولد السوء يعير والده بعمله ، كونوا لمن انقطعتم اليه زينا و لاتكونا عليه شينا صلوا في عشائرهم وعودوا مرضاهم واشهدوا جنائزهم و لايسبقونكم الي شيء من الخير فانتم اولي به منهم
    مبادا كاري كنيد كه ما را بدان سرزنش كنند، همانا به خاطر كردار فرزند بد، پدرش سرزنش مي گردد، براي كسي كه به او دل سپرده ايد ( امام بر حق) زينت باشيد و بر او مايه ي ننگ و عار نباشيد. در جماعت هاي آنان ( عامه ي مسلمانان با مذهب هاي ديگر) نماز بخوانيد و بيمارانشان را عيادت كنيد و در مراسم امواتشان حضور يابيد و در هيچ كار خيري بر شما سبقت نگيرند كه شما به آن (خير) سزاوارتريد.» كافي / ج2 / 219
    از اینگونه روایات و دستورات به کرّات از طرف معصومین به ما رسیده است.(كافي ج2 /636 ح 5 و ح6؛ وسایل الشیعه باب مسجد ، حضور در مساجد عامه)
    ساحت علمی و تخصصی :در کنار اینگونه روایات ، گزارشاتی وجود دارد که امام صادق بعضی از اصحاب را نظیر هشام بن حکم و یا مؤمن الطاق که در بحث و مناظره مانند نداشتند و در مناظرات خود با علمای سایر فرق و مذاهب به بهترین شکل از مذهب عفری دفاع می کردند ستایش مرده و دیگر اصحاب را به سمت آنان ترغیب و تشویق می کنند.د راینجا این نکته را می توان فهمید که ما باید بین مناسبات اجتماعی ( که مربوط یه تمامی افراد جامعه ، یعنی عوام و خواص می شود) و مناسبات علمی و تخصصی (که مربوط به علما و خواص جامعه می باشد) تمییز قایل شد.
    یعنی نباید اجازه داد که مناظرات کلامی و یا علمی را به سطح جامعه کشاند که در این صورت نانه در تاریخ و یا حتی در زماه کنونی می بینیم ثمری جز درگیر کردن احساسات مردم و به وقوع آمدن تنش و تفرقه و نا أمنی در سطح جامعه نخواهد داشت.
    بلکه باید مناظرات علمی را باشرائط خاص خود( تخصص در بحث، مطالعه و تحقیق بیطرفانه و دقیق و علمی ، رعایت ادب و احترام به طرف مقابل و افکار و اعتقادات او،و...)به اهل خود و جای خود واگذار کرد.
    در یک جمله باید بین وظیفه و نوع حضور در جامعه با مناظره علمی با اهل فن تمییز قائل بود. و اینچنین شاهد امنیت و یکپارگی در سطح جهان اسلام خواهیم بود و زمینه را برای تقرقه افکنان و دشمنان فراهم نخواهیم کرد.
    خارکش پیری با دلق درشت
    پشته‌ای خار همی برد به پشت
    لنگ‌لنگان قدمی برمی‌داشت
    هر قدم دانه‌ی شکری می‌کاشت
    کای فرازنده‌ی این چرخ بلند!
    ای نوازنده‌ی دل‌های نژند!
    کنم از جیب نظر تا دامن
    چه عزیزی که نکردی با من


اطلاعات موضوع

کاربرانی که در حال مشاهده این موضوع هستند

در حال حاضر 1 کاربر در حال مشاهده این موضوع است. (0 کاربران و 1 مهمان ها)

کلمات کلیدی این موضوع

اشتراک گذاری

اشتراک گذاری

مجوز های ارسال و ویرایش

  • شما نمیتوانید موضوع جدیدی ارسال کنید
  • شما امکان ارسال پاسخ را ندارید
  • شما نمیتوانید فایل پیوست کنید.
  • شما نمیتوانید پست های خود را ویرایش کنید
  •  
^

ورود

ورود