جهت مشاهده مطالب کارشناسان و کاربران در این موضوع کلیک کنید   

موضوع: مكر

  1. #1

    تاریخ عضویت
    جنسیت آذر ۱۳۸۶
    نوشته
    303
    مورد تشکر
    0 پست
    حضور
    22 ساعت 35 دقیقه
    دریافت
    0
    آپلود
    0
    گالری
    0

    مكر




    مكر به چه معناست ؟ وچرا خداوند در قران فرموده كه مكر ميكند ؟ آيا مكر مذموم است يا پسنديده ؟


    کارشناس بحث : پاسخگوي معارف قرآن
    ویرایش توسط همکار مدیر سایت : ۱۳۸۹/۱۰/۰۸ در ساعت ۲۰:۴۸
    يارب نظر تو برنگردد


  2.  

  3. #2

    تاریخ عضویت
    جنسیت ارديبهشت ۱۳۹۰
    نوشته
    1,382
    مورد تشکر
    67 پست
    حضور
    13 روز 20 ساعت 18 دقیقه
    دریافت
    2
    آپلود
    0
    گالری
    0



    با سلام
    در جواب به سوال شما توضیح مفصلی از این بحث خدمتتان ارائه می دهم تا قانع شودید انشاء الله.
    مکر در لغت به معنای تدبیر برای ضرر رساندن[1] یا حیله­ گری در نهان آمده؛[2] یعنی منصرف کردن غیر، از تصمیم خودش به وسیله­ی نیرنگ.[3] معادل "مکر" در زبان فارسی فریب، نیرگ و... است.[4]
    مکر در اصطلاح علم اخلاق به معنای جستن راه­های پنهان برای اذیت رساندن به مردمان است؛ لذا رذیله­ای از رذائل قوه­ی عاقله است و جزء مهلکات بزرگ و زشت­ترین رذائل به حساب می­آید که گناه شدید و بزرگی به شمار می­رود.[5]
    ماده­ی "مکر" در قرآن کریم 43 بار به کار رفته که بیشتر موارد درباره­ی خداوند مطرح شده؛[6] از این رو برخی برای مکر در قرآن کریم معنای تدبیر و تقدیر را ارائه داده­اند.[7]
    در علم لغت واژه­ی مکر مترادف با کلماتی مانند کید و خدعه گرفته شده که در معنای پنهان­کاری مشترک هستند؛[8] اما از وجوهی دیگر با هم تفاوت دارند:
    1. کید: به معنای سعی و تلاش در ضرر رساندن به غیر به صورت حیله کردن معنا شده است.[9] این ماده در بسیاری از موارد به معنای مکر بیان شده و 35 مرتبه در قرآن به کار رفته؛[10] و تفاوتش با مکر اینست که شدیدتر از آن است.[11]
    2. خدعه: از ماده­ی "خدع" است به معنای وادار كردن ديگرى به كارى که او در صدد آن کار نبوده و آشكار کردن كارى بر خلاف آنچه كه پوشيده است.[12] "خدعه" معنایی شبیه به معنای مکر دارد،[13] که در قرآن پنج بار به­کار رفته،[14] اما گستره­ی معنایی آن محدودتر از "مکر" است، به نحوی که خدعه فقط شامل مخفی کردن مواردی می­شود که از شأن آنها ظاهر بودن است؛ یعنی تنها تفاوتشان در صفت مخفی بودن گفته­ شده است.[15]

    مکر در قرآن
    بر اساس معنایی که برای "مکر" ذکر شده، مکر جنبه ابزاری دارد و می­تواند ابزاری برای افعال خیر یا افعال شر قرار گیرد؛ از این رو مکر هم می­تواند در افعال شر و هم در افعال خیر به کار رود؛ مانند: خوراندن داروی مفید به کودک مریض به وسیله مکر.[16] البته استعمال لفظ "مکر" بیشتر در موارد مذموم است، به خصوص در زبان فارسی؛[17] لذا برخی مفسران تمام موارد مکر را در رابطه با افعال شر و مذموم دانسته­اند.[18]
    در قرآن کریم مسائلی درباره­ی مکر بیان شده که با توجه به آن آیات می­توان گفت: مکر در نگاه قرآنی ابزاری برای نیت­های مذموم و نیت­های خیر به کار می­رود:
    «...اسْتِكْبَارًا فىِ الْأَرْضِ وَ مَكْرَ السَّیىّ‏ِ وَ لَایحیقُ الْمَكْرُ السَّیئّ‏ُِ إِلَّا بِأَهْلِهِ»[19]
    «...اینها همه بخاطر استكبار در زمین و نیرنگ­هاى بدشان بود؛ امّا این نیرنگ­ها تنها دامان صاحبانش را مى‏گیرد.»

    در این آیه و آیات مانند آن (غافر/45 و نحل/45)، مکر با وصف "سیّئه" توصیف شده و این وصف می­رساند كه مكر از منظر قرآنی می­تواند ابزاری برای افعال شر باشد؛ و در مقابل مفهوم مخالفش این است که مکر می­تواند ابزاری برای افعال خیر نیز باشد.[20]
    همچنین در فرازهای دیگری از آیات شریفه مکر به خدا نسبت داده شده است:
    «وَ مَكَرُوا وَ مَكَرَ اللَّهُ...»[21]
    «و (یهود و دشمنان مسیح، براى نابودى او و آیینش،) نقشه كشیدند و خداوند (بر حفظ او و آیینش،) چاره‏جویى كرد...»

    انتساب مکر به خداوند و توجه به این نکته که از خدای تبارک هیچ فعل مذمومی سر نمی­زند، روشن می­کند که قرآن کریم مکر را فقط ابزاری برای افعال شر نمی­داند؛ بلکه مکر می­تواند در دست کسانی با نیت­های پاک باشد و در افعال خیر به کار رود؛ همچنان­که می­تواند ابزاری در دست صاحبان نیت­های شوم باشد و در افعال شر به کار رود.[22]

    ادامه دارد...
    ویرایش توسط عمار : ۱۳۸۹/۱۰/۰۹ در ساعت ۱۳:۲۴
    مكر

    آیدی قبلی بنده : پاسخگوی معارف قرآن



  4. #3

    تاریخ عضویت
    جنسیت ارديبهشت ۱۳۹۰
    نوشته
    1,382
    مورد تشکر
    67 پست
    حضور
    13 روز 20 ساعت 18 دقیقه
    دریافت
    2
    آپلود
    0
    گالری
    0



    با سلام مجدد
    اما مکر درباره خداوند
    مکر درباره­ خدا در آیات بسیاری به کار رفته و کاربرد آن در قرآن کریم مباحث بسیاری را در پی دارد که به برخی از آنها اشاره می­کنیم:
    1. معنا و مفهوم مکر خدا:
    در معناشناختی مکر خداوند در بیان قرآنی نظریات متفاوتی از سوی مفسران ارائه شده است:
    برخی قائلند که مکر درباره­ی خداوند به صورت حقیقی به کار نرفته و اینکه قرآن می­فرماید: «وَ مَكَرُوا وَ مَكَرَ اللَّهُ...»،[23] کاربرد این نوع مکر به صورت مجازی است؛ البته مجازی بودن به دو صورت توجیه شده است:
    اولاً.به­کارگیری مکر خدا در برابر مکر دیگران اشاره به برتر و قدرتمندتر بودن خداوند نسبت به دیگران است که به بدکاران نتیجه مکرشان را می­چشاند، نه اینکه معنای واقعی مکر اراده شده باشد.[24]
    ثانیاً. مکر خدا تنها برای هماهنگی و تقارن در کلام است؛ مثل آیه­ی ذیل که می­فرماید:
    «...فَمَنِ اعْتَدى‏ عَلَيْكُمْ فَاعْتَدُوا عَلَيْهِ بِمِثْلِ مَااعْتَدى‏ عَلَيْكُم»[25]‏
    «...و (به طور كلّى) هر كس به شما تجاوز كرد، همانند آن بر او تعدّى كنيد!»
    تعدی به مثل، تجاوز نیست؛ بلکه جزاء تعدی کننده است؛[26] به عبارتی تعدی اولی ظلم است، اما دومی ظلم نیست؛ بلکه عقاب و جزاء تجاوزگران است؛[27] پس "مکر" اگرچه قبیح است، اما چون خداوند به خودش نسبت داده، برای تقارن کلام بوده و مجازاتی است برای مکر کنندگان جهت عقوبت؛ بنابراین مکر حقیقی نیست، بلکه به عنوان مجاز به کار رفته است.[28]
    این نوع تفسیر در صورتی با معنای مکر سازگاری دارد که مکر را ذاتاً مذموم فرض کنیم؛ لذا به توجیه آن می­پردازیم. بر اساس همین اندیشه درباره­ی مذموم بودن مکر، برخی انتساب مکر به خداوند را در غیر از مواردی که در قرآن به کار رفته، ناحق می­دانند.[29]
    پس از بیان تفاسیر ارائه شده برای آشکار شدن معنای مکر در انتساب به خداوند، به دو نوع کاربرد مکر می­پردازیم که به خدا نسبت داده شده­اند و در آیات به دو صورت ابتدایی و ثانوی به کار رفته­اند و برای هر کدام معنا و مفهوم خاص ارائه شده است:[30]
    مکر ابتدایی: در برخی از آیات قرآن نسبت مکر به خدای تبارک به صورت ابتدایی بوده و بطور مستقیم از مکر خدا سخن به میان آمده است:
    «أَفَأَمِنُوا مَكْرَاللَّهِ فَلایأْمَنُ مَكْرَاللَّهِ إِلاَّ الْقَوْمُ الْخاسِرُونَ»[31]
    «و آیا (آنان) از ترفند خدا ایمن شده‏اند و [حال آنكه‏] جز گروه زیانكاران از ترفند خدا ایمن نمى‏باشند؟»

    مكر ابتدايى یعنی بدون اينكه بنده­ای مرتکب معصيت و مکری شود، صدورش از ناحیه­ی خداوند ممتنع است؛ اما اينكه فرمود: «هیچ احدی از عذاب الهی در امان نیست»، وجهش اینست كه ايمن بودن از مكر خدا در حقيقت خود مكرى از ناحیه­ی خداى تعالى است كه دنبالش عذاب است؛ و اینکه فرمود: «مردم ايمن از مكر خدا فقط زيانكارانند»، چون همان ايمنى‏شان نیز مكر خداست.‏[32]

    مکر ثانوی: در اکثر آیات مکر خدا در مرتبه­ی دوم به کار رفته؛ یعنی اول از مکر دیگران در برابر خداوند و دین خدا یاد شده، سپس در مقابل این مکر از مکر خداوند نیز یاد شده است:
    «إِنَّ الْمُنافِقینَ یخادِعُونَ اللَّهَ وَ هُوَ خادِعُهُمْ وَ إِذا قامُوا إِلَى الصَّلاةِ قامُوا كُسالى‏ یراؤُنَ النَّاسَ وَ لایذْكُرُونَ اللَّهَ إِلاَّ قَلیلاً»[33]
    «منافقان مى‏خواهند خدا را فریب دهند؛ درحالى­كه او آنها را فریب مى‏دهد و هنگامى كه به نماز برمى‏خیزند، با كسالت برمى‏خیزند و در برابر مردم ریا مى‏كنند و خدا را جز اندكى یاد نمى‏نمایند!»

    "مكر" در اصل به معنای غافل‏گير کردن شخصى و ضرر رساندن به اوست؛ اين عمل از خداوند وقتى صحيح است كه به عنوان مجازات صورت بگيرد، و از ناحیه­ای که خود فریبکار از آن غافل است، عذاب نماید؛ و همچنین خداوند سرنوشتى را براى او تنظيم می­كند كه وی با پاى خودش، درحالی­که غافل از سرنوشت خود است، بسوى عذاب الهی برود.[34]
    بنابراین خدعه­ی منافقان همان ناتوانی، حیله­گری، کذب و نفاق است؛ اما خدعه­ی خداوند همان قدرت لایتناهی است در برابر ناتوانی آنها، صدق در جاری کردن احکام اسلام در برابر کذبشان و جزاء موافق با پنهان کاری و حال منافقان، و در آخرت نیز گرفتار عذاب دردناک می­شوند.[35]

    ادامه دارد...
    مكر

    آیدی قبلی بنده : پاسخگوی معارف قرآن



  5. #4

    تاریخ عضویت
    جنسیت ارديبهشت ۱۳۹۰
    نوشته
    1,382
    مورد تشکر
    67 پست
    حضور
    13 روز 20 ساعت 18 دقیقه
    دریافت
    2
    آپلود
    0
    گالری
    0



    صفات مکر خدا:
    در قرآن کریم مکر خدا سریع­ترین و کارآمدترین مکرها و خداوند بهترین و برترین مکاران معرفی شده که در این بخش به بررسی برخی از این صفات می­پردازیم:
    «...وَاللَّهُ خَیرُ الْماكِرینَ»[36]
    «...و خداوند، بهترین چاره‏جویان است.»
    مکر خداوند در این آیه به صفت "خیر" یعنی برتر بودن متصف شده که از دو لحاظ می­توان آن را در نظر گرفت؛ هم از لحاظ نظری به این معنا که از جهت حق، صدق، صحت و روابودن كامل‏تر است؛ هم از لحاظ عملی به این معنا که از نظر قوت و قدرت برتر است. پس اینکه مکر خداوند و ماکر بودن او خیر است؛ یعنی از هر دو جنبه برتر از مکرها و ماکرهای غیر اوست.[37]
    در آیه­ی دیگر می­فرماید:
    «...قُلِ اللَّهُ أَسْرَعُ مَكْراً»[38]
    «...خداوند سریع­تر از شما مكر [چاره‏جویى‏] مى‏كند»
    صفت دیگری که برای مکر خداوند در قرآن کریم بیان شده، سریع­تر بودن است؛ اما خدا چگونه سریع­ترین مکار است و منظور از سرعت در مکر چیست؟ مفسران در این زمینه چنین بیان کرده­اند که خداوند از اعمال و اراده­ی بندگان خود پیش از همه آگاهی دارد و نمی­توان چیزی را بر خدا مخفی کرد؛ از این رو بندگانی که در رفتار و نیت­های خود خیال می­کنند خداوند از آنها آگاهی ندارد و می­توانند درباره­ی دین خدا مکری به کار گیرند، در اشتباهند و در حقیقت به خود مکر می­زنند.بنابراین اضلال خداوند و مکر اوست که پیش از هر مکر به آنها رسیده و اینچنین سریع بودن مکر خدا معنا پیدا می­کند.[39]

    مکر غیر خداوند
    در برابر مکر خداوند در قرآن کریم، خداوند از مکری یاد کرده که غالبا مذموم می­باشد؛ این مکر به منافقان،[40] کافران،[41] زنان،[42] شیطان،[43] دنیا[44] و... نسبت داده شده است.

    تبیین روانشناختی مکر
    مکر، رفتاری ناپسند است که خداوند مکاران را به شدت توبیخ نموده[45] و در قرآن مجازاتی را برای آنها رقم زده که این مجازات نشان از ریشه داشتن این رفتار در اختیار و صفات­ روانی انسان دارد.[46]

    مکر زدن به خدا از نگاه قرآنی
    مکر غیر خداوند در قرآن کریم در برابر حق است که گاهی در برابر خداوند بیان شده، گاهی در برابر پیامبران و گاهی در برابر مؤمنان؛ اما سؤال اینست که آیا مکر زدن به خداوند امکان دارد؟ و اگر ممکن است، منظور از آن چیست؟
    جواب اینست که منظور از مکر و حیله زدن به خدا نمی­تواند به صورت واقعی باشد؛ چون در معنای مکر قید مخفی بودن و ضرر رساندن لحاظ شده؛ درحالی­که چیزی برای خداوند مخفی نیست و کسی نمی­تواند به خدا ضرر برساند؛ لذا خدعه و مکری که به خدا نسبت داده شده، به چند معنا قابیل توجیه است:[47]
    1. این تعبیر به اعتبار رفتار منافقان آمده، به این صورت که عمل و رفتار آنان طورى است كه اگر كسى باطن قضیه و واقع را نداند، گول می­خورد؛ با اینکه در حقیقت احدی نمی­تواند خدا را گول بزند.[48]
    2. مراد حقیقی از این تعبیر، مکر با پیامبر است؛ زیرا همان­طور كه اطاعت رسول خدا(ص) اطاعت خداست، نیرنگ با آن حضرت نیز نیرنگ با خداست.[49]

    بی تأثیری مکر در دیدگاه قرآن
    مکارانی که می­خواهند مکر خود را در برابر حق به کار ببرند، از نظر بیانات و آموزه­های قرآنی شکست خوده­ هستند که ذیل دو عنوان بر اساس آیات قرآن به نوع شکست می­پردازیم:
    1. بازگشت مکر به خود مکار:
    در آیاتی از قرآن کریم خداوند مکر و خدعه­ی مکاران را خودفریبی دانسته و بازگشت آن به خود مکار بیان نموده است:
    «يخُادِعُونَ اللَّهَ وَ الَّذِينَ ءَامَنُواْ وَ مَا يخدَعُونَ إِلَّا أَنفُسَهُمْ وَ مَا يَشْعُرُونَ»[50]
    «با خدا و كسانى كه ايمان آورده‏اند، نيرنگ مى‏بازند، در حالى كه جز برخودشان نيرنگ نمى‏زنند و (با درك حسّى) متوجه نمى‏شوند.»
    نیرنگ منافقان با خداوند و مؤمنان در حقیقت خودفریبی است. منافقان با نیرنگ خود کسی جز خود را فریب نداده و نمی­دهند و طبق آیات قرآن اثر عمل انسان، نیک باشد یا بد، به خود اوست؛[51] و این نکته سرّ پنهان است در قرآن که بازگشت حیله­ی مکاران را به خودشان می­داند.[52]

    2. شکست مکاران در حیله و مکرشان:
    قرآن کریم از مکر و خدعه­ی بسیاری از مکاران یاد کرده و این مکر را شکست خورده دانسته که در مورد مکر کافران می­فرماید: «نقشه­ی كافران جز در گمراهى نيست.»[53] و یا درباره­ی مکر فرعون می­فرماید: «توطئه­ی فرعون (و همفكران او) جز به نابودى نمى‏انجامد!».[54] دلیل شکست مکاران در برابر حق این است که خداوند عالم و محیط بر همه چیز است و مکر و نیرنگ در برابر چنین شخصی امکان ندارد:
    «وَ قَدْ مَكَرُواْ مَكْرَهُمْ وَ عِندَاللَّهِ مَكْرُهُمْ وَ إِن كاَنَ مَكْرُهُمْ لِتزَولَ مِنْهُ الجبَالُ»[55]
    «و بيقين [با] فريب­كاريشان فريب­كارى كردند و فريب­كاريشان نزد خدا (آشكار) است و اگرچه فريبشان (چنان باشد كه) از آن كوه‏ها از جا كنده شود!»
    حیله­ گران هر چه در برابر خداوند نقشه بکشند و حیله کنند، نقشه­هایشان نقش بر آب می­شود؛ چون گرچه مکاران حیله­هایشان را پنهان می­دارند؛ اما برای خداوند چیزی مخفی نیست، بلکه کاملاً آشکار بوده و خداوند از آن آگاه است.[56]

    پاورقی در ادامه...
    مكر

    آیدی قبلی بنده : پاسخگوی معارف قرآن



  6. #5

    تاریخ عضویت
    جنسیت ارديبهشت ۱۳۹۰
    نوشته
    1,382
    مورد تشکر
    67 پست
    حضور
    13 روز 20 ساعت 18 دقیقه
    دریافت
    2
    آپلود
    0
    گالری
    0



    پاورقی:
    [1]. مصطفوى، حسن‏؛ التحقیق فی كلمات القرآن الكریم‏، تهران‏، بنگاه ترجمه و نشر كتاب‏، 1360ش‏، ج‏11، ص143.
    [2]. ابن منظور، محمد بن مكرم‏؛ لسان العرب‏، بیروت‏، دار صادر، 1414ق‏، چاپ سوم، ج‏5، ص183.
    [3]. راغب اصفهانی، حسین بن محمد؛ المفردات فی غریب القرآن‏، بیروت‏، دارالعلم الدارالشامیة، 1412ق‏، چاپ اول، ص772.
    [4]. مهیار، رضا؛ فرهنگ ابجدى عربى- فارسى‏، بی­تا، بی­جا، ص855 و دهخدا، علی­اکبر؛ لغت­نامه­ی دهخدا، تهران، دانشگاه تهران، بهار 1373ش، چاپ اول، ج13، ص18891.
    [5]. نراقی، مولی مهدی؛ جامع السعادات، ترجمه سید جلال­الدین مجتبوی، تهران، حکمت، 1370ش، چاپ چهارم، ص246.
    [6]. آل عمران/54، انفال/30، اعراف/99، یونس/21 و...
    [7]. قرشى، سید على­اكبر؛ قاموس قرآن‏، تهران‏، دارالكتب الإسلامیة، 1371ش‏، چاپ ششم‏، ج‏6، ص265.
    [8]. مصطفوى، حسن‏؛ التحقیق فی كلمات القرآن الكریم، ج‏11، ص143.
    [9]. طریحی، فخرالدین؛ مجمع البحرين، تحقیق سیداحمد حسینی، تهران، کتابفروشی مرتضوی، 1375ش، چاپ سوم، ج‏3، ص139.
    [10]. آل عمران/120، نساء/76 و...
    [11]. عسکری، ابی­هلال؛ معجم الفروق اللغویه، قم، اسلامی، 1412ق. چاپ اول، ص508.
    [12]. راغب اصفهانی، حسین بن محمد؛ المفردات فی غریب القرآن‏، ص276.
    [13]. لسان العرب، ج‏8، ص63.
    [14] . بقرة/9، نساء/142 و أنفال/62.
    [15]. فراهیدى، خلیل بن احمد؛ كتاب العین‏، قم‏، هجرت‏، 1410ق،‏ چاپ دوم، ج‏5، ص370.
    [16]. راغب اصفهانی، حسین بن محمد؛ کرانه سعادت، ترجمه سیدمهدی شمس­الدین، قم، مترجم، چاپ اول، 1376ش، ص213.
    [17]. مكارم شیرازی، ناصر و همکاران؛ تفسیر نمونه‏، تهران‏، دارالكتب الإسلامیة، 1374ش‏، چاپ اول، ج‏2، ص566.
    [18]. ابن عاشور، محمد بن طاهر؛ التحریر و التنویر، بی­تا، بی­جا، ج‏22، ص185.
    [19]. فاطر/43.
    [20]. قاموس قرآن، ج‏6، ص265.
    [21]. آل عمران/54.
    [22]. فضل الله، سید محمد حسین‏؛ تفسیر من وحى القرآن‏، بیروت، دارالملاك، 1419ق‏، چاپ: دوم، ج‏6، ص: 46.
    [23]. آل عمران/54.
    [24]. دروزة، محمد عزت‏؛ التفسیر الحدیث‏، قاهره‏، دار إحیاء الكتب العربیة، 1383ق‏، ج‏2، ص435.
    [25]. بقره/194.
    [26]. طوسى، محمد بن حسن؛‏ التبیان فى تفسیر القرآن،‏ بیروت، دار احیاء التراث العربى،‏ بی­تا، ج‏2، ص476.
    [27]. لسان العرب، ج‏5، ص183.
    [28]. التبیان فى تفسیر القرآن،‏ ج‏2، ص476 و لسان العرب، ج‏5، ص183.
    [29]. کرانه سعادت، ص214 – 215.
    [30]. خدایاری، ناصر؛ و مرادی صادق؛ نگرشی بر اخلاق از دیدگاه قرآن، تبریز، سالار، 1379ش، ص372.
    [31]. أعراف/99.
    32. طباطبایى(علامه)، سیدمحمدحسین؛‏ المیزان فى تفسیر القرآن، قم‏، جامعه‏ى مدرسین حوزه علمیه قم، ‏1417ق،‏ چاپ پنجم، ج‏8، ص202.
    [33]. نساء/142.
    32. المیزان فى تفسیر القرآن، ج‏8، ص202.
    [35]. صادقى تهرانى، محمد؛ الفرقان فى تفسير القرآن بالقرآن‏، قم، فرهنگ اسلامى‏، 1365ش‏، چاپ دوم، ج1، ص191 و 192.
    [36]. آل‏عمران/54 و أنفال/30.
    [37]. جوادی آملی، عبدالله؛ تفسیر تسنیم، قم، اسراء، 1378ش، چاپ اول، ج14، ص381.
    [38]. یونس/21.
    [39]. المیزان فی تفسیر القرآن، ج‏10، ص36، تفسیر من وحى القرآن‏، ج‏13، ص127 و زحیلى، وهبة بن مصطفى؛ التفسیر المنیر فى العقیدة و الشریعة و المنهج،‏ بیروت، دارالفكر المعاصر، 1418ق‏، چاپ دوم‏، ج‏13، ص193.
    [40]. نساء/142.
    [41]. رعد/33.
    [42]. یوسف/31.
    [43]. نساء/120.
    [44]. لقمان/33.
    [45]. «وَ إِذَا أَذَقْنَا النَّاسَ رَحْمَةً مِّن بَعْدِ ضَرَّاءَ مَسَّتهمْ إِذَا لَهُم مَّكْرٌ فىِ ءَايَاتِنَا: هنگامى كه به مردم، پس از ناراحتى كه به آنها رسيده است، رحمتى بچشانيم، در آيات ما نيرنگ مى‏كنند.» یونس/21.
    [46]. اژه­ای، جواد؛ انسان در قرآن از دیدگاه فردی و اجتماعی، مجله روانشناسی و علوم تربیتی، شماره 3و4، 1385ش، ص11.
    [47]. تفسیر تسنیم، ج2، ص253 – 254.
    [48]. مجمع البیان فى تفسیر القرآن‏، ج‏1، ص134.
    [49]. تفسیر تسنیم، ج2، ص254.
    [50]. بقره/9.
    [51]. اسراء/7.
    [52]. تفسير تسنيم، ج2، ص 254.
    [53]. غافر/25.
    [54]. غافر/37.
    [55]. ابراهیم/46.
    .[56] جوادی آملی، عبدالله؛ تفسیر موضوعی قرآن کریم (وحی و نبوت در قرآن)، قم، اسراء، 1381ش، چاپ اول، ج3، ص136.
    مكر

    آیدی قبلی بنده : پاسخگوی معارف قرآن



  7. #6

    تاریخ عضویت
    جنسیت آبان ۱۳۸۹
    نوشته
    629
    مورد تشکر
    0 پست
    حضور
    نامشخص
    دریافت
    24
    آپلود
    0
    گالری
    105



    این تاپیک تکراری نیست!

  8. تشکرها 2


  9. #7

    تاریخ عضویت
    جنسیت ارديبهشت ۱۳۹۰
    نوشته
    1,382
    مورد تشکر
    67 پست
    حضور
    13 روز 20 ساعت 18 دقیقه
    دریافت
    2
    آپلود
    0
    گالری
    0



    با سلام
    ممنون از تذکر آقا محمد حسام.بله درسته این بحث قبلا مطرح شده است .دوستان عزیز برای اطلاعات بیشتر می تونند به این آدرس روج کنند و اطلاعات بیشتری در این موضوع کسب کنند.


    http://askquran.ir/showthread.php?t=24192

    واگر باز برای دوستان نسبت به این موضوع سوالی پیش اومد میتونند بپرسند و من در خدمتیم.


    ویرایش توسط Moamma : ۱۳۹۱/۱۱/۲۰ در ساعت ۰۰:۰۵ دلیل: اصلاح لینک موجود در متن
    مكر

    آیدی قبلی بنده : پاسخگوی معارف قرآن


  10. تشکرها 2


  11. #8

    تاریخ عضویت
    جنسیت ارديبهشت ۱۳۹۰
    نوشته
    1,382
    مورد تشکر
    67 پست
    حضور
    13 روز 20 ساعت 18 دقیقه
    دریافت
    2
    آپلود
    0
    گالری
    0

    پست جمع بندي موضوع.




    پرسش:
    مكر به چه معناست؟ وچرا خداوند در قران فرموده كه مكر ميكند ؟ آيا مكر مذموم است يا پسنديده ؟

    پاسخ:

    مکر در لغت به معنای تدبیر برای ضرر رساندن[مصطفوى، حسن‏؛ التحقیق فی كلمات القرآن الكریم‏، ج‏11، ص143] یا حیله­ گری در نهان آمده؛[ابن منظور، محمد بن مكرم‏،ج‏5، ص183] یعنی منصرف کردن غیر، از تصمیم خودش به وسیله­ی نیرنگ.[راغب اصفهانی، حسین بن محمد؛ المفردات فی غریب القرآن‏،ص772.] معادل "مکر" در زبان فارسی فریب، نیرگ و... است.[مهیار، رضا؛ فرهنگ ابجدى عربى، ص855 و دهخدا، علی­ اکبر؛ لغت­نامه­ی دهخدا،ج13، ص18891.]

    مکر جنبه ابزاری دارد و می­تواند ابزاری برای افعال خیر یا افعال شر قرار گیرد؛ از این رو مکر هم می­تواند در افعال شر و هم در افعال خیر به کار رود؛ مانند: خوراندن داروی مفید به کودک مریض به وسیله مکر.[راغب اصفهانی، حسین بن محمد؛ کرانه سعادت، ص213.] البته استعمال لفظ "مکر" بیشتر در موارد مذموم است.

    انتساب مکر به خداوند و توجه به این نکته که از خدای تبارک هیچ فعل مذمومی سر نمی­زند، روشن می­کند که قرآن کریم مکر را فقط ابزاری برای افعال شر نمی­داند؛ بلکه مکر می­تواند در دست کسانی با نیت­های پاک باشد و در افعال خیر به کار رود؛ همچنان­که می­تواند ابزاری در دست صاحبان نیت­های شوم باشد و در افعال شر به کار رود.[قاموس قرآن، ج‏6، ص265.]

    برخی قائلند که مکر درباره­ خداوند به صورت حقیقی به کار نرفته و اینکه قرآن می­فرماید: «وَ مَكَرُوا وَ مَكَرَ اللَّهُ...»،[
    آل عمران/54.] کاربرد این نوع مکر به صورت مجازی است.

    .
    ویرایش توسط عمار : ۱۳۹۰/۰۳/۰۳ در ساعت ۱۰:۰۸
    مكر

    آیدی قبلی بنده : پاسخگوی معارف قرآن



اطلاعات موضوع

کاربرانی که در حال مشاهده این موضوع هستند

در حال حاضر 1 کاربر در حال مشاهده این موضوع است. (0 کاربران و 1 مهمان ها)

کلمات کلیدی این موضوع

اشتراک گذاری

اشتراک گذاری

مجوز های ارسال و ویرایش

  • شما نمیتوانید موضوع جدیدی ارسال کنید
  • شما امکان ارسال پاسخ را ندارید
  • شما نمیتوانید فایل پیوست کنید.
  • شما نمیتوانید پست های خود را ویرایش کنید
  •  
^

ورود

ورود