جهت مشاهده مطالب کارشناسان و کاربران در این موضوع کلیک کنید   

موضوع: علت انجام عمل حرام

  1. #1

    تاریخ عضویت
    جنسیت اسفند ۱۳۸۹
    نوشته
    10
    مورد تشکر
    0 پست
    حضور
    نامشخص
    دریافت
    0
    آپلود
    0
    گالری
    0

    علت انجام عمل حرام




    سلام

    آيا اگر غذائى كه ما خورده‏ ايم حرام باشد انرژى حاصل از آن هم حرام نخواهد بود؟ از حرام نيز هم سنخ آن يعنى عمل حرام صادر نمى‏شود.؟
    اگر این حرف درست باشه آیا میشه گفت که علت انجام این همه حرام درجامعه اسلامی امروز ما خوردن حرامه ؟

    کارشناس بحث : پاسخگوي مباحث قرآني
    ویرایش توسط همکار مدیر سایت : ۱۳۸۹/۱۲/۲۹ در ساعت ۱۹:۰۲


  2.  

  3. #2

    تاریخ عضویت
    جنسیت ارديبهشت ۱۳۸۸
    نوشته
    1
    مورد تشکر
    0 پست
    حضور
    نامشخص
    دریافت
    0
    آپلود
    0
    گالری
    0



    به نظر من که علت این همه اعمال حرام لقمه حرام است و بس .

  4. #3

    تاریخ عضویت
    جنسیت تير ۱۳۸۹
    نوشته
    2,764
    مورد تشکر
    6 پست
    حضور
    15 روز 10 ساعت 21 دقیقه
    دریافت
    3
    آپلود
    0
    گالری
    2



    نقل قول نوشته اصلی توسط سعید محرابی نمایش پست
    سلام
    نقل قول نوشته اصلی توسط سعید محرابی نمایش پست
    آيا اگر غذائى كه ما خورده‏ ايم حرام باشد انرژى حاصل از آن هم حرام نخواهد بود؟ از حرام نيز هم سنخ آن يعنى عمل حرام صادر نمى‏شود.؟
    اگر این حرف درست باشه آیا میشه گفت که علت انجام این همه حرام درجامعه اسلامی امروز ما خوردن حرامه ؟

    سلام جناب محرابی،
    سال نو مبارک باشه،
    ببخشید دیر پاسخ دادم،
    پرسش شما را تا امروز ندیده بودم.
    -------------------------------------------
    تأثیر سوء لقمه حرام در روح و روان آدمی، یقینی و قطعیست و در دستورات دینی سفارشات بسیار زیادی به کسب حلال و دوری از حرام دیده می شود.

    قَالَ رَسُولُ اللَّهِ (ص): الْعِبَادَةُ سَبْعُونَ جُزْءاً أَفْضَلُهَا جُزْءاً طَلَبُ الْحَلَال (ثواب الأعمال و عقاب الأعمال/ص180)؛
    پیامبر گرامی اسلام فرمود: عبادت هفتاد جزء دارد که برترین آن، طلب حلال است.



    طلب الحلال واجب على كلّ مسلم (پيام پيامبر/متن‏ عربى/ص790)؛
    طلب حلال بر هر مسلمانی واجب است.



    در روایت دیگری از پیامبر رحمت (ص) چنین نقل شده که فرمود:أَطِبِ كَسْبَكَ تُسْتَجَبْ دَعْوَتُكَ فَإِنَّ الرَّجُلَ يَرْفَعُ اللُّقْمَةَ إِلَى فِيهِ فَمَا تُسْتَجَابُ لَهُ دَعْوَةٌ أَرْبَعِينَ يَوْم (مكارم الأخلاق/ص27)؛
    كسب خود را پاك و حلال بدار تا دعايت مستجاب گردد، انسان گاهى لقمه (حرام يا مشتبهى) را به دهن مي نهد و تا چهل روز بعد دعايش مستجاب نمى ‏گردد.



    در سخنان حضرت ابا عبداللَّه(ع) در روز عاشورا خطاب به سپاهيان دشمن نيز به این نکته اشاره شده كه فرمود:

    كُلُّكُمْ عَاصٍ لِأَمْرِي غَيْرُ مُسْتَمِعٍ قَوْلِي فَقَدْ مُلِئَتْ بُطُونُكُمْ مِنَ الْحَرَامِ وَ طُبِعَ عَلَى قُلُوبِكُم(بحارالأنوار/ج‏45/ص8):
    «امر مرا نافرمانی می کنید و سخن مرا گوش نمی دهید زیرا شكم‏ هاى شما از حرام پر شده است و بر دلهایتان مهر زده شده».


    تأثير لقمه حرام در حد زمينه و شرط است نه علت تامه؛ يعنى آن كه زمينه را براى برخى گرايش ‏هاى ناروا فراهم مى ‏كند نه آن كه از انسان سلب اختيار كند، بنابر این تأثير لقمه حرام در فرزندان به نحو «اقتضا» است و نه «عليت». لقمه حرام، تنها باعث ايجاد زمينه انحراف و گمراهي در فرزند مي شود و علت اصلي و قطعي آن نيست.

    انسان موجودي صاحب اراده و توان است. موجودي که قادر است با آگاهي و انتخاب آزادانه اي که خداي متعال به صورت فطري در نهاد او قرار داده است زمينه بازپروري و ساخت شخصيتي خويش را به دست خود فراهم آورد و با تحصيل علم و عمل علت وصول به کمال و سعادت خويش گردد.

    برای روشن تر شدن مطلب مثالی عرض می کنم: كسى كه زهر كشنده را با علم و از روى عمد مى‏نوشد، جان مى ‏سپرد و اگر آن را به فرد ناآگاهى هم بخوراند همين نتيجه را خواهد داد، در حالى كه اولی مرتکب گناه خودکشی شده و فرد دوم گناهى مرتكب نشده است. نظام هستى نظام علت و معلول است و تأثير علت در معلول، امری ضرورى و تخلف ‏ناپذير است؛ ليكن هر كسى مسؤول كارهايى است كه با علم و اختيار خود انجام داده و در محاسبه اعمال نيز خداوند حسنات و سيئات را براساس نعمات و شرايط و موقعيت‏هايى كه فرد در آن قرار داشته مى‏سنجد؛ بنابراين در مواردى كه شخص بى ‏تقصير بوده و چيزى بر او تحميل شده است، مسؤول نيست. البته اين به معناى آن نيست كه هر كس در شرايط ناگوارى قرار گرفت، درباره اعمالش هيچ مسؤوليتى ندارد، زيرا در مقابل همه آن شرايط نادرست عقل و فطرت و اراده و قدرت تشخيص و انتخاب نيز وجود دارد؛ ليكن تفاوت‏هايى هست و اين تفاوت‏ها در حساب عدل الهى مورد توجه قرار خواهد گرفت.

    از طرف ديگر يك تفاوت اساسى بين تأثيرگذارى كار ديگران بر شخص بين امور مادى و معنوى هست. در مسائل مادى مانند تأثير خوردن يا خوراندن زهر كشنده هيچ فرقى بين انجام كار به دست خود يا ديگرى و يا آگاهانه و ناآگاهانه و اختيارى و غيراختيارى بودن نيست، اما در مسائل معنوى اين امور تفاوتهایی دارد؛ مثلاً كسى كه مال حرام را با علم و از روى عمد و بدون اضطرار مى‏ خورد، در نفس او حالت تجرّى و جرأت بر نافرمانی در برابر خداوند رشد مى‏ كند و تداوم آن، دل را سياه و قلب را گرفتار بيمارى طغيان و سركشى مى‏ كند اما كسى كه ناآگاهانه چنين كرده است و غذایی خورده که به واقع حرام است اما او هیچ آگاهی بدان ندارد، در چنین مواردی اثر حرام، بسيار كمتر از حالت عمدی آنست؛ اثر عمده لقمه حرام در مورد شخصی است که با عمد و اختیار و آگاهی عمل می کند.

    نتیجه اینکه لقمه حرام، زمینه گناه را فراهم می کند اما اختیار انسان را سلب نمی کند لذا یکی از علل بسیاری از گناهانی که در جامعه صورت می گیرد، لقمه حرام است و نه تمام علل آنها؛ ممکن است گناهانی بر اثر غلبه شهوت یا غفلت از یاد خدای تعالی یا غرور و عجب و مانند آن به وجود آید بنابراین نمی توان گفت صدور گناه، حتما و صد در صد ریشه در لقمه حرام دارد ولی می توان گفت: اگر لقمه حرامی استفاده شد، زمینه وقوع گناه در آن فرد بیشتر شده است.

    این مطلب را با بیانی زیبا از استاد جوادی آملی (حفظه الله تعالی) به پایان می رسانم:

    اثر مال آلوده و حرام، در نسل آينده ظاهر مي‏ شود:
    غذاي حلال و حرام در آيندهٴ نزديك به صورت بينش علمي يا گرايش عملي در مي‏آيد و سبب جزم صائب يا عزم صحيح يا سقيم خواهد شد و از اين رهگذر، در فرزند كه حامل وراثت‏هاي بدني و روحي پدر و مادر است، ظهور مي‏كند؛ از اين رو، حضرت امام صادق (عليه‌السلام) فرمود كه مال آلوده و حرام، در نسل آينده ظاهر مي‏شود. اثر تباهي مال حرام به اندازه‏اي است كه نسل آينده را نيز آلوده مي ‏كند؛ رستگاري چنين نسلي، گرچه ممكن است؛ ولي آسان نيست. (انتظاربشرازدين/ ص173-174)




    ویرایش توسط صدیقین : ۱۳۹۰/۰۱/۰۳ در ساعت ۲۳:۳۹
    وَ مَنْ يُطِعِ اللَّهَ وَ الرَّسُولَ فَأُولئِكَ مَعَ الَّذينَ أَنْعَمَ اللَّهُ عَلَيْهِمْ مِنَ النَّبِيِّينَ وَ الصِّدِّيقينَ وَ الشُّهَداءِ وَ الصَّالِحينَ وَ حَسُنَ أُولئِكَ رَفيقاً (نساء/69)
    و كسى كه خدا و پيامبر را اطاعت كند، همنشين كسانى خواهد بود كه خدا، نعمت خود را بر آنان تمام كرده از پيامبران و صدّيقان و شهدا و صالحان و آنها رفيق هاى خوبى هستند



اطلاعات موضوع

کاربرانی که در حال مشاهده این موضوع هستند

در حال حاضر 1 کاربر در حال مشاهده این موضوع است. (0 کاربران و 1 مهمان ها)

کلمات کلیدی این موضوع

اشتراک گذاری

اشتراک گذاری

مجوز های ارسال و ویرایش

  • شما نمیتوانید موضوع جدیدی ارسال کنید
  • شما امکان ارسال پاسخ را ندارید
  • شما نمیتوانید فایل پیوست کنید.
  • شما نمیتوانید پست های خود را ویرایش کنید
  •  
^

ورود

ورود