جهت مشاهده مطالب کارشناسان و کاربران در این موضوع کلیک کنید   

موضوع: چرانحسي بعضي از روزها را انکار مي کنيم در حاليکه قران به آن اشاره کرده؟

  1. #1

    تاریخ عضویت
    جنسیت فروردين ۱۳۹۰
    نوشته
    87
    مورد تشکر
    0 پست
    حضور
    46 دقیقه
    دریافت
    0
    آپلود
    0
    گالری
    0

    چرانحسي بعضي از روزها را انکار مي کنيم در حاليکه قران به آن اشاره کرده؟




    سلام در حالى كه در قرآن كريم سخن از روزهاى نحس به ميان آمده، چرا نحس بودن ايام مثلا 13 فروردين را منكر مى‏ شويم؟


    کارشناس بحث : پاسخگوي معارف قرآن
    ویرایش توسط همکار مدیر سایت : ۱۳۹۰/۰۳/۱۰ در ساعت ۱۵:۲۸


  2.  

  3. #2

    تاریخ عضویت
    جنسیت ارديبهشت ۱۳۹۰
    نوشته
    1,384
    مورد تشکر
    74 پست
    حضور
    13 روز 20 ساعت 55 دقیقه
    دریافت
    2
    آپلود
    0
    گالری
    0



    با سلام و عرض ادب
    دوست عزیز ببینید موضوع اعتقاد به سعد يا نحس بودن برخي ايام، در ميان بسياري از مردم رواج دارد؛ به گونه‏اي كه گاه موجب عكس‏العمل عمومي در ميان مردم مي‏شود. مانند نحس بودن عدد 13، كه بسياري از مردم را به خروج از شهر و ترك خانه‏ها در آن روز مي‏كشاند؛ در حالي كه چنين اعتقادي جز خرافه منشأ ديگري نداشت.

    مفسر و فيلسوف بزرگ جهان اسلام علامه طباطبايي در تفسير الميزان، درباره سعد و نحسِ ايام، سخناني دارد كه خلاصه‏اي از ترجمه آن بدين قرار است الميزان، ج 19، ص 71 - 72).
    «نحس بودن روز يا مقداري از زمان، به اين معنا است كه در آن زمان، جز شرّ و بدي، حادثه‏اي روي ندهد و اعمال آدمي، يا دست‏كم نوع خاصي از اعمال، براي صاحب آن، بركت و نتيجه خوبي نداشته باشد. سعد بودن روز، درست برخلاف اين است. ما به هيچ وجه نمي‏توانيم بر سعادت روزي از روزها يا زماني از زمان‏ها يا نحوست آن، برهان اقامه كنيم؛ زيرا طبيعت زمان از نظر مقدار به گونه‏اي است كه اجزاي آن مثل هم است و يك چيز به شمار مي‏آيد.

    بنابراين با نگاه به خود زمان، فرقي ميان اين روز و آن روز نيست تا يكي را سعد و ديگري را نحس بدانيم؛ وليكن علل و عواملي كه در حوادث مؤثرند و در به ثمر رساندن اعمال تأثير دارند، از حيطه علم و آگاهي ما خارجند و ما نمي‏توانيم قطعات زمان را با عواملي كه در آن زمان دست به كارند، بسنجيم تا بفهميم آن عوامل در اين قطعه از زمان چه عملكردي دارند و عملكرد آنها به گونه‏اي است كه اين قسمت از زمان را سعد يا نحس مي‏كند، يا نه؟

    تجربه نيز در اين مسأله، راهگشا نيست؛ زيرا تجربه هنگامي مفيد است كه ما زمان را به صورت جدا از عوامل در اختيار داشته باشيم و با هر عاملي هم آن را سنجيده باشيم تا بدانيم كه فلان اثر، اثر فلان عامل است؛ در حالي كه ما زمان را جدا از عوامل نداريم و عوامل هم براي ما شناخته شده نيست. درست به همين علت است كه ما راهي براي انكار سعادت يا نحوست ايام نداريم و نمي‏توانيم بر نبودن چنين واقعيتي برهان اقامه كنيم. همان گونه كه نمي‏توانيم براي اثبات آن هم برهان بياوريم. آري، وجود چنين چيزي، يعني سعد يا نحس بودن ايام، بعيد است؛ ولي بعيد بودن چيزي، غير از محال بودن آن است».
    سعد و نحس ايام در قرآن:
    قرآن از زمان‏هاي نحس ياد كرده است؛ چنان‏كه برخي ايام را نيز مبارك مي‏داند.
    1. «فَأَرْسَلْنا عَلَيْهِمْ ريحاً صَرْصَرأ فِي يَوْمِ نَحْسٍ مُسْتَمر»»;(سوره قمر، آيه 19) ما تند باد وحشتناك و سردي را در يك روز شوم مستمر بر آنان فرستاديم.
    2. «فَأَرْسَلْنا عَلَيْهِمْ ريحاً صَرْصَرأ في أيامٍ نَحساتٍ»;(سوره فصلت، آيه 16) سرانجام تندبادي شديد و هول‏انگيز و سرد و سخت در روزهاي شوم و پرغبار بر آنان فرستاديم. از داستان قوم عاد كه اين دو آيه مربوط به آن است، استفاده مي‏شود كه نحوست و شومي، مربوط به خودِ زماني است كه در آن، بادِ عذاب بر قوم عاد وزيد، اما ثابت نمي‏شود كه اين تأثير و دخالت زمان به نحوي است كه با گردش هفته‏ها، دوباره آن زمانِ نحس بازگردد. اين معنا به خوبي از آيات استفاده مي‏شود و گرنه همه زمان‏ها نحس مي‏بود، بدون آن كه داير مدار ماه‏ها يا سال‏ها باشد.
    از اين‏رو، علامه مجلسي مي‏فرمايد: «برخي از مفسران، منظور از نحسات را سردي شديد هوا دانسته‏اند».(مجمع البيان، طبرسي، ج 9، ص 8، ذيل آيه 16 سوره فصلت).
    چرانحسي بعضي از روزها را انکار مي کنيم در حاليکه قران به آن اشاره کرده؟

    آیدی قبلی بنده : پاسخگوی معارف قرآن



  4. #3

    تاریخ عضویت
    جنسیت ارديبهشت ۱۳۹۰
    نوشته
    1,384
    مورد تشکر
    74 پست
    حضور
    13 روز 20 ساعت 55 دقیقه
    دریافت
    2
    آپلود
    0
    گالری
    0



    سعد و نحس ايام در روايات
    روايات فراواني درباره سعد و نحس ايام هفته و ايام ماه‏هاي عربي، فارسي و رومي، در كتاب‏هاي روايي از جمله - بحارالانوار - ذكر شده است؛ اما بيش‏تر آنها به دليل مرسل بودن ضعيف هستند.(بحارالانوار، ج 56، چاپ جديد، مؤسسْ الوفا، بيروت، ص 31 - 18، باب 15) و برخي كه داراي سند صحيح باشند دلالت آنها بر نحوست ذاتي تمام نيست از اين‏رو در برخي روايات آمده است براي دفع نحوست اين ايام، بايد به خدا پناه برد، روزه گرفت، دعا كرد، قرآن خواند صدقه‏اي داد يا كاري از اين قبيل كرد. از روايات استفاده مي‏شود كه ملاك نحوست ايام، صرفاً تفأل زدن خود مردم است؛ زيرا تفأل و تطيّر، اثري نفساني دارد. اين روايات در مقام نجات دادن مردم از شرّ تفأل و نفوس است و مي‏گويد اگر قوت قلبي تو تا آن حدّ نيست كه اعتنايي به نحوست ايام نكني، دست به دامن خدا شو و قرآني بخوان و دعايي بكن.

    رواياتي كه دلالت بر سعادتِ ايامي از هفته دارد، علت سعادت آن ايام و مبارك بودنش را وقوع حوادثي مبارك در آن روزها دانسته است؛ حوادثي كه از نظر دين، بسيار مهم و عظيم بوده است؛ مانند ولادت رسول خدا(ص) و بعثت ايشان.
    بنابراين، رواياتِ نحوست و سعادت ايام، بيش از اين دلالت ندارد كه اين سعادت و نحوست به جهت حوادثي است كه بر حسب ذوق ديني يا بر حسب تأثير نفوس، در فلان روز ايجاد حسن كرده يا باعث قبح و زشتي آن گرديده است. اين كه خودِ آن روز يا آن قطعه از زمان، متّصف به ميمنت يا شومي شود و تكويناً خواص ديگري داشته باشد كه ساير زمان‏ها، آن خواص را نداشته باشد و علل و اسباب طبيعي و تكويني، آن قطعه از زمان را غير از ساير زمان‏ها كرده باشد، از اين روايات برنمي‏آيد. هر روايتي كه بر خلاف آن چه گفتيم، ظهور داشته باشد، يا بايد آن را بر تقيه حمل كرد يا به طور كلي طرد نمود.(الميزان، ترجمه سيدمحمدباقر موسوي همداني، ج 19، ص 121 - 115).

    حضرت علي(ع) عازم جنگ با خوارج بود، كه شخصي عرض كرد: يا علي، مي‏ترسم اگر اكنون عازم شوي به پيروزي دست نيابي. من اين را از طريق علم نجوم، دريافته‏ام. آن حضرت فرمود: «آيا تو گمان مي‏كني ساعتي را نشان مي‏دهي كه هر كه در آن سفر كند، بلا و بدي از او دور گردد؟ و بر حذر مي‏داري از ساعتي كه هر كه در آن روانه شود، زيان و سختي او را فرا گيرد؟ كسي كه اين سخنان تو را باور كند، قرآن را دروغ پنداشته و براي به دست آوردن آن چه دوست دارد، و دوري از ناپسندي‏ها، از ياري خدا بي‏نياز گرديده است. هر كه به گفتار و فرمانت رفتار نمايد، بايد تو را حمد و سپاس گزارد، نه پروردگارش را؛ زيرا تو گمان داري كه او را به ساعتي راهنمايي كرده‏اي كه در آن سود به دست آورد و از زيان ايمن گشته است».(نهج‏البلاغه، ترجمه فيض الاسلام، خطبه 78، ص 178) به شهادت تاريخ، آن حضرت بر خلاف توصيه آن مرد، به سوي خوارج روان گشت و در جنگ با آنان نيز ظفرمند گرديد.

    فخررازي، در تفسير آيه 16 سوره فصلت مي‏نويسد: «از اهل علم نجوم، آنان كه به احكام نجومي قائل هستند، براي ثبوت سعد و نحس بودن ايام، به اين آيه شريفه استدلال كرده، گفته‏اند: اين آيه بر چنين معنايي صراحت دارد؛ اما متكلمان در ردّ اين نظريه گفته‏اند كه منظور از «ايام نحسات» كه در آيه شريفه آمده، روزهايي است كه در آن چنان گرد و غبار فضا را پر مي‏كند كه امكان ديدن و انجام هر گونه كار را سلب مي‏كند و منظور از نحس بودن اين ايام، اين است كه خداوند در آن ايام، قومِ عاد را هلاك كرد».(امام فخررازي، تفسيركبير، ج 27، ص 113)

    سعد و نحس از نگاه ابن سينا
    ابن سينا مي‏نويسد: «هرگز زمان، علت فاعليِ چيزي نيست؛ بلكه ظرف حوادث است {و از همين روست كه} اگر چيزي به جهت سبب مخفي خود، در زمان معين، موجود يا معدوم گردد، چون آن سبب حقيقي و اصلي وي مجهول است، {مردم} آن حادثه را به ظرفش كه زمان باشد، نسبت مي‏دهند و چنين است كه اگر آن رويداد گوارا بود، زمان تحقق آن را مدح مي‏نمايند و اگر ناگوار بود، به نكوهش زمان وقوع آن مي‏پردازند. «از آن جا كه علل امور وجودي در بسياري موارد روشن است، ولي سبب پيدايش امور عدمي آشكار نيست - مثلاً سبب پيدايش يك بنا روشن است، ولي عامل فرو ريختن و فرسودن آن معلوم نيست... - زمان را عامل پيدايش بسياري از امور عدمي همچون فراموشي، فرتوتي، زوال و...، مي‏پندارند و سعي مردم در بدگويي از زمان و هجو كردن روزگار و نكوهش آن، معروف مي‏گردد.(شفا، طبيعيات، ابن سينا، ج 1، فصل‏هاي 10، 11، 12( زمان)، ص 166 - 148)

    بنابراين، به طور خلاصه مي‏توان گفت كه تفكر اسلامي درباره زمان آن است كه اين پديده، ذاتاً سعد يا نحس نيست و نمي‏تواند عامل سعادت و نحوست يا سبب فاعليِ نشاط يا اندوه باشد؛ بلكه تنها به منزله ظرف و موقعيتي است كه در آن رويدادها و حوادث تلخ و شيرين روي مي‏دهد. اگر هم در برخي موارد سعادت يا نحوست به ايام نسبت داده مي‏شود، به سبب حوادث تلخ يا شيريني است كه در آن روزها رخ داده است؛ وگرنه زمان از حيث زمان بودن، به شومي و بركت توصيف نمي‏شود.
    .
    چرانحسي بعضي از روزها را انکار مي کنيم در حاليکه قران به آن اشاره کرده؟

    آیدی قبلی بنده : پاسخگوی معارف قرآن



  5. #4

    تاریخ عضویت
    جنسیت ارديبهشت ۱۳۹۰
    نوشته
    1,384
    مورد تشکر
    74 پست
    حضور
    13 روز 20 ساعت 55 دقیقه
    دریافت
    2
    آپلود
    0
    گالری
    0

    جمع بندی




    پرسش:
    در حالى كه در قرآن كريم سخن از روزهاى نحس به ميان آمده، چرا نحس بودن ايام مثلا 13 فروردين را منكر مى‏ شويم؟


    پاسخ:
    موضوع اعتقاد به سعد يا نحس بودن برخی ايام، در ميان بسياری از مردم رواج دارد؛ به گونه‏ ای كه گاه موجب عكس ‏العمل عمومی در ميان مردم می‏ شود. مانند نحس بودن عدد 13، كه بسياری از مردم را به خروج از شهر و ترك خانه‏ ها در آن روز می‏ كشاند؛ در حالی كه چنين اعتقادی جز خرافه منشأ ديگری نداشت.
    مفسر و فيلسوف بزرگ جهان اسلام علامه طباطبايی در تفسير الميزان، درباره سعد و نحسِ ايام، سخناني دارد كه خلاصه‏ ای از ترجمه آن بدين قرار است.(1)
    «نحس بودن روز يا مقداری از زمان، به اين معنا است كه در آن زمان، جز شرّ و بدی، حادثه‏ ای روی ندهد و اعمال آدمی، يا دست‏ كم نوع خاصی از اعمال، برای صاحب آن، بركت و نتيجه خوبی نداشته باشد. سعد بودن روز، درست برخلاف اين است. ما به هيچ وجه نمی‏ توانيم بر سعادت روزی از روزها يا زمانی از زمان‏ ها يا نحوست آن، برهان اقامه كنيم؛ زيرا طبيعت زمان از نظر مقدار به گونه‏ ای است كه اجزای آن مثل هم است و يك چيز به شمار می ‏آيد.

    بنابراين با نگاه به خود زمان، فرقی ميان اين روز و آن روز نيست تا يكی را سعد و ديگری را نحس بدانيم؛ و ليكن علل و عواملی كه در حوادث مؤثرند و در به ثمر رساندن اعمال تأثير دارند، از حيطه علم و آگاهی ما خارجند و ما نمی‏ توانيم قطعات زمان را با عواملی كه در آن زمان دست به كارند، بسنجيم تا بفهميم آن عوامل در اين قطعه از زمان چه عملكردی دارند و عملكرد آنها به گونه‏ ای است كه اين قسمت از زمان را سعد يا نحس می‏ كند، يا نه؟

    تجربه نيز در اين مسأله، راهگشا نيست؛ زيرا تجربه هنگامی مفيد است كه ما زمان را به صورت جدا از عوامل در اختيار داشته باشيم و با هر عاملی هم آن را سنجيده باشيم تا بدانيم كه فلان اثر، اثر فلان عامل است؛ در حالي كه ما زمان را جدا از عوامل نداريم و عوامل هم برای ما شناخته شده نيست. درست به همين علت است كه ما راهي براي انكار سعادت يا نحوست ايام نداريم و نمی‏ توانيم بر نبودن چنين واقعيتی برهان اقامه كنيم. همان گونه كه نمی‏ توانيم برای اثبات آن هم برهان بياوريم. آری، وجود چنين چيزی، يعني سعد يا نحس بودن ايام، بعيد است؛ ولی بعيد بودن چيزی، غير از محال بودن آن است.»

    _ سعد و نحس ايام در قرآن:
    قرآن از زمان‏ های نحس ياد كرده است؛ چنان‏كه برخی ايام را نيز مبارك می‏ داند.
    1. «فَأَرْسَلْنا عَلَيْهِمْ ريحاً صَرْصَرأ فِي يَوْمِ نَحْسٍ مُسْتَمر»؛ ما تند باد وحشتناك و سردي را در يك روز شوم مستمر بر آنان فرستاديم. (2)
    2. «فَأَرْسَلْنا عَلَيْهِمْ ريحاً صَرْصَرأ في أيامٍ نَحساتٍ»؛ سرانجام تندبادی شديد و هول‏ انگيز و سرد و سخت در روزهای شوم و پرغبار بر آنان فرستاديم.(3)
    از داستان قوم عاد كه اين دو آيه مربوط به آن است، استفاده می ‏شود كه نحوست و شومی، مربوط به خودِ زمانی است كه در آن، بادِ عذاب بر قوم عاد وزيد، اما ثابت نمی‏ شود كه اين تأثير و دخالت زمان به نحوی است كه با گردش هفته ‏ها، دوباره آن زمانِ نحس باز گردد. اين معنا به خوبي از آيات استفاده می‏ شود و گرنه همه زمان‏ ها نحس می‏ بود، بدون آن كه داير مدار ماه‏ ها يا سال‏ ها باشد.
    از اين‏ رو، علامه مجلسی می ‏فرمايد: «برخی از مفسران، منظور از نحسات را سردی شديد هوا دانسته‏ اند.»(4)

    روايات فراوانی درباره سعد و نحس ايام هفته و ايام ماه‏ های عربی، فارسی و رومی، در كتاب‏های روايی از جمله - بحارالانوار - ذكر شده است؛ اما بيش‏تر آنها به دليل مرسل بودن ضعيف هستند.(5) و برخی كه دارای سند صحيح باشند دلالت آنها بر نحوست ذاتی تمام نيست از اين‏ رو در برخی روايات آمده است برای دفع نحوست اين ايام، بايد به خدا پناه برد، روزه گرفت، دعا كرد، قرآن خواند صدقه ‏ای داد يا كاری از اين قبيل كرد. از روايات استفاده می‏ شود كه ملاك نحوست ايام، صرفاً تفأل زدن خود مردم است؛ زيرا تفأل و تطيّر، اثری نفسانی دارد. اين روايات در مقام نجات دادن مردم از شرّ تفأل و نفوس است و می‏ گويد اگر قوت قلبی تو تا آن حدّ نيست كه اعتنايي به نحوست ايام نكنی، دست به دامن خدا شو و قرآنی بخوان و دعايی بكن.

    رواياتي كه دلالت بر سعادتِ ايامي از هفته دارد، علت سعادت آن ايام و مبارك بودنش را وقوع حوادثی مبارك در آن روزها دانسته است؛ حوادثی كه از نظر دين، بسيار مهم و عظيم بوده است؛ مانند ولادت رسول خدا (صلی الله علیه و آله) و بعثت ايشان.
    بنابراين، رواياتِ نحوست و سعادت ايام، بيش از اين دلالت ندارد كه اين سعادت و نحوست به جهت حوادثی است كه بر حسب ذوق دينی يا بر حسب تأثير نفوس، در فلان روز ايجاد حسن كرده يا باعث قبح و زشتی آن گرديده است. اين كه خودِ آن روز يا آن قطعه از زمان، متّصف به ميمنت يا شومی شود و تكويناً خواص ديگری داشته باشد كه ساير زمان‏ ها، آن خواص را نداشته باشد و علل و اسباب طبيعی و تكوينی، آن قطعه از زمان را غير از ساير زمان‏ ها كرده باشد، از اين روايات بر نمی‏ آيد. هر روايتی كه بر خلاف آن چه گفتيم، ظهور داشته باشد، يا بايد آن را بر تقيه حمل كرد يا به طور كلی طرد نمود.(6)

    حضرت علی (علیه السلام) عازم جنگ با خوارج بود، كه شخصی عرض كرد: يا علی، می‏ ترسم اگر اكنون عازم شوی به پيروزی دست نيابی. من اين را از طريق علم نجوم، دريافته ‏ام. آن حضرت فرمود: «آيا تو گمان مي‏كنی ساعتی را نشان مي‏دهی كه هر كه در آن سفر كند، بلا و بدي از او دور گردد؟ و بر حذر مي‏داری از ساعتی كه هر كه در آن روانه شود، زيان و سختي او را فرا گيرد؟ كسی كه اين سخنان تو را باور كند، قرآن را دروغ پنداشته و برای به دست آوردن آن چه دوست دارد، و دوری از ناپسندی‏ ها، از ياری خدا بی‏ نياز گرديده است. هر كه به گفتار و فرمانت رفتار نمايد، بايد تو را حمد و سپاس گزارد، نه پروردگارش را؛ زيرا تو گمان داری كه او را به ساعتی راهنمايی كرده‏ ای كه در آن سود به دست آورد و از زيان ايمن گشته است.»(7) به شهادت تاريخ، آن حضرت بر خلاف توصيه آن مرد، به سوی خوارج روان گشت و در جنگ با آنان نيز ظفرمند گرديد.

    فخر رازی، در تفسير آيه 16 سوره فصلت می‏ نويسد: «از اهل علم نجوم، آنان كه به احكام نجومی قائل هستند، براي ثبوت سعد و نحس بودن ايام، به اين آيه شريفه استدلال كرده، گفته ‏اند: اين آيه بر چنين معنايی صراحت دارد؛ اما متكلمان در ردّ اين نظريه گفته‏ اند كه منظور از «ايام نحسات» كه در آيه شريفه آمده، روزهايی است كه در آن چنان گرد و غبار فضا را پر می‏ كند كه امكان ديدن و انجام هر گونه كار را سلب می‏ كند و منظور از نحس بودن اين ايام، اين است كه خداوند در آن ايام، قومِ عاد را هلاك كرد.»(8)

    _ سعد و نحس از نگاه ابن سينا:
    ابن سينا می‏ نويسد: «هرگز زمان، علت فاعلی چيزي نيست؛ بلكه ظرف حوادث است {و از همين روست كه} اگر چيزي به جهت سبب مخفی خود، در زمان معين، موجود يا معدوم گردد، چون آن سبب حقيقی و اصلی وی مجهول است، {مردم} آن حادثه را به ظرفش كه زمان باشد، نسبت می‏ دهند و چنين است كه اگر آن رويداد گوارا بود، زمان تحقق آن را مدح می‏ نمايند و اگر ناگوار بود، به نكوهش زمان وقوع آن می ‏پردازند. «از آن جا كه علل امور وجودی در بسياری موارد روشن است، ولي سبب پيدايش امور عدمی آشكار نيست - مثلاً سبب پيدايش يك بنا روشن است، ولي عامل فرو ريختن و فرسودن آن معلوم نيست... - زمان را عامل پيدايش بسياری از امور عدمی همچون فراموشی، فرتوتی، زوال و...، می پندارند و سعی مردم در بدگويی از زمان و هجو كردن روزگار و نكوهش آن، معروف می گردد.(9)

    بنابراين، به طور خلاصه می ‏توان گفت كه تفكر اسلامی درباره زمان آن است كه اين پديده، ذاتاً سعد يا نحس نيست و نمی‏ تواند عامل سعادت و نحوست يا سبب فاعلی نشاط يا اندوه باشد؛ بلكه تنها به منزله ظرف و موقعيتی است كه در آن رويدادها و حوادث تلخ و شيرين روی می‏ دهد. اگر هم در برخی موارد سعادت يا نحوست به ايام نسبت داده می‏ شود، به سبب حوادث تلخ يا شيرينی است كه در آن روزها رخ داده است؛ وگرنه زمان از حيث زمان بودن، به شومی و بركت توصيف نمی‏ شود.

    _______
    (1) الميزان، ج 19، ص 71 - 72.
    (2) قمر/ 19.
    (3) فصلت/ 16.
    (4) مجمع البيان، طبرسي، ج 9، ص 8، ذيل آيه 16 سوره فصلت.
    (5) بحارالانوار، ج 56، چاپ جديد، مؤسسْ الوفا، بيروت، ص 31 - 18، باب 15.
    (6) بحارالانوار، ج 56، چاپ جديد، مؤسسْ الوفا، بيروت، ص 31 - 18، باب 15.
    (7) نهج‏ البلاغه، ترجمه فيض الاسلام، خطبه 78، ص 178.
    (8) امام فخررازي، تفسيركبير، ج 27، ص 113.
    (9) شفا، طبيعيات، ابن سينا، ج 1، فصل‏هاي 10، 11، 12( زمان)، ص 166 - 148.


    ویرایش توسط عظيم : ۱۳۹۵/۰۸/۲۴ در ساعت ۰۶:۲۶ دلیل: همکار ویراستار تدوین
    چرانحسي بعضي از روزها را انکار مي کنيم در حاليکه قران به آن اشاره کرده؟

    آیدی قبلی بنده : پاسخگوی معارف قرآن



اطلاعات موضوع

کاربرانی که در حال مشاهده این موضوع هستند

در حال حاضر 1 کاربر در حال مشاهده این موضوع است. (0 کاربران و 1 مهمان ها)

اشتراک گذاری

اشتراک گذاری

مجوز های ارسال و ویرایش

  • شما نمیتوانید موضوع جدیدی ارسال کنید
  • شما امکان ارسال پاسخ را ندارید
  • شما نمیتوانید فایل پیوست کنید.
  • شما نمیتوانید پست های خود را ویرایش کنید
  •  
^

ورود

ورود