جهت مشاهده مطالب کارشناسان و کاربران در این موضوع کلیک کنید   

موضوع: آيا امامت كودك با قاعده لطف سازگارى دارد؟

  1. #1

    تاریخ عضویت
    جنسیت فروردين ۱۳۹۰
    نوشته
    94
    مورد تشکر
    0 پست
    حضور
    1 ساعت 50 دقیقه
    دریافت
    0
    آپلود
    0
    گالری
    0

    آيا امامت كودك با قاعده لطف سازگارى دارد؟




    با سلام آيا امامت كودك با قاعده لطف سازگارى دارد؟






    کارشناس بحث : پاسخگوي اعتقادی 8



    ویرایش توسط طاهر : ۱۳۹۱/۱۱/۲۷ در ساعت ۱۴:۱۵ دلیل: درج نام کارشناس پاسخگو

  2. تشکر


  3.  

  4. #2

    تاریخ عضویت
    جنسیت فروردين ۱۳۹۲
    نوشته
    268
    مورد تشکر
    4 پست
    حضور
    3 روز 16 ساعت 1 دقیقه
    دریافت
    0
    آپلود
    0
    گالری
    0



    با سلام خدمت شما و عرض ادب

    قبل از پرداختن به این مسئله لازم است در مورد قاعده لطف کمی توضیح دهیم:

    قاعده ی لطف، یکی از قواعد مهم کلامی است که متکلمان عدلیه، بسیاری از مسائل کلامی را بر اساس آن تبیین کرده اند . از دیدگاه متکلمان امامیه، امامت، از مصادیق این قاعده ی کلامی است . آنان، این مطلب را در کتب کلامی خویش مورد تحقیق قرار داده اند .

    شیخ مفید، در تعریف آن گفته است:
    لطف، آن است که به سبب آن، مکلف به طاعت نزدیک، و از معصیت دور می شود، و در قدرت مکلف بر انجام دادن تکلیف، مؤثر نیست و به مرز اجبار نیز نمی رسد .[1]

    مهم ترین برهان وجوب لطف برخداوند، مبتنی بر حکمت الهی است; یعنی، ترک لطف، مستلزم نقض غرض است که با حکمت الهی منافات دارد .

    توضیح این که به مقتضای حکیمانه بودن افعال الهی، تکلیف، باید غرض معقولی داشته باشد، غرضی که با هدف آفرینش انسان هماهنگ باشد . هدف آفرینش انسان، تعالی و تکامل معنوی است که از طریق انجام تکالیف الهی به دست می آید . اکنون اگر انجام دادن کاری از جانب خداوند، بدون آن که به مرز الجاء و اجبار برسد، در تحقق هدف مزبور تاثیر داشته باشد، انجام دادن آن، واجب و لازم خواهد بود; زیرا، فاعل حکیم، همه ی تدابیر معقول و میسوری را که در تحقق هدف او دخالت دارد، به کار خواهد گرفت، و چون لطف، از جمله تدابیر حکیمانه ی معقول و میسوری است که در تحقق یافتن هدف تکلیف مؤثر است، انجام دادن آن به مقتضای حکمت، واجب و ضروری می باشد .


  5. #3

    تاریخ عضویت
    جنسیت فروردين ۱۳۹۲
    نوشته
    268
    مورد تشکر
    4 پست
    حضور
    3 روز 16 ساعت 1 دقیقه
    دریافت
    0
    آپلود
    0
    گالری
    0



    مهم ترین دلیل عقلی متکلمان امامیه بر وجوب امامت، مبتنی بر قاعده ی لطف است . قاعده ی لطف، یکی از قواعد مهم و اساسی در کلام عدلیه (امامیه ومعتزله) به شمار می رود . مسایل کلامی بسیاری بر این قاعده، استوار شده است . وجوب نبوت، عصمت پیامبران، تکالیف شرعی، وعد و وعید، از جمله مسایل کلامی ای است که از مصادیق و متفرعات قاعده ی لطف به شمار می روند . متکلمان امامیه، بر این عقیده اند که امامت نیز از مصادیق و فروع قاعده ی لطف است .

    متکلمان امامیه، بالاتفاق، بر این عقیده اند که امامت، از مصادیق لطف خداوند است، و چون لطف، به مقتضای حکمت الهی، واجب است، امامت نیز واجب است . از طرفی، لطف امامت، از آن گونه الطافی است که فعل مباشری و مستقیم خداوند است .[2] و از این نظر، وجوب امامت، همچون وجوب نبوت است .

    اما سوالی که پیش می آید این است که امامت کودک خردسال ممکن است ؟ آیا این مسئله با دلیل لطف منافاتی ندارد؟

    مهمترین شرایطی که برای امامت ذکر شده است افضلیت و عصمت و علم امام است .خواجه نصیر الدین طوسی (ره) در تجرید الاعتقاد، عصمت و افضلیت را از شرایط حتمی امام می شمارد .[3]

    شیخ طوسی (ره) در کتاب الاقتصاد فیما یتعلق بالاعتقاد تصریح می کند: «از شرایط حتمی امام عصمت از قبایح و افضلیت از تمام مردم است » . [4]

    از دیدگاه عقل هیچ محال عقلی در اینکه شخص خردسال دارای مقام امامت شود وجود ندارد .مسأله خلافت و امامت در اسلام، تنها بر اساس لیاقت و شایستگی افراد بوده و سن و سال هیچ تأثیری نداشته است. پیامبر اکرم صلی‏ الله ‏علیه ‏و ‏آله در سال سوم هجرت بعد از دعوت خویشان خود به اسلام، علی علیه‏ السلام را که نوجوانی پیش نبود به خلافت و وصایت منصوب کرد و به قوم خود دستور داد که از او اطاعت کنند. هم چنین در واقعه مباهله با نصارای نجران، آن حضرت امام حسن و امام حسین علیهما‏ السلام را در حالی که کودک بودند به همراه خویش برد. شیخ مفید در این‏ باره می‏نویسد: پیامبر
    صلی‏ الله ‏علیه ‏و ‏آله همراه حسنین (علیهما السلام) در حالی که طفل بودند با نصارا مباهله کرد. بعد از آن، این امر هیچ گاه سابقه نداشت.

    ویرایش توسط اندیشمند : ۱۳۹۱/۱۲/۰۱ در ساعت ۲۱:۲۳

  6. #4

    تاریخ عضویت
    جنسیت فروردين ۱۳۹۲
    نوشته
    268
    مورد تشکر
    4 پست
    حضور
    3 روز 16 ساعت 1 دقیقه
    دریافت
    0
    آپلود
    0
    گالری
    0



    خداوند متعال، قادر است در کودکی، تمام شرایط رسالت و امامت را قرار دهد; زیرا عقل انسان بعید نمی داند که خداوند، در حالی که شخصی در سنین کودکی است و به حد بلوغ نرسیده، مقام رسالت، یا نبوت و یا امامت را برای او قرار دهد . او از اعمال این قدرت عاجز نیست و قضیه یحیی و عیسی علیهما السلام بهترین شاهد صدق بر این مدعا است .

    خداوند متعال، خطاب به حضرت یحیی
    علیه السلام می فرماید: «یا یحیی خذ الکتاب بقوة و آتیناه الحکم صبیا» ;[5] «ای یحیی! تو کتاب آسمانی ما را به قوت فراگیر . و به او در همان سن کودکی مقام نبوت دادیم »

    قرآن می فرماید:
    «فاشارت الیه قالوا کیف نکلم من کان فی المهد صبیا . قال انی عبدالله آتانی الکتاب و جعلنی نبیا و جعلنی مبارکا این ما کنت و اوصانی بالصلاة و الزکاة ما دمت حیا . .» . ;[6] «مریم [پاسخ ملامت گران را] به اشاره، حواله طفل کرد; آنان گفتند: ما چگونه با طفل گهواره ای سخن گوییم؟ آن طفل گفت: همانا من بنده خاص خدایم که مرا کتاب آسمانی و شرف نبوت عطا فرمود . و مرا هر کجا باشم، برای جهانیان مایه برکت و رحمت گردانید و تا زنده ام به عبادت نماز و زکات سفارش کرد» .

    محمد بن حسن صفار از علی بن اسباط نقل کرده که گفت: ابا جعفر علیه السلام را دیدم، در حالی که بر من وارد شد، من خوب به دست و پای مبارک او، نظر کردم تا بتوانم برای اصحاب خود در مصر، آن حضرت را توصیف کنم . ناگهان مشاهده کردم که آن حضرت به سجده افتاد و فرمود: خداوند، احتجاج نموده در امر امامت به آنچه که در امر نبوت احتجاج کرده است و می فرماید: «و آتیناه الحکم صبیا» ، و نیز می فرماید: «فلما بلغ اشده و بلغ اربعین سنه » . پس گاهی ممکن است که خداوند به کسی حکمت عطا کند; در حالی که کودکی بیش نیست . همان طور که جایز است که به کسی دیگر در سن چهل سالگی، حکمت عنایت فرماید» .[7]


    برای اطلاعات بیشتر ر.ک:

    قاعده لطف و وجوب امامت ، علی ربانی گلپایگانی ، مجله انتظار ، پاییز 1381، شماره 5
    قاعده لطف ، آیت الله خرازی ، مجله انتظار ، تابستان و پاییز 1382، شماره 8
    امامت در سنین کودکی ، پدید آورنده : علی اصغر رضوانی
    بخش قرآن تبیان
    سایت پرس وجو



    [1] النکت الاعتقادیة، ص 35، نويسنده: شيخ مفيد ، موضوع: كلام شيعه اماميه‏ ، ناشر: المؤتمر العالمي للشيخ المفيد ، مكان چاپ: قم‏ ، سال چاپ: 1413 ق‏ ، نوبت چاپ: اول‏
    [2] ارشاد الطالبین، ص 327-329
    [3] کشف المراد، صص 184 و 185 ، نويسنده: علامه حلى(تعلیقه آيت الله سبحانى‏ ) ، ناشر: مؤسسه امام صادق (ع)‏ ، مكان چاپ: قم‏ ، سال چاپ: 1382 ش‏ ، نوبت چاپ: دوم‏
    [4] الاقتصاد فیما یتعلق بالاعتقاد، ص 305 و 307 ، نويسنده: شيخ طوسى‏ ، ناشر: دار الأضواء ، مكان چاپ: بيروت‏ ، سال چاپ: 1406 ق‏ ، نوبت چاپ: دوم‏
    [5] سوره مریم (19)، آیه 12
    [6] سوره مریم (19)، آیه 29
    [7] المهدی، سید صدرالدین صدر، ص 114- 115، به نقل از بصائر الدرجات



اطلاعات موضوع

کاربرانی که در حال مشاهده این موضوع هستند

در حال حاضر 1 کاربر در حال مشاهده این موضوع است. (0 کاربران و 1 مهمان ها)

کلمات کلیدی این موضوع

اشتراک گذاری

اشتراک گذاری

مجوز های ارسال و ویرایش

  • شما نمیتوانید موضوع جدیدی ارسال کنید
  • شما امکان ارسال پاسخ را ندارید
  • شما نمیتوانید فایل پیوست کنید.
  • شما نمیتوانید پست های خود را ویرایش کنید
  •  
^

ورود

ورود