صفحه 2 از 2 نخست 12
جهت مشاهده مطالب کارشناسان و کاربران در این موضوع کلیک کنید   

موضوع: از منظر قرآن چرا حضرت ابراهيم مأمور به ذبح فرزندش شد؟

  1. #11

    تاریخ عضویت
    جنسیت آبان ۱۳۸۷
    نوشته
    343
    مورد تشکر
    251 پست
    حضور
    2 ساعت 50 دقیقه
    دریافت
    4
    آپلود
    0
    گالری
    0



    حضرت زينب سلام الله عليها , در روز عاشورا جسد سر بريده حضرت أباعبدالله الحسين صلوات الله عليه را رو به آسمان بلند كردند و خطاب به خداوند عرضه داشتند : " ربنا تقبل منا هذا القربان "
    و حضرت امام رضا عليه السلام در عيون أخبار الرضا صلوات الله عليه , فرمودند كه ذبح عظيم , أبا عبدالله الحسين عليه السلام است
    و مضافا بر اينكه حادثه عاشورا در مورادي متعدد در قرآن ذكر شده مانند آغاز سوره مريم : " كهيعص " كه امام الزمان عجل الله فرجه الشريف اين رمز را بما وقع در عاشورا تفسير كردند.
    مضافا بر اينكه در تاريخ همانطور كه قرآن ذكر مي كند , بيامبران زيادي به قتل رسيدند مانند اسماعيل و إين اسماعيل فرزند ابراهيم نيست بلكه بيامبري ديكر است , كه بوست صورت او را بشكل فجيعي كندند و أو را به شهادت رساندند و آرزوي إين اسماعيل آن بود كه با أباعبدالله الحسين عليه السلام محشور شود , و خداوند قتل إين بيامبر عزيز را " عظيم " نخواند كه حال ما قتل و قرباني كردن يك " قوچ" را عظيم بشماريم ؟؟
    خداوند متعال , أموري را عظيم شمرده مانند خلق و أخلاق بيامبر إسلام حضرت محمد صلوات الله و سلامه عليه , " إنك لعلى خلق عظيم " بس جطور مي آييم و " ذبح عظيم " را كه در إنجيل و تورات أز آن بإسم ذبح عظيم در نزد نهر فرات نيز آمده را به كشتن يك قوچ خلاصه كنيم ؟ اين قرآن عمق دارد , اين قرآن خطابش به أهل بيت عليهم السلام است
    قرآن در آياتي جند , ذبح " أولاد " ونه " قوج " را به بلاء عظيم وصف كرده مانند :
    " واذ نجيناكم من ال فرعون يسومونكم سوء العذاب يذبحون ابناءكم ويستحيون نساءكم وفي ذلكم بلاء من ربكم عظيم "

    و حتى قولي كه از مرحوم طباطبائي نقل كرديد : " به گفته علاّمه طباطبایی چون این ذبح به امر الهی است «عظیم» نامیده شده است " آيا حضرت اباعبدالله الحسين عليه السلام بآمر الهي خداوند خروج نكردند و شهيد نشدند ؟ مكر نه اين است كه فرمودند " شاء الله أن يراني قتيلا "

    ما بايد بفهميم اسرار اين قول حضرت زينب سلام الله عليها , زماني كه خطاب كرد به خداوند متعال :
    " ربنا تقبل منا هذا القربان "
    و يا آن زمان كه فرمود : " ما رأيت إلا جميلا "
    كه جه اسراري در اين قرباني عظيم بود
    و سنت قرباني كردن از زمان حضرت آدم بود , همانطور كه خداوند در قرآن سخن از هابيل و قابيل كرد ,
    " واتل عليهم نبا ابني ادم بالحق اذ قربا قربانا فتقبل من احدهما ولم يتقبل من الاخر قال لاقتلنك قال انما يتقبل الله من المتقين "
    و قربان از ما يُتقرب به إلى الله است , به معناي وسيله تقرب به خداوند , و جه وسيله اي از امام حسين عليه السلام عظيم تر است براي تقرب به خداوند متعال , مكر نه اين است كه در زيارت عاشوراء اين زيارتي كه حديث قدسي باري عز و جل است مي خوانيم : " يَا أَبَا عَبْدِ اللَّهِ إِنِّي أَتَقَرَّبُ إِلَى اللَّهِ ، وَ إِلَى رَسُولِهِ ، وَ إِلَى أَمِيرِ الْمُؤْمِنِينَ ، وَ إِلَى فَاطِمَةَ ، وَ إِلَى الْحَسَنِ ، وَ إِلَيْكَ بِمُوَالَاتِكَ ، وَ بِالْبَرَاءَةِ مِمَّنْ قَاتَلَكَ ، وَ نَصَبَ لَكَ الْحَرْبَ ، وَ بِالْبَرَاءَةِ مِمَّنْ أَسَّسَ أَسَاسَ الظُّلْمِ وَ الْجَوْرِ عَلَيْكُمْ ،"
    و مكر نه اين است كه خداوند وسيله أقرب را شرط توسل أي قرار دادنش به عنوان وسيله تقرب , عنوان داشته :
    " اولئك الذين يدعون يبتغون الى ربهم الوسيلة ايهم اقرب ويرجون رحمته ويخافون عذابه ان عذاب ربك كان محذورا"
    جه وسيله اي و جه قرباني عظيم تر از آل محمد صلوات الله و سلامه عليهم أجمعين است ؟
    آيا ملاحظة نمي كنيد فرق عظيم مقام حضرت آباعبدالله الحسين عليه السلام , در خطاب " يا أيتها النفس المطمئنة إرجعي إلى ربك راضية مرضية " را به خطاب صبر حضرت إسماعيل على نبينا و آله و عليه السلام را كه فرمود " يا ابت افعل ما تؤمر ستجدني ان شاء الله من الصابرين " مقام صبر را با مقام إطمينان , و رضا و مرضيت مقايسه بكنيد , به شرح منازل السائرين كاشاني رجوع بفرماييد , تا ذره اي از اين عظمت را مشاهده بفرماييد .
    بس با ملاحظه تمام اين قرائن به اين نتيجه مي رسيم كه محصور كردن فهم اين آيه و ذبح عظيم به يك " قوچ " از منطق قرآني و روائي به دور است و أهل البيت عليهم السلام مانند امام رضا صلوات الله عليه به جيز ديكري عميقتر و مهمتر اشاره داشتند و ما هنوز كه هنوز است از اسرار آن غافليم .

    ----------------
    جند لحظه بيش نوشته اي را از برادري عزيز خواندم كه از شهيد مهدي زين الدين دارنده رتبه 4 كنكور سراسري كشور سخن مي كفت :


    از منظر قرآن چرا حضرت ابراهيم  مأمور به ذبح فرزندش شد؟

    در میان بچه ها که بودی غریبه فکر می نمود یک بسیجی هستی
    یادم می ایدکه با خانوده مکه نرفتی
    گفتی:انان رفتند خانه خدا و من می روم پیش خدا/ انان گوسفند قربانی بردند و من خود را به قربانگاه و...


    روحش شاد
    يا علي


    ویرایش توسط لواء الحسين : ۱۳۹۰/۰۶/۳۱ در ساعت ۱۲:۵۴

  2. تشکر


  3. #12

    تاریخ عضویت
    جنسیت اسفند ۱۳۸۸
    نوشته
    974
    مورد تشکر
    1,077 پست
    حضور
    1 روز 6 ساعت 49 دقیقه
    دریافت
    2
    آپلود
    0
    گالری
    0



    صفحات 14 و 15 قاموس قران :

    1- مراد از كشتار عظيم در آيه «وَ فَدَيْناهُ بِذِبْحٍ عَظِيمٍ» كه عوض قربانى اسمعيل است به احتمال قوى، كشتار بزرگ و همه ساله عيد قربان است زيرا يكى از علل قربانى موسم حجّ زنده نگاه داشتن خاطره فداكارى ابراهيم عليه السّلام است. در روايت خصال صدوق و عيون اخبار الرضا عليه السّلام هست كه آن حضرت فرمود:
    هر قربانى كه در منى تا روز قيامت ذبح شود فديه اسمعيل است (بحار ج 12 ص 123) و در كتاب عيون اخبار الرضا اضافه شده كه قربانيهاى ديگر غير قربانى حجّ هم فديه اسمعيل ميباشند.


    2- روايت شده كه ابراهيم عليه السّلام در آنروز قوچى را ذبح كرد.بنظر من اين عمل افتتاح كشتار بزرك بدست آن جناب بود. يعنى خدا قربانى عظيم و مستمرّ حجّ را عوض اسمعيل قرار داد و افتتاح آن را به ابراهيم عليه السّلام محوّل كرد.
    بعضى‏ها مي گويند: مراد از ذبح عظيم شهادت ابا عبد اللَّه الحسين عليه السّلام و ياران اوست و نسبت آنرا به روايت ميدهند. در روايات همچو مطلبى پيدا نكرديم. بلكه در حديث آمده كه شهادت امام حسين عليه السّلام از جانب خدا به ابراهيم اعلام شد و آن حضرت محزون گرديد. خداوند فرمود: ثواب اين مانند ثواب حزنى است كه دوست داشتى كاش اسمعيل را ذبح مي كردى و در راه خدا غمگين مي شدى و به ثواب مي رسيدى.
    اين سخن چنانكه مى‏بينيم غير از آن ست كه گفته شود: شهادت امام عليه السّلام و يارانش عوض اسمعيل است.


  4. تشکر


  5. #13

    تاریخ عضویت
    جنسیت دي ۱۳۸۸
    نوشته
    2,245
    مورد تشکر
    5,576 پست
    حضور
    19 روز 18 دقیقه
    دریافت
    12
    آپلود
    0
    گالری
    0



    نقل قول نوشته اصلی توسط لاچینی نمایش پست
    صفحات 14 و 15 قاموس قران :

    1- مراد از كشتار عظيم در آيه «وَ فَدَيْناهُ بِذِبْحٍ عَظِيمٍ» كه عوض قربانى اسمعيل است به احتمال قوى، كشتار بزرگ و همه ساله عيد قربان است زيرا يكى از علل قربانى موسم حجّ زنده نگاه داشتن خاطره فداكارى ابراهيم عليه السّلام است. در روايت خصال صدوق و عيون اخبار الرضا عليه السّلام هست كه آن حضرت فرمود:
    هر قربانى كه در منى تا روز قيامت ذبح شود فديه اسمعيل است (بحار ج 12 ص 123) و در كتاب عيون اخبار الرضا اضافه شده كه قربانيهاى ديگر غير قربانى حجّ هم فديه اسمعيل ميباشند.


    2- روايت شده كه ابراهيم عليه السّلام در آنروز قوچى را ذبح كرد.بنظر من اين عمل افتتاح كشتار بزرك بدست آن جناب بود. يعنى خدا قربانى عظيم و مستمرّ حجّ را عوض اسمعيل قرار داد و افتتاح آن را به ابراهيم عليه السّلام محوّل كرد.
    بعضى‏ها مي گويند: مراد از ذبح عظيم شهادت ابا عبد اللَّه الحسين عليه السّلام و ياران اوست و نسبت آنرا به روايت ميدهند. در روايات همچو مطلبى پيدا نكرديم. بلكه در حديث آمده كه شهادت امام حسين عليه السّلام از جانب خدا به ابراهيم اعلام شد و آن حضرت محزون گرديد. خداوند فرمود: ثواب اين مانند ثواب حزنى است كه دوست داشتى كاش اسمعيل را ذبح مي كردى و در راه خدا غمگين مي شدى و به ثواب مي رسيدى.
    اين سخن چنانكه مى‏بينيم غير از آن ست كه گفته شود: شهادت امام عليه السّلام و يارانش عوض اسمعيل است.
    با عرض سلام و ادب

    جناب لاچيني عزيز،در اربطه با اين سخن شما كه مي فرماييد: در روايات مطلبي كه بيان كننده اين باشد كه مراد از ذبح عظيم،امام حسين(عليه السلام) است پيدانكرديم،بايد عرض كنم:

    در عیون اخبار الرضا(علیه السلام)، خصال شیخ صدوق و دیگر كتب معتبر روایى از امام رضا(علیه السلام) چنین نقل شده است: هنگامى كه حق تعالى به ازاى ذبح اسماعیل قوچى را فرستاد تا به جاى او ذبح شود، حضرت ابراهیم(علیه السلام) آرزو كرد؛ كاش مى شد فرزندش را به دست خود ذبح كند و مأمور به ذبح گوسفند نمى شد تا به سبب درد و مصیبتى كه از این راه به دل و جان او وارد مى شود، مصیبت پدرى باشد كه عزیزترین فرزندش را به دست خود در راه خدا ذبح كرده تا از این طریق بالاترین درجات اهل ثواب در مصیبت ها را به دست آورد. در این اثنا خطاب وحى از پروردگار جلیل به ابراهیم خلیل رسید كه محبوب ترین مخلوقات من نزد تو كیست.

    ابراهیم(علیه السلام) عرضه داشت: هیچ مخلوقى پیش من محبوب تر از حبیب تو محمد(صلی الله علیه و آله) نیست. پس وحى آمد كه آیا او را بیشتر دوست دارى یا خودت را ابراهیم(علیه السلام) گفت: او پیش من از خودم محبوب تر است. خداوند متعال فرمود: فرزند او را بیشتر دوست دارى یا فرزند خود را ابراهیم(علیه السلام) عرض كرد: فرزند او را بیشتر دوست دارم.

    پس حق تعالى فرمود: آیا ذبح فرزند او(امام حسین علیه السلام) به دست دشمنان از روى ستم، بیشتر دل تو را مى سوزاند یا ذبح فرزند خودت به دست خودت در اطاعت من ! عرض كرد: پروردگارا! ذبح او به دست دشمنان بیشتر دلم را مى سوزاند. در این هنگام خداوند خطاب كرد؛ اى ابراهیم! پس به یقین جمعى كه خود را از امت محمد(صلی الله علیه و آله) مى شمارند، فرزند او حسین(علیه السلام) را از روى ظلم و ستم و با عداوت و دشمنى، ذبح خواهند كرد همان گونه كه گوسفند را ذبح مى كنند و به این سبب مستوجب خشم و عذاب من مى گردند.

    ابراهیم(علیه السلام) از شنیدن این خبر جانكاه، ناله و فریاد بر آورد و قلب و جان او به درد آمد و بسیار گریه نمود و دست از گریه بر نمى داشت تا این كه وحى از جانب پروردگار جلیل رسید: « اى ابراهیم! گریه تو بر فرزندت اسماعیل اگر او را به دست خود ذبح مى كردى، فدا كردم به گریه اى كه تو بر حسین(علیه السلام) و شهادتش كردى و بدین سبب بالاترین درجات اهل ثواب در مصیبت ها را به تو دادم. در پایان امام رضا(علیه السلام) فرمود: این است مفهوم قول خداوند عز وجل؛ «وَ فَدَیناهُ بِذِبْحٍ عَظِیمٍ».{لخصال، ص57؛ بحارالانوار، ج12، ص125؛ البرهان فی القرآن، ج5، ص30؛ نورالثقلین، ج4، ص429؛ کنز الدقائق و بحر الغرائب، ج11، ص17.،بحارالأنوار، ج،۱۲ ص۱۲۴ و ج،۴۴ ص۲۲۵}.

  6. #14

    تاریخ عضویت
    جنسیت دي ۱۳۸۸
    نوشته
    2,245
    مورد تشکر
    5,576 پست
    حضور
    19 روز 18 دقیقه
    دریافت
    12
    آپلود
    0
    گالری
    0

    جمع بندی




    پرسش:
    از منظر قرآن چرا حضرت ابراهیم(علیه السلام) مأمور به ذبح فرزند شد؟
    مرا از «ذبح عظیم» چیست و چرا آن را اشاره به امام حسین(علیه السلام) می دانند و امام حسین باید به جای اسماعیل، ذبح شوند؟
    آیا روایاتی داریم که ذبح عظیم را امام حسین(علیه السلام) معرفی کنند،با توجه به اینکه برخی روایات غیر این را بیان می کنند؟



    پاسخ:
    در پاسخ به بخش اول سوال شما باید گفت:
    قرآن كريم داستان ذبح حضرت اسماعيل (عليه‌السّلام ) توسط پدر بزرگوارش حضرت ابراهيم (عليه‌السّلام ) را اين‌گونه بيان مي‌كند:
    «ما او (ابراهيم) را به نوجواني بردبار و پراستقامت بشارت داديم، هنگامي كه با او به مقام سعي و كوشش رسيد گفت: فرزندم! من در خواب ديدم كه بايد تو را ذبح كنم! بنگر نظر تو چيست؟
    گفت: اي پدر هرچه دستور داري اجرا كن، به خواست خدا مرا از صابران خواهي يافت! هنگامي كه هر دو تسليم و آماده شدند و (حضرت) ابراهيم جبين او را بر خاك نهاد، او را ندا داديم كه اي ابراهيم! آن‌چه را در خواب مأموريت يافتي انجام دادي. ما اين‌گونه نيكوكاران را جزا مي‌دهيم، اين‌ به طور مسلم امتحان مهم و آشكاري است، ما ذبح عظيمي را فداي او كرديم و نام نيك او را در امت‌هاي بعد باقي گذارديم سلام ما بر ابراهيم باد، اين‌گونه نيكوكاران را پاداش مي‌دهيم.»(1)
    آيات مذكور ماجراي ذبح حضرت اسماعيل توسط حضرت ابراهيم را تشريح كرده و قرآن كريم دستور ذبح كردن را امتحاني مهم و آشكار براي نيكوكاران به خصوص حضرت ابراهيم ( عليه‌السّلام ) مي‌داند.
    امري كه از طرف خداوند متعال به حضرت ابراهيم ـ عليه‌السّلام ـ شد يك امر امتحاني و آزمايشي بود و در اوامر امتحاني اراده جدي به اصل عمل تعلق نگرفته است، بلكه هدف آن است كه روشن شود شخص مورد آزمايش تا چه اندازه آمادگي اطاعت دستور را دارد و اين در جايي است كه شخص مورد آزمايش از اسرار پشت پرده آگاه نيست، و حضرت ابراهيم ـ عليه‌السّلام ـ به خوبي از عهده اين امتحان برآمد و آمادگي روحي خود را در اين زمينه از هر جهت به ثبوت رسانيد و از عهده اين آزمايش به خوبي برآمد.(2)
    اصولاً خداوند متعال نخست امتحان‌هاي به ظاهر سخت و دشوار و در واقع آسان را براي نيكوكاران پيش مي‌آورد تا وقتي كه از امتحان سرافراز شدند، بهترين پاداش را هم در دنيا و هم در آخرت به آن‌ها مي‌دهد و در داستان حضرت ابراهيم ـ عليه‌السّلام ـ گرچه صرف امتحان بود؛ ولي همان ظاهر نيز بسيار سخت و ناگوار بود.(3)

    در پاسخ به بخش دوم سوال باید گفت:
    ذبح عظیم، لغتاً یعنی ذبیح یا مذبوح بزرگ و بزرگوار. این ترکیب وصفی یک بار در قرآن مجید به کار رفته است: وفدیناه بذبح عظیم؛ «به عوض او، ذبح عظیمی را پذیرفتیم.»(4) در داستان حضرت ابراهیم‌ که در خواب دید باید فرزندش اسماعیل ـ و به قول مفسران اهل‌سنت: اسحاق ـ را قربانی کند، در قرآن مجید در سوره صافّات گفته شده است: «ای پسرکم! من به خواب دیدم که ترا ذبح می‌کنم، بنگر رأی تو چیست؟ گفت:ای پدر آنچه را فرمانت داده‌اند، عمل کن که اگر خدا خواهد مرا از صابران خواهی یافت. و چون تسلیم شدند و او را به پیشانی در انداخت، وی را ندا دادیم که ای ابراهیم حقا که رؤیای خویش راست کردی و ما نیکوکاران را چنین پاداش دهیم که این امتحانی آشکار بود، و او را به ذبیحه‌ای بزرگ فدا دادیم.»(5)
    غالب مفسّران شیعه و اهل‌سنّت در این جا گفته‌اند که مراد از «ذبح عظیم»، «کبش» (قوچ) است و به گفته علاّمه طباطبایی چون این ذبح به امر الهی است «عظیم» نامیده شده است؛ وگرنه خود ذبح، فی نفسه عظیم نبوده است.
    بعضی از مفسران شیعه از جمله ملا محسن فیض کاشانی در تفسیر صافی، سید هاشم بحرانی در تفسیر برهان، حویزی در تفسیر نور الثقلین، و مرحوم مجلسی در بحار الانوار، طبق حدیثی که در عیون اخبار الرّضا روایت شده است، نقل کرده‌اند که در این جا مراد از «ذبح عظیم» حضرت امام حسین است که از ذریه ابراهیم‌ است و او قربانی عظیمی بود که جانشین ذبح اسماعیل قرار گرفت.
    البته باید توجه داشت که طبق اين تفسير معناي آيه اين نيست كه امام حسين (علیه السلام ) فداي اسماعیل (علیه السلام ) شدند.
    در مورد اینکه خداوند می فرماید:«و فدیناه بذبح عظیم» باید گفت:
    فدينا از ماده فدا در اصل به معنى قرار دادن چيزى به عنوان بلاگردان و دفع ضرر از شخص يا چيز ديگر است لذا مالى را که براى آزاد کردن اسير مى دهند فديه مى گويند، و نيز کفاره اى را که بعضى از بيماران بجاى روزه مى دهند به اين نام ناميده مى شود.(6)

    در رابطه با بخش پایانی سوال شما،باید گفت،در رابطه با اینکه مراد از ذبح عظیم چیست،روایات متعددی نقل شده اند و مصادیقی برای ذبح عظیم معرفی کرده اند که تعدادی از این روایات امام حسین(علیه السلام) را بعنوان ذبح عظیم نام برده اند.لذا هیچ اشکالی ندارد که بگوییم ذبح عظیم مصادیق متعددی دارد .از جمله روایات معتبری که امام حسین(علیه السلام) را بعنوان ذبح عظیم معرفی کرده است،این روایت است:

    در عیون اخبار الرضا(علیه السلام)، خصال شیخ صدوق و دیگر كتب معتبر روایى از امام رضا(علیه السلام) چنین نقل شده است: هنگامى كه حق تعالى به ازاى ذبح اسماعیل قوچى را فرستاد تا به جاى او ذبح شود، حضرت ابراهیم(علیه السلام) آرزو كرد؛ كاش مى شد فرزندش را به دست خود ذبح كند و مأمور به ذبح گوسفند نمى شد تا به سبب درد و مصیبتى كه از این راه به دل و جان او وارد مى شود، مصیبت پدرى باشد كه عزیزترین فرزندش را به دست خود در راه خدا ذبح كرده تا از این طریق بالاترین درجات اهل ثواب در مصیبت ها را به دست آورد. در این اثنا خطاب وحى از پروردگار جلیل به ابراهیم خلیل رسید كه محبوب ترین مخلوقات من نزد تو كیست.
    ابراهیم(علیه السلام) عرضه داشت: هیچ مخلوقى پیش من محبوب تر از حبیب تو محمد(صلی الله علیه و آله) نیست. پس وحى آمد كه آیا او را بیشتر دوست دارى یا خودت را؟
    ابراهیم(علیه السلام) گفت: او پیش من از خودم محبوب تر است. خداوند متعال فرمود: فرزند او را بیشتر دوست دارى یا فرزند خود را؟
    ابراهیم(علیه السلام) عرض كرد: فرزند او را بیشتر دوست دارم.
    پس حق تعالى فرمود: آیا ذبح فرزند او امام حسین (علیه السلام) به دست دشمنان از روى ستم، بیشتر دل تو را مى سوزاند یا ذبح فرزند خودت به دست خودت در اطاعت من؟
    عرض كرد: پروردگارا! ذبح او به دست دشمنان بیشتر دلم را مى سوزاند. در این هنگام خداوند خطاب كرد؛ اى ابراهیم! پس به یقین جمعى كه خود را از امت محمد(صلی الله علیه و آله) مى شمارند، فرزند او حسین(علیه السلام) را از روى ظلم و ستم و با عداوت و دشمنى، ذبح خواهند كرد همان گونه كه گوسفند را ذبح مى كنند و به این سبب مستوجب خشم و عذاب من مى گردند.
    ابراهیم(علیه السلام) از شنیدن این خبر جانكاه، ناله و فریاد بر آورد و قلب و جان او به درد آمد و بسیار گریه نمود و دست از گریه بر نمى داشت تا این كه وحى از جانب پروردگار جلیل رسید: « اى ابراهیم! گریه تو بر فرزندت اسماعیل اگر او را به دست خود ذبح مى كردى، فدا كردم به گریه اى كه تو بر حسین(علیه السلام) و شهادتش كردى و بدین سبب بالاترین درجات اهل ثواب در مصیبت ها را به تو دادم. در پایان امام رضا(علیه السلام) فرمود: این است مفهوم قول خداوند عز وجل؛ «وَ فَدَیناهُ بِذِبْحٍ عَظِیمٍ».(7)

    این حدیث معتبر از امام رضا(علیه السلام) علاوه بر این كه بر مصادیق دیگر ذبح عظیم صحه نهاده، آیه شریفه «وَ فَدَیناهُ بِذِبْحٍ عَظِیمٍ» را از انحصار در یك مصداق ظاهرى اگر چه عظیم، بیرون آورده و یك معناى دقیق عرفانى و ملكوتى ارائه كرده و سالار شهیدان را به عنوان ذبح عظیم معرفى نموده است. با آن كه همه امامان و پیامبران بسیارى در راه خدا شهید شده اند و پیامبرى همچون حضرت یحیى(علیه السلام) را سر بریده اند و در برخى روایات نیز وجوه تشابهى بین شهادت حضرت یحیى(علیه السلام) و امام حسین(علیه السلام) بیان شده است، لكن قطعاً ذبیحى بزرگ تر و عظیم تر از سیدالشهدا(علیه السلام) در راه خدا ذبح نشده است، لذا تعبیر «ذبیح اعظم» كم ترین چیزى است كه مى توان در حق سیدالشهدا(علیه السلام) گفت.

    پی نوشتها:

    1 . صافات/101ـ110.

    2 . ر.ك: مكارم شيرازي، ناصر، تفسير نمونه، تهران، دارالكتب الاسلاميه، ج 19، ص 109ـ127.

    3 . ر.ك: طباطبايي، سيدمحمدحسين، الميزان في التفسير القرآن، قم، انتشارات اسلامي، ج 18ـ17، ص 151ـ153.

    4. سوره صافات، آیه 107.

    5. سوره صافات، آیات 107 ـ 102، ترجمه‌ابوالقاسم پاینده.

    6. تفسیر نمونه،ذیل آیه 107 سوره صافات.

    7. شیخ صدوق،خصال ، مؤسسه نشر اسلامى ،ج 1 ، ص 58 ـ 59 .؛ علامه مجلسی، بحارالأنوار، چاپ بیروت، سال ۱۴۰۴.ج ۱۲، ص۱۲۴ و ج۴۴، ص ۲۲۵.

    امام صادق- علیه السلام- فرمودند :


    محبوب ترین دوست من کسی است که عیب های مرا به من هدیه کند.


صفحه 2 از 2 نخست 12

اطلاعات موضوع

کاربرانی که در حال مشاهده این موضوع هستند

در حال حاضر 1 کاربر در حال مشاهده این موضوع است. (0 کاربران و 1 مهمان ها)

کلمات کلیدی این موضوع

اشتراک گذاری

اشتراک گذاری

مجوز های ارسال و ویرایش

  • شما نمیتوانید موضوع جدیدی ارسال کنید
  • شما امکان ارسال پاسخ را ندارید
  • شما نمیتوانید فایل پیوست کنید.
  • شما نمیتوانید پست های خود را ویرایش کنید
  •  
^

ورود

ورود