جهت مشاهده مطالب کارشناسان و کاربران در این موضوع کلیک کنید   

موضوع: کدام شخصيت از منظر اسلام مورد پسند است ؟

  1. #1

    تاریخ عضویت
    جنسیت ارديبهشت ۱۳۹۰
    نوشته
    2,621
    صلوات
    51
    تعداد دلنوشته
    9
    مورد تشکر
    23 پست
    حضور
    57 روز 14 ساعت 49 دقیقه
    دریافت
    20
    آپلود
    0
    گالری
    0

    کدام شخصيت از منظر اسلام مورد پسند است ؟




    با سلام
    آیا در اسلام شخصیت آرام و سکوت مورد پسند است یا شخصیت مزاح کننده و شوخ طبع؟
    (البته هر دو نوع شخصیت را در حد متعادل مد نظر داشته باشید)
    با سپاس


    کارشناس بحث : پاسخگوي معارف قرآن
    ویرایش توسط همکار مدیر سایت : ۱۳۹۰/۰۶/۱۸ در ساعت ۰۱:۰۵
    عشق، دردناک نیست... ولی خدا نکند هوس کند کمی درد بیاورد... چیزی از آدم باقی نمی‌ماند...


  2.  

  3. #2

    تاریخ عضویت
    جنسیت ارديبهشت ۱۳۹۰
    نوشته
    1,382
    مورد تشکر
    66 پست
    حضور
    13 روز 20 ساعت 9 دقیقه
    دریافت
    2
    آپلود
    0
    گالری
    0



    با سلام و عرض ادب
    در پاسخ به سوال شما باید عرض کنم که در دین اسلام هر دوی این صفات مورد تایید است و مذمتی مطلق نسبت به آنها وجود ندارد.
    باید دانست که مزاح و شوخی در حدّی که موجب زدودن غم و اندوه و شاد کردن مؤمن باشد و به گناه و افراط و جسارت و سخنان زشت و دور از ادب کشیده نشود، عملی پسندیده است. آنچه در این باره از پیشوایان دین به ما رسیده، در همین محدوده است. پیامبر اسلام ـ صلی الله علیه و آله ـ فرمود: «اِنّی لَاَمْزَحُ وَ لا اَقوُلُ اِلّا حَقّاً»(مجموعة ورام(تنبیه الخواطر)، ج ۱، ص: ۱۱۱) من شوخی می کنم، ولی جز سخن حق نمی گویم.

    شخصی به نام یونس شیبانی می گوید: حضرت صادق ـ علیه السلام ـ از من پرسید: مزاح شما با یکدیگر چگونه است؟ عرض کردم بسیار اندک! حضرت فرمود: «این گونه نباشید، چراکه مزاح کردن از حسن خلق است و تو می توانی به وسیله آن برادر دینی ات را شادمان کنی. پیامبر خدا ـ صلی الله علیه و آله ـ نیز با افراد شوخی می کرد و منظورش شادکردن آنان بود.»

    براساس هدف و فرجام زندگی، شادی و نشاط از دیدگاه اسلام دارای حد و مرز می باشد. محتوا و قالب شادی و نشاط و عوامل آن نباید با روح توحیدی و انسانی که دین اسلام مطرح کرده است، در تضاد و تنافی باشد؛ زیرا هر پدیده ای که انسان را از آرمان و غایت اصلی خویش دور سازد، به هیچ وجه مقبول اسلام نخواهد بود.

    در مورد سکوت و فواید آن هم روایات بیشماری وجود دارد که لازم به ذکر نیست.
    هدف اصلی از احادیث سكوت این نیست كه انسان باید همیشه و در همه حال لب فرو بسته و زبان به سخن نگشاید و حتی در مقام احقاق حق خود و دیگران سكوت اختیار كند و به دفاع از خود برنخیزد، بلكه مقصود جلوگیری از هرزه گویی و فضول كلام است، زیرا اگر روایات سكوت را این گونه تفسیر كنیم كه انسان باید در هر حال حتی در برابر ستم ستمكاران و افساد مفسدان مهر سكوت بر لب زده و فریاد برنیاورد چنین تفسیری بی تردید مخالف ضرورت شرع انور است كه امر به معروف و نهی از منكر را از اهمّ واجبات شمرده و سكوت در برابر ظلم را گناهی بزرگ می داند. اگر در برابر مفاسد و مظالم بنا بر سكوت باشد كیان اسلام به خطر می افتد.

    در این گونه موراد اسلام دستور می دهد كه مُهر سكوت را بشكنید و داد بزنید و فریاد برآورید و مردم را نیز علیه فساد و ستم برانگیزانید، چرا كه:
    اگر بینی كه نابینا و چاه است اگر خاموش بنشینی گناه است
    در حقیقت، كسانی كه در این گونه موارد سكوت می كنند اصل مسلّم قرآنی را نادیده انگاشته اند و آن اصل امر به معروف و نهی از منكر است كه از اهمّ فرایض به شمار می رود و در قرآن مجید و روایات اهل بیت ـ علیهم السّلام ـ تأكید زیادی بر آن شده است و از كسانی كه امر به معروف و نهی از منكر را ترك كنند نكوهش شده و آنها را مستوجب غضب و خشم خداوند دانسته اند.
    .
    ویرایش توسط عمار : ۱۳۹۰/۰۶/۲۴ در ساعت ۰۷:۰۵
    کدام شخصيت از منظر اسلام مورد پسند است ؟

    آیدی قبلی بنده : پاسخگوی معارف قرآن



  4. #3

    تاریخ عضویت
    جنسیت تير ۱۳۹۰
    نوشته
    5,567
    صلوات
    200
    تعداد دلنوشته
    2
    مورد تشکر
    5 پست
    حضور
    59 روز 4 ساعت 37 دقیقه
    دریافت
    47
    آپلود
    3
    گالری
    196



    نقل قول نوشته اصلی توسط پاسخگوی معارف قرآن نمایش پست
    بلكه مقصود جلوگیری از هرزه گویی و فضول كلام است،
    با سلام و عرض ادب

    ولی به نظر من متاسفانه این روزها در دین دوست داشتنی اسلام هرزه گویی و فضول کلام زیاده

    حتی در روضه خوانی ها و سخنرانی ها

    چگونه باید با این فضول کلامها مبارزه کرد

    ممنون و التماس دعا
    ***************************


    ܓ✿ اللهم عجل لولیک الفرج ܓ✿


    ***************************

  5. تشکرها 2


  6. #4

    تاریخ عضویت
    جنسیت ارديبهشت ۱۳۹۰
    نوشته
    2,621
    صلوات
    51
    تعداد دلنوشته
    9
    مورد تشکر
    23 پست
    حضور
    57 روز 14 ساعت 49 دقیقه
    دریافت
    20
    آپلود
    0
    گالری
    0



    نقل قول نوشته اصلی توسط پاسخگوی معارف قرآن نمایش پست
    در حقیقت، كسانی كه در این گونه موارد سكوت می كنند اصل مسلّم قرآنی را نادیده انگاشته اند و آن اصل امر به معروف و نهی از منكر است كه از اهمّ فرایض به شمار می رود و در قرآن مجید و روایات اهل بیت ـ علیهم السّلام ـ تأكید زیادی بر آن شده است و از كسانی كه امر به معروف و نهی از منكر را ترك كنند نكوهش شده و آنها را مستوجب غضب و خشم خداوند دانسته اند.
    با سلام و احترام.
    ممنون از وقتی که برای پاسخ به این سؤال بنده صرف کرده اید.
    درباره ی این قسمت از کلامتان که نقل کرده ام، قبلا در تفسیر سوره ی بقره مطالعه کرده بودم که انسان اول باید خودش خودش را درست کند و بسازد یعنی به عبارتی خود امر به معروف و نهی از منکر را با خود انجام دهد و بعد که مطمئن شد انسانی کامل است اجازه ی امر به معروف یا نهی از منکر در رابطه با دیگران را دارد.
    در اینجا تناقضی وجود دارد در اینکه آیا انسان در هر مرحله ای از رشد معنوی که باشد اجازه ی امر به معروف و نهی از منکر دیگران را دارد؟ یا به دیگران کاری نداشته و تنها سازنده ی خویش باشد؟
    ممنون میشوم پاسخ این سؤالات بنده را هم عرض بفرمایید.
    اجرتان با خدا.
    عشق، دردناک نیست... ولی خدا نکند هوس کند کمی درد بیاورد... چیزی از آدم باقی نمی‌ماند...


  7. #5

    تاریخ عضویت
    جنسیت ارديبهشت ۱۳۹۰
    نوشته
    1,382
    مورد تشکر
    66 پست
    حضور
    13 روز 20 ساعت 9 دقیقه
    دریافت
    2
    آپلود
    0
    گالری
    0



    با سلام و عرض ادب
    در امر به معروف و نهی از منکر عامل بودن بودن شرط وجوب نیست.یعنی واجب نیست که حتما خودت عامل باشی تا بتوانی امر به معروف و نهی از منکر کنی.اما از آداب آن می باشد و جهت تاثیر گذاری امر به معروف بسیار مهم است که آمر خود عامل باشد.

    لذا از آداب مهمه امر به معروف و نهی از منکر اين است كه: امر كننده به معروف، تارك آن و نهى كننده از منكر، عامل به آن نباشد تا سخن او در دلها اثر كند.

    در نهج البلاغه از حضرت اميرالمؤمنين ـ عليه السّلام ـ روايت شده است كه فرمود:
    «من نصب نفسه للنّاس اماماً فعليه ان يبدأ بتعليم نفسه قبل تعليم غيره ولكن تأديبه بسيرته قبل تأديبه بلسانه ومعلّم نفسه ومؤدّبها أحقّ بالاجلال من معلّم النّاس ومؤدّبهم».(نهچ البلاغة فيض الاسلام، کلمات قصار70)

    يعنى: «كسى كه خود را پيشواى مردم قرار دهد بايد پيش از آنكه به تعليم ديگران مشغول شود خود را تعليم دهد، و بايد با رفتار خود به مردم ادب بياموزد، پيش از آنكه با زبان آنها را ادب كند و كسى كه خود را تعليم مى دهد و ادب مى كند سزاوار است به احترام و تجليل از كسى كه تعليم دهنده مردم و ادب آموز ايشان است».

    و نيز در كتاب مذكور از آن حضرت نقل نموده است كه فرمود:

    «لعن الله الآمرين بالمعروف التّاركين له والنّاهين عن المنكر العاملين به».(همان مدرک، خطبه 129، ص 401)
    يعنى: «خدا لعنت كند يا لعنت كرده است امركنندگان به معروف را كه ترك آن مى كنند و نهى كنندگان از منكر را كه عمل به آن مى نمايند».

    يكى از بزرگترين عوامل موفقيت پيغمبر اكرم ـ صلّى الله عليه وآله ـ به شهادت تاريخ در كار هدايت مردم، ايمان محكم و پايدار آن حضرت به آنچه از طرف خدا بر او وحى مى گرديد بود كه مى فرمود:
    «اگر آفتاب را در دست راستم و ماه را در دست چپم گذارند كه از دعوتم دست بردارم، نمى پذيرم».

    در تمام تعاليم اسلامى، خود آن بزرگوار و اهلبيتش پيشقدم بودند و رفتار و اخلاق آن حضرت مردم را شيفته و دلباخته اسلام مى ساخت.
    آن كس كه امر به معروف و نهى از منكر مى كند و خود به خلاف گفته خود رفتار مى نمايد، نتيجه مهمّى نخواهد گرفت و زحماتش بيشتر به هدر مى رود.
    کدام شخصيت از منظر اسلام مورد پسند است ؟

    آیدی قبلی بنده : پاسخگوی معارف قرآن



  8. #6

    تاریخ عضویت
    جنسیت ارديبهشت ۱۳۹۰
    نوشته
    2,621
    صلوات
    51
    تعداد دلنوشته
    9
    مورد تشکر
    23 پست
    حضور
    57 روز 14 ساعت 49 دقیقه
    دریافت
    20
    آپلود
    0
    گالری
    0



    با سلام و عرض احترام
    سؤالی دیگر داشتم که فکر میکنم در این قسمت میشود مطرح کرد.
    آیا همکاری با فردی که میخواهد تنها از همکاری ما سوء استفاده ببرد درحالیکه کاری که انجام میگیرد صحیح میباشد و در پایان تمامی زحمات انجام گرفته به نام آن فرد به پایان میرسد، از نظر اسلام جایز است؟
    به عبارت دیگر کمک یا همکاری که هیچ نفعی برای ما نداشته باشد و همه به نام کسی دیگر به اتمام برسد درست است؟
    اسلام در هر شرایطی اگر کار مذکور حرام نباشد، همکاری را صحیح میداند؟ حتی اگر هیچ نفعی برای ما نداشته باشد؟
    با سپاس
    عشق، دردناک نیست... ولی خدا نکند هوس کند کمی درد بیاورد... چیزی از آدم باقی نمی‌ماند...

  9. #7

    تاریخ عضویت
    جنسیت ارديبهشت ۱۳۹۰
    نوشته
    1,382
    مورد تشکر
    66 پست
    حضور
    13 روز 20 ساعت 9 دقیقه
    دریافت
    2
    آپلود
    0
    گالری
    0



    سلام و عرض ادب
    بزرگوار این همکاری اشکالی ندارد ولی برای شما هم لزومی ندارد و می توانید این همکاری رو نداشته باشید.
    در هر کاری قرار نیست حتما منفعت مادی برای ما باشد بلکه اگر شما کاری رو بخاطر خدا انجام دهید و کمک کنید همین منفعت اخروی دارد که دارای ارزش زیادی هم می باشد.
    حال اگر قصد سوء استفاده دارند و کار هم ثواب اخروی ندارد شما لزومی ندارد کمکی بکنید.
    موفق باشید.
    کدام شخصيت از منظر اسلام مورد پسند است ؟

    آیدی قبلی بنده : پاسخگوی معارف قرآن


  10. تشکر


  11. #8

    تاریخ عضویت
    جنسیت ارديبهشت ۱۳۹۰
    نوشته
    1,382
    مورد تشکر
    66 پست
    حضور
    13 روز 20 ساعت 9 دقیقه
    دریافت
    2
    آپلود
    0
    گالری
    0

    پست جمع بندي موضوع.




    پرسش:
    در اسلام شخصیت آرام و سکوت مورد پسند است یا شخصیت مزاح کننده و شوخ طبع؟

    پاسخ:
    در دین اسلام هر دوی این صفات مورد تایید است و مذمتی مطلق نسبت به آنها وجود ندارد.
    باید دانست که مزاح و شوخی در حدّی که موجب زدودن غم و اندوه و شاد کردن مؤمن باشد و به گناه و افراط و جسارت و سخنان زشت و دور از ادب کشیده نشود، عملی پسندیده است. آنچه در این باره از پیشوایان دین به ما رسیده، در همین محدوده است. پیامبر اسلام ـ صلی الله علیه و آله ـ فرمود: «اِنّی لَاَمْزَحُ وَ لا اَقوُلُ اِلّا حَقّاً»(1) من شوخی می کنم، ولی جز سخن حق نمی گویم.
    شخصی به نام یونس شیبانی می گوید: حضرت صادق ـ علیه السلام ـ از من پرسید: مزاح شما با یکدیگر چگونه است؟ عرض کردم بسیار اندک! حضرت فرمود: «این گونه نباشید، چراکه مزاح کردن از حسن خلق است و تو می توانی به وسیله آن برادر دینی ات را شادمان کنی. پیامبر خدا ـ صلی الله علیه و آله ـ نیز با افراد شوخی می کرد و منظورش شادکردن آنان بود.»
    براساس هدف و فرجام زندگی، شادی و نشاط از دیدگاه اسلام دارای حد و مرز می باشد. محتوا و قالب شادی و نشاط و عوامل آن نباید با روح توحیدی و انسانی که دین اسلام مطرح کرده است، در تضاد و تنافی باشد؛ زیرا هر پدیده ای که انسان را از آرمان و غایت اصلی خویش دور سازد، به هیچ وجه مقبول اسلام نخواهد بود.
    در مورد سکوت و فواید آن هم روایات بیشماری وجود دارد که لازم به ذکر نیست.
    هدف اصلی از احادیث سكوت این نیست كه انسان باید همیشه و در همه حال لب فرو بسته و زبان به سخن نگشاید و حتی در مقام احقاق حق خود و دیگران سكوت اختیار كند و به دفاع از خود برنخیزد، بلكه مقصود جلوگیری از هرزه گویی و فضول كلام است، زیرا اگر روایات سكوت را این گونه تفسیر كنیم كه انسان باید در هر حال حتی در برابر ستم ستمكاران و افساد مفسدان مهر سكوت بر لب زده و فریاد برنیاورد چنین تفسیری بی تردید مخالف ضرورت شرع انور است كه امر به معروف و نهی از منكر را از اهمّ واجبات شمرده و سكوت در برابر ظلم را گناهی بزرگ می داند. اگر در برابر مفاسد و مظالم بنا بر سكوت باشد كیان اسلام به خطر می افتد.
    در این گونه موراد اسلام دستور می دهد كه مُهر سكوت را بشكنید و داد بزنید و فریاد برآورید و مردم را نیز علیه فساد و ستم برانگیزانید.
    منبع:
    1. مجموعة ورام(تنبیه الخواطر)، ج ۱، ص: ۱۱۱

    ویرایش توسط عمار : ۱۳۹۱/۰۲/۰۳ در ساعت ۱۰:۰۲
    کدام شخصيت از منظر اسلام مورد پسند است ؟

    آیدی قبلی بنده : پاسخگوی معارف قرآن


  12. تشکر


اطلاعات موضوع

کاربرانی که در حال مشاهده این موضوع هستند

در حال حاضر 1 کاربر در حال مشاهده این موضوع است. (0 کاربران و 1 مهمان ها)

کلمات کلیدی این موضوع

اشتراک گذاری

اشتراک گذاری

مجوز های ارسال و ویرایش

  • شما نمیتوانید موضوع جدیدی ارسال کنید
  • شما امکان ارسال پاسخ را ندارید
  • شما نمیتوانید فایل پیوست کنید.
  • شما نمیتوانید پست های خود را ویرایش کنید
  •  
^

ورود

ورود