جهت مشاهده مطالب کارشناسان و کاربران در این موضوع کلیک کنید   

موضوع: سوالاتي در باره سال عام الفيل

  1. #1

    تاریخ عضویت
    جنسیت مهر ۱۳۸۸
    نوشته
    437
    مورد تشکر
    0 پست
    حضور
    1 روز 18 ساعت 16 دقیقه
    دریافت
    1
    آپلود
    0
    گالری
    0

    سوالاتي در باره سال عام الفيل




    بنام خدا

    سلام بر اساتيد محترم

    اميدوارم که سوال خودم رو در جاي مناسبي ارسال کرده باشم

    ممنون مي شم در مورد سال عام الفيل به اين سوالات پاسخ بدهيد :

    همانطور که ميدانيد در سال عام الفيل هنوز حضرت محمد(ص) پیامبر نشده بود و كعبه هنوز محل بتها بوده چرا خدا از بتها و خانه ای كه در آن بت بوده محافظت كرده؟

    سوال دومم اين هست كه خدائي که از کعبه در زماني که محل بت ها بود محافظت کردو مانع تخريب آن شد چرا وقتی دو بار دیگه كه كعبه مورد هجوم قرار گرفت و اتفاقا در اون موقع كعبه محل پرستش خدا و قبله مسلمین بود این كارو نكرد و اجازه داد که کعبه تخريب شود ؟

    ممنون


    کارشناس بحث : پاسخگوي تاريخي
    ویرایش توسط همکار مدیر سایت : ۱۳۹۰/۰۶/۲۲ در ساعت ۰۳:۳۰

  2. تشکرها 2


  3.  

  4. #2

    تاریخ عضویت
    جنسیت دي ۱۳۸۸
    نوشته
    2,081
    مورد تشکر
    83 پست
    حضور
    14 روز 16 ساعت 32 دقیقه
    دریافت
    12
    آپلود
    0
    گالری
    0



    نقل قول نوشته اصلی توسط همدم نمایش پست
    بنام خدا

    سلام بر اساتيد محترم

    اميدوارم که سوال خودم رو در جاي مناسبي ارسال کرده باشم

    ممنون مي شم در مورد سال عام الفيل به اين سوالات پاسخ بدهيد :

    همانطور که ميدانيد در سال عام الفيل هنوز حضرت محمد(ص) پیامبر نشده بود و كعبه هنوز محل بتها بوده چرا خدا از بتها و خانه ای كه در آن بت بوده محافظت كرده؟
    ممنون


    کارشناس بحث : پاسخگوي تاريخي
    با عرض سلام و ادب

    در پاسخ به سوال اول شما باید عرض کنم:

    کعبه خانه ای است که به امر خدا توسط حضرت آدم ساخته شده و سپس ابراهیم بت شکن و فرزندش اسماعیل (علیهما السلام)آن را تجديد بنا نمودند و خدا آن را به خود منسوب کرده است:
    رَبَّنا إِنِّي أَسْكَنْتُ مِنْ ذُرِّيَّتي‏ بِوادٍ غَيْرِ ذي زَرْعٍ عِنْدَ بَيْتِكَ الْمُحَرَّمِ؛ (1)
    اى پروردگار ما، برخى از فرزندانم را به واديى بى‏هيچ كشته‏اى، نزديك خانه گرامى تو جاى دادم‏.
    این خانه و متعلقاتش مثل صفا و مروه و قربانی و حج و...شعائر و نشانه های خدایی اند و حرمت دارند . باید محترم بمانند. قطعا خداوند حافظ این خانه و دیگر شعائر آن است.
    گر چه در زمان جاهلیت در اطراف خانه خدا حتی روی پشت بام آن پر از بت بود و برخی از مردم به صورت عریان طواف می کردند و...اما ابرهه به جاي آن كه با بت پرستي به مبارزه برخيزد و در مقام نابودي بت ها بر آيد، به تخريب كعبه روي آورد.
    ابرهه در صدد برآمد این نشانه و شعار خدایی را نابود کند. خدا به دفاع از خانه و شعائر خود برآمد. در حالی که مردم برای حفظ نشانه خدایی آمادگی نداشتند. خدا سپاه ابابیل را به جهنم فرستاد. قطعا اگر ابرهه های دیگری بخواهند این آیت و شعار خدایی را ریشه کن کنند، خدا با سپاهیان انسانی یا غیر انسانی اش آنان را نابود خواهد ساخت،
    بر پايه‌ گزارش‌ منابع‌ عربى‌ ابرهه‌ كليسايى‌ باشكوه‌ و بى‌مانند به‌ نام‌ قُليّس‌( از واژه‌ يونانى‌ )در صنعا ساخت‌ . خواست‌ تا آن‌ را زيارتگاه‌ عرب‌ كند -زيرا كعبه از زمان ابراهيم به عنوان زيارتگاه براي اعراب محترم بود - اين‌ بود كه‌ عرب ها به‌ خشم‌ آمدند .يكى‌ از زنان بنى‌ فُقَيْم‌ قليس‌ را آلوده‌ كرد. از اين‌ رو ابرهه‌ خشميگن‌ شد و به‌ آهنگ‌ ويران‌ كردن‌ كعبه‌ با سپاهى‌ كه‌ فيل‌ به‌ همراه‌ داشت‌، به‌ مكه‌ تاخت. در مسير راه‌ قبايل‌ مختلفى‌ را كه‌ به‌ مقابله‌ وي‌ برخاستند، درهم‌ شكست‌. چون‌ به‌ مكه‌ رسيد،گويا حُناطه‌ و خُويلد،روساي‌ قبايل‌ بكر و هذيل‌ يك‌ سوم‌ دارايى‌ تهامه‌ را به‌ شرط چشم‌ پوشى‌ از ويران‌ كردن‌ كعبه‌ به‌ وي‌ پيشنهاد كردند، اما ابرهه‌ نپذيرفت‌. سپس‌ عبدالمطلب‌ مردم‌ را به‌ خالى‌ كردن‌ شهر و پناه‌ بردن‌ به‌ كوه‌ خواند و خود به‌ حلقة كعبه‌ درآويخت‌ و به‌ نيايش‌ پرداخت‌. سپس‌ به‌ كوه‌ روي‌ آورد. آن گاه‌ خداوند سپاه‌ ابرهه‌ را با باراندن‌ سنگ هاي‌ سجيل‌ از ميان‌ برداشت‌ و ابرهه‌ ناكام‌ به‌ يمن‌ بازگشت ‌و... (2).
    ابرهه قصد تخريب كعبه را داشت، نه بدان جهت كه بتخانه است، بلكه چون منطقه يمن كه ابرهه در آن جا بود و مردم آن منطقه عرب بودند، احترامي بسيار به کعبه مي گذاشتند و كعبه را زيارتگاه مي دانستند .وي خواست براي زيارتگاه آنان جايگزيني قرار دهد تا مردم به زيارت كعبه نروند. چون در اجراي اين نقشه موفق نشد، تصميم به تخريب كعبه گرفت كه خداوند شرش را دفع نمود.

    پي نوشت ها:
    1. ابراهيم (14) آیه 37.
    2. کاظم بجنوردی و دیگران، دایره المعارف بزرگ اسلامی، تهران، 1372ش،ج 2، ص563تا 569.

    مأخذ:

    http://www.pasokhgoo.ir/node/37897

  5. تشکرها 2


  6. #3

    تاریخ عضویت
    جنسیت دي ۱۳۸۸
    نوشته
    2,081
    مورد تشکر
    83 پست
    حضور
    14 روز 16 ساعت 32 دقیقه
    دریافت
    12
    آپلود
    0
    گالری
    0



    نقل قول نوشته اصلی توسط همدم نمایش پست
    بنام خدا

    سلام بر اساتيد محترم

    اميدوارم که سوال خودم رو در جاي مناسبي ارسال کرده باشم

    ممنون مي شم در مورد سال عام الفيل به اين سوالات پاسخ بدهيد :


    سوال دومم اين هست كه خدائي که از کعبه در زماني که محل بت ها بود محافظت کردو مانع تخريب آن شد چرا وقتی دو بار دیگه كه كعبه مورد هجوم قرار گرفت و اتفاقا در اون موقع كعبه محل پرستش خدا و قبله مسلمین بود این كارو نكرد و اجازه داد که کعبه تخريب شود ؟

    ممنون


    کارشناس بحث : پاسخگوي تاريخي
    با عرض سلام و ادب

    وقتی جناب عبدالمطلب به سپاه ابرهه نزدیک شد، و به عنوان رئیس قریش به بارگاه او، بار یافت، ابرهه گفت چه می خواهی گفت، شتران من گم شده اند، آنها را می طلبم، ابرهه گفت، چه حقارت آور!، من خیال کردم، از ما می خواهید که منصرف شویم، و خانه خدا را خراب نکنیم، جناب عبدالمطلب گفت که: من صاحب شتران هستم، و خانه هم صاحبی دارد که از آن حمایت خواهد کرد. در اموری که وظیفه مسلمانان است، که مثلاً از خانه خدا حمایت کنند، و با معصیت و کوتاهی در انجام وظیفه، این وظیفه را انجام نمی دهند، مسلماً معجزه ای صورت نخواهد گرفت، چون این خانه برای مردم است«اِنَّ أَوَّلَ بَیْتٍ وُضِعَ لِلنّاسِ لَلَّذی بِبَکَّةَ مُبارَکًا وَ هُدًی لِلْعالَمینَ، نخستین خانه‏ای که برای مردم (و نیایش خداوند) قرار داده شد، همان است که در سرزمین مکّه است، که پر برکت، و مایه هدایت جهانیان است.»(1)
    اما در زمان حمله نیروهای یزید به خانه خدا،با اینکه مردم قدرت بر دفع یزید داشتند، ولی با معصیت، این وظیفه را انجام ندادند، و این تکلیف متوجّه مردم بوده است.

    آنچه در مقایسه این دو حادثه قابل توجه است این نکته است که: اگر حادثه ای رخ دهد، که مردم قصور و تقصیری نداشته، و مثلاً قدرت دفاع نداشته، و این حادثه معلول مسامحه و سستی آنها نبوده است، خداوند دخالت خواهد کرد،و حمله ابرهه به خانه خدا از این موارد بود، ولی حمله یزید از این نوع نبود.

    علاوه بر این سپاه ابرهه به قصد خراب کردن کعبه رفت اما یزید به قصد دستگیری عبدالله بن زبیر حرمت کعبه را نگه نداشت و اقدام به تخریب کعبه نمود اما و لو به ظاهر ادعا می کرد که خانه خدا حرمت دارد و باید فردی همچون عبدالله بن زبیر که به کعبه پناهنده شده دستگیر گردد تا کعبه حرمتش محفوظ بماند، و همینطور است حال حجاج ، البته مقصود این نیست که جنایت اینها در این قضیه کوچک بوده است بلکه مقصود آن است که حساب شخصی که همه جا اعلام می کند که می خواهد خانه ی خدا را خراب کند و در این امر هتاکی و جسارت هم می کند با حساب شخصی که اینگونه عمل نمی کند، فرق می کند، تازه فرستاده شدن عذاب هم ممکن بود به حساب حق بودن ابن زبیر گذاشته شود که او خود ظالمی دیگر بود و او از آن بهره برداری می کرد و خدا چنین چیزی را نمی خواست. البته خدا به یزید هم مهلتی نداد و بعد از این جنایت عمرش کوتاه گردید و....

    بعضی از دانشمندان شیعه فرموده اند : حرمت و عزت کعبه نه به خاطر سنگهای خاص آن است بلکه به این دلیل است که کعبه قیام مردم به قسط که هدفی والا برای بعثت پیامبران است می باشد. لذا هر کس قصد بدی به کعبه داشته باشد و بخواهد با تخریب آن دین را از میان بردارد و با ویران کردن آن قیام به قسط یا زیارت خانه اش را محو کند، خداوند او را عذابی دردناک می چشاند(2) کما اینکه در داستان ابرهه اتفاق افتاد اما کسی که در کعبه متحصن گشت و بدان پناه آورد اما بر باطل بود و امام زمانش را نشناخت و به یاریش نرفت، کعبه نه پناه اوست و نه امان، بلکه خداوند کسی را بر او می گمارد که به وی رحم نمی آرد هر چند که این کار در گرو ویرانی و تخریب کعبه باشد، حجاج ستمگر و ظالمی بود که بر همچون خود (ابن زبیر) مسلط شده بود و او را به دار کشید و قصد بدی نسبت به کعبه به این عنوان که قبله و مطاف است نداشت و خواستار نابودی اسلام و دین حنیف نبود اگرچه خودش دیانت نداشت و از معاد نمی ترسید اما مقصود وی در آن هنگام فقط غلبه بر ظالمی بود که امام زمان و قائم به حق و داعی به قسط و منادی حرمت کعبه یعنی امام حسین (ع) و بعدا امام سجاد (ع) را نشناخت و این است قدر امام و حرمت ولایت و عزت خلافت الهی(3).

    پی نوشتها:
    1. - سوره آل عمران آیه 96.

    2. وَ مَنْ یُرِدْ فیهِ بِإِلْحادٍ بِظُلْمٍ نُذِقْهُ مِنْ عَذابٍ أَلیمٍ ، سوره حج آیه25.

    3. تک: جرعه ای از بیکران زمزم، تالیف آیت جوادی آملی،تقریرات درس آیت محقق داماد، ترجمه و تحقیق علی حجتی کرمانی صص 75-85 با تلخیص.

  7. تشکر


  8. #4

    تاریخ عضویت
    جنسیت دي ۱۳۸۸
    نوشته
    2,081
    مورد تشکر
    83 پست
    حضور
    14 روز 16 ساعت 32 دقیقه
    دریافت
    12
    آپلود
    0
    گالری
    0



    جمع بندی:

    پرسش:

    با سلام
    همانطور که ميدانيد در سال عام الفيل هنوز حضرت محمد(صلی الله علیه وآله) پیامبر نشده بود و كعبه هنوز محل بتها بوده چرا خدا از بتها و خانه ای كه در آن بت بوده محافظت كرده؟

    پاسخ:

    با عرض سلام و ادب

    در پاسخ به این سوال شما باید عرض کنم:

    کعبه خانه ای است که به امر خدا توسط حضرت آدم ساخته شده و سپس ابراهیم بت شکن و فرزندش اسماعیل (علیهما السلام)آن را تجديد بنا نمودند و خدا آن را به خود منسوب کرده است:
    رَبَّنا إِنِّي أَسْكَنْتُ مِنْ ذُرِّيَّتي‏ بِوادٍ غَيْرِ ذي زَرْعٍ عِنْدَ بَيْتِكَ الْمُحَرَّمِ؛ (1)
    اى پروردگار ما، برخى از فرزندانم را به واديى بى‏هيچ كشته‏اى، نزديك خانه گرامى تو جاى دادم‏.

    این خانه و متعلقاتش مثل صفا و مروه و قربانی و حج و...شعائر و نشانه های خدایی اند و حرمت دارند . باید محترم بمانند. قطعا خداوند حافظ این خانه و دیگر شعائر آن است.
    گر چه در زمان جاهلیت در اطراف خانه خدا حتی روی پشت بام آن پر از بت بود و برخی از مردم به صورت عریان طواف می کردند و...اما ابرهه به جاي آن كه با بت پرستي به مبارزه برخيزد و در مقام نابودي بت ها بر آيد، به تخريب كعبه روي آورد.

    ابرهه در صدد برآمد این نشانه و شعار خدایی را نابود کند. خدا به دفاع از خانه و شعائر خود برآمد. در حالی که مردم برای حفظ نشانه خدایی آمادگی نداشتند. خدا سپاه ابابیل را به جهنم فرستاد. قطعا اگر ابرهه های دیگری بخواهند این آیت و شعار خدایی را ریشه کن کنند، خدا با سپاهیان انسانی یا غیر انسانی اش آنان را نابود خواهد ساخت،
    بر پايه‌ گزارش‌ منابع‌ عربى‌ ابرهه‌ كليسايى‌ باشكوه‌ و بى‌مانند به‌ نام‌ قُليّس‌( از واژه‌ يونانى‌ )در صنعا ساخت‌ . خواست‌ تا آن‌ را زيارتگاه‌ عرب‌ كند -زيرا كعبه از زمان ابراهيم به عنوان زيارتگاه براي اعراب محترم بود - اين‌ بود كه‌ عرب ها به‌ خشم‌ آمدند .يكى‌ از زنان بنى‌ فُقَيْم‌ قليس‌ را آلوده‌ كرد. از اين‌ رو ابرهه‌ خشميگن‌ شد و به‌ آهنگ‌ ويران‌ كردن‌ كعبه‌ با سپاهى‌ كه‌ فيل‌ به‌ همراه‌ داشت‌، به‌ مكه‌ تاخت. در مسير راه‌ قبايل‌ مختلفى‌ را كه‌ به‌ مقابله‌ وي‌ برخاستند، درهم‌ شكست‌.

    چون‌ به‌ مكه‌ رسيد،گويا حُناطه‌ و خُويلد،روساي‌ قبايل‌ بكر و هذيل‌ يك‌ سوم‌ دارايى‌ تهامه‌ را به‌ شرط چشم‌ پوشى‌ از ويران‌ كردن‌ كعبه‌ به‌ وي‌ پيشنهاد كردند، اما ابرهه‌ نپذيرفت‌. سپس‌ عبدالمطلب‌ مردم‌ را به‌ خالى‌ كردن‌ شهر و پناه‌ بردن‌ به‌ كوه‌ خواند و خود به‌ حلقة كعبه‌ درآويخت‌ و به‌ نيايش‌ پرداخت‌. سپس‌ به‌ كوه‌ روي‌ آورد. آن گاه‌ خداوند سپاه‌ ابرهه‌ را با باراندن‌ سنگ هاي‌ سجيل‌ از ميان‌ برداشت‌ و ابرهه‌ ناكام‌ به‌ يمن‌ بازگشت ‌و... (2).
    ابرهه قصد تخريب كعبه را داشت، نه بدان جهت كه بتخانه است، بلكه چون منطقه يمن كه ابرهه در آن جا بود و مردم آن منطقه عرب بودند، احترامي بسيار به کعبه مي گذاشتند و كعبه را زيارتگاه مي دانستند .وي خواست براي زيارتگاه آنان جايگزيني قرار دهد تا مردم به زيارت كعبه نروند. چون در اجراي اين نقشه موفق نشد، تصميم به تخريب كعبه گرفت كه خداوند شرش را دفع نمود.


    پرسش:

    خدائي که از کعبه در زماني که محل بت ها بود محافظت کردو مانع تخريب آن شد چرا وقتی دو بار دیگه كه كعبه مورد هجوم قرار گرفت و اتفاقا در اون موقع كعبه محل پرستش خدا و قبله مسلمین بود این كارو نكرد و اجازه داد که کعبه تخريب شود ؟

    پاسخ:

    با عرض سلام و ادب

    وقتی جناب عبدالمطلب به سپاه ابرهه نزدیک شد، و به عنوان رئیس قریش به بارگاه او، بار یافت، ابرهه گفت چه می خواهی؟

    عبدالمطلب گفت، شتران من گم شده اند، آنها را می طلبم.

    ابرهه گفت، چه حقارت آور!، من خیال کردم، از ما می خواهید که منصرف شویم، و خانه خدا را خراب نکنیم، جناب عبدالمطلب گفت که: من صاحب شتران هستم، و خانه هم صاحبی دارد که از آن حمایت خواهد کرد.

    در اموری که وظیفه مسلمانان است، که مثلاً از خانه خدا حمایت کنند، و با معصیت و کوتاهی در انجام وظیفه، این وظیفه را انجام نمی دهند، مسلماً معجزه ای صورت نخواهد گرفت، چون این خانه برای مردم است«اِنَّ أَوَّلَ بَیْتٍ وُضِعَ لِلنّاسِ لَلَّذی بِبَکَّةَ مُبارَکًا وَ هُدًی لِلْعالَمینَ، نخستین خانه‏ای که برای مردم (و نیایش خداوند) قرار داده شد، همان است که در سرزمین مکّه است، که پر برکت، و مایه هدایت جهانیان است.»(3)

    اما در زمان حمله نیروهای یزید به خانه خدا،با اینکه مردم قدرت بر دفع یزید داشتند، ولی با معصیت، این وظیفه را انجام ندادند، و این تکلیف متوجّه مردم بوده است.

    آنچه در مقایسه این دو حادثه قابل توجه است این نکته است که:

    اگر حادثه ای رخ دهد، که مردم قصور و تقصیری نداشته، و مثلاً قدرت دفاع نداشته، و این حادثه معلول مسامحه و سستی آنها نبوده است، خداوند دخالت خواهد کرد،و حمله ابرهه به خانه خدا از این موارد بود، ولی حمله یزید از این نوع نبود.

    علاوه بر این سپاه ابرهه به قصد خراب کردن کعبه رفت اما یزید به قصد دستگیری عبدالله بن زبیر حرمت کعبه را نگه نداشت و اقدام به تخریب کعبه نمود اما ولو به ظاهر ادعا می کرد که خانه خدا حرمت دارد و باید فردی همچون عبدالله بن زبیر که به کعبه پناهنده شده دستگیر گردد تا کعبه حرمتش محفوظ بماند، و همینطور است حال حجاج.

    البته مقصود این نیست که جنایت اینها در این قضیه کوچک بوده است بلکه مقصود آن است که حساب شخصی که همه جا اعلام می کند که می خواهد خانه ی خدا را خراب کند و در این امر هتاکی و جسارت هم می کند با حساب شخصی که اینگونه عمل نمی کند، فرق می کند، تازه فرستاده شدن عذاب هم ممکن بود به حساب حق بودن ابن زبیر گذاشته شود که او خود ظالمی دیگر بود و او از آن بهره برداری می کرد و خدا چنین چیزی را نمی خواست. البته خدا به یزید هم مهلتی نداد و بعد از این جنایت عمرش کوتاه گردید و....

    بعضی از دانشمندان شیعه فرموده اند : حرمت و عزت کعبه نه به خاطر سنگهای خاص آن است بلکه به این دلیل است که کعبه قیام مردم به قسط که هدفی والا برای بعثت پیامبران است می باشد.

    لذا هر کس قصد بدی به کعبه داشته باشد و بخواهد با تخریب آن دین را از میان بردارد و با ویران کردن آن قیام به قسط یا زیارت خانه اش را محو کند، خداوند او را عذابی دردناک می چشاند(4)

    کما اینکه در داستان ابرهه اتفاق افتاد اما کسی که در کعبه متحصن گشت و بدان پناه آورد اما بر باطل بود و امام زمانش را نشناخت و به یاریش نرفت، کعبه نه پناه اوست و نه امان، بلکه خداوند کسی را بر او می گمارد که به وی رحم نمی آرد هر چند که این کار در گرو ویرانی و تخریب کعبه باشد، حجاج ستمگر و ظالمی بود که بر همچون خود (ابن زبیر) مسلط شده بود و او را به دار کشید و قصد بدی نسبت به کعبه به این عنوان که قبله و مطاف است نداشت و خواستار نابودی اسلام و دین حنیف نبود اگرچه خودش دیانت نداشت و از معاد نمی ترسید اما مقصود وی در آن هنگام فقط غلبه بر ظالمی بود که امام زمان و قائم به حق و داعی به قسط و منادی حرمت کعبه یعنی امام حسین (ع) و بعدا امام سجاد (ع) را نشناخت و این است قدر امام و حرمت ولایت و عزت خلافت الهی(5).

    پی نوشتها:

    1. ابراهيم (14) آیه 37.

    2. کاظم بجنوردی و دیگران، دایره المعارف بزرگ اسلامی، تهران، 1372ش،ج 2، ص563تا 569.

    3. سوره آل عمران آیه 96.

    4. وَ مَنْ یُرِدْ فیهِ بِإِلْحادٍ بِظُلْمٍ نُذِقْهُ مِنْ عَذابٍ أَلیمٍ ، سوره حج آیه25.

    5. نک: جرعه ای از بیکران زمزم، تالیف آیت جوادی آملی،تقریرات درس آیت محقق داماد، ترجمه و تحقیق علی حجتی کرمانی صص 75-85 با تلخیص.
    ویرایش توسط مقداد : ۱۳۹۰/۰۸/۲۱ در ساعت ۰۹:۴۶

  9. تشکر


اطلاعات موضوع

کاربرانی که در حال مشاهده این موضوع هستند

در حال حاضر 1 کاربر در حال مشاهده این موضوع است. (0 کاربران و 1 مهمان ها)

کلمات کلیدی این موضوع

اشتراک گذاری

اشتراک گذاری

مجوز های ارسال و ویرایش

  • شما نمیتوانید موضوع جدیدی ارسال کنید
  • شما امکان ارسال پاسخ را ندارید
  • شما نمیتوانید فایل پیوست کنید.
  • شما نمیتوانید پست های خود را ویرایش کنید
  •  
^

ورود

ورود