جهت مشاهده مطالب کارشناسان و کاربران در این موضوع کلیک کنید   

موضوع: مثنوی بلند هجرت از استاد علی معلم

  1. #1

    تاریخ عضویت
    جنسیت بهمن ۱۳۹۰
    نوشته
    153
    مورد تشکر
    0 پست
    حضور
    1 ساعت 47 دقیقه
    دریافت
    5
    آپلود
    0
    گالری
    0

    مثنوی بلند هجرت از استاد علی معلم




    این فصل را با من بخوان باقی فسانه است

    مثنوی بلند هجرت از استاد علی معلم


    [فصل آ



    این فصل را با من بخوان، باقى فسانه است
    این فصل را بسیار خواندم، عاشقانه است
    هفتاد باب از هفت مصحف برنبشتم
    این فصل را خواندم، ورق را درنبشتم
    از شش منادى، رازِ هفت اختر شنیدم
    این رمز را از پنج دفتر برگزیدم
    این بانگ را از پنج نوبت‏زن گرفتم
    این عطر را از باد در برزن گرفتم
    این جاده را با ریگ صحرا پویه كردم
    این ناله را با موج دریا مویه كردم
    این نغمه را با جاشوان سند خواندم
    این ورد را با جوكیان هند خواندم
    این حرف را در سِحرِ بودا آزمودم
    این ساحرى را با یهودا آزمودم
    از باغ اهل وجد، چیدم این حكایت
    با راویان نجد، دیدم این روایت
    این چامه را چون گازران از بط شنیدم
    وین شعر را چون ماهیان از شط شنیدم
    شط این نوا را در تب حیرت سروده است
    وین نغمه را در بستر هجرت سروده است

    این فصل را با من بخوان، باقى فسانه است
    این فصل را بسیار خواندم، عاشقانه است

    در آب و خاك و باد، در صلصال راندم
    چل سال راندم در طلب، چل سال راندم
    مانا كه در طوفان حریف نوح بودم
    زان پیشتر در آسمان با روح بودم
    در كتم صحراى عدم مركب دواندم
    منزل به منزل تا هبوط اشهب دواندم
    از پیر مكتب زحم تأدیب آزمودم
    ظلمات زندان سراندیب آزمودم
    عمرى به سوداى غمش بیگاه كردم
    وین كاروانگه را نشستنگاه كردم
    اى كاروانى را مسافر نام كرده
    ما را پرستوى مهاجر نام كرده
    دانى كه مرغان مهاجر نقشبندند
    در غربت ار آزاد اگر نى، در كمندند
    دانى كه مردان مسافر كم‏شكیب‏اند
    گر در زمین، گر آسمان، هر جا غریب‏اند
    دانى غریبان را دماغ رنگ و بو نیست
    در سینه‏هاى تنگشان ذوقى جز او نیست
    [ فصل نوح ]

    دانى كه در غربت سخنها عاشقانه است
    این قصه را با من بخوان، باقى فسانه است
    این قصه را بر عرش اعلى روح خوانده است
    بر عرشه در طوفان دریا نوح خوانده است
    در شهر خاموشان خروش آمد كه برخیز

    بر نخبه انسان سروش آمد كه برخیز
    هان، در تباهى چند ذوق این دیارت؟
    اى نوح! هجرت كن به نام كردگارت
    اى كاروانى را مسافر نام كرده!
    ما را پرستوى مهاجر نام كرده
    [فصل ابراهیم ]

    دانى كه در غربت سخنها عاشقانه است
    این قصه را با من بخوان، باقى فسانه است
    وین قصه را پیوسته با تكریم خواندند
    هم این حكایت را بر ابراهیم خواندند
    كآواى هجرت را بلى گوى سفر شو
    حالى ز حران سوى كنعان رهسپر شو
    هم این ندا در طبع سارا كارگر شد
    تا هاجر از سوداى انسش بارور شد
    خود این نوا در جان سارا آذر انگیخت
    تا چون ذبیح از دامن هاجر درآویخت
    هم زین حكایت هاجر آهنگ سفر كرد
    وین راز را سربسته در عالم سمر كرد
    اى رازدان عالم بالا! خدا را
    رازى شنیدى سر به مهر و آشكارا؟
    این است آن سرّى كه با عام اوفتاده است
    این است آن طشتى كه از بام اوفتاده است
    این است جولانى كه مرسوم طرب نیست
    این است عرفانى كه موقوف طلب نیست
    این سیر ملّاحان نحوى بر قراضه است
    صرف افاضه است این افاضه است این افاضه است
    آنك برآمد هاجر، اسماعیل با او

    بر بوقبیس استاده جبرائیل با او
    پا بر بلند عرصه مشعر نهاده
    تمكین احكام ازل را سر نهاده
    بر اوج حیرت روح را پرواز داده
    آنگه خلیل‏اللَّه را آواز داده
    كاى پیشتاز! افتاده را واپس گذارند؟
    اى راعى! آخر گلّه را بى‏كس گذارند؟
    زین سو به شهر و واحه راهى هست آیا؟
    ما را در این وادى پناهى هست آیا؟
    هاجر فراز قلّه غمناك ایستاده
    بر صخره ابراهیم چالاك ایستاده
    كاى عورت! از من نیست فرمان مى‏گذارم
    گردن به تیغ حكم پنهان مى‏گذارم
    هاجر به پرسش كین غرامت بارى از اوست؟
    در پاسخ ابراهیم، كاى زن! آرى از اوست
    از اوست آرى، ما هم از اوییم ما هم
    من سر به فرمان مى‏نهم، اكنون شما هم
    چندى به لطفم پاسبانى داد بر تو
    آرى مرا مالك شبانى داد بر تو
    حالى تو را در مرتع خود دوست دارد
    چندى مرا دور از تو لابد دوست دارد
    گیرم تهى‏دستم - كه هستم - غلّه از اوست
    از او شكایت كى توانم؟ گلّه از اوست
    جاى تغافل نیست، ما پیغبرانیم

    هاجر به رخصت گفت: ما فرمانبرانیم
    آن‏گه فرو شُد بت‏شكن با بردبارى
    آن قامت بشكوه، گم شد در صحارى
    اى كاروانى را مسافر نام كرده!
    ما را پرستوى مهاجر نام كرده


    ادامه دارد

    ای شه ارض و سما بهر سخا ادرکنی
    وی مه مهر لقا کان عطا ادرکنی
    جز تو غمخوار ندارم من بیچاره شها
    وقت لطف است ایا شیر خدا ادرکنی


  2.  

  3. #2

    تاریخ عضویت
    جنسیت بهمن ۱۳۹۰
    نوشته
    153
    مورد تشکر
    0 پست
    حضور
    1 ساعت 47 دقیقه
    دریافت
    5
    آپلود
    0
    گالری
    0



    [فصل لوط]

    این فصل را با من بخوان، باقى فسانه است

    این فصل را بسیار خواندم، عاشقانه است
    مر لوط را بر قوم خود قیّوم كردند
    او را به هجرت راهى سدّوم كردند
    از هفت شهرش هفت كس فرمان نبردند
    عمریش بارى یك‏نفس فرمان نبردند
    در فسق، در افساد، در فحشا تنیدند
    تا رب انصرنى على القومش شنیدند
    آنگه ملایك دررسیدند آتشین‏خو
    بر جملگى نفرین و بر لوط آفرین‏گو
    كاى لوط! هجرت را بساز اینك كه گاه است
    تا صبحِ نزدیك اختر شب عذرخواه است
    چون صبحِ صادق چهره از مشرق فرو زد،
    برق غرامت بیخ این ظلمت بسوزد
    پس لوط از آن وادى كلیم‏آسا برآمد
    از محنت آن قوم جانفرسا برآمد

    [فصل یعقوب]

    هم قصه یعقوب از این فصل بلند است
    در شهر عشق از قصه‏هاى دلپسند است
    اى كاش ما را رخصت زیر و بمى بود
    چون نى به شرح عشقبازیمان دمى بود
    این نى عجب شیرین‏زبانى یاد دارد
    تقریر اسرار نهانى یاد دارد
    مسكین به عیّارى چه درویش است با او
    در عین مهجورى عجب خویش است با او
    در غصه‏هایش قصه پنهان بسى هست
    در دمدمه‏ى او عطر دَم‏هاى كسى هست
    زآن خم به عیّارى چشیدن مى‏تواند
    چون ذوق مى دارد، كشیدن مى‏تواند
    خود معرفت موقوف پیمانه است گویى
    وین خاكدان بیغوله میخانه است گویى
    تقدیر میخانه است با مطرب تنیدن
    از ناى شكّر جستن و از دف شنیدن
    و آن ناى را دَم مى‏دهد مطرب كه هستم
    وز شور خود بر دف زند سیلى كه مستم
    اى كاش ما را رخصت زیر و بمى بود
    چون نى به شرح عشقبازى‏مان دمى بود
    لاكن مرا استاد نایى دف تراشید
    نى را نوازش كرد و من را دل خراشید
    زآن زخمها رنگ فراموشى است با من
    در نغمه‏ام جاوید و خاموشى است با من
    سهلست در غم دم فراموشى پذیرد
    در باد نسیان شعله خاموشى پذیرد
    حالى طراز نامه مطلوب است، بشنو
    افسانه پرواز یعقوب است، بشنو
    طالب به كنعان آمد و مطلوب را برد

    سوداى راحیل آمد و یعقوب را برد
    قهر محبان محض طنازى است گاهى
    در بى‏سبب‏سوزى سبب‏سازى است گاهى
    مقصود ابریشم‏فروش از كرم، پیله است
    هجرت جوان را مى‏برد، راحیل حیله است
    افزون دویده روز در دامان جاده
    چون صخره شب را سر به دامان بر نهاده
    تا خود شبانگاهى نهانش در كشیدند
    چون ذره از این خاكدانش بركشیدند
    ممهوره‏هاى آسمان را بر گشودند
    این قلعه ذات‏الصور را در گشودند
    نامحرمان را پاسبانى برنهادند
    وز بام گردون نردبانى در نهادند
    بر آن ملایك در فرودى عاشقانه
    لولى‏صفت گرم سرودى عاشقانه
    آنگه ندا كردندش از اعماق آفاق
    كاینك منم، من، رب ابراهیم و اسحاق
    آنك تویى یعقوب، فحل برگزیده
    خاص خلافت را ز كنعان بركشیده
    حالى به رحمت منتشر خواهم به رادى
    ذرّیه‏ات را در زمین چون ریگ وادى
    هر جا كه باشى با تو باشم، شادمان باش
    خود من تورایم تو مرایى، كامران باش
    یعقوب در مستى از آن سامان برآمد
    در گرمگاه واحه بر لابان درآمد
    راحیل را از خیمه او آرزو كرد
    خود را به كیش آرزو تسلیم او كرد
    مر چارده سالش به مزد و رایگانى
    آموختند آموزگارانش شبانى
    آنگه به شور نغمه پنهان قدم زد
    یعنى كه هجرت كرد و در كنعان علم زد
    اى نطق مرغان مهاجر فهم كرده!
    اسرار ابراهیم و هاجر فهم كرده
    خوانده طلسمات معانى سر به سر را
    دانسته راز روح و نوح و بوالبشر را
    احوال عالم را سراسر راز دیده
    هر ذره را سیلى‏خور پرواز دیده
    در جمله هستى فهم كرده سرخوشان را
    در رقص و جولان دیده كوه و كهكشان را
    سنجیده جذب جذبه‏هاى كوه‏كش را
    پرواز نرم صخره‏هاى مرغ‏وش را
    برخوانده سرّ شور ابسال و سلامان
    در منطق‏الطیر غزلهاى سلیمان
    درسى به‏غیر از دفتر فطرت نخوانده
    حرفى، مگر در لوحه هجرت، نرانده
    خود چیست هجرت؟ حركت دایم در عالم
    هستى است ابر بركت دایم در عالم
    اسرار رویش در بهاران است هجرت
    فهم سلوك برگ و باران است هجرت
    هر ذره‏اى اینجا به سودا مى‏خرامد
    هر قطره‏اى غرق تمنّا مى‏خرامد
    هر ساجدى ذوق جلال خویش دارد
    هر واجدى رو در كمال خویش دارد
    وادى به وادى مى‏روند این كاروانها
    تا شهر شادى مى‏روند این كاروانها
    آنان كه حیرت‏نامه فطرت نوشتند
    این رفتن پیوسته را هجرت نوشتند
    لیكن به نفس خود به فتواى تقابل
    مجبور و مختار است هجرت در تكامل
    مجبور را در نطفه امشاج راندت
    شصت قضا چون تیر تا آماج راندت
    مختار را خود فهم كن از این معانى
    هجرت كن از كنعان به مصر كامرانى

    ادامه دارد...




    ای شه ارض و سما بهر سخا ادرکنی
    وی مه مهر لقا کان عطا ادرکنی
    جز تو غمخوار ندارم من بیچاره شها
    وقت لطف است ایا شیر خدا ادرکنی


  4. #3

    تاریخ عضویت
    جنسیت بهمن ۱۳۹۰
    نوشته
    153
    مورد تشکر
    0 پست
    حضور
    1 ساعت 47 دقیقه
    دریافت
    5
    آپلود
    0
    گالری
    0





    این فصل را با من بخوان باقی فسانه است

    قسمت دوم از مثنوی هجرت سروده ی علی معلم



    [فصل یوسف]


    این فصل را با من بخوان، باقى فسانه است
    این فصل را بسیار خواندم، عاشقانه است
    یوسف به كنعان بلا مستور بوده است
    فیروزه در بازار نیشابور بوده است
    جرم عقیق اندر یمن قیمت ندارد
    یعنى اویس اندر قرن قیمت ندارد
    آشفته بازارى كه در وى گوهرى نیست
    در وى نقود پُربها را مشترى نیست
    یوسف گرامى‏گوهر افزون‏بها بود
    كنعان تهى از مردم گوهرستا بود
    اول به لطف آیینه در پیشش نهادند
    آنگه به انكار بداندیشش نهادند
    گاهى كه از قدر خودش آگاه كردند
    او را به كام مردم بدخواه كردند
    خود مهر و ماه و یازده كوكب دمیدند
    در پیشگاه حرمت و عزّش خمیدند
    در سجده محراب ابرویش فتادند
    تعظیم را در پا چو گیسویش فتادند
    یوسف حكایت را بر اهل خویشتن برد
    از عیش خسرو قصه پیش كوهكن برد
    راحیل و یعقوبش به حیرت ایستادند
    با او برادرها به غیرت ایستادند
    در رشك او حیلت به حیلت در فزودند
    تا بى‏پناه از حصن یعقوبش ربودند
    در پا چو هابیلش به زارى درفكندند
    در چاه كنعانش به خوارى درفكندند
    قعر زمین بود، آسمان شد، چاهِ یوسف
    در چاه چون عزلت‏گزین شد ماهِ یوسف
    آن‏كس كه دردش داد، درمانش فرستاد
    برگ تسلى‏هاى پنهانش فرستاد
    گم كرد راهش را و دادش راهتوشه
    در زرع معنى دانه‏اى را داد خوشه
    اخوان به وادى از بد خود در اسارت
    در چاه، یوسف گرم تحسین و بشارت
    زآن‏سو ز "مدیان"كاروانى خسته از راه
    رحل اقامت در فكنده تشنه بر چاه
    آویخته در كام چَه دلو هوى را
    تا خود چه كام و آرزو باشد قضا را
    یوسف به رنگ آب روشن در سبو ریخت
    در چاهش او جا داد و در دلوش هم او ریخت
    فعل و عمل خود در ید آن كهنه‏كار است
    این انتخاب زشت و زیبا اختیار است
    پس آن عطشناكان به دلوش دركشیدند
    از چَه به ذوق دلو آبش بر كشیدند
    یوسف به سیر عرصه دلخواه وادى
    چون ماه نخشب سركشید از چاه وادى
    جلعادیان را حسن یوسف بر دوانید
    لختى رمانید از وى و واپس كشانید
    گفتند شاید ماهى چاه است یوسف
    وآویخته در ریسمان ماه است یوسف
    خود ماه را پیوسته جا بر آسمان است
    این فتنه، ماه آسمان در ریسمان است
    با رشته ماه آسمان را نسبتى نیست
    خود آسمان و ریسمان را نسبتى نیست
    در آسمان و ریسمان آن تشنه‏كامان
    تا در رسیدند آن ظلومان از بیابان
    كاینك غلام حلقه در گوش است ما را
    كز غیبت او جوشش از دوش است ما را
    با بخت خویش از نوش خوارى مى‏ستیزد
    هر چند گه از نابكارى مى‏گریزد
    ما در تكاپویش به زحمت مى‏خروشیم
    اینك گرش كس مى‏ستاند، مى‏فروشیم
    یوسف به انكار حسودان ایستاده
    مهر سكوت از دُرج شكّر برگشاده
    كاینان مرا در نسبت اخوان‏اند، اخوان
    فرزند »شكیم«اند و كنعان‏اند، كنعان
    آنان به حاشا كاین برادر نیست، بَرده است
    بفروختندش، این زیانكارى كه كرده است؟
    جلعادیان آن ماه‏وش را برگرفتند
    محمل فروبستند و ره از سر گرفتند



    [ فصل موسی ]


    این فصل را با من بخوان، باقى فسانه است
    این فصل را بسیار خواندم، عاشقانه است
    موسى چنین خواندم كه در مصر محن زاد
    چون غنچه در پاییز خونریز چمن زاد
    از گلبنش ناچیده، در آبش فكندند
    بر زورق قسمت به غرقابش فكندند
    در صحبت موجش به دریاها سپردند
    او را به كشتیبان ناپیدا سپردند
    در لجّه بر نى سنبلش را تاب دادند
    خوبان عجب دسته‏گلى بر آب دادند
    مى‏رفت و بر نى لطمه غرقاب مى‏خورد
    از موج بازیگوش دریا تاب مى‏خورد
    مى‏رفت و با او جامه دل خرق مى‏شد
    مى‏رفت و با او آرزوها غرق مى‏شد
    بر نیل از نى رسته جایى نیزه‏اى چند
    در گِردَش از فرعونیان دوشیزه‏اى چند
    دیدند تابوتى سبك در دام دریا
    چون كشتى بى‏ناخدا در كام دریا
    از لجّه‏اش حالى به زحمت در كشیدند
    چون یونسش از كام دریا بركشیدند
    جستند و از رأفت فشردندش به سینه
    بى‏نوح بر جودى فرود آمد سفینه
    موسى به ذوق جذبه پنهان كشش یافت
    بر سفره فرعونیان از او خورش یافت
    آن غنچه كز بیگاه زادن در محن شد،
    بالید و چون سرو سهى زیب چمن شد
    شاخى كه از بیگاه روییدن بلا داشت،
    از لطف سر بر طارم اعلى برافراشت
    برق عنایتهاى پنهانى عیان شد
    چشم و چراغ حلقه فرعونیان شد
    تا در دماغش بوى هجرت حیرت انگیخت
    سوداى پنهان در مزاجش غیرت انگیخت
    رویید در جان نژندش بیخ شادى
    بیرون كشید از مصر آبادش به وادى
    اى بستر بى‏تابى اندیشه، صحرا!
    اى عرصه مردان عاشق‏پیشه، صحرا!
    اى پهنه دریادلى در خشكسالى
    اى جلوه اندیشه را روح مثالى
    اى قالب اوهام و تمثیل معانى
    اى خیمه‏گاه لعبتان آسمانى
    اى نقشبند این مصیبت‏نامه، صحرا!
    اى جلوه‏گاه حیرت و هنگامه، صحرا!
    اى در تو صد داوود و یحیى روح در اوج
    اى با تو صد موسى و عیسى نوح بر موج
    از هفت گنج دولت ماكان اول
    در هفت‏خوان هجرت ما خوان اول
    اى تا ابد یعقوب و یحیى خرقه‏پوشت
    آنك رسید از مصرِ معنى جرعه‏نوشت
    آنك رسید از گرد میدان شهسوارت
    اى سرمه در چشم سبك‏تازان غبارت
    اى وجد! مفتونت رسید از ره، برآشوب
    اى نجد! مجنونت رسید از ره، برآشوب
    این حسرتى را ذوق پنهان مى‏دواند
    این هجرتى را سوز هجران مى‏دواند
    موساست این، از مصر حسرت مى‏گریزد
    از محنت هجران به هجرت مى‏گریزد
    او را به چشم مردمى مهمان خود كن
    سیراب جام چشمه حیوان خود كن



    ادامه دارد

    ای شه ارض و سما بهر سخا ادرکنی
    وی مه مهر لقا کان عطا ادرکنی
    جز تو غمخوار ندارم من بیچاره شها
    وقت لطف است ایا شیر خدا ادرکنی


  5. #4

    تاریخ عضویت
    جنسیت بهمن ۱۳۹۰
    نوشته
    153
    مورد تشکر
    0 پست
    حضور
    1 ساعت 47 دقیقه
    دریافت
    5
    آپلود
    0
    گالری
    0




    [فصل موسی و قبس]


    این فصل را با من بخوان، باقى فسانه است
    این فصل را بسیار خواندم، عاشقانه است
    موسى به ارض قدسى »مدیان« درآمد
    خضر عاقبت بر چشمه حیوان درآمد
    زخم سفر را مرهمى درخورد جسته
    رنج عطش را گنج آبشخورد جسته
    از تشنه‏كامى‏هاى وادى رانده خرّم
    چون كاروان حاجیان بر چاه زمزم
    جان برده از خون‏ریزى تیغ ملامت
    بر چاه مدیان رانده از مصر غرامت
    ره جسته از خوف بیابان در پناهى
    بر چاهسار واحه از نخل و گیاهى
    زرع و نخیلى در رهش بر چاه رسته
    چون بیخ ایمان از دل آگاه رسته
    در سایه او اشتران و ساروانان
    و آن‏سوى‏تر دوشیزه‏اى چند از شبانان
    همچون شقایقهاى در صحرا نشسته
    چون آفتاب روز ابرى روى بسته
    در تنگناى عرض فرصت ایستاده
    بر آسیاب چَه به نوبت ایستاده
    موسى در آمد بر سر چَه تشنه‏آسا
    وز تشنگى بر آب‏گیران دشنه‏آسا
    نوشید و نوشاند آن زنان محتشم را
    سیراب كرد از مردى آن خیل و حشم را
    و ایشان دعاى خیر آن بیگانه خواندند
    گفتند تحسینى و معصومانه راندند
    موسى بدان بیغوله غمناك دل بست
    ملّاح مصر آرزو، بر خاك دل بست
    پیوست با خیل و نخیل و ساروانان
    شهزاده فرعونیان گشت از شبانان
    از خرمن "یترون" كاهن خوشه مى‏برد
    تیمار هجرت را از او رهتوشه مى‏برد
    بى‏باغبان این كشته را آفات و عیب است
    پیر شبان وادى ایمن "شعیب"است
    شب بود و شب‏بو بود و شب قول و غزل بود
    موسى به آیین شبانان در جبل بود
    آنان كه "صهبا" را ز مینا مى‏شناسند،
    "حوریب" را بر طور سینا مى‏شناسند
    "حوریب"بر دامان سینا جایگاهى است
    نى نى، غلط شد، جایگاهى نیست، راهى است
    راه عروج سرخوشان تا بى‏نشان است
    راه فرود مهوشان از كهكشان است
    راهى است زاو حیران دل آگاه مانده
    راهى است موسى اندر او گمراه مانده
    بر قله‏هاى آتشین راهى است "حوریب"
    دلدوز گفتم، دلنشین راهى است "حوریب"
    شب بود و شب، بوى صبا، بوى خدا بود
    موسى به بویى با صبا در صخره‏ها بود
    گم كرده دامان از گریبان در سیاهى
    ناگه پریشان ماند و حیران در سیاهى
    پوشید لَختى دیده و بگشاد لختى
    از نور و نیران چون توان دیدن درختى؟
    موسى ز وحشت سر نهاد و دیده پوشید
    وآن كوهساران ناگهانى برخروشید
    كاینك منم من، "اَهیَه" هستم آن‏كه هستم
    پس فاعبدونى گفت، یعنى مى‏پرستم
    آن‏گه به تعلیم رسالت رتبتش داد
    یعنى پس از بیگانگیها قربتش داد
    گل كرد پنهان بیخ شادى بار دیگر
    موسى به مصر آمد ز وادى بار دیگر
    موسى به مصر آمد، صلاى زندگى داد
    اسباط را در بندگى تابندگى داد
    بر طبع دیوان ازل فالى عیان زد
    آتش شد و و در خرمن فرعونیان زد
    درماندگان را وعده لطف نهان داد
    آن قومِ در ره مانده را توش‏وتوان داد
    تا نغمه هستى به غربت ساز كردند
    وآن هجرت مردانه را آغاز كردند
    در بستر ره نیل رهجویان روان بود
    موسى چو رایت پیشتاز كاروان بود
    مى‏رفت و با او شوكت صد روح بر اوج
    مى‏رفت و با او هیبت صد نوح بر موج
    مى‏رفت و با او تیرگیها خرق مى‏شد
    مى‏رفت و با او ظلم و حرمان غرق مى‏شد
    مى‏رفت و حكم فتنه را مطلوب مى‏خواست
    مى‏رفت و از فرعونیان آشوب مى‏خواست
    مى‏رفت و آن قوم شقى شمشیر بسته
    خنجر به كین حنجر تقدیر بسته
    مى‏رفت و آن زورآوران از پى شتابان
    تا نیل خونین برگشایند از بیابان
    موسى و قوم از آرزو تا نیل راندند
    وآن‏گه به عجز خاكیان بر آب ماندند
    بیرون ز حكم رفته كس گردن نیارست
    بر آب جز ماهى گذركردن نیارست
    بر نیل، ماهى‏وش به ساحل پشت كرده
    موسى در آمد آن عصا در مشت كرده
    بگشاد آن بازوى رحمانى به مستى
    عالم ز سهم آن بلندى یافت پستى
    بر سنگ زد عقد كیاست را كه بگشا
    بر نیل زد چوب سیاست را كه بگشا
    بحر مشیت موج زد تقدیر بشكست
    وآن سد نیل از نعره تكبیر بشكست
    موسى و قوم از سرخوشى در آب راندند
    فرعونیان از بیخودى بر آب ماندند
    لختى تماشا را به حیرت مانده بر جا
    آنگه ز غیرت رانده چون موسى به دریا
    آن موجها ناگه ز یكدیگر بریدند
    در عرصه آن راه رحمانى دویدند
    موسى و قوم از نیل سرخوش برگذشته
    و آب از سر آن نابكاران درگذشته
    در فصح هجرت یوم حق یوم رهایى
    آغاز شد با موسى این كوچ خدایى


    [فصل خاموشی]


    این فصل را با من بخوان، باقى فسانه است
    این فصل را بسیار خواندم، عاشقانه است
    هفتاد باب از هفت مصحف بر نبشتم
    این فصل را خواندم ورق را در نبشتم
    از هر گیاهى سرو بستان بركشیده است
    و ز دفتر ما این ورقها برگزیده است
    از فصلها نیكوترین فصلى بهار است
    این نوبهار چار فصل روزگار است
    افسانه كردند آنچه را افسانه كردند
    تا كعبه را هم در زمین بت‏خانه كردند
    در محضر هستى عدم را بركشیدند
    ارباب تردستى »صنم« را بركشیدند
    بیخ درخت كفر را در گِل نشاندند
    لات و هبل را بر سریر دل نشاندند
    پاى تغافل بر سر پیمان نهادند
    اصنام را در معبد یزدان نهادند
    در شرك گم شد قبله‏گاه بت‏شكن‏ها
    چون دیر كاهن از صنم‏ها و وثن‏ها
    مى‏رفت كز نسیان بخشكد شاخ امّید
    مى‏رفت كز كفران، برآید بیخ توحید
    مى‏رفت كآواز خدا خاموش گردد
    میراث ابراهیمیان فرموش گردد
    مى‏رفت تا در تیه سرگردان بمانیم
    مى‏رفت تا جاوید در حرمان بمانیم
    مى‏رفت تا لوط از اجابت مانده گردد
    موسى به تیه آرزوها رانده گردد
    مى‏رفت تا یحیى به كوه و بیشه سازد
    مى‏رفت تا عیسى خموشى پیشه سازد
    مى‏رفت تا نوح بنى فرموش گردد
    مى‏رفت تا بانگ خدا خاموش گردد

    ادامه دارد...


    ای شه ارض و سما بهر سخا ادرکنی
    وی مه مهر لقا کان عطا ادرکنی
    جز تو غمخوار ندارم من بیچاره شها
    وقت لطف است ایا شیر خدا ادرکنی


  6. #5

    تاریخ عضویت
    جنسیت بهمن ۱۳۹۰
    نوشته
    153
    مورد تشکر
    0 پست
    حضور
    1 ساعت 47 دقیقه
    دریافت
    5
    آپلود
    0
    گالری
    0





    از جامهاي نغز معني ، مست

    قسمت سوم از مثنوي بلند هجرت سروده ي علي معلم

    [فصل بامداد]

    در گرمگاه نيستى، در سوك توحيد

    عطر محمد در دماغ مكه پيچيد
    عطر محمد عطر باغ انبيا بود
    عطر محمد عطر خون، عطر خدا بود
    بوى خداى نوح و آدم، بوى توحيد
    بوى خدا در كوچه‏هاى مكه پيچيد
    آن بوى را برزن به برزن برتنيدند
    و ز باد برزن عطرگيران درشنيدند
    با او فراهم آمدند آن باده‏نوشان
    در غربت مسكين آن بيهوده‏كوشان
    از جامهاى نغز معنى مست گشتند
    در نيستى از جام هستى مست گشتند
    بر شد ز شور و مستى آن طرفه ساغر
    از شهر بتها نعره اللَّه‏اكبر

    برخاستند از قوّت آن گفته از جاى
    آن زورمندان ظلوم خفته از جاى
    خواندند از تكبير و وحيش بيم ديگر
    ديدند در ديدارش ابراهيم ديگر
    گفتند اينك از تبار پارسايان
    خصم دگر، خصم هبل، خصم خدايان
    سهل است اگر كيشى دگر بنياد سازد
    بنياد كيش كهنه را برباد سازد
    تا چند از او چون باده اندر خُم بجوشيم
    وقت است اگر در طرد و آزارش بكوشيم

    بستند ميثاق آن ظلومان بار ديگر
    روييد در صحراى معنى خار ديگر
    بر راه باليد از همه سوى و گران شد
    و اول بلاى نازكان كاروان شد
    و آن نازك‏انديشان رهزن بر گذرگه
    چون سنگ در معبر، چو خار فتنه در ره
    از كين احمد دشنه‏ها را زهر دادند

    آن‏گه ندا در واحه‏ها و شهر دادند
    كآنك غلامانى كه دل با او نهادند
    خود دين و دفتر را بدان جادو نهادند
    در طبعشان جز ريمنى هرگز مبادا
    از زخم ماشان ايمنى هرگز مبادا

    آشفت خواب ناز شمشير از غلامان
    پر شد ركاب كند و زنجير از غلامان
    در چارميخ فتنه از فرط جراحت
    پژمرده شد شاخ فراغت، مرد راحت
    چون در بهاران كوه و دشت از رازيانه
    پر شد فضا از بوى زخم و تازيانه
    پرمايه شد از زخم آن ميثاق، بيداد
    رونق گرفت از تخته و شلاق، بيداد
    ز ابن هشام و شبيه و آل اميّه
    ياسر فروافتاد و در خون شد سميّه
    خون ريخت ز آغاز محبت عشق از ايشان
    و آخر ز حرمان جمع ايشان شد پريشان

    فرسود جان عاشقان از غصه فرسود
    تا سيّد ايشان را به ترك مكه فرمود
    فرمان هجرت داد و آن پاكان شنيدند
    همچون پرستوهاى عاشق پَركشيدند
    چون آهوان بر ريگ صحرا پا نهادند
    و آن آفتاب خسته را بر جا نهادند

    سيّد مضيق مكه را ميدان لا ديد
    داد ولا داد و بلا ديد و بلا ديد
    بس خارها كز فتنه در راهش نشاندند
    بسيار خاكستر كه بر رويش فشاندند
    بر قامتش سنگ مصيبت آزمودند
    اين‏گونه او را در محبّت آزمودند
    سيّد همان حرف نخستين دَرج مى‏كرد
    عمرى به اميد عنايت خرج مى‏كرد
    تا در كمين كعبه روزى آن جهولان

    آن هرزه‏لايان، نابكاران، بوالفضولان
    دستى بر آيين رذالت برفشاندند
    با دست بوجهل آن ولى را در كشاندند
    آن عقل عالم را چو خود ديوانه خواندند
    راندند از بيهوده‏گويى، آنچه راندند
    آن‏گه حجاب مردمى از رخ نهادند
    دست تعدّى بر ولىّ حق گشادند
    ايشان در اين هنگامه، كز پى خاست گردى
    اسبى، سوارى، شيرگيرى، شيرمردى
    بانگ از جماعت خاست كاكنون حمزه آمد

    شاهين كوه و شير هامون، حمزه آمد
    آن مرد مردانه فرود آمد چو كوهى
    و ز سهم او در جان نامردم شكوهى
    در دست كرده آن كمان ايزدى را
    كاينك بدى بين، كاين جزا آمد بدى را
    پس آن كمان را بر سر بوجهل بشكست
    لختى فراتر رفت و در معشوق پيوست

    سيد، سلام ايزدى بر جان او باد
    بر پيروان و عترت و ياران او باد
    ديد آن ولايت تنگنايى دردناك است
    آزاده مردم را بيابان هلاك است
    وامانده خود در كار اذن هجرت خويش
    واماندگان را اذن هجرت داد در پيش
    آن‏گه سروش آمد كه، برخيز اى محمد!
    اى خوب، اى پاك، اى دلاويز، اى محمد!

    اين فصل را با من بخوان، باقى فسانه است
    اين فصل را بسيار خواندم، عاشقانه است
    دردانه‏اى در طبع هر سودايى‏اى هست
    هر كور را در كار خود بينايى‏اى هست
    كيل سماع راست را مستى نوشتند
    معيار دور باده را هستى نوشتند
    پيران ما در نفى طاقت مى‏سرودند

    ناكشته را با داس طاعت مى‏درودند
    پيران ما از چيستى حرفى نراندند
    در گوش ما جز نيستى حرفى نخواندند
    ما را ز رشك كيش و ملّت منع كردند
    پيران ما، ما را ز علّت منع كردند
    ز ايشان به غير از عاشقى‏مان ملّتى نيست
    جز عاشقى مر عاشقى را علّتى نيست
    ما را به غير از اهل ما چون مى‏شناسد
    آن‏كس كه ليلى ديده مجنون مى‏شناسد
    جويند اگر آشفته را در نجد جويند
    گويند اگر ناگفته را در وجد گويند
    در وجد اين ناگفته را بى‏كاست گفتم
    اى ديرباور! هر چه گفتم، راست گفتم
    گفتم اگر در خرمنى گيرد اگر نه
    گفتم اگر طبع تو بپذيرد اگر نه
    از من چه آيد مر تو را جز دلق‏بخشى؟
    من لقمه‏بخشى مى‏كنم نى حلق‏بخشى
    بر جاده‏هاى هجرتت زين پيش بردم
    تا قله‏هاى حيرتت با خويش بردم
    اى همسفر! صد نكته دلكش گرفتى
    گيرم كه دست از دور بر آتش گرفتى
    ليكن كجا ناباروان عبرت پذيرند
    تا چون سمندر خيره در آتش نميرند
    صدق و حيا مقبول طبع صافى افتد
    رمز و اشارت عاقلان را كافى افتد
    حرف صفا البته با غَش در نگيرد
    با چون تويى، دانم جز آتش درنگيرد
    ور نه مرا زان مايه حرفى چند باقى است
    وصف شكر راندم، و ليكن قند باقى است
    قند است آن هجرت كه حيدروار باشد
    آن باقى اندك بود و اين بسيار باشد
    سير حسن در وادى هجرت چه دانند؟

    آنان كه از افسانه جز حيرت نخوانند
    از مكه تا "تف"از حسينش حيرتى نيست
    هركس كه خون‏آلودِ زخمِ هجرتى نيست
    وين اوليا را سربه‏سر تا ميرِ موعود
    آيا چه داند آن‏كه جز افسانه نشنود؟

    حالى تو اى افسانه‏پرداز عيان‏بين
    چشم نهان بگشا و در اسرار جان بين
    ور اين ميسر نيستت، اى مرده‏باور!
    همچون سمندر رخت خود در آتش آور...

    ادامه دارد...



    ای شه ارض و سما بهر سخا ادرکنی
    وی مه مهر لقا کان عطا ادرکنی
    جز تو غمخوار ندارم من بیچاره شها
    وقت لطف است ایا شیر خدا ادرکنی


  7. #6

    تاریخ عضویت
    جنسیت بهمن ۱۳۹۰
    نوشته
    153
    مورد تشکر
    0 پست
    حضور
    1 ساعت 47 دقیقه
    دریافت
    5
    آپلود
    0
    گالری
    0



    رجعت سرخ ستاره

    قسمت پایانی مثنوی هجرت





    هنگامه میعاد خونینى دوباره است

    باور كن، اینك رجعت سرخ ستاره است

    بردند گویى مژده عود فلق را

    بر بام گردون رایت سرخ شفق را

    بوم سیاه شب‏سُرا را پر بریدند

    شب را به تیغ فجر خونین سر بریدند

    این فصل را با من بخوان، باقى فسانه است

    این فصل را بسیار خواندم، عاشقانه است




    شبگیر غم بود و شبیخون بلا بود

    هر روز عاشورا و هر جا كربلا بود

    قابیلیان بر قامت شب مى‏تنیدند

    هابیلیان بوى قیامت مى‏شنیدند

    جان از سكوت سرد شب دلگیر مى‏شد

    دل در ركاب آرزوها پیر مى‏شد

    امّیدها در دام حرمان درد مى‏شد

    بازار گرم عاشقى‏ها سرد مى‏شد

    دیگر شده عشق از نزارى در هوسها

    خو كرده مرغان صحارى با قفسها

    شب‏زادها را هرگز از شادى خبر نه

    طفل قفس را هرگز از وادى خبر نه

    از جست‏وجوها رنگ خواهش برده بودند

    پنداشتى خود آرزوها مرده بودند


    دیدم شبان خفته را، تبدار دیدم

    بر خفته شب شبروى بیدار دیدم

    مردى صفاى صحبت آیینه دیده،

    از روزن شب شوكت دیرینه دیده

    مردى حوادث پایمال همّت او

    عالم ثناگوى جلال همّت او

    مردى به مردى دیو را در بند كرده

    با سرخوشان آسمان پیوند كرده

    مردى نهان با روح هم‏پیمان نشسته

    مردى به رنگ نوح در طوفان نشسته

    مردى شكوه شوكت عیسى شنیده

    موسى‏صفت بر سینه سینا تنیده

    مردى ز ننگ آسوده، عزّ و نام دیده

    مردى شكوه و عزّت اسلام دیده

    مردى به مردى دشنه بر بیداد بسته

    در خامشى قدقامت فریاد بسته

    مردى تذرو كشته را پرواز داده

    اسلام را در خامشى آواز داده

    كاى عالمى آشفته، چند آشفتن تو؟

    گیتى فسرد از فتنه، تا كى خفتن تو؟

    ابر و نباریدن، چه رنگ است این چه رنگ است؟

    تیغ و نبریدن، چه ننگ است این چه ننگ است؟



    ادامه دارد

    ای شه ارض و سما بهر سخا ادرکنی
    وی مه مهر لقا کان عطا ادرکنی
    جز تو غمخوار ندارم من بیچاره شها
    وقت لطف است ایا شیر خدا ادرکنی


  8. #7

    تاریخ عضویت
    جنسیت بهمن ۱۳۹۰
    نوشته
    153
    مورد تشکر
    0 پست
    حضور
    1 ساعت 47 دقیقه
    دریافت
    5
    آپلود
    0
    گالری
    0



    یاد شهیدانى كه در بدر آرمیدند

    نامردم آزردند و مردى آفریدند

    یاد عزیزانى كه بر خندق گذشتند

    سنگین بساط ناروایى درنبشتند

    یاد احد، یاد بزرگیها كه كردیم

    آن پهلوانیها، سترگیها كه كردیم

    شبگیر ما در روز خیبر یاد بادا

    قهر خدا در خشم حیدر یاد بادا

    كو آن بلندآوازگیها، چیرگیها

    استیزه چون شمس و قمر با تیرگیها

    كو آن اباذرهاى آشوبى خدایى؟

    پیغمبران زهد و آزادى، رهایى؟

    عمارها كو، زیدها مقدادها كو؟

    آن دادگرها در شب بیدادها كو؟

    كو میثم، آن خرمافروش نخل طاها؟

    كو اَشتر آن دست على در روز هیجا؟

    اینك كه آیا ضامن این دین و دَین است؟

    آیا كدامین دست نصرت با حسین است؟


    اى حزب روحانیت، اى حزب خدایى!

    تا كى خموشى، مردگى محنت‏فزایى؟

    ناموسها مردند و مردیها فسردند بردند

    دیوان خاتم و افسانه بردند

    مردم به كام دشمن خونریز ماندند

    در اضطراب شام محنت‏خیز ماندند



    از بى‏كسى آزادگان را مهترى نه

    زنجیرها سنگین شد و زورآورى نه

    وقت است اگر همّت بسوزد میغها را

    عریان كند در دست مردان تیغها را

    وقت است اگر بر مادیانها زین ببندیم

    از سرخى خون بر زمین آذین ببندیم

    فیض ازل بر گفتِ رهبر دل‏گمارید

    خون شد به رنگ ابر و در فیضیّه بارید


    مردان روحانى به میدان پا نهادند

    آنك جواب عشق را مردانه دادند

    جانانه در میدان دل پیكار كردند

    طاغوت را از خوابِ خوش بیدار كردند

    طاغوت را این زخم جانفرسا برانگیخت

    تا حكم خونین راند و نامردانه خون ریخت

    از سیل خونها بر زمین تكبیر رویید

    هر قطره‏اى بذرى شد و شمشیر رویید

    گفتند از این هنگامه‏هامان پند بایست

    آن شیر شمشیرآفرین در بند بایست



    پس نازك‏اندیشانشان تدبیر كردند

    شیر خدا را خسته در زنجیر كردند

    شورید از این هنگامه گیتى بار دیگر

    اى شور عاشوراى ما تكرار دیگر

    آخر بهاى زندگانى چند باشد؟

    ننگ است اگر ما زنده، او در بند باشد

    هیهات بر ما از كساد قیمت او

    اى جان صد چون ما فداى همّت او

    او كیست ما را گر حیات و زندگى

    نیست بى او حیات و زندگى جز بندگى

    نیست بى نور آیا اخترى تابنده دیدى؟

    یا بى‏حیات آیا كسى را زنده دیدى؟

    جوشید خلق از چارسوى ملك ایمان

    خه، آفرینا، حبّذا وقت كریمان

    از ملك شیراز و رى و دشت ورامین

    در ابر خونین تیزپَر شد مرغ آمین

    از خاك مشهد شهد رحمت انگبین شد

    از قم، "فقم" در گوش عالم در طنین شد

    بر باد نسیان نبیه بیداد دادند

    مردانِ مرد این‏سان صلاى داد دادند

    دژخیم طاغوت از حوادث سنگ خورده

    زخم حقارت دیده، داغ ننگ خورده

    از كند و زندان و ستم طرفى نبسته

    زین بازى طفلانه پیشانى شكسته

    برداشت زنجیر از امام پاكبازان

    قهرآوران، خصم‏افكنان، دشمن‏گدازان

    این فصل را با من بخوان، باقى فسانه است

    این فصل را بسیار خواندم، عاشقانه است



    پیر خرابات خدا دیر مغان را

    بگشاد سرخوش مژدگانى سرخوشان را

    یاران! سماع راست را آیین ببندید

    میخانه را با شمع و گل آذین ببندید

    تا كى خمار، اى خستگان! تا كى خموشى؟

    امشب دماغى تَر كنید از باده‏ نوشى

    جان را كمر ببندید و با جانان بخوانید

    اى مطربان شنگ خوش‏الحان! بخوانید:

    كاى از اسیران كمندت خسته‏ تر ما

    از زمره زنجیریانت بسته ‏ترما

    در جلوه ‏گاه عرض استغنا و حاجت

    بگسسته‏ تر ما از تو و پیوسته‏ تر ما

    با زخم صیدانداز چشم دلشكارت

    از جعد زلف سركشت بشكسته‏ تر ما

    اى با خیالت از رهایان ما رهاتر

    از هر دو عالم در كمندت رسته تر ما

    تا چند استغنا و هجران تو... تا چند

    دلبسته تر ما با تو و بگسسته‏ تر ما

    یاد آر از زنجیریان جعد مویت

    اى از اسیران كمندت خسته‏ تر ما

    هر چند مستى‏ها فزون شد، غصه پژمرد

    آن شب غم از رشك حریفان خون دل خورد

    آن عقلِ كامل حلقه را رنگ جنون داد

    بیگانه را انس حریفان جام خون داد

    دیدند با طوفان هستى برنیایند

    با آن خماریها به مستى برنیایند

    از خشم یكسر گشته چون تَنَدر خروشان

    گفتند: هان! این باده دور از باده‏نوشان

    پس سوك بنیان‏سوز خود را عید كردند

    آن قائد فرزانه را تبعید كردند






    اى چاره ‏فرماى جهان، اى از جهان بیش!

    اى دین خنجرخورده، اسلام، اى بهین كیش!

    اى زخم اعصار و قرون بر پیكر تو

    پیوسته زنجیر حوادث لنگر تو

    آیا بشر را طرفه پیرى زاده چون تو؟

    آیا جهان را دستگیرى زاده چون تو؟

    آیا در عالم جز تو كیش دلپذیرى است؟

    آیا تو را در شفقت و رحمت نظیرى است؟

    آیا مخالف پرتوان‏تر دیده از تو؟

    آیا منافق مهربان‏تر دیده از تو؟

    این مایه طرد و ترك تو، فریاد از انسان

    واى از ظلومتى و جهولى، داد از انسان

    در حضرتت زین غم فسردیم از خجالت

    اى كیش خنجر خورده! مردیم از خجالت


    زین‏مایه تقصیر و عنا شرمنده ماندیم

    خصمان ما كردند و ما شرمنده ماندیم

    شرمنده از قرآن و دین و دفتر خود

    شرمنده از حلم و شكیب رهبر خود

    آیا كدامین ژاژ را بر او نخواندند؟

    آیا كدامین زخم را بر او نراندند؟

    زآن نابكاریها كه قم را سوخت یكسر

    فیضیه‏ ها از سوز او افروخت یكسر

    زآن حصرهاى بى‏دریغ رهبر ما

    و آزردن مردان فحل دیگر ما

    از ترك آیین و ادب در روى رهبر

    وآن رهزنى‏ها در حریم كوى رهبر

    از آن‏همه جور جفا و غدر و تقصیر

    از محبس تنگ امام و زجر و زنجیر

    از رنج تبعید و جفاى ترك و رومى

    وآن فتنه‏هاى پارسى، آن مایه شومى

    از بدسرى‏هاى عرب در ملك بغداد

    و آن جیره‏خواران نجف، آن مایه بیداد

    شرمنده ‏ایم، اى روح قرآن! تا قیامت

    شرمنده‏ایم از روى اسلام، از امامت

    شرمنده ‏ایم از كربلاهاى حسینى

    مدیون الطاف حسینیم از خمینى

    این پیر رهبر با اسیران در بلا بود

    با ما حسین‏آسا به دشت كربلا بود

    گو این‏كه از وى مدتى مهجور ماندیم

    لاكن به معنى كى ز مهرش دور ماندیم؟

    ما را سزاوار مروت سرورى كرد

    با ما به هرجا بود و ما را رهبرى كرد

    با ما نمود از رفق و رحمت وز مدارا

    رمز امامت را در عالم آشكارا

    وآن نایبانش حق‏گزارانند ما را

    بر كِشتِ جان تشنه بارانند ما را

    الطافشان تا حشر در گفتن نیاید

    در باقى آویزم كه شكر از من نیاید


    ادامه دارد

    ای شه ارض و سما بهر سخا ادرکنی
    وی مه مهر لقا کان عطا ادرکنی
    جز تو غمخوار ندارم من بیچاره شها
    وقت لطف است ایا شیر خدا ادرکنی


  9. #8

    تاریخ عضویت
    جنسیت بهمن ۱۳۹۰
    نوشته
    153
    مورد تشکر
    0 پست
    حضور
    1 ساعت 47 دقیقه
    دریافت
    5
    آپلود
    0
    گالری
    0




    غولان عزاى كفر و كين را عيد كردند

    اسلام را از ملك خود تبعيد كردند

    راندند از كوى محبت آشنا را

    خاموش كردند از نواى ناى وفا را

    رندان شب كاشانه را بى‏نور كردند

    آن باده را از باده‏نوشان دور كردند

    لبريز شد جام ضلالت بار ديگر

    پژمرد ايمان و اصالت بار ديگر

    صدق و امانت مرد و اغوا شعله‏ور شد

    سالوس در ايوان تقوى جلوه‏گر شد

    تزوير و حيلت جلوه ايمان گرفتند

    ماران سرماديده، از نو جان گرفتند

    زاغان سپاه كين به باغ دين كشيدند

    از عندليبان خوش‏آوا كين كشيدند

    در گلشن ايمان حق كفران نشاندند

    تيغ و تبر بر ريشه ايمان نشاندند

    از باغ گل سر و صنوبر را شكستند

    شاخ درختان تناور را شكستند

    از خون صاحب‏همتان جيحون گشادند


    از چشمه‏هاى چشم مردم خون گشادند

    تا دين و دفتر را بشويند از حقيقت

    پيرايه بستند عارفان را در طريقت

    جهل و جنون را دين و دانش نام كردند

    از كين و غدر و حرص و خواهش دام كردند

    از خون و خوان ما به دشمن كام دادند

    وين طرفه رندى را تمدن نام دادند

    كفر فرنگ و جهل هندو بار كردند

    اسلام را از جور و جادو خوار كردند

    از فتنه‏هاشان پارسى‏گو روسيَه شد

    ماهيت اسلام و ايرانى تبَه شد

    امّيد را بيم عبوس از پا درافكند

    توحيد را شرك مجوس از پا درافكند

    معيار ما شد در جهان ويران‏پرستى

    ايزدپرستيهاى ما، ايران‏پرستى

    از كورُش و داراى مسكين باج بردند

    محنت به ما ماندند و تخت و تاج بردند

    ما را به جام بيخودى مدهوش كردند

    بر سفره ما خون ما را نوش كردند

    از نام عالمگير ايران ننگ ماندند

    از ما در عالم سايه‏اى بى‏رنگ ماندند

    از سنت و خوى كهن رسمى تهى ماند

    از شعر و فرهنگ و هنر اسمى تهى ماند




    خاموش شد عرفان و نورانيّت ما

    فرموش شد ايمان و روحانيّت ما

    جز سايه‏ اى زآن ملّت دانا نبوديم

    بوديم ما در خانه، امّا ما نبوديم

    در ما فراموشيد وحشت لاتخف را

    و ز ياد ما آن حكمت‏آموز نجف را

    اسلام، شد با كافران از خاطر ما

    رفت آن امام مهربان از خاطر ما

    بى او صراط مردمى باريك‏تر شد


    با دورى او رنج ما نزديك‏تر شد

    طغيان طاغوت آتشى از كين برآورد

    كفران دمار از دودمان دين برآورد

    خاك مذلّت بر سر قوم خدا ريخت

    پيدا و پنهان تيغ راند و خون ما ريخت

    بسيار سرها در سر كار وفا شد

    تن‏ها بسى آماج زخم تيرها شد

    بسيار دست و پا و پيكر، آشنايى

    فرموش كردند از دم تيغ جدايى

    از بى‏كسى‏ها مردى و گردى گم آمد

    تا كاردها بر استخوان مردم آمد

    شبهاى ظلمت‏زا نويد قدر دادند

    در خامشيها وعده‏مان از بدر دادند

    اين فصل را با من بخوان، باقى فسانه است

    اين فصل را بسيار خواندم، عاشقانه است





    باز آن قيامت قامت بنشسته برخاست

    پشت و پناه امت بشكسته برخاست

    برخاست در كف تيغ طرد و ترك و حاشا

    آن نوح موسى‏قامت يوسف تماشا

    احياء دين و قلع و قمع كفر و كين را

    آغاز كرد آن هجرت شورآفرين را

    رايت به قمع فتنه بيرون از نجف زد

    بر امّت اسلام، بانگ لاتخف زد


    چون مصطفى راهى شد از جور عنودان

    آتش فكند از قهر، در جان حسودان

    با شور ابراهيميان عرض و لا... كرد

    گوئى حسين از كعبه قصد كربلا كرد

    از عمق جان اسلاميان خواندند او را

    از كفر، سيلى‏خوردگان راندند او را

    با آنكه ميلش سوى اهل خويشتن بود،

    پير پدر مشتاق ابناى وطن بود

    در غربت از پوينده خالى شد ركابش

    يعنى فرود آمد به مغرب آفتابش

    بر كفر ايران نوبتى ديگر خروشيد

    اسلامِ سيلى‏خورده بر كافر خروشيد

    در دل نه بيمش ديگر از گرمى نه سردى

    طاغوت را آواره كرد از پايمردى

    آخر به مردى چاره سردرگمى يافت

    داد بزرگى داد و عزّ و مردمى يافت

    چشم جهان، حيران كافرسوزى‏اش شد

    تا قابليت از رشادت روزى‏اش شد

    وز آن قبولى آن امام رفته ما

    مشتاق شد، مشتاق جمع تفته ما

    در آسمان بر ابرها پُر شد ركابش

    از مغرب عالم برآمد آفتابش

    مژده‏است گويى در خبر آخر زمان را

    خورشيد از مغرب فروزد آسمان را

    گيتى به كام خلقِ بازيگر نمانَد

    و ز توبه كس را بهره‏اى ديگر نمانَد

    آنك ز مغرب مطلع شمس امامت

    اينك به مشرق تيغ و ميزان و غرامت

    اين قصه گو پايان ندارد تا به محشر

    حالى "معلم" اين سخن بگذار و بگذر

    زين مايه در درمان درد حيرت خويش

    شو، چاره‏اى كن در بسيج هجرت خويش

    زين بيخودى‏ها مركب غيرت برانگيز

    گامى برون نه از خود و با وى درآميز



    پايان

    ای شه ارض و سما بهر سخا ادرکنی
    وی مه مهر لقا کان عطا ادرکنی
    جز تو غمخوار ندارم من بیچاره شها
    وقت لطف است ایا شیر خدا ادرکنی


اطلاعات موضوع

کاربرانی که در حال مشاهده این موضوع هستند

در حال حاضر 1 کاربر در حال مشاهده این موضوع است. (0 کاربران و 1 مهمان ها)

کلمات کلیدی این موضوع

اشتراک گذاری

اشتراک گذاری

مجوز های ارسال و ویرایش

  • شما نمیتوانید موضوع جدیدی ارسال کنید
  • شما امکان ارسال پاسخ را ندارید
  • شما نمیتوانید فایل پیوست کنید.
  • شما نمیتوانید پست های خود را ویرایش کنید
  •  
^

ورود

ورود