صفحه 1 از 2 12 آخرین
جهت مشاهده مطالب کارشناسان و کاربران در این موضوع کلیک کنید   

موضوع: چرا در بسم الله الرحمن الرحیم تنها به دوصفت خداوند اشاره شده ؟

  1. #1

    تاریخ عضویت
    جنسیت اسفند ۱۳۸۸
    نوشته
    4,648
    مورد تشکر
    0 پست
    حضور
    7 دقیقه
    دریافت
    19
    آپلود
    0
    گالری
    38

    چرا در بسم الله الرحمن الرحیم تنها به دوصفت خداوند اشاره شده ؟




    هو الباقی

    چرا در بسم الله الرحمن الرحیم فقط از دو صفت خداوند استفاده شده است ..؟



    کارشناس بحث : پاسخگوی قرآنی 1


    ویرایش توسط همکار مدیر سایت : ۱۳۹۰/۱۲/۱۶ در ساعت ۱۸:۳۱


  2.  

  3. #2

    تاریخ عضویت
    جنسیت بهمن ۱۳۸۸
    نوشته
    3,699
    مورد تشکر
    103 پست
    حضور
    39 روز 14 ساعت 56 دقیقه
    دریافت
    1
    آپلود
    0
    گالری
    0



    با سلام و درود

    چون خداوند به واسطه رحمان و رحیم بودنش، مستحق عبادت گردیده است، این دو صفت را در «بسم الله الرحمن الرحیم» بطور خاص بیان فرموده است.

    به بیان دیگر این که، آنقدر رحمانیت و رحیمیت خداوند نسبت به مخلوفات و بندگان ـ در مقایسه با سایر صفات الهی ـ وسیع و گسترده است که شایسته بوده پس از ذکر «الله» که جامع اسماء و صفات است، بطور خاص مورد توجه قرار گیرد و ذکر شود.

    به بیان سوم این که، از آن جهت که صفات رحمانیت و رحیمیت خداوند، بیش از صفات دیگر شامل حال مخلوقات و بندگان می شود و بواسطه این دو نعمت، استحقاق عبودیت خداوند روشن تر می شود، لذا در «بسم الله» ذکر شده است.

    در ادامه، مطلب برخی تفاسیر بیان می شود تا موضوع روشن تر شود:


    أَللّهُمَّ صَلِّ عَلی فاطِمَةَ وَ أَبیها، وَ بَعلِها وَ بَنیها، وَ السِّرِ المُستَودَعِ فیها، بِعَدَدِ ما أَحاطَ بِهِ عِلمُک


    خدایا! صلوات و درود تو بر فاطمه، و بر پدر فاطمه، و بر همسر فاطمه، و بر دو پسر فاطمه، و بر آن سرّی که در فاطمه به ودیعه نهاده ای؛ به آن تعداد که علم تو آن را در بر می گیرد.




  4. #3

    تاریخ عضویت
    جنسیت بهمن ۱۳۸۸
    نوشته
    3,699
    مورد تشکر
    103 پست
    حضور
    39 روز 14 ساعت 56 دقیقه
    دریافت
    1
    آپلود
    0
    گالری
    0



    با توجه به يك نكته، پاسخ اين سؤال روشن مى‏شود و آن اين كه در آغاز هر كار لازم است از صفتى استمداد كنيم كه آثارش بر سراسر جهان پرتوافكن است، همه موجودات را فرا گرفته و گرفتاران را در لحظات بحرانى نجات بخشيده است.

    «وَ رَحْمَتِي وَسِعَتْ كُلَّ شَيْ‏ءٍ»؛ رحمت من همه چيز را فرا گرفته است. (اعراف، 156)

    «رَبَّنا وَسِعْتَ كُلَّ شَيْ‏ءٍ رَحْمَةً»؛ خدايا رحمت خود را بر همه چيز گسترده‏اى. (مؤمن، 7)

    اصولا هنگامى كه حاجتى از خدا مى‏طلبيم مناسب است او را با صفاتى كه پيوند با آن حاجت دارد توصيف كنيم.

    پيامبران نیز براى نجات خود از چنگال حوادث سخت و طاقت‏فرسا و دشمنان خطرناك، دست به دامن رحمت خدا مى‏زدند، مانند: (يونس، 86)، (اعراف، 72).

    بنا بر اين در مورد آغاز كارها به هنگامى كه مى‏خواهيم با نام خداوند شروع كنيم بايد دست به دامن رحمت واسعه او بزنيم، هم رحمت عام و هم رحمت خاصش.

    نيرويى كه همچون نيروى جاذبه، جنبه عمومى دارد و دلها را به هم پيوند مى‏دهد همين صفت رحمت است، براى پيوند خلق با خالق نيز از اين صفت رحمت بايد استفاده كرد.

    مؤمنان راستين با گفتن «بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ» در آغاز كارها دل از همه جا بر مى‏كنند و تنها به خدا دل مى‏بندند، و از او استمداد و يارى مى‏طلبند، خداوندى كه رحمتش فراگير است، و هيچ موجودى از آن، بى‏نصيب نيست.

    اين درس را نيز از "بسم اللَّه" به خوبى مى‏توان آموخت كه اساس كار خداوند بر رحمت است و مجازات جنبه استثنايى دارد كه تا عوامل قاطعى براى آن پيدا نشود تحقق نخواهد يافت، چنان كه در دعای جوشن کبیر مى‏خوانيم‏: "يا من سبقت رحمتُه غضبَه"؛ اى خدايى كه رحمتت بر غضبت پيشى گرفته است.

    ________
    (ر.ک: تفسير نمونه، ج ‏1، ص 24 ـ 26)


    أَللّهُمَّ صَلِّ عَلی فاطِمَةَ وَ أَبیها، وَ بَعلِها وَ بَنیها، وَ السِّرِ المُستَودَعِ فیها، بِعَدَدِ ما أَحاطَ بِهِ عِلمُک


    خدایا! صلوات و درود تو بر فاطمه، و بر پدر فاطمه، و بر همسر فاطمه، و بر دو پسر فاطمه، و بر آن سرّی که در فاطمه به ودیعه نهاده ای؛ به آن تعداد که علم تو آن را در بر می گیرد.




  5. #4

    تاریخ عضویت
    جنسیت بهمن ۱۳۸۸
    نوشته
    3,699
    مورد تشکر
    103 پست
    حضور
    39 روز 14 ساعت 56 دقیقه
    دریافت
    1
    آپلود
    0
    گالری
    0



    ذكر اين دو وصف «رحمن» و «رحيم» بعد از كلمه «اللَّه»، از قبيل ذكر خاص بعد از عام است، زيرا لفظ «اللَّه» علم است براى ذاتى كه مستجمع جميع صفات كمال باشد.

    پس ذكر اسم «اللَّه» بمنزله جميع اسماء الهى است كه از آن جمله «رحمن و رحيم» مي باشد.

    و وجه اختصاص اين دو اسم به ذكر، اين است كه خداوند بواسطه صفت رحمانيّت در جميع امور و مقاصد اعانت مي نمايد، و بواسطه صفت رحيميّت توفيق عبادت و بندگى عنايت مي فرمايد.

    ______
    (أطيب البيان في تفسير القرآن، ج‏1، ص 97)

    أَللّهُمَّ صَلِّ عَلی فاطِمَةَ وَ أَبیها، وَ بَعلِها وَ بَنیها، وَ السِّرِ المُستَودَعِ فیها، بِعَدَدِ ما أَحاطَ بِهِ عِلمُک


    خدایا! صلوات و درود تو بر فاطمه، و بر پدر فاطمه، و بر همسر فاطمه، و بر دو پسر فاطمه، و بر آن سرّی که در فاطمه به ودیعه نهاده ای؛ به آن تعداد که علم تو آن را در بر می گیرد.




  6. #5

    تاریخ عضویت
    جنسیت بهمن ۱۳۸۸
    نوشته
    3,699
    مورد تشکر
    103 پست
    حضور
    39 روز 14 ساعت 56 دقیقه
    دریافت
    1
    آپلود
    0
    گالری
    0



    چرا بعد از «بسم اللّه» دو صفت، يكى «الرحمن» و ديگرى «الرحيم» ذكر شده؟ چه خصوصيتى در اين دو صفت است با اينكه خدا صفات ديگر هم دارد؟

    در جواب مى‏گويم: «اللّه» يعنى ذاتى كه جميع صفات كمال را داراست، پس همين گونه كه خدا كريم است، مانع هم هست و همين گونه كه خدا رحمن است، قهار هم هست و هكذا.

    پس ابتداء كارها بايد به نام «اللّه» باشد اما «اللّه» با درخواست صفت رحمتش، نه با صفت قهاريت و غضبش و هكذا ... با صفات ديگرش.

    خلاصه: رحمت كه آمد تمام كارها، سامان پيدا مى‏كند.

    ___________
    (حجة التفاسير و بلاغ الإكسير، ج ‏1، ص 10)


    أَللّهُمَّ صَلِّ عَلی فاطِمَةَ وَ أَبیها، وَ بَعلِها وَ بَنیها، وَ السِّرِ المُستَودَعِ فیها، بِعَدَدِ ما أَحاطَ بِهِ عِلمُک


    خدایا! صلوات و درود تو بر فاطمه، و بر پدر فاطمه، و بر همسر فاطمه، و بر دو پسر فاطمه، و بر آن سرّی که در فاطمه به ودیعه نهاده ای؛ به آن تعداد که علم تو آن را در بر می گیرد.




  7. #6

    تاریخ عضویت
    جنسیت آذر ۱۳۸۵
    نوشته
    832
    مورد تشکر
    0 پست
    حضور
    19 ساعت 14 دقیقه
    دریافت
    23
    آپلود
    0
    گالری
    0



    سلام

    معنای باطنی رحمن یعنی رحم کننده ای که صفت ترحم جز ذاتش میباشد....پس آیا خداوند به همه ترحم میکند؟ یعنی کافرین نیز جز کسانی که خداوند بهشون ترحم میکند قرار میگیرد؟؟
    گفتمش

    شیرین ترین آواز چیست ؟
    چشم غمگینش به رویم خیره ماند


  8. تشکرها 2


  9. #7

    تاریخ عضویت
    جنسیت اسفند ۱۳۸۸
    نوشته
    1,093
    صلوات
    20000
    تعداد دلنوشته
    1
    مورد تشکر
    2 پست
    حضور
    2 روز 13 ساعت 48 دقیقه
    دریافت
    5
    آپلود
    1
    گالری
    0



    به نظر من چون بخشش و مهربانی میوه ایمان و انتهای ایمان است
    حقیقت بوده هست و خواهد بود. ازلی و ابدی است. لیکن واقعیت «بوده» اما شاید دیگر حالا نباشد. یا الان هست اما چه بسا بعدا نباشد و شاید هم نه در گذشته بوده و نه در حالا بلکه در «آینده» واقع شود. واقعیت «هست» است و حقیقت هستی «هست» است. هست جزیی از هستی است، اما هستی جزیی از هست نیست... حقیقت زنده و حاضر است وانگهی لایتناهی و نامحدود است. اما واقعیت ممکن است چنین نباشد. که اگر بود جزیی از جریان حقیقت بود.


  10. #8

    تاریخ عضویت
    جنسیت آذر ۱۳۹۰
    نوشته
    1,138
    مورد تشکر
    0 پست
    حضور
    13 روز 1 ساعت 19 دقیقه
    دریافت
    8
    آپلود
    0
    گالری
    139



    با اجازه از جناب پاسخگو
    فرق رحمان با رحیم چیست؟..................
    رحمان که بروزن فعلان است دلالت بر کثرت و وسعت می کند و می رساند که رحمت حق همه جا گسترش پیدا کرده و همه چیز را فرا گرفته است.
    ................................
    ولی رحیم نوعی از رحمت است که جاودانگی دارد وتنها شامل ان بندگانی است که از طریق ایمان وعمل صالح خود را در مسیر نسیم رحمت خاصه حق قرار داده اند

    پس پروردگار یک رحمت عام دارد ویک رحمت خاص با رحمت عام خودش همه موجودات را افریده است که از جمله انان

    انسان است

    در نتیجه خدا بر همه موجودات وهمه انسانها رحمن است وفقط بندگان خویش که به او ایمان دارند در مسیر رحمتش قرار دارند
    ویرایش توسط شروع دوباره : ۱۳۹۰/۱۲/۲۰ در ساعت ۰۱:۰۸

  11. تشکرها 2


  12. #9

    تاریخ عضویت
    جنسیت بهمن ۱۳۸۸
    نوشته
    3,699
    مورد تشکر
    103 پست
    حضور
    39 روز 14 ساعت 56 دقیقه
    دریافت
    1
    آپلود
    0
    گالری
    0



    نقل قول نوشته اصلی توسط سحر نمایش پست
    سلام


    معنای باطنی رحمن یعنی رحم کننده ای که صفت ترحم جز ذاتش میباشد....پس آیا خداوند به همه ترحم میکند؟ یعنی کافرین نیز جز کسانی که خداوند بهشون ترحم میکند قرار میگیرد؟؟

    با سلام و درود

    آری، رحمانیت خداوند شامل همه مخلوقات می شود و مؤمن و کافر را شامل می شود.

    از امام صادق عليه السلام روايت شده كه فرمودند: "الرحمنُ اسم خاص بصفة عامّة، و الرحيمُ اسم عام بصفة خاصّة"؛ (مجمع البيان في تفسير القرآن، ج‏1، ص 94)

    يعنى رحمن از اسماء خاصه خداوند است و اطلاق و نامگذاری آن بر غير خدا جايز نيست، زيرا احدى غير از ذات حق رحمتش اين اندازه‏ نیست كه تمام اشياء را فرا گيرد؛ و رحيم اسم عام است و اطلاق و نامگذاری آن بر غير خدا جايز است و چون دلالت بر ثبات و دوام رحمت مي كند مختص به اهل ايمان است كه در دنيا و آخرت مشمول رحمت حق مي باشند ولى غير مؤمن خود را از رحمت دائمى حق بى‏نصيب مي سازد. (أطيب البيان في تفسير القرآن، ج ‏1، ص 96)

    أَللّهُمَّ صَلِّ عَلی فاطِمَةَ وَ أَبیها، وَ بَعلِها وَ بَنیها، وَ السِّرِ المُستَودَعِ فیها، بِعَدَدِ ما أَحاطَ بِهِ عِلمُک


    خدایا! صلوات و درود تو بر فاطمه، و بر پدر فاطمه، و بر همسر فاطمه، و بر دو پسر فاطمه، و بر آن سرّی که در فاطمه به ودیعه نهاده ای؛ به آن تعداد که علم تو آن را در بر می گیرد.




  13. #10

    تاریخ عضویت
    جنسیت بهمن ۱۳۸۸
    نوشته
    3,699
    مورد تشکر
    103 پست
    حضور
    39 روز 14 ساعت 56 دقیقه
    دریافت
    1
    آپلود
    0
    گالری
    0



    علامه طباطبایی(ره) در مورد "رحمن" و "رحیم" چنین می آورند:

    كلمه (رحمان) صيغه مبالغه است كه بر كثرت و بسيارى رحمت دلالت مى‏كند.

    و كلمه (رحيم) بر وزن فعيل صفت مشبهه است، كه ثبات و بقاء و دوام را مي رساند.

    پس خداى رحمان معنايش خداى كثير الرحمة، و معناى رحيم خداى دائم الرحمة است.

    به همين جهت مناسب با كلمه رحمت اين است كه دلالت كند بر رحمت كثيرى كه شامل حال عموم موجودات و انسانها از مؤمنين و كافر مى‏شود، و به همين معنا در بسيارى از موارد در قرآن استعمال شده، از آن جمله فرموده:
    «الرَّحْمنُ عَلَى الْعَرْشِ اسْتَوى»‏، مصدر رحمت عامه خدا عرش است كه مهيمن بر همه موجودات است (طه، 5)
    و نيز فرموده: «قُلْ مَنْ كانَ فِي الضَّلالَةِ فَلْيَمْدُدْ لَهُ الرَّحْمنُ مَدًّا»، بگو آن كس كه در ضلالت است بايد خدا او را در ضلالتش مدد برساند (مریم، 75)، و آیات ديگر.

    و نيز به همين جهت مناسب‏تر آن است كه كلمه (رحيم) بر نعمت دائمى، و رحمت ثابت و باقى او دلالت كند، رحمتى كه تنها به مؤمنين افاضه مى‏كند، و در عالمى افاضه مى‏كند كه فنا ناپذير است، و آن عالم آخرت است، هم چنان كه خداى تعالى فرمود:
    «وَ كانَ بِالْمُؤْمِنِينَ رَحِيماً»، خداوند همواره، به خصوص مؤمنين رحيم بوده است (احزاب، 43)
    و نيز فرموده: «إِنَّهُ بِهِمْ رَؤُفٌ رَحِيمٌ»، بدرستى كه او به ايشان رئوف و رحيم است (توبه، 117) و آياتى ديگر.


    و به همين جهت بعضى گفته‏اند: رحمان عام است، و شامل مؤمن و كافر مى‏شود، و رحيم خاص مؤمنين است. (ترجمه الميزان، ج‏1، ص 30)


    ویرایش توسط میقات : ۱۳۹۰/۱۲/۲۰ در ساعت ۱۸:۴۲

    أَللّهُمَّ صَلِّ عَلی فاطِمَةَ وَ أَبیها، وَ بَعلِها وَ بَنیها، وَ السِّرِ المُستَودَعِ فیها، بِعَدَدِ ما أَحاطَ بِهِ عِلمُک


    خدایا! صلوات و درود تو بر فاطمه، و بر پدر فاطمه، و بر همسر فاطمه، و بر دو پسر فاطمه، و بر آن سرّی که در فاطمه به ودیعه نهاده ای؛ به آن تعداد که علم تو آن را در بر می گیرد.




صفحه 1 از 2 12 آخرین

اطلاعات موضوع

کاربرانی که در حال مشاهده این موضوع هستند

در حال حاضر 1 کاربر در حال مشاهده این موضوع است. (0 کاربران و 1 مهمان ها)

کلمات کلیدی این موضوع

اشتراک گذاری

اشتراک گذاری

مجوز های ارسال و ویرایش

  • شما نمیتوانید موضوع جدیدی ارسال کنید
  • شما امکان ارسال پاسخ را ندارید
  • شما نمیتوانید فایل پیوست کنید.
  • شما نمیتوانید پست های خود را ویرایش کنید
  •  
^

ورود

ورود