جهت مشاهده مطالب کارشناسان و کاربران در این موضوع کلیک کنید   

موضوع: تفسير آيه 62 سوره بقره

  1. #1

    تاریخ عضویت
    جنسیت بهمن ۱۳۹۰
    نوشته
    82
    تشکر:
    1
    حضور
    10 ساعت 52 دقیقه
    دریافت
    0
    آپلود
    0
    گالری
    0

    تفسير آيه 62 سوره بقره




    سلام
    در آيه 62 سوره بقره بيان شده كه هركس با هر ديني اگر عمل صالح انجام دهد پاداش ميگيرد تفسير اين عبارت چيست؟
    حتي به ستاره پرستان هم در آيه اشاره شده آيا آنها هم پاداش ميگيرند؟
    باتشكر


    کارشناس بحث : پاسخگوی قرآنی 4
    ویرایش توسط همکار مدیر سایت : ۱۳۹۱/۰۱/۰۵ در ساعت ۱۲:۳۰

  2.  

  3. #2

    تاریخ عضویت
    جنسیت ارديبهشت ۱۳۹۰
    نوشته
    1,384
    مورد تشکر
    74 پست
    حضور
    13 روز 20 ساعت 55 دقیقه
    دریافت
    2
    آپلود
    0
    گالری
    0



    با سلام و عرض ادب
    دوست عزیز براى روشن شدن پاسخ این سوال شما ابتدا تفسیر آیه را عرض میکنم تا معنا و مقصود آیه فوق و آیات مشابه روشن شود.
    إِنَّ الَّذِینَ آمَنُوا وَالَّذِینَ هَادُوا وَالنَّصَارى‏ وَالصَّابِئِینَ مَنْ آمَنَ بِاللّهِ وَالْیَوْمِ الْآخِرِ وَعَمِلَ صَالِحاً فَلَهُمْ أَجْرُهُمْ عِندَ رَبِّهِمْ وَلاَ خَوْفٌ عَلَیْهِمْ وَلاَ هُمْ یَحْزَنُونَ‏.
    در حقیقت كسانى كه (به پیامبر اسلام) ایمان آورده ‏اند، و كسانى كه به (آیین) یهود گرویدند و مسیحیان و صابئان (پیرو یحیاى پیامبر)، كسانى (از آنان) كه به خدا و روز باز پسین ایمان آوردند، و [كار] شایسته انجام دادند، پس پاداششان نزد پروردگار آنان براى ایشان است؛ و نه هیچ ترسى بر آنان است و نه آنان اندوهگین مى‏شوند.
    شأن نزول: برخى از مفسران حكایت كرده‏اند كه در صدر اسلام پرسشى براى برخى از مسلمانان مطرح شد كه: اگر تنها اسلام راه حق ونجات است پس تكلیف نیاكان ما چه مى‏شود؟ آیا آنان به خاطر عدم حضور در زمان پیامبر اسلام‏(ص) و ایمان نیاوردن به او مجازات مى‏شوند؟
    آیه فوق بدین مناسبت نازل شد و اعلام كرد كه هر كس در عصر خویش به پیامبر خویش و كتاب آسمانى او ایمان آورده و عمل شایسته انجام داده است اهل نجات است و نگرانى ندارد، پس یهودیان و مسیحیان مؤمن و شایسته‏كردار كه قبل از ظهور پیامبر اسلام زندگى كرده و مرده‏اند اهل نجات هستند.(1) چند نكته:
    1. مشابه آیه فوق در سوره بقره /112 و مائده /69 و حج /17 آمده است، و این آیات پاسخى است به كسانى كه راه نجات را در پناه نژاد و ملیت خاص مى‏جویند. همانطور كه یهودیان دین و نژاد خود را از دیگران بهتر دانسته و بهشت را مخصوص خود مى‏دانستند، ولى قرآن به آنان پاسخ مى‏دهد كه راه نجات منحصر در ایمان و عمل شایسته است. و تنها نام مسلمان، یهودى(2) و مسیحى (= نصارى(3)) بر خود نهادن موجب سعادت و نجات نمی‏شود.
    2. مفسران قرآن چند تفسیر عمده براى آیه فوق ارائه كرده‏اند:
    الف: مقصود آیه ایمان و اعمال شایسته پیروان ادیان الهى قبل از اسلام است كه از دنیا رفته‏اند و موجب نجات آنان خواهد شد همانطور كه در شأن نزول بدان اشاره شد.(4)
    ب: مقصود آیه ایمان و اعمال شایسته یهودیان و مسیحیان وصائبان در زمان حاضر است اما منظور ایمان به اسلام و عمل صالح بر طبق دستورات قرآن است یعنى اگر آنان محتواى كتاب‏هاى خویش و بشارت‏هاى پیامبرانشان در مورد پیامبر اسلام پیروى كنند مسلمان مى‏شوند و ایمان و عمل صالح آنها پذیرفته خواهد شد.(5)
    البته مانعى ندارد كه هر دو معنا مقصود آیه باشد.
    3. ممكن است از آیه فوق استفاده شود كه افرادى همچون ادیسون كه پیرو ادیان دیگر هستند ولى آگاهى كافى از اسلام ندارند (جاهل قاصرند) وبه بشریت خدمت كرده‏اند پاداش مناسب عمل خویش را دریافت مى‏كنند، و یا حداقل از عذاب كفر آنان كاسته مى‏شود.
    4. آیا این آیه و آیات مشابه آن، بدان معناست كه در عصر حاضر نیز همه پیروان ادیان الهى اهل نجات هستند و تكثر گرائى و پلورالیسم(6) صحیح است؟
    پاسخ منفى است چرا كه آیات قرآن همدیگر را تفسیر مى‏كند و در آیات دیگر وعده عذاب به غیر مسلمانان داده شده است. پس ادیان دیگر منسوخ شده و پیروان آنها وظیفه دارند تا در مورد حقانیت اسلام تحقیق كنند تا مسلمان شوند.(7)

    منابع:
    1 . اسباب النزول، نیشابورى، ص 17 (ایشان نقل مى‏كند كه سلمان از نیاكان عبادتگر خود پرسید) نمونه، ج 1، ص 284.
    2 . واژه «هادو» از ریشه «هود» به معناى بازگشت به نرمى است. كه در معناى توبه به كار رفته است، سپس به دین موسى‏علیه السلام گفته شده است و از این روست كه پیروان او یهودیان نامیده شدند.
    3 . واژه «نصارى» از ریشه «نصر» به معناى یارى كردن است و به كسانى همچون حواریون، كه عیسى‏علیه السلام را یارى كردند نصارى‏ گفته شد، سپس همه پیروان مسیح، نصارى و مسیحى نامیده شدند.
    4 . نمونه، ج 1، ص 284.
    5 . یعنى «من آمن باللَّه و...» قید یهود و مسیحیان وصائبان است نه الذین آمنو (= مسلمانان) چون كسانى كه ایمان آورده‏اند نیازى به این قید ندارند. (نمونه، ج 5، ص 27)
    6 . Pluralism، ریشه آن لاتینى است و به معناى نظریه‏هایى است كه به لزوم كثرت عناصر و عوامل در جامعه ومشروعیت منافع آنها باور دارند. (فرهنگ خاص علوم سیاسى، حسن علیزاده، ص 231)
    7 . البته برخى مفسران معاصر برآنند كه طبق متن آیه 62 / بقره نیز پلورالیسم ردّ مى‏شود، چون اهل كتاب با ارتكاب مواردى كه اسلام منع كرده است و با عدم اعتقاد به معاد واقعى، ملاك‏هاى این آیه را براى نجات ندارند. (تسنیم، ج 5، ص 94)
    ویرایش توسط عمار : ۱۳۹۱/۰۱/۱۵ در ساعت ۱۰:۰۲
    تفسير آيه 62 سوره بقره

    آیدی قبلی بنده : پاسخگوی معارف قرآن


  4. #3

    تاریخ عضویت
    جنسیت ارديبهشت ۱۳۹۰
    نوشته
    1,384
    مورد تشکر
    74 پست
    حضور
    13 روز 20 ساعت 55 دقیقه
    دریافت
    2
    آپلود
    0
    گالری
    0



    در مورد صائبان در آیه هم توضیحی عرض کنم:
    دانشمند معروف «راغب» در كتاب «مفردات» مى نويسد: آنها جمعيتى از پيروان نوح (عليه السلام ) بوده اند، و ذكر اين عده در رديف مؤ منان و يهود و نصارا نيز دليل آن است كه اينان مردمى متدين به يكى از اديان آسمانى بوده ، و به خداوند و قيامت نيز ايمان داشته اند.
    و اينكه بعضى آنها را مشرك و ستاره پرست ، و بعضى ديگر آنها را مجوس مى دانند صحيح نيست ، زيرا آيه 17 سوره حج ، «مشركان» و «مجوس» را در كنار «صابئان» آورده مى گويد: «ان الذين آمنوا و الذين هادوا و الصابئين و النصارى و المجوس والذين اشركوا ...». بنابراين صابئان بطور يقين غير از مشركان و مجوسند.
    اما اينكه آنها چه كسانى هستند؟ بين مفسران و علماى ملل و نحل اقوال گوناگونى وجود دارد و نيز در اينكه ماده اصلى اين لغت (صابئين) چيست؟ بحث است.
    «شهرستانى» در كتاب «ملل و نحل» مى نويسد: «صابئه» از «صبا» گرفته شده ، چون اين طائفه از طريق حق و آئين انبياء منحرف گشتند لذا آنها را «صابئه» مى گويند.
    در «مصباح المنير» فيومى آمده : «صبا» به معنى كسى است كه از دين خارج شده و به دين ديگرى گرويده.
    در «فرهنگ دهخدا» پس از تاءييد اينكه اين كلمه عبرى است مى گويد صابئين جمع صابى و مشتق از ريشه عبرى (ص ب ع) به معنى فرو رفتن در آب (يعنى تعميدكنندگان) مى باشد. كه به هنگام تعريب «ع» آن ساقط شده و مغتسله كه از دير زمانى نام محل پيروان اين آئين در خوزستان بوده و هست ترجمه جامع و صحيح كلمه «صابى» است.
    محققان معاصر و جديد نيز اين كلمه را عبرى مى دانند.
    «دائرة المعارف» فرانسه جلد چهارم صفحه 22 اين واژه را عبرى دانسته و آنرا به معنى فرو بردن در آب يا تعميد مى داند.
    «ژسينوس» آلمانى مى گويد: اين كلمه هر چند عبرى است ولى محتمل است از ريشهاى كه به معنى ستاره است مشتق باشد.
    نويسنده «كشاف اصطلاح الفنون» «صابئين فرقه اى هستند كه ملائكه را مى پرستند، و «زبور» مى خوانند، و به قبله توجه مى كنند.
    در كتاب «التنبيه و الاشراف» به نقل «امثال و حكم» صفحه 1666 آمده : «پيش از آنكه زرتشت آئين مجوس را به گشتاسب عرضه كند و او آن را بپذيرد مردم اين ملك بر مذهب «حنفاء» بودند و ايشان صابئانند، و آن آئينى هست كه «بوذاسب» آن را به زمان «طهمورس» آورده است .
    و اما علت اختلافات و گفتگو درباره اين طائفه اين است كه : در اثر كمى جمعيت آنها و اصرار به نهان داشتن آئين خود، و منع از دعوت و تبليغ و اعتقاد بر اينكه : آئين آنها، آئين اختصاصى است ، نه عمومى ، و پيغمبرشان فقط براى نجات آنها مبعوث شده است و بس وضع آنها به صورت اسرارآميزى درآمده ، و جمعيت آنها به سوى انقراض مى رود. اين به خاطر همان احكام خاص و اغسال مفصل و تعميدهاى طولانى است كه بايد در زمستان و تابستان انجام دهند ازدواج با غير همكيش خود را حرام مى دانند و حتى الامكان به رهبانيت و ترك معاشرت بانوان دستور مؤكد دارند و بسيارى از آنها بر اثر آميزش فراوان با مسلمانان تغيير آئين مى دهند.
    منبع:
    تفسير نمونه ، جلد1، صفحه : 291.
    ویرایش توسط عمار : ۱۳۹۱/۰۷/۱۸ در ساعت ۱۲:۱۸
    تفسير آيه 62 سوره بقره

    آیدی قبلی بنده : پاسخگوی معارف قرآن


اطلاعات موضوع

کاربرانی که در حال مشاهده این موضوع هستند

در حال حاضر 1 کاربر در حال مشاهده این موضوع است. (0 کاربران و 1 مهمان ها)

کلمات کلیدی این موضوع

اشتراک گذاری

اشتراک گذاری

مجوز های ارسال و ویرایش

  • شما نمیتوانید موضوع جدیدی ارسال کنید
  • شما امکان ارسال پاسخ را ندارید
  • شما نمیتوانید فایل پیوست کنید.
  • شما نمیتوانید پست های خود را ویرایش کنید
  •  
^

ورود

ورود