جهت مشاهده مطالب کارشناسان و کاربران در این موضوع کلیک کنید   

موضوع: ஜ... مديريت پدر در تربيت کودک ...ஜ

  1. #1

    تاریخ عضویت
    جنسیت آذر ۱۳۸۸
    نوشته
    6,353
    مورد تشکر
    0 پست
    حضور
    31 روز 12 ساعت 44 دقیقه
    دریافت
    19
    آپلود
    0
    گالری
    286

    ஜ... مديريت پدر در تربيت کودک ...ஜ




    ஜ... مديريت پدر در تربيت کودک ...ஜ



    مديريت پدر در تربيت کودک


    ஜ... مديريت پدر در تربيت کودک ...ஜ

    ஜ... مديريت پدر در تربيت کودک ...ஜ


    مديري که سخن از مديريت اوست دو شأن دارد، شأن مردانگي که به او اقتدار، قاطعيت و صلابت مي بخشد و شأن پدري که وي را سرشار از مهر و شفقت نسبت به فرزند مي نمايد و پدر در مسير تربيت به اين هر دو امر نيازمند است.
    محبتي که او را به سهل گيري و آزاد و رها گذاشتن کودک ترغيب مي نمايد و قاطعيتي برخواسته از دورانديشي و ژرف نگري که او را معتقد به استحکام و سختگيري مي کند.
    «تربيت کودک بايد حول دو محور متفاوت و در عين حال متجانس شکل گيرد. يکي سهل گيي و واگذاري و ديگري سختگيري و کنترل، ضمن رعايت حد اعتدال در اين دو شيوه ي متضاد. رمز بزرگ و هنر ظريف تربيت متعادل براي پرورش شخصيت متعالي کودک توسعه يافتگي اين دو محور متضاد است.»(1)
    مديريت پدر بايد بر پايه اين دو اصل کلي بنا شود و پدر وظايف خود را در حيطه تربيت با رعايت اعتدال و بکارگيري درست و منطقي اين دو اصل مهم انجام دهد.




    ஜ... مديريت پدر در تربيت کودک ...ஜ





  2.  

  3. #2

    تاریخ عضویت
    جنسیت ارديبهشت ۱۳۹۱
    نوشته
    435
    مورد تشکر
    0 پست
    حضور
    3 روز 19 ساعت 38 دقیقه
    دریافت
    6
    آپلود
    0
    گالری
    0



    محبت پدر به نوزاد

    پدر باید محبت به کودک را از همان روزهاى بعد از تولد آغاز نماید زیرا پدر نیز مانند مادر از طریق وراثت با کودک پیوند دارد و همین پیوند به وى امکان مى‏دهد که در همان ایام نوزادى با فرزندش ارتباط برقرار نماید. نوازش طفل، اثرى درازمدت در رابطه پدر و کودک دارد. ضمن آنکه موجب افزایش علاقه پدر به کودک نیز مى‏گردد.
    پدر و بچه

    دکتر «ویلیام سیرز» معتقد است که: «بیشتر نوزادان در حالت هوشیارى خاموش به سر مى‏برند ... این حالتى است که بعد از آن هرگز تکرار نمى‏شود؛ چشم‏هاشان گشاده و باز است و نسبت به محیط اطراف خود حالتى پذیرنده دارند، این لحظه‏هاى پیوند اولیه نباید از دست برود. در این زمان با نوزاد حرف بزنید و بیان احساسات را آزاد بگذارید؛ سلام عزیزم، من پدرت هستم ...»
    پدر و کودک شیرخواره

    پدر در دوران شیرخوارگى نیز مى‏تواند با محبت کردن به کودک، او را به همراهى، مدیریت و حکمروایى خود عادت بدهد. پدرى که در این دوران نسبت به طفل بى‏تفاوت بوده و بعد از گذشت دو، سه سال، تازه مى‏خواهد در امر تربیت و پرورش کودک دخالت کند، توفیق کمترى مى‏یابد زیرا کودک به دلیل نبود انس قبلى، با دیدن پدر به وجد نمى‏آید و شادمان نمى‏شود، در این صورت پدر چاره‏اى ندارد جز اینکه یا با زحمت بیشترى گذشته را جبران نماید و مورد اعتماد و محبوب کودک شود و یا آنکه راه آسان‏ترى را برگزیند و تربیت را با خشونت درهم بیامیزد که راه دوم به هیچ وجه پسندیده نیست.
    پدر و کودک خردسال

    بعد از گذشت دوران شیرخوارگى، دایره محبت به کودک وسیع‏تر شده و محبت از طریق کلام، قوت مى‏گیرد. از این پس وابستگى کودک به مادر کاهش مى‏یابد او بیش از گذشته به سمت پدر مى‏رود. متأسفانه برخى از پدران بعد از گذشت این دوران از توجه و محبت خود به کودک مى‏کاهند. زیرا کودک، دیگر آن جذابیت رفتار و شیرینى قبل را ندارد. این دورى پدر، براى کودک بسیار گران است و مى‏تواند موجب ناهنجارى‏هاى رفتارى گردد. مخصوصا که او اکنون بزرگتر شده و مسائل عاطفى را بهتر درک مى‏کند و طالب محبت بیشترى است. البته طبیعى است که در کیفیت محبت تغییراتى ایجاد شود، اما اصل آن باید محفوظ و محسوس بماند. از این پس، پدر مى‏تواند از عامل تعریف و تأثیر نیز بهره بگیرد.
    تعریف، تمجید و تأیید کودک

    انرژى مثبت کلمات پسندیده، بر روح و روان کودک تأثیرگذاشته و احساس خوشایندى در او نسبت به گوینده ایجاد مى‏کند. تعریف از کودک به تقویت عزت نفس او نیز کمک خواهد کرد.

    از آنجا که پدر در نظر کودک مظهر قدرت و شجاعت است و معمولاً در نظر کودکان، پدر بیش از مادر از هیبت و ابهت برخوردار است، تعریف از کودک، توسط پدر براى او بسیار ارزشمند و لذت‏بخش خواهد بود. شایسته است که پدر در مسیر تربیت از عامل تعریف بهره گیرد و روح کودک را با نسیم کلمات نوازش دهد. اگر پدر قصد پند و نصیحت و یا انتقاد از کودک را دارد، ابتدا مى‏تواند از طریق تعریف، فضاى دوستانه‏اى را ایجاد نماید و زمینه را براى تأثیر بیشتر کلام خود مهیا سازد.

    جملاتى همچون «از وقتى تو به دنیا آمده‏اى زندگى ما شیرین‏تر شده» و یا «تو گلى هستى که خداوند به ما هدیه داده است» چه احساسى در کودک مى‏آفریند؟ آیا این‏گونه جملات در میزان حرف‏شنوى و همراهى کودک با پدر مؤثر نخواهد بود؟
    پدر و دختر

    البته تعریف و تمجید در صورتى مطلوب است که غیرواقعى و غیرمنطقى نباشد و کودک را دچار توهم و کبر و غرور نسازد. رعایت اندازه نیز در آن شرط است.
    بازى دوستانه با کودک

    بازى مجموعه فعالیت‏هایى است که کودکان به منظور سرگرمى، تفریح، فرار از غم و کدورت و کشف مجهولات بدان روى مى‏آورند و در حین آن انرژى‏هاى فراوان خود را تخلیه مى‏کنند.
    جایگاه پدر در بازى کودک

    پدر از دو طریق عمده مى‏تواند در مسیر بازى، مدیریت تربیتى خود را اعمال نموده و به نحوى مطلوب و مطابق با ویژگى‏هاى کودک، او را در مسیر هدایت سوق دهد. این دو طریق عبارتند از:

    1. ایجاد زمینه و فضاى مناسب براى بازى و تهیه اسباب‏بازى‏هاى مفید.

    2. بازى با کودک و دخالت مستقیم در بازى.

    علاقه زیاد کودک به بازى موجب علاقمندى او به همبازى نیز خواهد شد. هرکسى به راحتى مى‏تواند از طریق بازى، دل ساده و پاک کودک را به دست آورده و با محبوبیتى که کسب مى‏کند بر روح و روان وى تأثیر بگذارد. پدر در امر تربیت علاوه بر نیازى که به این محبوبیت دارد، به شناختى هم که از طریق بازى نسبت به کودک به دست مى‏آورد نیازمند است در حقیقت: «بازى وسیله‏اى است براى کشف دنیاى پنهان کودک و شناخت دنیاى وجودى او. چه بسیارند خوى‏ها و رفتارها، حب و بغض‏ها، کین و مهرها که در کودک پنهانند و مربى را به شناخت آن دسترسى نیست مگر آنگاه که او را به بازى وادارد و یا بازى او را با خود و دیگران مشاهده کند ... در سایه این کشف‏هاست که مى‏توان، در پى اصلاحش کوشید و عوارض و نابسامانى‏ها را در او اصلاح کرد و یا جنبه‏هاى مثبت او را تقویت نمود. حتى در اصلاح و درمان نابسامانى‏هاى کودک یکى از راه‏ها و شیوه‏ها، شیوه بازى درمانى است که در سایه آن مى‏توان بسیارى از اختلالات را از بین برد.»
    بازى کودک و پدر، معمولاً داراى هیجان، تحرک و فعالیت و شور بیشترى بوده و از دیگر بازى‏ها متمایز است

    در بازى کودک با پدر تفاوت‏هاى آشکارى نسبت به بازى کودک و مادر و حتى همسالان دیده مى‏شود. بازى کودک و پدر، معمولاً داراى هیجان، تحرک و فعالیت و شور بیشترى بوده و از دیگر بازى‏ها متمایز است. لذا ذکر این نکته لازم به نظر مى‏رسد که: هرچند قوام بازى به ایجاد شادى و نشاط براى کودک است، اما ممکن است پدر ناخواسته از طریق بازى‏هاى جنجالى و هیجان‏زا موجبات ضعف اعصاب و بدخوابى کودک را فراهم کند.

    در حین بازى توجه به سن کودک، توانایى‏ها و ظرفیت و افکار کودکانه ضرورى است. شرکت دادن کودکان در بازى‏هاى سخت، ترسناک و یا بازى‏هاى ویژه افراد بزرگتر، موجب قویتر شدن و یا رشد عقلانى سریع‏تر کودک نمى‏شود بلکه ممکن است طفل را دچار تضاد و اختلال کند.

    براى هر پدرى با هر میزان از اطلاعات و فرهنگ، بازى کردن با کودک بهتر از ترک بازى است. گاهى تصور نادرست از مردانگى، بى‏حوصلگى و کسالت و یا خستگى و درگیرى بیش از حد در مسائل کارى، پدر را از بازى با کودک باز میدارد و موجب ایجاد شکاف عاطفى بین پدر و کودک میگردد.


    ویرایش توسط أنا الحقیر : ۱۳۹۱/۰۳/۰۱ در ساعت ۱۴:۰۲
    .:اللهم عجل لولیک الفرج:.
    :.:اللهم صل علی محمد و آل محمد و عجل فرجهم:.:


  4. #3

    تاریخ عضویت
    جنسیت ارديبهشت ۱۳۹۱
    نوشته
    435
    مورد تشکر
    0 پست
    حضور
    3 روز 19 ساعت 38 دقیقه
    دریافت
    6
    آپلود
    0
    گالری
    0



    کودکان نوپا نمی‌توانند مراقب گفتار خودشان باشند


    پژوهشگران می‌گویند کودکان در سنین پایین بر خلاف کودکان در سنین بالاتر یا بزرگسالان نمی‌توانند مراقب گفتارشان باشند و به صدای حرف‌های خودشان توجه کنند.

    هنگامی که یک شما صحبت می‌کنید، می‌توانید صدای خودتان را بشنوید. و با این بازخورد می‌توانید تقریبا به فوریت خطای گفتار خود را دریابید.

    بزرگسالان و کودکان در سنین بالا این مهارت را دارند. اما با این مهارت به دنیا نمی‌آییم. این مهارت در بین 2 تا 4 سالگی ایجاد می‌شود. و پژوهشی که نتایج آن در جورنال "زیست‌شناسی معاصر" منتشر شده است، موید این نظر است.

    پژوهشگران گروهی از بزرگسالان، کودکان چهارساله، و کودکان دوساله را واداشتتند تا به طور مرتب بگویند: bed .اما دانشمندان صدای آنها را طوری مسدود کردند و از راه هدفون به گوش‌شان رساندند که گویی آنها این کلمه را "bad" تلفظ می‌کنند. بزرگسالان فورا واکنش جبرانی نشان می‌دادند و تلفظ خود را طوری تصحیح می‌کردند تا کلمه درست به گوش‌های‌شان برسد. نتیجه این بود که بزرگسالان این کلمه را به صورت "bid"ادا می‌کردند.

    کودکان چهارساله نیز گفتار خودشان را مانند بزرگسالان در واکنش به صدایی که به گوش‌شان می‌رسید، تطبیق می‌دادند.

    اما کودکان دوساله حتی هنگامی که در هدفون‌ها ادای کلمه را به صورت "bad" می‌شنیدند، همچنان به تلفظ کلمه به صورت "bed" ادامه می‌دادند.

    بنابراین اگر با توجه به این آزمایش کودکان دوساله بازخورد گفتاری خودشان را نادیده می‌گیرند، چگونه یاد می‌گیرند که کلمات را صحیح ادا کنند؟

    پاسخ روشنی به این پرسش وجود ندارد. اما این بررسی بیانگر آن است که کودکان نوپا باید منبع جایگزینی از بازخورد شنوایی داشته باشند. پژوهشگران تصور می‌کنند که این یادگیری ممکن است صرفا با اتکا به مراقبت والدین و دخالت آنها در تصحیح گفتار آنها انجام گیرد.

    البته شاید هم با توجه سروصداهای نامفهوم و خنده‌داری که گاهی از نوپایان می‌شنویم، تعجبی نداشته باشد که آنها به آنچه می‌شنوند توجهی نداشته باشند!

    ویرایش توسط أنا الحقیر : ۱۳۹۱/۰۳/۰۱ در ساعت ۱۴:۰۵
    .:اللهم عجل لولیک الفرج:.
    :.:اللهم صل علی محمد و آل محمد و عجل فرجهم:.:


  5. #4

    تاریخ عضویت
    جنسیت ارديبهشت ۱۳۹۱
    نوشته
    58
    مورد تشکر
    0 پست
    حضور
    1 روز 4 ساعت 5 دقیقه
    دریافت
    3
    آپلود
    0
    گالری
    0



    نقش مهر پدری در تربیت کودک

    پدر از طرق مختلفی می‏تواند مهر خود را به فرزند بنمایاند. اما در دوران طفولیت نمایش مهر و محبت بیشتر از دو طریق محبت محسوس و با صراحت و محبت از طریق بازی قابل اجراست.

    1. محبت محسوس و با صراحت:

    شأن مدیریت پدر، ضرورت محبت را

    پدر باید محبت به کودک را از همان روزهای بعد از تولد آغاز نماید زیرا پدر نیز مانند مادر از طریق وراثت با کودک پیوند دارد و همین پیوند به وی امکان می‏ دهد که در همان ایام نوزادی با فرزندش ارتباط برقرار نماید. نوازش طفل، اثری درازمدت در رابطه پدر و کودک دارد. ضمن آنکه موجب افزایش علاقه پدر به کودک نیز می‏ گردد.

    زیرا خوی مدیریت همواره با نوعی هیبت و تسلط همراه است که اگر با محبت درهم نیامیزد، خشک و آزاردهنده می‏ گردد و حاصلی جز مطیع ساختن مقطعی کودک ندارد.

    «اگر بخواهیم ادب از درون سرچشمه گیرد، ضروری است که با کودک مهربان باشیم و این محبت را به گونه‏ ای به او نشان دهیم.




    اللّهم عَجِّل لِوَليِّك الفَرَج



  6. #5

    تاریخ عضویت
    جنسیت اسفند ۱۳۹۰
    نوشته
    94
    مورد تشکر
    0 پست
    حضور
    3 روز 4 ساعت 31 دقیقه
    دریافت
    13
    آپلود
    4
    گالری
    27

    پرسش




    سلام حال که بحث از نقش پدر در تربیت فرزندان (مخصوصا فرزندان پسر ) شد , میخواهم بپرسم اگر پدر الگوی مناسبی برای فرزند نباشد چه باید کرد ؟ مثلا پسری را فرض کنید که به تازگی به سن تکلیف رسیده و به شدت هم تحت تاثیر رفتار پدرش است . اما متاسفانه پدر نماز نمی خواند و این موضوع روی اعتقادات فرزند تاثیر می گذارد .در این مورد نقش سایر اعضای خانواده چیست ؟


  7. #6

    تاریخ عضویت
    جنسیت آذر ۱۳۹۰
    نوشته
    254
    تشکر:
    1
    حضور
    5 روز 9 ساعت 34 دقیقه
    دریافت
    0
    آپلود
    0
    گالری
    0



    نقش پدر در تربیت همه فرزندان زیاده شما ببینید در تربیت دختران میگن تا سن هفت سالگی برا خرید وقدم زدن با پدرش بره بیرون که احساس کمبود تو روحیش نباشه
    زندگی به وسعت پرواز بلند است اما...


    مسئله این است، چقدر
    کبوتر باشیم...



  8. #7

    تاریخ عضویت
    جنسیت ارديبهشت ۱۳۹۱
    نوشته
    435
    مورد تشکر
    0 پست
    حضور
    3 روز 19 ساعت 38 دقیقه
    دریافت
    6
    آپلود
    0
    گالری
    0



    نقل قول نوشته اصلی توسط دختر حوا نمایش پست
    سلام حال که بحث از نقش پدر در تربیت فرزندان (مخصوصا فرزندان پسر ) شد , میخواهم بپرسم اگر پدر الگوی مناسبی برای فرزند نباشد چه باید کرد ؟ مثلا پسری را فرض کنید که به تازگی به سن تکلیف رسیده و به شدت هم تحت تاثیر رفتار پدرش است . اما متاسفانه پدر نماز نمی خواند و این موضوع روی اعتقادات فرزند تاثیر می گذارد .در این مورد نقش سایر اعضای خانواده چیست ؟
    سلام. من فکر میکنم که قبل از اینکه فرزند بالغ و مستقل شود، محیط تاثیر بسزایی در ایجاد نگرشها، اعتقادات و اخلاقیات او دارد (اصطلاحا درونی می شود) و شکلی از عوامل مختلف در او ایجاد می شود؛ بعد از بلوغ، فرزند نوعی دیگر از کمالجویی را پیشرویش حس میکند. یعنی گذشته، تاثیر خود را بر او گذاشته و حالا خودش به شکلی مستقل و همراه با رشد فکریش که هرروز بیش از پیش خودنمایی میکند، زندگی را به نوعی در مرحله ای متمایز از مرحله ی پیشین ادامه می دهد.
    بهرحال خانواده بیشترین تاثیر را در تربیت فرزند دارد. وقتی که عضوی از خانواده بخصوص پدر در این امر کوتاهی کند نمی توان گفت تاثیر منفی ای ندارد. حال باید به از بین بردن این خدشه رسیدگی کرد. در مورد نقش اعضا؛ مسلما اگر عضوی در امور معنوی کوتاهی کند یا بجا نیاورد نباید طوری وانمود کند که باعث سبک شمردن ان امور یا بی اعتنایی به دین و ... شود که این خود ضربه ای خطرناکتر به روحیات و اعتقاداتش می زند.
    این موضوع بحثی طولانی دارد ولی بطور خلاصه اینکه در چنین شرایطی که شما عرض کردید دیگر اعضا، اگر اعتقادی دارند باید به فرزند انتقال دهند و او را در مسیر معنوی قرار دهند و زمینه را طوری فراهم کنند که راه پیشرفت فرزند وجود داشته باشد در این حالت میتوانند با تشویق او، او را با سرعت بیشتری پیش ببرند یا لااقل تصویری از دین مانند یک علامت سوال برایش ایجاد می شود که قطعا در پی پاسخ بدان به تلاش خواهد پرداخت. مسلما اگر فرزند اموری مانند بی اعتنایی را در خانواده مشاهده کند این راه برایش بسته میشود و تا زمانی که خودش به فکر یافتن حقایق نیفتد در گمراهی خواهد ماند. البته واضح است بعد از خانواده، جوامع گوناگونی در نحوه پیشبرد او نقش اساسی دارند.
    یا‌حق
    .:اللهم عجل لولیک الفرج:.
    :.:اللهم صل علی محمد و آل محمد و عجل فرجهم:.:


  9. #8

    تاریخ عضویت
    جنسیت دي ۱۳۸۸
    نوشته
    1,775
    مورد تشکر
    3 پست
    حضور
    6 روز 6 ساعت 7 دقیقه
    دریافت
    8
    آپلود
    0
    گالری
    7



    با سلام به شما دوست عزیز
    نقل قول نوشته اصلی توسط دختر حوا نمایش پست
    اگر پدر الگوی مناسبی برای فرزند نباشد چه باید کرد ؟ مثلا پسری را فرض کنید که به تازگی به سن تکلیف رسیده و به شدت هم تحت تاثیر رفتار پدرش است . اما متاسفانه پدر نماز نمی خواند و این موضوع روی اعتقادات فرزند تاثیر می گذارد .در این مورد نقش سایر اعضای خانواده چیست ؟
    به دو نکته دقت نمائید:
    یکم
    خدای کریم برای هر کسی در هر جایگاهی تکالیفی نسبت به دیگر انسانها قرار داده است به گونه ای که اگر کسی در انجام وظیفه خود کوتاهی نماید، کیفر در انتظارش خواهد بود، و انجام وظیفه نکردن او بهانه برای ترک تکلیف سایرین نمی شود، حال در مورد سؤال شما، اگر پدر کوتاهی کند تکلیف مضاعفی متوجه سایرین نمی شود، اینگونه نیست که وظیفه پدر به دایی و عموی آن پسر منتقل شود، آنها (دایی و عمو و سایرین) در همه شرایط الگوی بچه ها هستند چه بخواهند چه نخواهند.

    بله! وظیفه مادر اینجا بسیار پررنگ است او می تواند از مهر مادری و مکر زنانه خود در جهت پر کردن فضای معنوی منزل (که توسط پدر نادید گرفته شده) بهترین استفاده را ببرد، و این مهم وقتی به دست می آید که مادر، هم دغدغه دینی داشته باشد و هم روش برخورد را بداند.

    دوم
    ما انسانها برای رسیدن به کمال ابزار متعددی در اختیار داریم که یکی از آنها الگوی مناسب است، دیگری عقل است، دیگری ارشادات انبیاء و ائمه و علماء و روحانیون است، وقتی پسری به عقل و تمییز رسید دلایل بندگی خدا را به صورت فطری و با اندک تأمل عقلی می فهمد، او نمی تواند بهانه بیاورد چون پدرم نماز نمی خواند من نیز نمی خوانم!! زیرا پاسخش می دهند عقل و فطرت تو شکر نعمت را واجب می داند و...
    بنابراین اگر کسی به جای پدر نقش الگو را برای پسر بازی نکند هدایت پسر معطل نخواهد ماند.

    موفق باشید.

    ویرایش توسط صالح : ۱۳۹۱/۰۳/۲۳ در ساعت ۱۸:۲۹
    اللهم صل علی محمد و آل محمد و عجل فرجهم و العن أعدائهم اجمعین
    از دست ندهید
    آیدی قبلی بنده : پاسخگوی اعتقادی


  10. #9

    تاریخ عضویت
    جنسیت دي ۱۳۹۲
    نوشته
    4,100
    مورد تشکر
    2 پست
    حضور
    41 روز 19 ساعت 20 دقیقه
    دریافت
    71
    آپلود
    0
    گالری
    171



    ஜ... مديريت پدر در تربيت کودک ...ஜ


اطلاعات موضوع

کاربرانی که در حال مشاهده این موضوع هستند

در حال حاضر 1 کاربر در حال مشاهده این موضوع است. (0 کاربران و 1 مهمان ها)

کلمات کلیدی این موضوع

اشتراک گذاری

اشتراک گذاری

مجوز های ارسال و ویرایش

  • شما نمیتوانید موضوع جدیدی ارسال کنید
  • شما امکان ارسال پاسخ را ندارید
  • شما نمیتوانید فایل پیوست کنید.
  • شما نمیتوانید پست های خود را ویرایش کنید
  •  
^

ورود

ورود