جهت مشاهده مطالب کارشناسان و کاربران در این موضوع کلیک کنید   

موضوع: در چند صورت فقط قضاى روزه لازم است و كفّاره واجب نیست؟

  1. #1

    تاریخ عضویت
    جنسیت آذر ۱۳۸۶
    نوشته
    303
    مورد تشکر
    0 پست
    حضور
    22 ساعت 35 دقیقه
    دریافت
    0
    آپلود
    0
    گالری
    0

    در چند صورت فقط قضاى روزه لازم است و كفّاره واجب نیست؟




    سلام و خسته نباشید
    در چند صورت فقط قضاى روزه لازم است و كفّاره واجب نیست؟
    با تشکر


    کارشناس بحث : پاسخگوی احکام 2

    ویرایش توسط همکار مدیر سایت : ۱۳۹۱/۰۵/۰۱ در ساعت ۱۸:۰۲
    يارب نظر تو برنگردد

  2. تشکر


  3.  

  4. #2

    تاریخ عضویت
    جنسیت خرداد ۱۳۹۱
    نوشته
    459
    مورد تشکر
    49 پست
    حضور
    16 روز 6 ساعت 6 دقیقه
    دریافت
    0
    آپلود
    0
    گالری
    0



    نقل قول نوشته اصلی توسط نتگرد نمایش پست
    سلام و خسته نباشید
    در چند صورت فقط قضاى روزه لازم است و كفّاره واجب نیست؟
    با تشکر
    با سلام و عرض ادب و آرزوی قبولی طاعات و عبادات

    بنابر آنچه در رساله ها آمده است در چند صورت فقط قضاى روزه بر انسان واجب است، و كفاره واجب نيست:
    اول: آنكه روزه‏ دار در روز ماه رمضان عمدا قى كند.
    دوم: آنكه در شب ماه رمضان جنب باشد (و به تفصيلى كه در این مورد بیان شده است) تا اذان صبح از خواب سوم بيدار نشود. .
    سوم: عملى كه روزه را باطل مى كند بجا نياورد، ولى نيت روزه نكند يار يا كند، يا قصد كند كه روزه نباشد.
    چهارم: آنكه در ماه رمضان غسل جنابت را فراموش كند، و با حال جنابت ‏يك روز يا چند روز روزه بگيرد.
    پنجم: آنكه در ماه رمضان بدون اين كه تحقيق كند صبح شده يا نه، كارى كه روزه را باطل مى كند انجام دهد، بعد معلوم شود صبح بوده و نيز اگر بعد از تحقيق با اين كه گمان دارد صبح شده، كارى كه روزه را باطل مى كند انجام دهد بعد معلوم شود صبح بوده قضاى آن روزه بر او واجب است. ولى اگر بعد از تحقيق گمان يا يقين كند كه صبح شده و چيزى بخورد، و بعد معلوم شود صبح بوده، قضا واجب نيست، بلكه اگر بعد از تحقيق شك كند كه صبح شده يا نه و كارى كه روزه را باطل مى‏ كند انجام دهد بعد معلوم شود صبح بوده، قضا واجب نيست.
    ششم: آنكه كسى بگويد صبح نشده و انسان به گفته او كارى كه روزه را باطل مى‏ كند انجام هد، بعد معلوم شود صبح بوده است.
    هفتم: آنكه كسى بگويد صبح شده و انسان به گفته او يقين نكند، يا خيال كند شوخى مى‏ كند و كارى كه روزه را باطل مى‏كند انجام دهد، بعد معلوم شود صبح بوده است.
    هشتم: آنكه به گفته كس ديگر كه عادل باشد افطار كند، بعد معلوم شود مغرب نبوده است.
    نهم: آنكه در هواى صاف به واسطه تاريكى يقين كند كه مغرب شده و افطار كند، بعد معلوم شود مغرب نبوده است. ولى اگر در هواى ابر به گمان اين كه مغرب شده افطار كند، بعد معلوم شود مغرب نبوده، قضا لازم نيست.
    دهم: آنكه براى خنك شدن، يا بى جهت مضمضه كند، يعنى آب در دهان بگرداند و بى‏ اختيار فرو رود، ولى اگر فراموش كند كه روزه است و آب را فرو دهد، يا براى وضو مضمضه كند و بى‏ اختيار فرو رود، قضا بر او واجب نيست.

    رساله مراجع،م1688


    ویرایش توسط نور : ۱۳۹۱/۰۵/۰۲ در ساعت ۰۰:۲۳


اطلاعات موضوع

کاربرانی که در حال مشاهده این موضوع هستند

در حال حاضر 1 کاربر در حال مشاهده این موضوع است. (0 کاربران و 1 مهمان ها)

اشتراک گذاری

اشتراک گذاری

مجوز های ارسال و ویرایش

  • شما نمیتوانید موضوع جدیدی ارسال کنید
  • شما امکان ارسال پاسخ را ندارید
  • شما نمیتوانید فایل پیوست کنید.
  • شما نمیتوانید پست های خود را ویرایش کنید
  •  
^

ورود

ورود