جهت مشاهده مطالب کارشناسان و کاربران در این موضوع کلیک کنید   

موضوع: چطوری قلب و زبان و فکر خودمان را همزمان متوجه خدا کنیم ؟

  1. #1

    تاریخ عضویت
    جنسیت اسفند ۱۳۸۹
    نوشته
    239
    مورد تشکر
    2 پست
    حضور
    14 ساعت 3 دقیقه
    دریافت
    0
    آپلود
    0
    گالری
    0

    چطوری قلب و زبان و فکر خودمان را همزمان متوجه خدا کنیم ؟




    بنام خدا

    سلام . تقریبا اکثریت آدم ها اینطور هستند که موقع نماز و یا ذکر خدا حواسمان همزمان به چیزهای دیگه پرت میشه . فکرمون به جاهای دیگه میره . مشکلات روزمره اجازه تمرکز همه حواس را به ذکر خدا نمیده . اما در عین حال میدونم بودند کسانی که در نماز و یا در هنگام مثلا احیاء تمام وجودشون محو ذکر خدا میشده . حالا سوالم اینه که با زندگی امروزه و مشکلات و دغدغه های فراوان اعم از قرض و مستاجری و نگرانی برای آینده فرزند و نرسوندن حقوق تا سرماه و ترس ابرو و................ خیلی چیزهای دیگه واقعا میشه در حال نماز یا خلوت با خدا قبل و زبان و فکر و روح خودمون رو متوجه خدا کنیم و به هیچ چیز دیگه فکر نکنیم ؟ اگر راهکار موثری دارید ممنون میشم راهنمائیم کنید


    کارشناس بحث : پاسخگوی اخلاقی 5

    ویرایش توسط همکار مدیر سایت : ۱۳۹۱/۰۶/۲۰ در ساعت ۱۳:۰۳

  2. تشکرها 2


  3.  

  4. #2

    تاریخ عضویت
    جنسیت خرداد ۱۳۹۱
    نوشته
    166
    مورد تشکر
    6 پست
    حضور
    3 روز 4 ساعت 41 دقیقه
    دریافت
    0
    آپلود
    0
    گالری
    0



    نقل قول نوشته اصلی توسط محجوب نمایش پست
    بنام خدا سلام . تقریبا اکثریت آدم ها اینطور هستند که موقع نماز و یا ذکر خدا حواسمان همزمان به چیزهای دیگه پرت میشه . فکرمون به جاهای دیگه میره . مشکلات روزمره اجازه تمرکز همه حواس را به ذکر خدا نمیده . اما در عین حال میدونم بودند کسانی که در نماز و یا در هنگام مثلا احیاء تمام وجودشون محو ذکر خدا میشده . حالا سوالم اینه که با زندگی امروزه و مشکلات و دغدغه های فراوان اعم از قرض و مستاجری و نگرانی برای آینده فرزند و نرسوندن حقوق تا سرماه و ترس ابرو و................ خیلی چیزهای دیگه واقعا میشه در حال نماز یا خلوت با خدا قبل و زبان و فکر و روح خودمون رو متوجه خدا کنیم و به هیچ چیز دیگه فکر نکنیم ؟ اگر راهکار موثری دارید ممنون میشم راهنمائیم کنید
    با عرض سلام و ادب خدمت همه سروران گرامی و با تشکر فراوان از کاربر محترم جناب محجوب بخاطر سوال بسیار خوبشان
    بطور کلی حفظ حضور قلب در نماز بلکه حضور قلب در تمامی ساعات شبانه روز متوقف بر معرفت و شناخت خداوند متعال و حقیقت توحید است. آنکه به درستی معنای کریمه «هو الاول و الاخر و الظاهرو الباطن» و کریمه « لِلَّهِ الْمَشْرِقُ وَ الْمَغْرِبُ فَأَيْنَما تُوَلُّوا فَثَمَّ وَجْهُ اللَّه‏»(البقره/115)را دریابد و در طریق فهم کامل این آیات توحیدی، ساعتی از شبانه روز را به تحصیل و تفکر اختصاص دهد به توفیق الهی متنعم به نعمت حضور قلب در پیشگاه خداوند متعال می شود.
    حـضـرت امام صـادق عـليـه السلام ، به عبدالله ابى يعفور فرمود: اى عبدالله ، وقـتـى كه مشغول نماز مى شوى ، مثل كسى كه وداع كند با نماز و ترس آن دارد كه ديگر بـه آن نـرسـد نـمـاز بـخـوان، پـس از آن چـشـمت را بدوز به موضع سجودت. تو اگر بـدانـى كـسى در راست و چپت هست نمازت را نيكو به جا مى آورى ، بدان كه تو پيش روى كسى ايستادى كه او تو را مى بيند و تو او را نمى بينى(1)
    امام صادق(علیه السلام) در این باره می فرماید:«وقتی بنده به نماز ایستاد خداوند به او توجه می کند و توجه اش را از او قطع نمی کند تا زمانی که سه مرتبه از یاد خدا غافل گردد. در این هنگام خداوند نیز از او اعراض خواهد کرد».(1)
    امیرمؤمنان علی (علیه السلام) نیز درباره آفات بی توجهی و عدم حضور قلب در روایتی می فرماید: «در حال کسالت و چرت زدن نماز نخوانید و در نماز به فکر خودتان نباشید، زیرا در محضر خدا ایستاده اید. حقیقتاً آن مقدار از نماز بنده قبول می شود که قلباً به خدا توجه داشته باشد». (2)
    مرحوم علامه طباطبایی- قدس سره- در اواخر عمر با برکت خویش هنگامی که در بستر بیماری افتاده بود در جواب شخصی که از آن جناب از چگونگی تحصیل حضور قلب در نماز پرسیده بود، چند بار با عنایت خاصی فرمود: مراقبه، مراقبه.مراد آن بزرگوار آن است که اگر می خواهید در نماز حواستان جمع باشد و ازخدا غافل نشوید، باید در طول شبانه روز وقتی که به کارهای دیگر اشتغال دارید اهل مراقبه باشید؛ زیرا اگر این حالت ملکه شما شود و چنین صفتی بر شما غلبه کند، در نماز نیز این حالت برای شما محفوظ خواهد ماند، همان طور که اگر درطول شبانه روز از خدا غافل باشید و غفلت از حق در شما رسوخ کند، در حال نماز نیز چنان خواهید بود و از آن خلاصی نخواهید داشت.
    ادامه دارد...
    پینوشتها:
    1-ثـواب الاعـمـال و عـقـاب الاعـمـال ، ص 57، ثـواب الصـلاه ، حـديـث 2
    2-خـصـال ، ص 613، بـاب الواحـد الى المـاه ، حـديـث 10
    ویرایش توسط اویس : ۱۳۹۱/۰۷/۰۲ در ساعت ۰۹:۰۲
    ابديت از آن توست خود را هرگز فراموش مكن

  5. تشکر


  6. #3

    تاریخ عضویت
    جنسیت خرداد ۱۳۹۱
    نوشته
    166
    مورد تشکر
    6 پست
    حضور
    3 روز 4 ساعت 41 دقیقه
    دریافت
    0
    آپلود
    0
    گالری
    0



    اما امور دیگری نیز هستند که می توانند در ایجاد حضور قلب در نماز مؤثر باشند:
    1. منشأ حضور قلب در هر عمل آن است که قلب، آن عمل را با عظمت تلقی کند و مهم بشمارد، اگر ما مناجات حق تعالی را حتّی به اندازه مکالمه با یک مخلوق اهمیت دهیم هرگز این قدر غفلت و سهو و نسیان نمی کنیم.
    امام سجاد علیه السلام در هر شبانه روز هزار ركعت نماز مى گزارد در حاليكه باد آن حضرت را چون خوشه كه با وزش باد به حركت درآيد حركت مى داد. چون در نماز مى ايستاد، رنگش دگرگون مى شد و چون بنده اى خوار در برابر پادشاهى بزرگوار مى ايستاد و اعضاى بدنش از تـرس خـدا مـى لرزيـد. و چـونـان كـسـى كـه خداحافظى مى كند نماز مى خواند گويا اين آخـريـن نـمـاز اوسـت و بعد از اين ديگر موفق به خواندن نماز نمى شود. (1)
    2. مادامی که آرزو و حب دنیا در قلب آدمی وجود دارد، به حضور قلب نمی رسد. با ریاضت و مجاهدت، و تفکر در عواقب و معایب دنیا، قلب، ساکن و مطمئن می شود و حضور قلب به وجود می آید.
    حضرت صادق عليه السلام فرمود: در تورات نوشته شده است: اى پسر آدم، فارغ شو از براى عبادت من، تا پر كنم قلب تو را از بى نيازى و واگذار نكنم تو را بـه سـوى طـلب خـويـش، و بـر مـن اسـت كـه بـبـنـدم راه فـقـر تـو را و پـر كـنـم دل تـو را از خـوف خـويـش. و اگـر فـارغ نـشـوى بـراى عـبـادتـم، پـر كـنـم دل تو را از اشتغال به دنيا، پس از آن نبندم فقر تو را و واگذارم تو را به سوى طلبت.(2)
    3. اینکه انسان مدتی در نماز، مواظب اذکار و ادعیه خود باشد و اهتمام بر انجام نافله نماز داشته باشد و هر آنچه را که مقدمه حضور قلب قبل از نماز است فراهم سازد و آن چه را که موجب حواس پرتی است از خود دور کند.
    ابـوحـمـزه ثـمـالى گفت ديدم حضرت سجاد، عليه السلام ، را كه نماز مى خواند، پس عـبـاى آن حـضـرت افـتـاد، حـضـرت راسـت نـفرمود عبا را تا از نماز فارغ شد. پس از آن بـزرگـوار سؤ ال كردم، فرمود: " واى به تو! آيا مى دانى در حضور كى بودم . همانا از بنده قبول نمى شود نمازى مگر آنچه را توجه قلب كرده از آن ."عرض كردم : "فدايت شـوم ، هـلاك شـديم ما! "فرمود: "هرگز، همانا خداوند تمام مى فرمايد آنرا براى مؤ منين به واسطه نافله ها." (3)
    پینوشتها:
    1-بحارالانوار، ج 46، ص 80، تاريخ سيد الساجدين ، باب 5، حديث 75
    2-اصـول كـافى ، ج 2، ص 83، كتاب ايمان و كفر، باب العباده ، حديث1
    3-وسـائل الشـيـعه ، ج 4، ص 688، كتاب الصلاه ، باب 3، از ابواب افعال الصلاه ، حديث 6.
    ویرایش توسط اویس : ۱۳۹۱/۰۷/۰۲ در ساعت ۰۹:۰۵
    ابديت از آن توست خود را هرگز فراموش مكن

  7. تشکر


  8. #4

    تاریخ عضویت
    جنسیت خرداد ۱۳۹۱
    نوشته
    166
    مورد تشکر
    6 پست
    حضور
    3 روز 4 ساعت 41 دقیقه
    دریافت
    0
    آپلود
    0
    گالری
    0

    جمع بندی




    پرسش:
    با توجه به مشکلات بسیار زیاد روز مره و اشتغالات فکری بسیار چگونه می توانیم در نماز یا هنگام خلوت با خداوند تمامی قلب و زبان و فکر و روحمان را متوجه پرودگار نماییم؟

    پاسخ:
    بطور کلی حفظ حضور قلب در نماز بلکه حضور قلب در تمامی ساعات شبانه روز متوقف بر معرفت و شناخت خداوند متعال و حقیقت توحید است. آنکه به درستی معنای کریمه « لِلَّهِ الْمَشْرِقُ وَ الْمَغْرِبُ فَأَيْنَما تُوَلُّوا فَثَمَّ وَجْهُ اللَّه‏»(1)را دریابد و در طریق فهم کامل این آیات توحیدی، ساعتی از شبانه روز را به تحصیل و تفکر اختصاص دهد به توفیق الهی متنعم به نعمت حضور قلب در پیشگاه خداوند متعال می شود.
    حضرت امام صادق (عليه السلام) ، به عبدالله ابى يعفور فرمود: اى عبدالله ، وقتى كه مشغول نماز مى شوى ، مثل كسى كه وداع كند با نماز و ترس آن دارد كه ديگر به آن نرسـد نماز بخوان، پس از آن چشمت را بدوز به موضع سجودت. تو اگر بدانى كسى در راست و چپت هست نمازت را نيكو به جا مى آورى ، بدان كه تو پيش روى كسى ايستادى كه او تو را مى بيند و تو او را نمى بينى(2)
    امیرمؤمنان علی (علیه السلام) نیز درباره آفات بی توجهی و عدم حضور قلب در روایتی می فرماید: «در حال کسالت و چرت زدن نماز نخوانید و در نماز به فکر خودتان نباشید، زیرا در محضر خدا ایستاده اید. حقیقتاً آن مقدار از نماز بنده قبول می شود که قلباً به خدا توجه داشته باشد».(3)

    مرحوم علامه طباطبایی(قدس سره) در اواخر عمر با برکت خویش هنگامی که در بستر بیماری افتاده بود در جواب شخصی که از آن جناب از چگونگی تحصیل حضور قلب در نماز پرسیده بود، چند بار با عنایت خاصی فرمود: مراقبه، مراقبه. مراد آن بزرگوار آن است که اگر می خواهید در نماز حواستان جمع باشد و از خدا غافل نشوید، باید در طول شبانه روز وقتی که به کارهای دیگر اشتغال دارید اهل مراقبه باشید؛ زیرا اگر این حالت ملکه شما شود و چنین صفتی بر شما غلبه کند، در نماز نیز این حالت برای شما محفوظ خواهد ماند.


    اما امور دیگری نیز هستند که می توانند در ایجاد حضور قلب در نماز مؤثر باشند:
    1- منشأ حضور قلب در هر عمل آن است که قلب، آن عمل را با عظمت تلقی کند و مهم بشمارد، اگر ما مناجات حق تعالی را حتّی به اندازه مکالمه با یک مخلوق اهمیت دهیم هرگز این قدر غفلت و سهو و نسیان نمی کنیم.
    امام سجاد (علیه السلام) در هر شبانه روز هزار ركعت نماز مى گزارد در حاليكه باد آن حضرت را چون خوشه كه با وزش باد به حركت درآيد حركت مى داد. چون در نماز مى ايستاد، رنگش دگرگون مى شد و چون بنده اى خوار در برابر پادشاهى بزرگوار مى ايستاد و اعضاى بدنش از تـرس خـدا مى لرزيد.(4)

    2- مادامی که حب دنیا در قلب آدمی وجود دارد، به حضور قلب نمی رسد. با ریاضت و مجاهدت، و تفکر در عواقب و معایب دنیا، قلب، ساکن و مطمئن می شود و حضور قلب به وجود می آید.
    حضرت صادق (عليه السلام) فرمود: در تورات نوشته شده است: اى پسر آدم، فارغ شو از براى عبادت من، تا پر كنم قلب تو را از بى نيازى و واگذار نكنم تو را بـه سـوى طـلب خـويـش، و بر من است كـه ببندم راه فقر تو را و پر كنم دل تو را از خوف خويش. و اگـر فارغ نشوى براى عبادتم، پر كنم دل تو را از اشتغال به دنيا، پس از آن نبندم فقر تو را و واگذارم تو را به سوى طلبت.(5)

    3- این که انسان مدتی در نماز، مواظب اذکار و ادعیه خود باشد و اهتمام بر انجام نافله نماز داشته باشد و هر آنچه را که مقدمه حضور قلب قبل از نماز است فراهم سازد و آن چه را که موجب حواس پرتی است از خود دور کند.
    ابوحمزه ثمالى گفت ديدم حضرت سجاد (عليه السلام) ، را كه نماز مى خواند، پس عباى آن حضرت افتاد، حضرت راست نفرمود عبا را تا از نماز فارغ شد. پس از آن بزرگوار سؤال كردم، فرمود: " واى به تو! آيا مى دانى در حضور چه حقیقتی بودم ؟! همانا از بنده قبول نمى شود نمازى مگر آنچه را توجه قلب كرده از آن. عرض كردم : "فدايت شوم ، هلاك شديم ما! فرمود: "هرگز، همانا خداوند تمام مى فرمايد آن را براى مؤ منين به واسطه نافله ها.(6)

    ________
    (1) البقره/ 115.
    (2) ثواب الاعمال و عقاب الاعمال، ص 57، ثواب الصلاه ، حديث 2.
    (3) خصال، ص 613، باب الواحد الى الماه ، حديث 10.
    (4) بحارالانوار، ج 46، ص 80، تاريخ سيد الساجدين ، باب 5، حديث 75.
    (5) اصول كافى ، ج 2، ص 83، كتاب ايمان و كفر، باب العباده ، حديث1.
    (6) وسائل الشيعه، ج 4، ص 688، كتاب الصلاه ، باب 3، از ابواب افعال الصلاه ، حديث 6.

    ویرایش توسط عظيم : ۱۳۹۵/۰۲/۱۵ در ساعت ۲۱:۳۱ دلیل: همکار ویراستار تدوین
    ابديت از آن توست خود را هرگز فراموش مكن


اطلاعات موضوع

کاربرانی که در حال مشاهده این موضوع هستند

در حال حاضر 1 کاربر در حال مشاهده این موضوع است. (0 کاربران و 1 مهمان ها)

اشتراک گذاری

اشتراک گذاری

مجوز های ارسال و ویرایش

  • شما نمیتوانید موضوع جدیدی ارسال کنید
  • شما امکان ارسال پاسخ را ندارید
  • شما نمیتوانید فایل پیوست کنید.
  • شما نمیتوانید پست های خود را ویرایش کنید
  •  
^

ورود

ورود