جهت مشاهده مطالب کارشناسان و کاربران در این موضوع کلیک کنید   

موضوع: *** سوال درباره مصاديق غيبت ***

  1. #1

    تاریخ عضویت
    جنسیت فروردين ۱۳۸۹
    نوشته
    2,310
    صلوات
    10
    تعداد دلنوشته
    1
    مورد تشکر
    0 پست
    حضور
    45 روز 13 ساعت 35 دقیقه
    دریافت
    30
    آپلود
    0
    گالری
    2

    *** سوال درباره مصاديق غيبت ***





    1. حرف زدن پشت سر كسي كه رياكار و منافق است(در اعمال واجب و مستحب)، آيا غيبت محسوب ميشود؟
    2. كسي كه خودش را مسلمان ميداند ولي نماز و روزه ندارد حجاب و چگونگي برخورد با نامحرم را رعايت نميكند و به مسائل و احكام شرعي هم پايبند نيست، آيا حرف زدن پشت سر چنين كسي غيبت محسوب ميشود؟




    کارشناس بحث : پاسخگوی اخلاقی 4





    ویرایش توسط همکار مدیر سایت : ۱۳۹۱/۰۶/۲۴ در ساعت ۱۴:۲۶
    روزی به طبیب عشق با صدق و صفا
    گفتم که کجا روم، چیست دوا؟!

    گفتا که اگر علاج دردت خواهی
    بشتاب به دربار شه طوس رضا


  2.  

  3. #2

    تاریخ عضویت
    جنسیت تير ۱۳۹۱
    نوشته
    220
    مورد تشکر
    2 پست
    حضور
    4 روز 19 ساعت 53 دقیقه
    دریافت
    0
    آپلود
    1
    گالری
    0



    نقل قول نوشته اصلی توسط ابدیت نمایش پست
    حرف زدن پشت سر كسي كه رياكار و منافق است(در اعمال واجب و مستحب)، آيا غيبت محسوب ميشود؟
    باسلام و عرض ادب
    اگر در مفهوم و معنای غیبت دقت شود، چنین استفاده می گردد که غیبت، آشکار کردن عیوب پنهانیه شخص است به طوری که اگر از این جریان مطلع شود که پشت سر او غیبت می کنند، ناراحت شود.
    حال انسان ریاکار، چون، عیبش پنهانی است و معمولا ریا از اموری است که جزء نیت افراد محسوب می شود و پیدا نیست، اگر این عیبت را بر ملا کنیم و به دیگران بگوییم، ممکن است جزء مصادیق غیبت محسوب شود، مخصوصا در موقعی که این شخص ریاکار، بهفمد، پشت سر او از ریای وی، سخن گفته اند و از این عمل ناراحت شود.(مکارم شیرازی – اخلاق در قران ج3 ص108)
    مگر این که عمل ریایی او آشکار باشد و همه متوجه بشود و مرتبا عملِ خوب خود را به زبان بیاورد و به رخ دیگران بکشاند.
    در اینجا بد نیست، موارد جواز غیبت را هم ذکر کنیم:
    ادامه ...

    ویرایش توسط بصیر : ۱۳۹۱/۰۶/۲۶ در ساعت ۰۷:۲۵


  4. #3

    تاریخ عضویت
    جنسیت تير ۱۳۹۱
    نوشته
    220
    مورد تشکر
    2 پست
    حضور
    4 روز 19 ساعت 53 دقیقه
    دریافت
    0
    آپلود
    1
    گالری
    0



    1- دادخواهی: اگر انسان براى دادخواهى نزد کسى که مى تواند حق او را بگیرد از دیگرى که بر او ظلم نموده،‌ تظلّم و دادخواهى کند به گونه اى که مستلزم ذکر نام او باشد اشکال ندارد.قرآن مجید به کسانی که مظلوم واقع شده اند اجازه داده است که فریاد بکشند و حق خود را بگیرند.(نسا آیه 148)
    بنابراین اگرغیبت ظالم ، باعث رفع ظلم شود (شنونده ، قاضی یا شخصی باشد که بتواند مثلا با نصیحت ظالم رفع ظلم کند) اشکال ندارد.
    2- غیبت کردن از کسى که فسقش آشکار باشد نه پنهانی، مثل این که ظرف شراب را آشکارا در خیابان و بازار به دست گرفته، بیاشامد،‌ همچنین کسى که پرده حیا را انداخته، در حضور مردم از گناه کردن حیا نمى کند، مثلاً کسى که ریش تراش است بگوییم ریش تراش است. قدر مسلّم جواز غیبت، گناهى است که آشکارا به جا مى آورد. امام صادق (ع)می فرماید: هرگاه فاسق به فسق خود تظاهر نماید احترامی ندارد وغیبت او جایز است. (وسایل الشیعه ج 8ص605.)
    3- جرح شاهد یا راوی: هنگامى که انسان ببیند شخص فاسقى در دادگاه بر امرى شهادت مى دهد یا روایتى نقل مى کند، براى حفظ حقوق مسلمانان و احکام شرع باید هر چه درباره او مى داند، بیان کند.(سید عبدالله شبّر، اخلاق، ترجمة محمد رضا جباران، ص 240.)
    4- غیبت در مقام مشورت: هرگاه مسلمانى با کسى در خصوص معامله اى یا شناخت شخص دیگرى مشورت نمود، و طرف مشورت، عیبى از شخص مى داند که اگر نگوید معامله صورت مى گیرد و مسلمان به ضرر مى افتد یا این که امرى تحقق مى شود که مشورت کننده لطمه جبران ناپذیرى مى بیند، ذکر عیب مانعى ندارد.(آیت الله سید عبدالحسین دستغیب، گناهان کبیره، ج 2، ص 281)
    5- غیبت کردن به قصد نهى از منکر، با شرایط آن مانعى ندارد؛ به این معنا که هر گاه منکرى را از مسلمانى ببیند و بداند اگر غیبتش را بکند، آن را ترک مى کند جایز است، ولى اگر احتمال بدهد آن را ترک کرده، ذکر آن جایز نیست.
    اگر مفسده هتک آبروى مسلمان، بیشتر از مفسده منکرى که مشغول آن است باشد، غیبت کردنش جایز نیست، هر چند یقین داشته باشد که به واسطه غیبت کردن، آن گناه را ترک خواهد کرد.
    6- ذکر کردن کسى به عیب و نقصى که به آن مشهور و نشانه اش شده است مانند احول (چشم چپ) و اعرج (شل)، لیکن در صورتى که قصد عیب جویى نداشته و فقط به منظور معرفى و شناساندن شخص باشد و طرف از ذکر این القاب ناراحت نباشد. در غیر این صورت باید از این القاب استفاده نکند چون موجب رنجش و آزار برادر دینى مى شود.(همان، ص 282.)
    7- ردّ ادعاى کسى که به دروغ به خود نسبتى مى دهد: رد کردن کسى که به دروغ ادعاى نسبتى کند، زیرا مصلحت حفظ انساب و خانواده ها، مقدّم بر مفسده هتک ادعا کننده است.(همان)
    8- به طور کلى هر موردى که مصلحت غیبت کردن،‌ از مفسده هتک احترام مؤمن بیشتر باشد، مانند شهادت دادن در مواردى که لازم است.(همان)
    ادامه....



  5. #4

    تاریخ عضویت
    جنسیت تير ۱۳۹۱
    نوشته
    220
    مورد تشکر
    2 پست
    حضور
    4 روز 19 ساعت 53 دقیقه
    دریافت
    0
    آپلود
    1
    گالری
    0



    نقل قول نوشته اصلی توسط ابدیت نمایش پست
    كسي كه خودش را مسلمان ميداند ولي نماز و روزه ندارد حجاب و چگونگي برخورد با نامحرم را رعايت نميكند و به مسائل و احكام شرعي هم پايبند نيست، آيا حرف زدن پشت سر چنين كسي غيبت محسوب ميشود؟
    اگر متظاهر به فسق باشد، یعنی این گناهان را علنی انجام می دهد و همه از فسق او مطلعند، در اینجا غیبت محسوب نمی شود، اما اگر در فضاهای خاصی چنین است و همه از عیب او آگاه نیستند، غیبت او جایز نیست. همچنین اگر متظاهر به بعضی از گناهان باشد، اما از بعضی گناهان اجتناب می کند و علنی انجام نمی دهد و از این که کسی به عیب او آگاهی یابد ناراحت می شود، ذکر چنین عیوبی از او جایز نیست.
    از يحيى ازرق، گويد: أبو الحسن (ع) به من فرمود:

    هر كه در پشت سر مردى چيزى را گويد كه در او است و مردم مى‏دانند كه در او است، او را غيبت‏ نكرده‏ است و هر كه در پشت سر كسى در باره‏اش سخن گويد كه در او است ولى مردم آن را نمى‏دانند، او را غيبت كرده است و هر كه چيزى در باره او گويد كه در او نيست، به او بهتان زده است.(کافی، ج 2، ص 358)



  6. #5

    تاریخ عضویت
    جنسیت فروردين ۱۳۸۹
    نوشته
    2,310
    صلوات
    10
    تعداد دلنوشته
    1
    مورد تشکر
    0 پست
    حضور
    45 روز 13 ساعت 35 دقیقه
    دریافت
    30
    آپلود
    0
    گالری
    2



    سلام و عرض ادب جناب پاسخگوی محترم
    مواردی که با عنوان جواز غیبت مطرح کردید هیچ کدام را نتوانستم به سوالهایی که مطرح کرده بودم ربط دهم. شما بیشتر کلیات جواز غیبت را بیان کردید یعنی هنوز به جواب دو سوالی که در ابتدا مطرح کردم نرسیدم. لطفا کمی بیشتر توضیح بفرمایید
    تشکرررررر

    روزی به طبیب عشق با صدق و صفا
    گفتم که کجا روم، چیست دوا؟!

    گفتا که اگر علاج دردت خواهی
    بشتاب به دربار شه طوس رضا


  7. #6

    تاریخ عضویت
    جنسیت تير ۱۳۹۱
    نوشته
    220
    مورد تشکر
    2 پست
    حضور
    4 روز 19 ساعت 53 دقیقه
    دریافت
    0
    آپلود
    1
    گالری
    0



    باسلام و احترام
    کمی دقت بفرمایید، جوابی که ذکر شد، مربوط به سوال خاص شما بود.
    نقل قول نوشته اصلی توسط پاسخگوی اخلاقی 4 نمایش پست
    نقل قول نوشته اصلی توسط ابدیت نمایش پست ها
    كسي كه خودش را مسلمان ميداند ولي نماز و روزه ندارد حجاب و چگونگي برخورد با نامحرم را رعايت نميكند و به مسائل و احكام شرعي هم پايبند نيست، آيا حرف زدن پشت سر چنين كسي غيبت محسوب ميشود؟
    جواب: اگر متظاهر به فسق باشد، یعنی این گناهان را علنی انجام می دهد و همه از فسق او مطلعند، در اینجا غیبت محسوب نمی شود، اما اگر در فضاهای خاصی چنین است و همه از عیب او آگاه نیستند، غیبت او جایز نیست. همچنین اگر متظاهر به بعضی از گناهان باشد، اما از بعضی گناهان اجتناب می کند و علنی انجام نمی دهد و از این که کسی به عیب او آگاهی یابد ناراحت می شود، ذکر چنین عیوبی از او جایز نیست.


  8. تشکر


  9. #7

    تاریخ عضویت
    جنسیت تير ۱۳۹۱
    نوشته
    220
    مورد تشکر
    2 پست
    حضور
    4 روز 19 ساعت 53 دقیقه
    دریافت
    0
    آپلود
    1
    گالری
    0



    به وجوه مساله خوب دقت بفرمایید، امید است جواب شما در آن باشد.
    نقل قول نوشته اصلی توسط پاسخگوی اخلاقی 4 نمایش پست
    حرف زدن پشت سر كسي كه رياكار و منافق است(در اعمال واجب و مستحب)، آيا غيبت محسوب ميشود؟
    نقل قول نوشته اصلی توسط پاسخگوی اخلاقی 4 نمایش پست

    حال انسان ریاکار، چون، عیبش پنهانی است و معمولا ریا از اموری است که جزء نیت افراد محسوب می شود و پیدا نیست، اگر این عیبت را بر ملا کنیم و به دیگران بگوییم، ممکن است جزء مصادیق غیبت محسوب شود، مخصوصا در موقعی که این شخص ریاکار، بهفمد، پشت سر او از ریای وی، سخن گفته اند و از این عمل ناراحت شود.(مکارم شیرازی – اخلاق در قران ج3 ص108)
    مگر این که عمل ریایی او آشکار باشد و همه متوجه بشود و مرتبا عملِ خوب خود را به زبان بیاورد و به رخ دیگران بکشاند.



  10. #8

    تاریخ عضویت
    جنسیت تير ۱۳۹۱
    نوشته
    220
    مورد تشکر
    2 پست
    حضور
    4 روز 19 ساعت 53 دقیقه
    دریافت
    0
    آپلود
    1
    گالری
    0

    جمع بندی




    پرسش:
    حرف زدن پشت سر كسي كه رياكار و منافق است (در اعمال واجب و مستحب)، آيا غيبت محسوب ميشود؟

    پاسخ:
    اگر در مفهوم و معنای غیبت دقت شود، چنین استفاده می گردد که غیبت، آشکار کردن عیوب پنهانی شخص است به طوری که اگر از این جریان مطلع شود که پشت سر او غیبت می کنند، ناراحت شود.
    حال انسان ریاکار، چون، عیبش پنهان است و معمولا ریا از اموری است که جزء نیت افراد محسوب می شود و پیدا نیست، اگر این عیب را بر ملا کنیم و به دیگران بگوییم، ممکن است جزء مصادیق غیبت محسوب شود، مخصوصا در موقعی که این شخص ریا کار، بفهمد، پشت سر او از ریای وی، سخن گفته اند و از این عمل ناراحت شود.
    (1)
    مگر این که عمل ریایی او آشکار باشد و همه متوجه بشوند و مرتبا عملِ خوب خود را به زبان بیاورد و به رخ دیگران بکشاند.

    در اینجا بد نیست، موارد جواز غیبت را هم ذکر کنیم:
    1. دادخواهی: اگر انسان براى دادخواهى نزد کسى که مى تواند حق او را بگیرد از دیگرى که بر او ظلم نموده،‌ تظلّم و دادخواهى کند به گونه اى که مستلزم ذکر نام او باشد اشکال ندارد. قرآن مجید به کسانی که مظلوم واقع شده اند اجازه داده است که فریاد بکشند و حق خود را بگیرند
    .(2)
    بنابراین اگر غیبت ظالم ، باعث رفع ظلم شود (شنونده ، قاضی یا شخصی باشد که بتواند مثلا با نصیحت ظالم رفع ظلم کند) اشکال ندارد.
    2. غیبت کردن از کسى که فسقش آشکار باشد نه پنهانی، مثل این که ظرف شراب را آشکارا در خیابان و بازار به دست گرفته، بیاشامد،‌ همچنین کسى که پرده حیا را انداخته، در حضور مردم از گناه کردن حیا نمى کند، مثلاً کسى که ریش تراش است بگوییم ریش تراش است. قدر مسلّم جواز غیبت، گناهى است که آشکارا به جا مى آورد. امام صادق (علیه السلام) می فرماید: هرگاه فاسق به فسق خود تظاهر نماید احترامی ندارد و غیبت او جایز است.(3)

    3. جرح شاهد یا راوی: هنگامى که انسان ببیند شخص فاسقى در دادگاه بر امرى شهادت مى دهد یا روایتى نقل مى کند، براى حفظ حقوق مسلمانان و احکام شرع باید هر چه درباره او مى داند، بیان کند.
    (4)
    4. غیبت در مقام مشورت: هرگاه مسلمانى با کسى در خصوص معامله اى یا شناخت شخص دیگرى مشورت نمود، و طرف مشورت، عیبى از شخص مى داند که اگر نگوید معامله صورت مى گیرد و مسلمان به ضرر مى افتد یا این که امرى تحقق مى شود که مشورت کننده لطمه جبران ناپذیرى مى بیند، ذکر عیب مانعى ندارد.
    (5)
    5. غیبت کردن به قصد نهى از منکر، با شرایط آن مانعى ندارد؛ به این معنا که هر گاه منکرى را از مسلمانى ببیند و بداند اگر غیبتش را بکند، آن را ترک مى کند جایز است، ولى اگر احتمال بدهد آن را ترک کرده، ذکر آن جایز نیست.
    اگر مفسده هتک آبروى مسلمان، بیشتر از مفسده منکرى که مشغول آن است باشد، غیبت کردنش جایز نیست، هر چند یقین داشته باشد که به واسطه غیبت کردن، آن گناه را ترک خواهد کرد.
    6. ذکر کردن کسى به عیب و نقصى که به آن مشهور و نشانه اش شده است مانند احول (چشم چپ) و اعرج (شل)، لیکن در صورتى که قصد عیب جویى نداشته و فقط به منظور معرفى و شناساندن شخص باشد و طرف از ذکر این القاب ناراحت نباشد. در غیر این صورت باید از این القاب استفاده نکند چون موجب رنجش و آزار برادر دینى مى شود.(6)

    7. ردّ ادعاى کسى که به دروغ به خود نسبتى مى دهد: رد کردن کسى که به دروغ ادعاى نسبتى کند، زیرا مصلحت حفظ انساب و خانواده ها، مقدّم بر مفسده هتک ادعا کننده است
    .(7)
    8. به طور کلى هر موردى که مصلحت غیبت کردن،‌ از مفسده هتک احترام مؤمن بیشتر باشد، مانند شهادت دادن در مواردى که لازم است
    .(8)
    كسي كه خودش را مسلمان ميداند ولي نماز و روزه ندارد حجاب و چگونگي برخورد با نامحرم را رعايت نميكند و به مسائل و احكام شرعي هم پايبند نيست، آيا حرف زدن پشت سر چنين كسي غيبت محسوب ميشود؟
    اگر متظاهر به فسق باشد، یعنی این گناهان را علنی انجام می دهد و همه از فسق او مطلعند، در اینجا غیبت محسوب نمی شود، اما اگر در فضاهای خاصی چنین است و همه از عیب او آگاه نیستند، غیبت او جایز نیست. همچنین اگر متظاهر به بعضی از گناهان باشد، اما از بعضی گناهان اجتناب می کند و علنی انجام نمی دهد و از این که کسی به عیب او آگاهی یابد ناراحت می شود، ذکر چنین عیوبی از او جایز نیست.
    يحيى ازرق، گويد: أبو الحسن (علیه السلام) به من فرمود: هر كه در پشت سر مردى چيزى را گويد كه در او است و مردم مى‏دانند كه در او است، او را غيبت‏ نكرده‏ است و هر كه در پشت سر كسى در باره‏اش سخن گويد كه در او است ولى مردم آن را نمى‏دانند، او را غيبت كرده است و هر كه چيزى در باره او گويد كه در او نيست، به او بهتان زده است
    .(9)

    ـــــــــــــــــــــــــ ـــــــ
    (1) مکارم شیرازی، اخلاق در قران ج3 ص108.
    (2) نسا/ 148.
    (3) وسایل الشیعه ج 8ص605.
    (4) سید عبدالله شبّر، اخلاق، ترجمة محمد رضا جباران، ص 240.
    (5) آیت الله سید عبدالحسین دستغیب، گناهان کبیره، ج 2، ص 281.
    (6) همان، ص 282.
    (7) همان.
    (8) همان.
    (9) کافی، ج 2، ص 358.

    ویرایش توسط عظيم : ۱۳۹۴/۱۰/۳۰ در ساعت ۰۴:۲۹ دلیل: همکار ویراستار تدوین


اطلاعات موضوع

کاربرانی که در حال مشاهده این موضوع هستند

در حال حاضر 1 کاربر در حال مشاهده این موضوع است. (0 کاربران و 1 مهمان ها)

کلمات کلیدی این موضوع

اشتراک گذاری

اشتراک گذاری

مجوز های ارسال و ویرایش

  • شما نمیتوانید موضوع جدیدی ارسال کنید
  • شما امکان ارسال پاسخ را ندارید
  • شما نمیتوانید فایل پیوست کنید.
  • شما نمیتوانید پست های خود را ویرایش کنید
  •  
^

ورود

ورود