صفحه 1 از 2 12 آخرین
جهت مشاهده مطالب کارشناسان و کاربران در این موضوع کلیک کنید   

موضوع: *** سنت های اجتماعی در قرآن ***

  1. #1

    تاریخ عضویت
    جنسیت فروردين ۱۳۸۹
    نوشته
    2,310
    صلوات
    10
    تعداد دلنوشته
    1
    مورد تشکر
    0 پست
    حضور
    45 روز 13 ساعت 35 دقیقه
    دریافت
    30
    آپلود
    0
    گالری
    2

    *** سنت های اجتماعی در قرآن ***




    *** سنت های اجتماعی در قرآن ***


    (اللهم عجل لولیک الفرج)



    *** سنت های اجتماعی در قرآن ***

    نوشتار حاضر در باره سنت هاي اجتماعي الهي در قرآن کريم است. اين موضوع از مباحث مهم قرآني به شمار آمده و مقصود از آن، قوانيني است كه خداوند متعال نسبت به متد و شيوه زندگي بشر وضع نموده که در قرآن كريم خطاب به امت و جوامع بشري طرح گرديده و بر اساس آيات قرآن كريم، تحولات و اتفاقات تاريخي و اجتماعي نظير ظهور و سقوط تمدن ها، ترقي و انحطاط جوامع، شکست و پيروزي ملت ها، در بستر اين قوانين و سنت ها قابل تفسير و تحليل است. شناخت ماهيت سنت، اقسام و انواع آن،هم چنين ويژگي ها و روابط و تأثيرات ميان سنت ها، با بررسي مفاهيم و مفردات قرآني و تجزيه و تحليل آيات قرآن کريم صورت گرفته و در پايان به توضيح يکي از سنت ها پرداخته شده است.

    روزی به طبیب عشق با صدق و صفا
    گفتم که کجا روم، چیست دوا؟!

    گفتا که اگر علاج دردت خواهی
    بشتاب به دربار شه طوس رضا


  2.  

  3. #2

    تاریخ عضویت
    جنسیت فروردين ۱۳۸۹
    نوشته
    2,310
    صلوات
    10
    تعداد دلنوشته
    1
    مورد تشکر
    0 پست
    حضور
    45 روز 13 ساعت 35 دقیقه
    دریافت
    30
    آپلود
    0
    گالری
    2



    1. خداي سبحان، خالق و مدبر جهان هستي نيز براي تدبير نظام هستي و هدايت مخلوقات به خصوص انسان ها، به عنوان گل سرسبد آفرينش قوانين و مقرراتي را وضع نموده است.
    2. هر نهاد، سازمان و حكومتي براي مديريت و بهره برداري درست از منابع و امكانات، قوانين و مقررتي را وضع مي كنند.


    اين قوانين به دو صورت:



    • تشريعي
    • و تكويني قابل تصور است

    مراد از قوانين تشريعي، دستورات و احكام فقهي و برنامه زندگي انسان هاست كه با ارسـال رسـل و انزال كتاب هاي آسماني صورت گرفته است
    و منظور از قوانين تكويني، مقرراتي است كه در نظام تكوين و آفرينش وجود دارد، نظير قوانين طبيعت، تاريخ، اجتماع، شناخت اين سنن و قوانين در پرتو معرفت قرآن کريم ميسر مي گردد.
    قرآن، کتاب هدايت و برنامه زندگي انسان ها و در بردارنده علوم و معارف گوناگون است، تا انسان ها را به سر منزل کمال برساند. يکي از ابعاد علمي قرآن، قوانيـن تاريخ و سنت هايي اجتماعي است، که با سرنوشت انسان ها ارتباط تنگاتنگ دارد. شناخت اين قوانين و سنت ها و عبرت گيري از آن ها در مسيرزندگي فردي و اجتماعي، زمينه ساز سعادت دنيا و آخرت است.

    *** سنت های اجتماعی در قرآن ***

    ضرورت و اهميت بحث در اين زمينه از آنروست كه شناخت پديده ها و مسايلي که با حيات انساني مرتبط بوده و با سرنوشت بشر گره و پيوند خورده اند، بدون ترديد لازم و ضروري است. سنت هاي اجتماعي الهي نيز قوانيني اند که با سرنوشت انسان ها در ارتباط اند، تعيين سرنوشت از اموري است که براي تمامي انسان ها مهم بوده و همه نسبت به آن حساسيت دارند.

    روزی به طبیب عشق با صدق و صفا
    گفتم که کجا روم، چیست دوا؟!

    گفتا که اگر علاج دردت خواهی
    بشتاب به دربار شه طوس رضا


  4. #3

    تاریخ عضویت
    جنسیت فروردين ۱۳۸۹
    نوشته
    2,310
    صلوات
    10
    تعداد دلنوشته
    1
    مورد تشکر
    0 پست
    حضور
    45 روز 13 ساعت 35 دقیقه
    دریافت
    30
    آپلود
    0
    گالری
    2



    جامعه و سنت
    1.معناي جامعه
       
    از ريشه "جمع" به معناي گردآوردن، به صورت اسم فاعل به معناي جمع کننده و گرد آورنده و معناي اسمي آن عبارت است از: گروه مردم يک شهر و يا صنفي از مردم مانند جامعه بشري. اجتماع، نيز از ريشه "جمع" به معناي گرد آمدن، تجمع، انجمن شدن، فراهم آمدن، اتفاق کردن بر چيزي است. اگر به صورت اسم به کار رود به معناي گروهي فراهم آمده يا دسته اي است که براي هدف مشترک گردهم جمع مي شوند. واژه « اجتماعي» منسوب به اجتماع در مقابل فرد است يعني کاري که به اجتماع و به همگان بستگي داشته باشد(معين،1382)


    جامعه: در زبان عرف به معناي گروه، صنف، دسته، به خصوص گروهي از انسان ها به کار مي رود، خواه آن گروه در روستا، يا شهر، کشور يا قاره زندگي کنند يا داراي يک دين و يک مذهب باشند مانند جامعه اسلامي، يا حرفه و شغل واحدي داشته باشند مانند جامع روحانيت، جامعه دانشگاهي، خواه همه انسان هايي که بر روي زمين زندگي مي کنند مانند جامعه بشري(مصباح يزدي،1379ص 21). اما دانشمندان علوم اجتماعي و جامعه شناسان براي "جامعه" معناي ديگري ذکرکرده اند و چون در اين زمينه اختلاف نظر دارند، هرکدام براساس ديدگاه خاص، تعريفي را از جامعه ارائه نموده اند به عنوان مثال یکی از این تعاریف را می آوریم:

    جامعه: مجموعه از افراد انساني است که با سنت و آداب و قوانين خاصي به يکديگر پيوند خورده و زندگي دسته جمعي را تشکيل مي¬دهند. (مطهري، ص 1370 ص 24)


    *** سنت های اجتماعی در قرآن ***
    2. جامعه در قرآن
    در قرآن کريم لفظ "جامعه" و "اجتماع" يا "مجموع" صراحتا ذکر نشـده است. اما واژه ها و الفاظي ديگري که مفهوم و معناي جامعه(گروه انساني) را برساند به کار رفته است نظير:

    • امت

    " امت" در مجموع 64 مرتبه در قرآن ذکر شده و به معاني مختلفي بكار رفته، از جمله:
    به معناي عصبه، جماعت و گروهي از انسان ها (اعراف/159)
    رهبر، اسوه و الگو (نحل/120)
    دين، مکتب خاص، سيره و روش (زخرف/22 )
    زمان و مدت (هود/8)
    گروهي که علم و ايمان را برگزيده، اسوه و الگو شدند (آل عمران/110)
    و به معناي قوم (حج/34) بکار رفته است.


    • قوم

    لفظ "قوم" يکي از معادل هاي"جامعه" در قرآن است. اما تفاوت ميان دو واژه "امت" و "قوم" آن است که ؛ قوم به گروه و جماعتي گفته مي شود که ارتباط آن ها را سرزمين، خون و تاريخ، تشکيل مي دهد.
    "امت" به گروهي اطلاق مي شود که بر اساس عقيده ، مذهب و روش واحد شکل گرفته باشد. (حكيم، ص 97/ 1432)

    روزی به طبیب عشق با صدق و صفا
    گفتم که کجا روم، چیست دوا؟!

    گفتا که اگر علاج دردت خواهی
    بشتاب به دربار شه طوس رضا

  5. تشکرها 2


  6. #4

    تاریخ عضویت
    جنسیت فروردين ۱۳۸۹
    نوشته
    2,310
    صلوات
    10
    تعداد دلنوشته
    1
    مورد تشکر
    0 پست
    حضور
    45 روز 13 ساعت 35 دقیقه
    دریافت
    30
    آپلود
    0
    گالری
    2



    3. معناي سنت
    واژه ي"سنت" از ماده "سن" به معناي: طريقه، روش، رسم، آيين، سيره، قانون، فريضه و شريعت است (راغب، ج 2، ص 380، 1375). براي روشن شدن معـناي دقيق سنت به چـند تعريف آن اشـاره مي شود:
    سنت: عبارت است از روش عادي که به صورت طبيعي در اکثر موارد يا در تمام موارد در جريان است. طباطبايي، الميزان، ج 16 ص 340 / 1368


    *** سنت های اجتماعی در قرآن ***
    4. سنت در قرآن
    "سنت " به اشکال گوناگون، در يازده سوره، شانزده بار مطرح شده و منظور همان قوانين کلي، فراگير، جاودانه و عادلانه ي خداوند نسبت به انسان و جهان است که در طول تاريخ و اعصار در جريان بوده و قابل تغيير و تحويل نيست (احزاب/38/62/فاطر/43)
    نسبت دادن سنت به خداوند متعال، از باب فاعليت بوده، مانند"سنة الله" و نسبت دادن آن به بشر از باب قابليت است، نظير"سنت الاولين".
    سنــت هاي الهي بدان معنا نيست که فعل مستقيما از خدا صادر شود، بلکه ممکن است اسباب و وسايل طبيعي، عادي، فوق طبيعي و غيبي در کار باشد، در عين حال به خدا نسبت داده شود. خداي سبحان براي تقويت بينش توحيدي انسان، فعل و انفعالات طبيعي و پديده هاي مادي را به خود نسبت مي دهد، مانـند پرتـاب تـير از کـمان که مـي فرمايد: (و مارميت اذ رميت و لكن الله رمي) من تير را انداختم شما نينداختيد. (مصباح يزدي، 1379)
    از سوي ديگر، سنت هاي الهي در قرآن، منحصر به مواردي نيست که تحت واژه سنت بيان شده، بلکه به هر قاعده کلي و عمومي که براي حيات و رشد و تعالي جوامع باشد، سنت الهي اطلاق مي شود (قانع، ص 243 /1379).

    روزی به طبیب عشق با صدق و صفا
    گفتم که کجا روم، چیست دوا؟!

    گفتا که اگر علاج دردت خواهی
    بشتاب به دربار شه طوس رضا

  7. تشکرها 2


  8. #5

    تاریخ عضویت
    جنسیت فروردين ۱۳۸۹
    نوشته
    2,310
    صلوات
    10
    تعداد دلنوشته
    1
    مورد تشکر
    0 پست
    حضور
    45 روز 13 ساعت 35 دقیقه
    دریافت
    30
    آپلود
    0
    گالری
    2



    سنت هاي اجتماعی

    منظور از سنت هاي اجتماعي قوانين و مقررات حاكم بر جامعه انساني است و انسان ها به صورت جمعي مشمول آن مي گردد گرچه برخي از سنت ها جنبه فردي نيز دارد، مانند سنت ابتلاء و آزمايش که علاوه بر امور اجتماعي بر امور فردي نيز حاکم است (قصص/84). اين سنت ها، ابعاد و زواياي گوناگون دارد از جمله اين كه:
    از سنخ تكوينيات و ايجاد شيئ مي باشد، چنانكه آيه شريفه مي فرمايد: «مَّن كَانَ يرِيدُ الْعَاجِلَةَ عَجَّلْنَا لَهُ فِيهَا مَا نَشَاء لِمَن نُّرِيدُ ثُمَّ جَعَلْنَا لَهُ جَهَنَّمَ يصْلاهَا مَذْمُوماً مَّدْحُوراً» اسراء/18) آن کس که [تنها] زندگي زود گذر [دنيا] را مي طلبد،آن مقدار از آن را که بخواهيم و به هرکس اراده کنيم مي دهيم، سپس دوزخ را براي او قرار خواهيم داد، که آتش سوزانش مي سوزد در حالي که نکوهيده و رانده [درگاه خدا] است" بر خلاف قوانين تشريعي كه جنبه اعتباري دارد. (حديد/25).

    از طرفي، سنت ها گاه جنبه ي ابتدايي و مقدمي دارد يعني بدون توجه به رفتار و اعمال انسان ها، بر اساس حکمت و به منظور تدابير امور فردي و اجتماعي افراد، ايجاد شده، مانند: سنت هدايت، ابتلاء و آزمايش (محمد/31).
    گاه مقيد، واكنشي، معلول رفتار آدميان و مشروط به کارهاي آنان است. مانند: سنت امهال، استدراج، احباط، تسويل و تزيين نسبت به کفار و سنت نصر و نجات و تحبيب ايمان نسبت به مؤمنين. (مرادخاني، ص96/1386).

    از سوي ديگر، سنت ها، گاه جنبه دنيوي دارد که ظرف تحقق آن در دنيا است مانند: سنت ابتلاء و خلافت. چنان که در آيه شريفه آمده: «إِنَّ الاَرْضَ لِلّهِ يورِثُهَا مَن يشَاءُ مِنْ عِبَادِهِ وَالْعَاقِبَةُ لِلْمُتَّقِينَ» (اعراف/128) "زمين از آن خداي متعال است و آن را به هرکس از بندگان خويش که بخواهد وا مي گذارد و سرانجام نيک از آن پرهيزگاران است".
    گاه، جنبه اخروي دارد و در جهان آخرت محقق مي شود که همان اعطاي پاداش و عقاب مي باشد (هود/15و16).
    *** سنت های اجتماعی در قرآن ***

    تفاوت ميان سنت هاي دنيوي و اخروي در اين است که سنت اخروي، همواره بر سر عامل مستقيم (مثل گناه) وارد مي شود «لِكُلِّ امْرِئٍ مِّنْهُمْ يوْمَئِذٍ شَاْنٌ يغْنِيهِ» (عبس/37) :"هرکس آن روز چنان گرفتاراست که به ديگري نتواند پرداخت". اما سنت هاي دنيوي حوزه گسترده دارد، همه را فرا مي گيرد، اين نتيجه طبيعي و قهري سنت هاي دنيوي است(صدر، ص89/1369).

    همان گونه که در ضرب المثل ها گفته مي شود: آتش، تر و خشک را باهم مي سوزاند.

    روزی به طبیب عشق با صدق و صفا
    گفتم که کجا روم، چیست دوا؟!

    گفتا که اگر علاج دردت خواهی
    بشتاب به دربار شه طوس رضا

  9. تشکرها 2


  10. #6

    تاریخ عضویت
    جنسیت فروردين ۱۳۸۹
    نوشته
    2,310
    صلوات
    10
    تعداد دلنوشته
    1
    مورد تشکر
    0 پست
    حضور
    45 روز 13 ساعت 35 دقیقه
    دریافت
    30
    آپلود
    0
    گالری
    2



    سنت هاي اجتماعي در قرآن جداي از سنت هاي عام الهي نيست بلکه جزئي از آن است.
    تفاوت آن اين است که سنت هايي الهي عام، حاکم بر کل جهان و نظام هستي است.به عبارت ديگر: سنت هايي الهي عام همان قوانين و مقرراتي است که بر تمامي موجودات اعم از جمادات و نباتات و حيوانات حکومت مي کند. نظم موجود در ميان اجزاء طبيعت آسمان و زمين و فصول چهارگانه و شب و روز گوياي اين حقيقت است؛ اما سنت هايي اجتماعي، خاص است و قوانين و مقرراتي است که برجامعه انساني در طول تاريخ حکم فرما بوده است. آن چه در قرآن کريم تحت عنوان"سنت" ذکر شده است بيش تر اشاره به همين قوانين اجتماعي دارد. دست يافتن به همه اين قوانين و استخراج آن از قرآن کاربسيار گسترده وعظيم است،آنچه در اين نوشتار ما به ذکر آن مي پردازيم نمونه هايي از اين "سنت ها" است مانند: سنت هدايت، سنت امداد، سنت تغيير، سنت آزمايش، سنت نجات مؤمنان، سنت بيداري، سنت استدراج و املاء، سنت تزئين، سنت اضلال، سنت حاکميت اشرار، سنت "جانشيني"، سنت پيروزي حق بر باطل و... در اين نوشتار، به ذکر و توضيح برخي از سنتها اکتفا ميکنم.

    روزی به طبیب عشق با صدق و صفا
    گفتم که کجا روم، چیست دوا؟!

    گفتا که اگر علاج دردت خواهی
    بشتاب به دربار شه طوس رضا

  11. تشکرها 2


  12. #7

    تاریخ عضویت
    جنسیت فروردين ۱۳۸۹
    نوشته
    2,310
    صلوات
    10
    تعداد دلنوشته
    1
    مورد تشکر
    0 پست
    حضور
    45 روز 13 ساعت 35 دقیقه
    دریافت
    30
    آپلود
    0
    گالری
    2



    برای مطالعه سنت های خدا در تاریخ(سنت های تاریخی)، به تایپیک زیر مراجعه کنید:

    سنت های خدا در تاریخ چیست؟

    در ادامه به سنتهای اجتماعی در قرآن خواهیم ÷رداخت.







    ویرایش توسط ابدیت : ۱۳۹۱/۰۸/۰۱ در ساعت ۲۳:۲۶
    روزی به طبیب عشق با صدق و صفا
    گفتم که کجا روم، چیست دوا؟!

    گفتا که اگر علاج دردت خواهی
    بشتاب به دربار شه طوس رضا

  13. تشکرها 2


  14. #8

    تاریخ عضویت
    جنسیت فروردين ۱۳۸۹
    نوشته
    2,310
    صلوات
    10
    تعداد دلنوشته
    1
    مورد تشکر
    0 پست
    حضور
    45 روز 13 ساعت 35 دقیقه
    دریافت
    30
    آپلود
    0
    گالری
    2



    چند نمونه از سنت های اجتماعی:

    1. سنت امداد

    سنت امداد به معناي کمک و ياري انسان ها، جهت رسيدن به اهداف و خواسته هاي شان است چه اين كه اهل حق باشند يا باطل. خداي متعال کساني را که طالب دنيا و کمالات مادي و دنيوي باشند و در راه باطل و شر، گام بگذارند ياري و کمک مي کند:
    «مَّن كَانَ يرِيدُ الْعَاجِلَةَ عَجَّلْنَا لَهُ فِيهَا مَا نَشَاء لِمَن نُّرِيدُ ثُمَّ جَعَلْنَا لَهُ جَهَنَّمَ يصْلاهَا مَذْمُوماً مَّدْحُوراً» (اسراء/10) "آن کس که [تنها] زندگي زود گذر [دنيا] را مي طلبد،‌آن مقدار از آن را که بخواهيم و به هرکس اراده کنيم، مي دهيم، سپس دوزخ را براي او قرار خواهيم داد که در آتش سوزانش مي سوزد در حالي که نکوهيده و رانده [درگاه خدا] است"(جعفري، ص 147/1382).
    هم چنين کساني را که جوياي معنويت و آخرت، خواستار جمال و جلال الهي اند، در طريق حق و خير قدم مي نهند، وسايل و ابزار پيشرفت و ترقي براي نيل به هدف را براي آنان فراهم مي کند:
    «وَ مَنْ اَرَادَ الآخِرَةَ وَ سَعَي لَهَا سَعْيهَا وَ هُوَ مُؤْمِنٌ فَاُولَئِكَ كَانَ سَعْيهُم مَّشْكُوراً كُلاًّ نُّمِدُّ هَـؤُلاء وَ هَـؤُلاء مِنْ عَطَاء رَبِّكَ وَ مَا كَانَ عَطَاء رَبِّكَ مَحْظُوراّ» (شوري/19-20) "و هر كه خواهان آخرت باشد و در طلب آن سعي كند و مؤمن باشد، جزاى سعيش داده خواهد شد. همه را، چه آن گروه را و چه اين گروه را، از عطاى پروردگارت پي در پي خواهيم داد، زيرا عطاي پروردگارت را از كسي باز ندارند". امداد نسبــت به گروه هاي که اهل دنيايند، بر اساس حکمت و مصلحت صورت مي گيرد، از اين طريق خداي متعال حجت را برآنان تمام مـي نمايد، تا آنان بهـانه اي براي كفران و عصيان نداشته باشند و امداد نسبت به آن ها مهلتي است براي آنان تا بتوانند اگر قابليت و شايستگي هدايت را دارند از امداد الهي براي بازگشت به حق و حقيقت بهره مند شوند. سنت امداد عام ترين و کلي ترين سنت خداي متعال نسبت به بندگان است، در عين حال تداوم آن، مشروط و مقيد بوده، زيرا مسبوق به رفتار آدميان است (مصباح يزدي، ص 436 / 1379).



    انسان وقتي مسيرحق يا باطل را انتخاب نمود، با اختيار و اراده خود در اين مسيرگام نهادند قوانيني براي هر دو طيف به جريان مي افتد تا آنان را در رسيدن به خواسته هايش کمک و ياري نمايد، اين قوانين در دو بخش مطرح است:
    1. امداد اهل ايمان
    2. امداد اهل باطل

    *** سنت های اجتماعی در قرآن ***


    2- سنت هدايت اين سنت عام و مطلق بوده، گستردگي و قلمرو آن تمامي موجودات از جمله انسان ها را به صورت فردي و جمعي در بر مي گيرد. چنان که هدف آفرينش و نزول کتاب هاي آسماني و ارسال رسل هدايت بخشي به سوي کمال است.
    اقسام هدايت:
    هدايت در يك نگاه در سه سطح مطرح است:

    1. هدايت تكويني
    2. هدایت فطری
    3. هدایت تشریعی

    *** سنت های اجتماعی در قرآن ***


    3. سنت ابتلا و آزمايش
    يکي از سنت هاي عام و فراگير الهي نسبت به فرد و اجتماع، ابتلاء‌ و آزمايش است. شناخت اين سنت نقش بزرگي در بينش انسان به زندگي دارد. هنگامي كه انسان بداند ، در همه حال، در هر زمان و مکان، با هر نوع وسايل و ابزار، خداي سبحان او را مورد امتحان قـرار مــي دهد، تلاش مي کند تا انديشة درست، جهان بيني صحيح، عمل کرد مفيد در زندگي داشته و در مقابل حوادث و تحولات عکس العمل منفي نشان نداده و آسيب پذيري را از خود دور نمايد.

    روزی به طبیب عشق با صدق و صفا
    گفتم که کجا روم، چیست دوا؟!

    گفتا که اگر علاج دردت خواهی
    بشتاب به دربار شه طوس رضا


  15. #9

    تاریخ عضویت
    جنسیت فروردين ۱۳۸۹
    نوشته
    2,310
    صلوات
    10
    تعداد دلنوشته
    1
    مورد تشکر
    0 پست
    حضور
    45 روز 13 ساعت 35 دقیقه
    دریافت
    30
    آپلود
    0
    گالری
    2



    در ادامه توضیح پست قبلی:

    هدف از سنت آزمايش
    1. آگاهي بخشي:
    به وسيله آزمايش و امتحان، جهالت و ناداني انسان ها تبديل به علم وآگاهي مي¬گردد:
    «وَلَنَبْلُوَنَّكُمْ حَتَّي نَعْلَمَ الْمُجَاهِدِينَ مِنكُمْ وَالصَّابِرِينَ وَنَبْلُوَ اَخْبَارَكُمْ» (محمد/31) : "ما همة‌ شما را حتما مي آزمائيم تا معلوم شود که مجاهدان واقعي و صابران از ميان شما کيانند و اخبار شما را بيازمائيم".

    مراد از علم خداوند، ظهور حال بندگان مي باشد يعني آنچه در نهان دارند آشکار مي گردد، علم فعلي خارج از ذات مي باشد يعني علمي که به اعتبار معلوم آن در زمان و مکان خاص به فعليت مي رسد (طباطبايي،1368).


    2. تفکيک نيکان از بدان:
    چنان که آيه شريفه مي فرمايد:
    «لِيمِيزَ اللّهُ الْخَبِيثَ مِنَ الطَّيبِ وَيجْعَلَ الْخَبِيثَ بَعْضَهُ عَلـي بَعْضٍ فَيرْكُمَهُ جَمِيعاً فَيجْعَلَهُ فِى جَهَنَّمَ اُوْلَـئِكَ هُمُ الْخَاسِرُونَ» (انفال/37) :" [اين ها همه] بخاطر آن است که خداوند [مي خواهد] نا پاک را از پاک جدا سازد و نا پاکيها را روي هم بگذارد و همه را متراکم سازد و يکجا در دوزخ قرار دهد".


    3. انتخاب عمل برتر:
    ديگر از انگيزه هاي امتحان، بررسي اعمال بندگان و انتخاب بهترين عمل آنان است:
    «لِيبْلُوَكُمْ اَيكُمْ اَحْسَنُ عَمَلاً...» (هود/7):"براي اينکه شمارا بيازمايد تا کدام از شما نيکوکارتر مي باشيد".

    در اين آيه هدف از خلقت آسمان و زمين در شش روز، براي آزمايش انسانها بيان شده است.
    آنچه در اين آيه به عنوان هدف اصلي و مقصود بالذات از خلقت است، رساندن خير از باب جزاست يعني خلقت آسمان و زمين همگي براي پاداش گرفتن نيکوکاران است. (طباطباي،1368).


    4. جلوگيري از انحراف:
    در آيات متعدد خداوند متعال هدف از سخت گيري را جلوگيري از بيراهه رفتن انسان¬ها و هدايت آنان بيان کرده است:
    «...وَبَلَوْنَاهُمْ بِالْحَسَنَاتِ وَالسَّيئَاتِ لَعَلَّهُمْ يرْجِعُونَ» (اعراف/168):" و آنها را با نيکي¬ها و بدي¬ها آزموديم، شايد باز گردند". «وَاَخَذْنَاهُم بِالْعَذَابِ لَعَلَّهُمْ يرْجِعُونَ» (زخرف/48): " آن¬ها را دچار عذاب کرديم شايد باز گردند" در اين دو آيه هدف از ابتلا و عذاب آنان بازگشت به سوي خداست.


    5. پالايش جان مؤمنان:
    تمحيص جان مؤمنين و زدودن ناپاکي از چهره قلب مؤمنان، از اهداف ديگر آزمايش و ابتلاء در قرآن است:
    «وَلِيمَحِّصَ اللّهُ الَّذِينَ آمَنُواْ وَيمْحَقَ الْكَافِرِين»(آل عمران/141):" تا خدا کساني را که ايمان آورده اند خالص [و پاک] گرداند و کافران را [ به تدريج] نابود سازد". در آيه ديگر آمده: «وَلِيمَحَّصَ مَا فِى قُلُوبِكُمْ وَاللّهُ عَلِيمٌ بِذَاتِ الصُّدُورِ» (آل عمران/154): "و بخاطر آنکه آنچه در دل هاي شما است، خالص [و پاک] گرداند و خدا به [اسرار] درون سينه ها آگاه است".


    در آيه اول تمحيص به صورت مطلق و عام ذکرشده است و شامل هر نوع ناپاکي فکري، قلبي و عملي مي شود و نمونه بازر آن شرک و بت پرستي و يا پيروي از هواي نفس است اما در آيه دوم تمحيص مقيد شده به قلب ها و دل ها، شايد تقييد به اين دليل باشد که ريشه و مرکز همه ناخالصي ها به قلب انسان بر مي گردد، از آنجا به فکر و عمل انسان جريان مي يابد و مانند غده اي سرطاني به همه رگهاي روح و بدن سرايت مي کند و خداي سبحان با خالص نمودن قلب مؤمنين ريشه اي همه ناپاکي ها و غبارها و بيماريها را از جان و دل آنان مي زدايد و زمينه را براي جريان معارف ناب توحيدي آماده مي نمايد، زيرا دل حريم کبريا و حرم امن الهي است و بايد هميشه پاک و پاکيزه باشد.
    انگيزه و عوامل ديگري نيز وجود دارد و ما بخاطر اختصار پرهيز مي نماييم.

    روزی به طبیب عشق با صدق و صفا
    گفتم که کجا روم، چیست دوا؟!

    گفتا که اگر علاج دردت خواهی
    بشتاب به دربار شه طوس رضا


  16. #10

    تاریخ عضویت
    جنسیت فروردين ۱۳۸۹
    نوشته
    2,310
    صلوات
    10
    تعداد دلنوشته
    1
    مورد تشکر
    0 پست
    حضور
    45 روز 13 ساعت 35 دقیقه
    دریافت
    30
    آپلود
    0
    گالری
    2



    در ادامه توضیح پست قبلی :
    ابزار امتحان

    بانگاه کلي مي توان تمامي نعمت هاي مادي و معنوي و همه گرفتاريها و بلاها را از ابزار و وسايل امتحان الهي برشمرد. چنانکه در آيه شريفه بيان شده است:
    «كُلُّ نَفْسٍ ذَائِقَةُ الْمَوْتِ وَنَبْلُوكُم بِالشَّرِّ وَالْخَيرِ فِتْنَةً وَإِلَينَا تُرْجَعُونَ» (انبياء/35): "هرانساني طعم مرگ را مي چشد و شما را با بديها و خوبيها آزمايش مي کنيم و سرانجام به سوي ما باز گردانده مي شويد".
    از اين آيه و آيات ديگر روشن مي شود كه وسايل و ابزارهاي امتحان دو دسته اند:


    • ابزار و وسايل خير،

    نظير: انبياء و کتب آسماني (فرقان/20) ( مؤمنون/30)، مال و ثروت (آل عمران/186)، فرزند (انفال/28)، نعمت ها و امتيازات (کهف/7) پيروزي بر دشمنان (انفال/17- صافات/116).


    • ابزار و وسايل شر،

    مانند: گرفتن نعمت ها (بقره/155:" به طور يقين همه شما را با چيزي از ترس، گرسنگي، و کاهش در مال ها و جانها و ميوه ها [فرزندان] آزمايش مي کنيم". شكست در جنگ(احزاب/11:" آنجا بود که مؤمنان آزمايش شدند و تکاني سختي خوردند".


    از مجموع مطالب مي توان نتيجه گرفت كه سنت ابتلاء‌ و آزمايش در زندگي فردي و اجتماعي انسان ها جريان دارد هيچ فرد و جامعه نمي تواند از اين امتحانات فرار نمايند. با وسايل و ابزار خير و شر، آزمايش صورت مي گيرد و هدف از آن معرفي و تمايز مؤمنان، مجاهدان، صابران و صادقان از مدعيان دروغين آن است.

    روزی به طبیب عشق با صدق و صفا
    گفتم که کجا روم، چیست دوا؟!

    گفتا که اگر علاج دردت خواهی
    بشتاب به دربار شه طوس رضا


صفحه 1 از 2 12 آخرین

اطلاعات موضوع

کاربرانی که در حال مشاهده این موضوع هستند

در حال حاضر 1 کاربر در حال مشاهده این موضوع است. (0 کاربران و 1 مهمان ها)

کلمات کلیدی این موضوع

اشتراک گذاری

اشتراک گذاری

مجوز های ارسال و ویرایش

  • شما نمیتوانید موضوع جدیدی ارسال کنید
  • شما امکان ارسال پاسخ را ندارید
  • شما نمیتوانید فایل پیوست کنید.
  • شما نمیتوانید پست های خود را ویرایش کنید
  •  
^

ورود

ورود