جهت مشاهده مطالب کارشناسان و کاربران در این موضوع کلیک کنید   

موضوع: ادله جعلی بودن افسانه نذر عبدالمطلب چیست؟

  1. #1

    تاریخ عضویت
    جنسیت آذر ۱۳۸۶
    نوشته
    303
    مورد تشکر
    0 پست
    حضور
    22 ساعت 35 دقیقه
    دریافت
    0
    آپلود
    0
    گالری
    0

    ادله جعلی بودن افسانه نذر عبدالمطلب چیست؟




    سلام و عرض ادب

    ادله جعلی بودن افسانه نذر عبدالمطلب چیست؟
    ممنونم


    کارشناس بحث : پاسخگوی تاریخی 1

    ویرایش توسط همکار مدیر سایت : ۱۳۹۱/۰۸/۰۴ در ساعت ۰۱:۱۲
    يارب نظر تو برنگردد

  2. تشکر


  3.  

  4. #2

    تاریخ عضویت
    جنسیت دي ۱۳۸۸
    نوشته
    2,081
    مورد تشکر
    82 پست
    حضور
    14 روز 16 ساعت 32 دقیقه
    دریافت
    12
    آپلود
    0
    گالری
    0

    جمع بندی




    پرسش:
    ادله جعلی بودن افسانه نذر عبدالمطلب چیست؟

    پاسخ:
    با توجه به اختلافاتی که درباره درستی و یا جعلی بودن ماجرای نذر حضرت عبدالمطلب برای قربانی کردن فرزندش عبدالله پدر بزرگوار پیامبر اسلام(ص) وجود دارد،لذا طرح سوال به این صورت که جعلی بودن این ماجرا قطعی گرفته شود،زیاد مناسب به نظر نمی رسد.
    همانگونه که اشاره شد این موضوع از جمله موضوعات اختلافی است که عده ای آن را درست دانسته و عده ای هم آن را جعلی دانسته و دلایلی بر این قول اقامه کرده اند.

    ـ ادله قائلین به صحت نذر عبدالمطلب:
    عبدالمطلب در مرحله ای از ایمان قرار داشت که ايمان وي ابرهه، صاحب فيل را مرعوب خود مي سازد و به آن جا مي رسد که سنت هایي را مانند: قطع دست دزد، حرمت خمر و زنا، حرمت طواف عريان، و وجوب وفای به نذر را بنا مي نهد و مردم را به مکارم اخلاق ترغيب نموده، از اشتغال به امور پست دنيایي باز مي دارد. بالاخره به مقامي مي رسد که مستجاب الدعوه شده، بت ها را يکسره رها مي کند.

    به خصوص پس از ولادت نوه عزيز و مورد علاقه اش، حضرت محمد(صلی الله علیه و آله)، بدان حد از ايمان مي رسد که بسياري از نشانه هاي نبوت آن حضرت را به چشم ديده و بسياري از کرامات و نشانه هاي قطعي نبوت آن حضرت را مشاهده مي کند.
    به هر حال، انجام نذر مورد پرسش، با ایمان و اعتقاد وی به خدا و اطاعت فرمان الهی منافات ندارد. گذشته از این، تمام رسم های زمان جاهلیت مذموم نمی باشد. وفای به عهد، مهمان نوازی، ترک جنگ در ماه های حرام و احترام به خانه خدا، از جمله رسم های آنان است که کارهای خوبی به حساب می آیند.

    همچنین چه مانعي دارد که گفته شود: اعتقاد اوليه وي آن بود که چنين تصرفي در باره فرزند خود و چنين نذري، اشکال ندارد؛ چون در شرايع گذشته، حرمت و جايز نبودن چنين نذري هم ثابت نشده بود؛ چنان که در قرآن کريم آمده که مادر عمران در مورد فرزندي که در شکم دارد، نذر مي کند که او را به خدمت خانه خدا بسپارد تا خدمتکاري خانه خدا را انجام دهد، يا آن که خداي تعالي پيامبر خود ابراهيم (عليه السلام) را به ذبح فرزندش اسماعيل دستور داده و امر مي فرمايد.(1)

    حضرت آیت الله سبحاني نيز در کتاب فروغ ابديت بدون دغدغه و خدشه و به صورت يک داستان مسلّم و قطعي، داستان مزبور را نقل کرده و در پاورقي آن را نشانه عظمت و قاطعيت جناب عبدالمطلب دانسته و می گويد:
    «اين داستان فقط از اين جهت قابل تقدير است که بزرگي روح و رسوخ عزم و اراده عبدالمطلب را مجسّم مي سازد، و درست مي رساند که تا چه اندازه اين مرد پايبند به عقايد و پيمان خود بوده است».(2)

    امام رضا(علیه السلام) در بخشی از سخن خود در توضیح «أَنَا ابْنُ الذَّبِیحَیْن‏» می فرماید: «...عبد المطلب در روزگار خود، رسومى از خود به یادگار نهاد که دین اسلام آن ها را پذیرفت...اگر عمل عبد المطلب حجت نبود و ارادۀ وى بر ذبح فرزندش عبد اللَّه مانند ارادۀ ابراهیم بر ذبح اسماعیل نبود، هرگز پیامبر خدا به جهت انتساب به این دو نفر به عنوان دو ذبیح افتخار نمى‏ کرد و نمی فرمود من فرزند دو ذبیح هستم، همان سببى که باعث شد خداوند از ذبح اسماعیل صرف نظر کند، به همان سبب از ذبح عبد اللَّه صرف نظر کرد و آن سبب عبارت بود از این که پیامبر خدا و ائمه در صلب آن ها بودند و به جهت همین برکتِ پیامبر و ائمه، ذبح را از هر دو نفر برداشت و سنّت قربانى کردن فرزند در میان مردم رایج نشد...».(3)


    ـ ادله قائلین به جعلی بودن نذر عبدالمطلب

    در مقابل برخی از محققین همچون مرحوم علی دوانی در کتاب تاریخ اسلام صفحه 54، این ماجرا را دروغ و جعلی دانسته و دلایل خود را اینگونه بیان کرده اند:

    1- داستان برخورد عبدالمطلب با ابرهه فرمانده حبشى بهترين گواه بر كمال عقل و درايت عبدالمطلب است كه مى ‏رساند چنين كار و نذر مضحكى از وى بعيد بوده است.

    2- يعقوبى مورخ مشهور مى ‏نويسد: عبدالمطلب در زمان جاهليت‏ سنت‏هائى داشت كه در اسلام نيز تثبيت‏شد، مانند حرام دانستن شراب، و زنا و حد زدن زناكار، و بريدن دست دزد و تبعيد زنان بدنام از مكه، و جلوگيرى از زنده به گور كردن دختران و ازدواج با محارم، و سر زده وارد خانه شدن، و عريان طواف كردن، و حكم به وجوب وفاى به نذر، و احترام چهار ماه محترم(رجب، ذى ‏القعده، ذى ‏الحجه و محرم) و مباهله كردن (يعنى براى اثبات حقانيت نفرين كردن در حق يكديگر). (4) بنابر اين شخصى اين چنين، هرگز نذرى آن چنان نمى‏ كند.

    3- پيغمبر در حديث معتبر افتخار مى‏ كرد كه فرزند عبدالمطلب است و مى‏ فرمود: «پیامبر بودنم دروغ نيست، من فرزند عبدالمطلب هستم‏». (5)

    4- چطور ممكن است مردى با اين بزرگوارى نذر به چيزى كند كه در اكثر شرايع آسمانى نهى شده بود و در نزد عقل بسيار زشت و از بزرگترين جنايات به شمار مى ‏رفته است؟.

    5- نذر كردن و كشتن فرزندان به عنوان نذر براى معبود از سنن بت ‏پرستان و ستاره ‏پرستان (صابئين) بوده، و خداوند در قرآن مجيد آن را از جمله اعمال شنيع آن ها شمرده و فرموده است: بدين گونه بسيارى از مشركين خوش داشتند كه اولاد خود را بكشند. (6)

    اين غير از زنده به گور كردن دختران بوده كه قبيله بنى تميم معمول مى‏ داشتند. زيرا كه «اولاد»درآيه شريفه اعم از پسر و دختر است، و نيز غير از كشتن اولاد به واسطه فقر و بيم از گرسنگى است، بلكه اينگونه قتل اولاد كه مشركين معمول مى‏ داشتند براى تقرب به خدا بوده است.

    6- اگر بگويند شايد عبدالمطلب مانند ابراهيم مامور بوده فرزندش را در راه خدا فدا كند، مى ‏گوئيم اين درست نيست، چون در روايات صريحا مى ‏گويد عبدالمطلب نذر كرده بود، مضافا به اين كه اگر مامور بود مى ‏بايد آن را عملى سازد و ديگر قرعه انداختن معنا نداشت، و اصولا چرا نگفت: من مامور به اين كارم؟.

    7- در سلسله راويان اين داستان ساختگى و امثال آن مانند «انا ابن الذبيحتين‏» افرادى ضعيف و مجهول و مهمل كه بعضى هم شيعه اماميه نبوده‏ اند، قرار دارند، و به همين جهت روايات آن ضعيف و مغشوش و بيشتر از طريق عامه روايت ‏شده و از آن ها به شيعه سرايت كرده است.

    8- علامه مجلسى مى ‏گويد: شيعه اعتقاد دارد كه پدران پيغمبر تا آدم، خداپرست ‏بودند،و از فخر رازى نقل مى‏ كند كه گفته است: «شيعه عقيده دارد كه هيچ يك از پدران پيغمبر كافر نبوده ‏اند». (7)

    بنابر آن چه ذكر شد ماجراى نذر عبدالمطلب از اختراعات قصه گويان عامه بوده كه خواسته ‏اند على رغم شيعه اماميه، عبدالمطلب را مانند ديگر مشركان قلمداد كنند، و كسانى امثال زمخشرى و فخر رازى و نيشابورى از قدماي علماى عامه و بعضى از متاخرين آن ها همچون مراغى و سيد قطب و بسيارى ديگر از مفسران آن ها اين داستان ساختگى را در تفسير آيه «
    وَكَذَلِكَ زَينَ لِكَثِيرٍ مِنَ الْمُشْرِكِينَ قَتْلَ أَوْلَادِهِمْ شُرَكَاؤُهُمْ ...» نقل كرده و مصداق آن را عبدالملطلب دانسته ‏اند!! تا از اين راه اعتقاد خود را در مشرك دانستن پدران پيغمبر (صلى الله عليه و آله) تثبيت كنند و عقيده پاك شيعه اماميه را در اين خصوص تخطئه نمايند.
    شايد هم در زمان بنى اميه براى لكه دار ساختن عبدالمطلب جدّ اميرالمومنين على (عليه السلام) اين افسانه را رايج ‏ساخته ‏اند، همان طور كه فرزندش ابوطالب را مسلمان ندانسته و سعى كرده‏اند او را مشرك قلمداد كنند تا از آن راه به شخصيت امير المومنين على (عليه السلام) لطمه وارد سازند.
    بنابراین، اظهار نظر قطعی در باره این جریان، مشکل است. بخصوص اینکه ادله هر دو گروه در برخی موارد مشترک می باشد.

    ـــــــــــــــــــــ
    (1) علامه جعفر مرتضی، الصحيح من السيرة، ج 1، ص 90 -93، ترجمه حسین تاج آبادی.
    (2) فروغ ابديت، همان، ج 1، ص 123.
    (3) شیخ صدوق، الخصال، محقق و مصحح: غفارى، على اکبر، ج 1، ص 57، جامعه مدرسین، قم، چاپ اول، 1362ش.
    (4) تاريخ يعقوبى ج 2 ص 6.
    (5) انا النبى لا كذب، انا ابن عبدالمطلب.
    (6) وَكَذَلِكَ زَينَ لِكَثِيرٍ مِنَ الْمُشْرِكِينَ قَتْلَ أَوْلَادِهِمْ شُرَكَاؤُهُمْ ...( سوره انعام آيه 137).
    (7) ر.ک: پاورقى على اكبر غفارى بر، ج 3 كتاب «من لا يحضره الفقيه‏» شيخ صدوق چاپ مكتبه صدوق ص 89.

    ویرایش توسط عظيم : ۱۳۹۴/۱۲/۲۵ در ساعت ۱۷:۱۰ دلیل: همکار ویراستار تدوین
    امام صادق- علیه السلام- فرمودند :


    محبوب ترین دوست من کسی است که عیب های مرا به من هدیه کند.


اطلاعات موضوع

کاربرانی که در حال مشاهده این موضوع هستند

در حال حاضر 1 کاربر در حال مشاهده این موضوع است. (0 کاربران و 1 مهمان ها)

اشتراک گذاری

اشتراک گذاری

مجوز های ارسال و ویرایش

  • شما نمیتوانید موضوع جدیدی ارسال کنید
  • شما امکان ارسال پاسخ را ندارید
  • شما نمیتوانید فایل پیوست کنید.
  • شما نمیتوانید پست های خود را ویرایش کنید
  •  
^

ورود

ورود