جهت مشاهده مطالب کارشناسان و کاربران در این موضوع کلیک کنید   

موضوع: آيا دنيادوستي يا دوست داشتن فرزند باعث غفلت است؟!

  1. #1

    تاریخ عضویت
    جنسیت خرداد ۱۳۹۱
    نوشته
    138
    مورد تشکر
    2 پست
    حضور
    13 ساعت 52 دقیقه
    دریافت
    0
    آپلود
    0
    گالری
    0

    آيا دنيادوستي يا دوست داشتن فرزند باعث غفلت است؟!




    با سلام خدمت پاسخگویان محترم اخلاقی

    آيا دنيادوستي يا دوست داشتن فرزند باعث غفلت است؟!

    ممنونم



    کارشناس بحث :پاسخگوی اخلاقی 4

    ویرایش توسط همکار مدیر سایت : ۱۳۹۱/۰۹/۱۸ در ساعت ۰۴:۰۱
    لازمه رهایی از جهل و رسیدن به معرفت دانائی ست
    لازمه دانائی کسب علم و آگاهی ست
    لازمه کسب علم و آگاهی پرسش است
    از این روست که زیاد می پرسم
    تا از نادانسته هایم بکاهم و به دانسته هایم بیافزایم


  2.  

  3. #2

    تاریخ عضویت
    جنسیت تير ۱۳۹۱
    نوشته
    220
    مورد تشکر
    2 پست
    حضور
    4 روز 19 ساعت 53 دقیقه
    دریافت
    0
    آپلود
    1
    گالری
    0



    نقل قول نوشته اصلی توسط سلوا نمایش پست
    آيا دنيادوستي يا دوست داشتن فرزند باعث غفلت است؟!
    باسلام و عرض ادب
    هر آنچه که انسان را از یاد خدا دور بدارد، ناپسند و موجب غفلت است. اگر محبت به زن و فرزند از این جهت باشد که اینها مخلوق خدا هستند و عیال خدایند، خوب و پسندیده است. همانطور که رسول خدا(ص) به دخترشان حضرت فاطمه(س) و حسن و حسین علیهما السلام، محبت می ورزیدند و سفارش به محبت به آنها می نمودند.
    روي أنّ رسول اللّه صلى اللّه عليه و آله و سلم كان يحبّ فاطمة لأنّها كانت زاهدة عابدة، و حبّ‏ الولد الزاهد مباح‏.
    روایت شده است که حضرت رسول(ص) حضرت فاطمه را خیلی دوست می داشتند زیرا که او زنی زاهد و عابد بود و محبت به فرزند زاهد، مباح است.
    اما اگر محبت به آنها بدون در نظر گرفتن خدا باشد و بدون اینکه اینها مخلوق خدا هستند و یا انسانهای شایسته ای نباشند، محبت به این افراد باعث غفلت بوده و تایید کارهای غلط آنها خواهد بود.
    محبت به دنیا نیز اگر از این باب باشد که این دنیا محل خوبی برای تجارت برای آخرت است، نه تنها باعث غفلت نبوده بلکه آخرت ساز است، لذا این دنیا برای اولیای الهی محل تجارت و سود بردن و محلی است که از آن پند و موعظه می گیرند. اما همین دنیا اگر منهای خدا و استفاده آخرتی در نظر گرفته شود یعنی فقط و فقط خود دنیا از آن جهت که دنیاست، مورد محبت واقع شود با قطع نظر از این که به خدا متصل است، باعث غفلت بوده بلکه این محبت، رأس همه خطایا خواهد بود، لذا فرموده اند:


    حُبُّ الدُّنْيَا رَأْسُ كُلِّ خَطِيئَةٍ وَ الدُّنْيَا دُنْيَاءَانِ دُنْيَا بَلَاغٌ‏ وَ دُنْيَا مَلْعُونَةٌ.(کافی، ج 2، ص 131)

    دنيا دو گونه است: دنياى رساننده و دنياى ملعون (يعنى دنيائى كه انسان را بطاعت و قرب خدا ميرساند بقدر كفاف است كه آن ممدوح و پسنديده است و دنيائى كه بيش از مقدار كفاف و زيادتر از احتياجست كه آن مايه لعنت و دورى از رحمت خداست).

    همچنین امیرالمومنین درباره مدح و ذم دنیا می فرمایند:

    َ إِنَّ الدُّنْيَا دَارُ صِدْقٍ لِمَنْ صَدَقَهَا وَ دَارُ عَافِيَةٍ لِمَنْ فَهِمَ عَنْهَا وَ دَارُ غِنًى لِمَنْ تَزَوَّدَ مِنْهَا وَ دَارُ مَوْعِظَةٍ لِمَنِ اتَّعَظَ بِهَا مَسْجِدُ أَحِبَّاءِ اللَّهِ وَ مُصَلَّى مَلَائِكَةِ اللَّهِ وَ مَهْبِطُ وَحْيِ اللَّهِ وَ مَتْجَرُ أَوْلِيَاءِ اللَّهِ‏ اكْتَسَبُوا فِيهَا الرَّحْمَةَ وَ رَبِحُوا فِيهَا الْجَنَّة.(نهج البلاغه، ص 493)

    همانا دنيا سراى راستى است براى كسى كه با آن به راستى برخورد كند، و خانه عافيت است براى آن كه آن را فهميد، و محلّ توانگرى است براى آن كه از آن توشه گرفت، و جاى پند است براى كسى كه با آن پند گيرد. مسجد عاشقان خدا، و جايگاه نماز فرشتگان، و محل فرود آمدن وحى، و تجارت‏خانه اولياء خداست، كه در آن كسب رحمت كردند، و بهشت را سود بردند.












  4. #3

    تاریخ عضویت
    جنسیت خرداد ۱۳۹۱
    نوشته
    138
    مورد تشکر
    2 پست
    حضور
    13 ساعت 52 دقیقه
    دریافت
    0
    آپلود
    0
    گالری
    0



    با سلام به شما استاد گرامی

    تشکر از پاسخگویی بسیار خوب شما . حرفهای شما بسیار متین و منطقی ست اما باز برای من یک سوال پیش میاد و اون هم اینه که عشق مادر به فرزند حقیقتا یک عشق اعترافی ست و این ارادی نیست . عاطفه ویژه ای هست که خداوند در وجود مادر گذاشته و چه بسا بخاطر همین عاطفه الهی و عشق مادری در بذل محبت و توجه به زیاده روی می کند . سوالم اینه که چطور میشه براین عاطفه و عشق غلبه کرد به طوری که تعادل و توازن بر قرار شود که هم این محبت موجب غفلت مادر از سایر امور و منجمله اخرت خود نشود هم موجب سوء استفاده فرزند از این عشق و محبت نشود ؟

    بازهم از پاسخگویی بسیار خوب شما ممنونم

    لازمه رهایی از جهل و رسیدن به معرفت دانائی ست
    لازمه دانائی کسب علم و آگاهی ست
    لازمه کسب علم و آگاهی پرسش است
    از این روست که زیاد می پرسم
    تا از نادانسته هایم بکاهم و به دانسته هایم بیافزایم


  5. #4

    تاریخ عضویت
    جنسیت تير ۱۳۹۱
    نوشته
    220
    مورد تشکر
    2 پست
    حضور
    4 روز 19 ساعت 53 دقیقه
    دریافت
    0
    آپلود
    1
    گالری
    0



    نقل قول نوشته اصلی توسط سلوا نمایش پست
    سوالم اینه که چطور میشه براین عاطفه و عشق غلبه کرد به طوری که تعادل و توازن بر قرار شود که هم این محبت موجب غفلت مادر از سایر امور و منجمله اخرت خود نشود هم موجب سوء استفاده فرزند از این عشق و محبت نشود ؟
    باسلام و احترام خدمت شما دوست گرامی
    در مورد محبت هایی مثل محبت مادر به فرزند و غیره که خدادادی است، نیاز به غلبه کردن بر این محبت نیست، بلکه این محبت به اصطلاح غیر ارادی، خود موهبتی الهی است مانند مودتی که بعد از عقد بین زن و شوهر ایجاد می شود آنجا که خداوند می فرماید: « وجعل بینکم موده و رحمه»، همین محبت مادری یا همسری، می تواند سبب تکامل باشد بدین صورت که به آن به عنوان یک نعمت الهی نگاه شود که خداوند متعال عجب معجزه ای خلق کرده است و اگر این محبتهای مادری نبود، شاید هیچ مادری اینگونه در دل شب فرزند خود را حضانت نمی کرد و در امور او سهل انگار بود. منتهی آن چه که لازم است، جهت دار کردنِ این محبتهاست. یعنی تا به حال اگر این میل و علاقه به فرزند به خاطر فطرت خدادادی بود، از این به بعد سعی در این داشته باشد که این محبت را رنگ و بوی الهی بدهد، یعنی به خاطراین که مخلوق خداست به او محبت بورزد به خاطر این که امانتی از طرف اله است به او عشق بورزد و امور او را اصلاح کند. اگر این محتب، به سمت خدا هدایت شد مانند مادر وهب در قضیه کربلا خواهد شد که دوست داشت فرزندش را در راه امامش کشته ببیند.



  6. #5

    تاریخ عضویت
    جنسیت تير ۱۳۹۱
    نوشته
    220
    مورد تشکر
    2 پست
    حضور
    4 روز 19 ساعت 53 دقیقه
    دریافت
    0
    آپلود
    1
    گالری
    0

    جمع بندی




    پرسش:
    آيا دنيا دوستي يا دوست داشتن فرزند باعث غفلت است.؟!


    پاسخ:
    هر آن چه که انسان را از یاد خدا دور بدارد، ناپسند و موجب غفلت است. اگر محبت به زن و فرزند از این جهت باشد که این ها مخلوق خدا هستند و عیال خدایند، خوب و پسندیده است. همان طور که رسول خدا (صلی الله علیه و آله) به دخترشان حضرت فاطمه (سلام الله علیها) و حسن و حسین (علیهما السلام)، محبت می ورزیدند و سفارش به محبت به آن ها می نمودند.
    «روي أنّ رسول اللّه صلى اللّه عليه و آله و سلم كان يحبّ فاطمة لأنّها كانت زاهدة عابدة، و حبّ‏ الولد الزاهد مباح»؛
    روایت شده است که حضرت رسول (صلی الله علیه و آله) حضرت فاطمه را خیلی دوست می داشتند زیرا که او زنی زاهد و عابد بود و محبت به فرزند زاهد، مباح است.(1)
    اما اگر محبت به آن ها بدون در نظر گرفتن خدا باشد و بدون این که این ها مخلوق خدا هستند و یا انسان های شایسته ای نباشند، محبت به این افراد باعث غفلت بوده و تایید کارهای غلط آن ها خواهد بود.

    محبت به دنیا نیز اگر از این باب باشد که این دنیا محل خوبی برای تجارت برای آخرت است، نه تنها باعث غفلت نبوده بلکه آخرت ساز است، لذا این دنیا برای اولیای الهی محل تجارت و سود بردن و محلی است که از آن پند و موعظه می گیرند. اما همین دنیا اگر منهای خدا و استفاده آخرتی در نظر گرفته شود یعنی فقط و فقط خود دنیا از آن جهت که دنیاست، مورد محبت واقع شود با قطع نظر از این که به خدا متصل است، باعث غفلت بوده بلکه این محبت، رأس همه خطایا خواهد بود، لذا فرموده اند: «حُبُّ الدُّنْيَا رَأْسُ كُلِّ خَطِيئَةٍ وَ الدُّنْيَا دُنْيَاءَانِ دُنْيَا بَلَاغٌ‏ وَ دُنْيَا مَلْعُونَةٌ.»
    (2)

    دنيا دو گونه است: دنياى رساننده و دنياى ملعون (يعنى دنيائى كه انسان را به طاعت و قرب خدا مي رساند بقدر كفاف است كه آن ممدوح و پسنديده است و دنيائى كه بيش از مقدار كفاف و زيادتر از احتياج است كه آن مايه لعنت و دورى از رحمت خداست).

    همچنین امیرالمومنین درباره مدح و ذم دنیا می فرمایند: «إِنَّ الدُّنْيَا دَارُ صِدْقٍ لِمَنْ صَدَقَهَا وَ دَارُ عَافِيَةٍ لِمَنْ فَهِمَ عَنْهَا وَ دَارُ غِنًى لِمَنْ تَزَوَّدَ مِنْهَا وَ دَارُ مَوْعِظَةٍ لِمَنِ اتَّعَظَ بِهَا مَسْجِدُ أَحِبَّاءِ اللَّهِ وَ مُصَلَّى مَلَائِكَةِ اللَّهِ وَ مَهْبِطُ وَحْيِ اللَّهِ وَ مَتْجَرُ أَوْلِيَاءِ اللَّهِ‏ اكْتَسَبُوا فِيهَا الرَّحْمَةَ وَ رَبِحُوا فِيهَا الْجَنَّة.»؛
    همانا دنيا سراى راستى است براى كسى كه با آن به راستى برخورد كند، و خانه عافيت است براى آن كه آن را فهميد، و محلّ توانگرى است براى آن كه از آن توشه گرفت، و جاى پند است براى كسى كه با آن پند گيرد. مسجد عاشقان خدا، و جايگاه نماز فرشتگان، و محل فرود آمدن وحى، و تجارت‏خانه اولياء خداست، كه در آن كسب رحمت كردند، و بهشت را سود بردند.(3)

    در مورد محبت هایی مثل محبت مادر به فرزند و غیره که خدادادی است، نیاز به غلبه کردن بر این محبت نیست، بلکه این محبت به اصطلاح غیر ارادی، خود موهبتی الهی است مانند مودتی که بعد از عقد بین زن و شوهر ایجاد می شود آن جا که خداوند می فرماید: «وجعل بینکم موده و رحمه»(4)
    ، همین محبت مادری یا همسری، می تواند سبب تکامل باشد بدین صورت که به آن به عنوان یک نعمت الهی نگاه شود که خداوند متعال عجب معجزه ای خلق کرده است و اگر این محبت های مادری نبود، شاید هیچ مادری این گونه در دل شب فرزند خود را حضانت نمی کرد و در امور او سهل انگار بود.

    منتهی آن چه که لازم است، جهت دار کردنِ این محبت هاست. یعنی تا به حال اگر این میل و علاقه به فرزند به خاطر فطرت خدادادی بود، از این به بعد سعی در این داشته باشد که این محبت را رنگ و بوی الهی بدهد، یعنی به خاطراین که مخلوق خداست به او محبت بورزد به خاطر این که امانتی از طرف اله است به او عشق بورزد و امور او را اصلاح کند. اگر این محتب، به سمت خدا هدایت شد مانند مادر وهب در قضیه کربلا خواهد شد که دوست داشت فرزندش را در راه امامش کشته ببیند.

    ________________
    (1) عوالم العلوم و المعارف والأحوال من الآيات و الأخبار و الأقوال (مستدرك سيدة النساء إلى الإمام الجواد، ج‏11-قسم-1-فاطمةس، ص: 448)
    (2) کافی، ج 2، ص 131.
    (3) نهج البلاغه، ص 493.
    (4) روم/ 21.

    ویرایش توسط عظيم : ۱۳۹۵/۰۲/۰۶ در ساعت ۲۰:۴۱ دلیل: همکار ویراستار تدوین


اطلاعات موضوع

کاربرانی که در حال مشاهده این موضوع هستند

در حال حاضر 1 کاربر در حال مشاهده این موضوع است. (0 کاربران و 1 مهمان ها)

کلمات کلیدی این موضوع

اشتراک گذاری

اشتراک گذاری

مجوز های ارسال و ویرایش

  • شما نمیتوانید موضوع جدیدی ارسال کنید
  • شما امکان ارسال پاسخ را ندارید
  • شما نمیتوانید فایل پیوست کنید.
  • شما نمیتوانید پست های خود را ویرایش کنید
  •  
^

ورود

ورود