جهت مشاهده مطالب کارشناسان و کاربران در این موضوع کلیک کنید   

موضوع: آرامش در سایه عبادت

  1. #1

    تاریخ عضویت
    جنسیت تير ۱۳۸۷
    نوشته
    982
    تشکر:
    1
    حضور
    8 دقیقه
    دریافت
    0
    آپلود
    0
    گالری
    0

    آرامش در سایه عبادت




    غوغای زندگی مادی آنچنان تب و تاب مادب بخود گرفته که توجه هر انسان غافل را به خود جلب می کند .افکار و ابدان انسانها را متشتت و به استخدام خود در می آورد . در اثر غفلت از خدا و توجه بیش از حد به مادیات - قلب انسان به تدریج سیاه و مکدر می شود و زندگی معنوی اش را سخت وتیره می نماید. در این حال انسان از خود بیخود می شود و احساس پوچی و بیهودگی سراسر زندگی او را فرا می گیرد . در این میان تنها چیزی که می تواند به او آرامش دهد و انسان را از دلهره خلاصی بخشد - توجه به خدا و راز و نیاز با اوست. و این رازو نیاز (عبادت ) هرچه در خلوت و دور از جمعیت انجام شود نشاط بیشتری به انسان می دهد. همانطور که قرآن مجید در باره نماز شب می فرماید : پاسی از شب را از خواب برخیز و قرآن (نماز) بخوان ( این یک وظیفه اضافی برای تو است ) تا پروردگارت تو را به مقامی در خور ستایش برانگیزد.(اسرا-80)
    در آغاز اسلام نیز پیامبر (ص ) با استفاده از همین برنامه روحانی - مسلمانان را پرورش داد و شخصیت آنان را آنقدر بالا برد که گوئی دیگر انسانهای سابق نیستند . یعنی از آنها انسانهای تازه ای با ماهیت تازه ای آفرید . مصمم - شجاع - با ایمان - پاک و با اخلاص و...
    وشاید مقام محمود که در آیه به عنوان نتیجه نافله شب آمده است اشاره به همین معنائی که ذکر شد باشد و هر چند در بعضی از روایات از آن به شفاعت تعبیر شده. و نیز احتمال دارد که مقام محمود همان نهایت قرب به پروردگار باشد که در همین باره از پیامبر اکرم (ص ) نقل شده که فرمود : مرا با خدا حالتی است که نه فرشته مقربی گنجایش وتاب آنرا دارد و نه هیچ پیامبر مرسلی.(اسرار الصلوه ص 120)
    عبادت انسان را به مقامی می رساند که چشم و دست و زبانش خدائی میشود . در حدیثی از امام باقر (ع ) نقل شده که فرمود: خداوند تبارک و تعالی فرمود : هیچیک از بندگانم با هیچ عملی به درگاه من تقرب نجسته که نزد من محبوبتر باشد از آنچه برآنان واجب کرده ام و همانا بنده ام به وسیله نافله به درگاه من آنقدر نزدیک میشود تا او را دوست می دارم و چون او را دوست داشتم در این هنگام من برای او گوشی می شوم که با آن می شنود و چشمی می شوم که با آن می بیند و زبانی که با آن زبان سخن می گوید و دستی که با آن حمله می کند .اگر مرا بخواند جوابش دهم و اگر از من درخواستی نماید به او عطا خواهم کرد.(وسائل ج 3 ص 53)
    در اثر عبادت انسان به مقامی می رسد که قرآن مجید از او بدینگونه تعبیر مینماید : تنها کسانی به آیات ما ایمان می آورند که هر گاه متذکر (بیاد خدا) شوند به سجده رخ بر خاک نهند و تسبیح و تنزیه پروردگار کنند و به کبر و نخوت هرگز سر از فرمان حق سرپیچی ننمایند (شبها ) پهلو از بستر خواب حرکت دهند ( و در دل شب ) خدای خود را با بیم و امید بخوانند و از انچه روزی آنها کردیم انفاق می کنند. هیچ کس نمی داند که پاداش نیکوکاریش چه نعمتها و لذتهای بی نهایت و روشنی (دل و ) دیده است که در عالم غیب برای او ذخیره شده است .(سوره سجده آیه 16-18)
    برگرفته از کتاب تکامل در پرتو اخلاق -شهید غلامرضا سلطانی
    ویرایش توسط reza007 : ۱۳۸۷/۰۵/۰۶ در ساعت ۰۱:۳۵
    007


  2.  

اطلاعات موضوع

کاربرانی که در حال مشاهده این موضوع هستند

در حال حاضر 1 کاربر در حال مشاهده این موضوع است. (0 کاربران و 1 مهمان ها)

کلمات کلیدی این موضوع

اشتراک گذاری

اشتراک گذاری

مجوز های ارسال و ویرایش

  • شما نمیتوانید موضوع جدیدی ارسال کنید
  • شما امکان ارسال پاسخ را ندارید
  • شما نمیتوانید فایل پیوست کنید.
  • شما نمیتوانید پست های خود را ویرایش کنید
  •  
^

ورود

ورود