جهت مشاهده مطالب کارشناسان و کاربران در این موضوع کلیک کنید   

موضوع: دستور العملى از: فقيه و عارف ژرف انديش،ابن ابى جمهور احسائى

  1. #1

    تاریخ عضویت
    جنسیت تير ۱۳۸۷
    نوشته
    506
    مورد تشکر
    0 پست
    حضور
    نامشخص
    دریافت
    17
    آپلود
    0
    گالری
    0

    دستور العملى از: فقيه و عارف ژرف انديش،ابن ابى جمهور احسائى






    بسته ذهنى ، عوام گرايى و غوغا سالارى ، آفتى انديشه كش ، استعداد سوز در تاريخ فرهنگ و تمدن بشرى است . چه بسيار افكار سازنده و انديشه‏هاى ناب در پيشگاه جهل و عوام گرايى به مسلخ رفتند و چه دانش مردانى اسرار و افكار خود را به دامن خاك سپردند و نسل بشر از مواهب و بهره‏هاى انسان ساز آنان محروم ماندند .
    در فضايى كه جوّ فرهنگى حاكم ، از آن بسته ذهنان و تنگ نظران است ، حربه تكفير سلاح رايج زمان براى ذبح نوانديشان و به انزواكشاندن متفكّران است .
    در چنين حال و هوايى ، عالمان ، حكيمان و عرافانى كه با كاروان عوام گرايان همراه نشده و يافته هايشان را پيامبر وار به جامعه و ابناى زمان خويش عرضه مى دارند ، به حربه تكفير و تير تهمت گرفتار آمده به انزوا كشانده شده و بدنام مى كردند .
    آنانى كه با عزم الهى و منطق استوار خود ، زمام افكار جامعه را به دست گرفته و فضا را به نفع انديشه خود تغيير دادند ، اندك بودند .
    محمد بن على بن ابى جمهور احسائى ، كه هم فقيه بود و هم محدث و هم متكلم و هم عارف و در علوم ديگر اسلامى نيز دست داشت ، به علوم متداول نپرداخت وبه كرسى تدريس قناعت نكرد . با اين كه مى دانست عرضه انديشه‏هاى عرفانى و يافته‏هاى جديد خود ، سوژه‏اى عليه او خواهد شد ، شجاعانه افكار و انظار خود را با بيانى روشن و صريح نشر كرد و در انجام اين مهم دورى از حوزه نجف و هجرت از وطن را ، پذيرا شد .
    او ، در خانواده‏اى پارسا و اهل علم و دانش ديده به جهان گشود . جدّش شيخ ابراهيم و پدرش شيخ على ، هر دوو ، عالمانى خدا ترس وصاحب نظر بودند . از كودكى كام او با شهد فضل و پارسايى پدر شيرين شد . و از همان آوان براى فراگيرى دانش و ادب در خدمت پدر ، زانو زد واز محضر او بهره‏ها برد .
    خود ، در اجازه‏اش ، پدر را چنين توصيف مى كند .
    «طريق اول اجازه‏ام ، از مراد ، استاد ، پدر حقيقى نسبى و معنوى ام ، شيخ پارسا ، عابد ، عالم كامل ، زينت ملّت وحق و دين ، ابوالحسن على بن شيخ ولى . . .»1
    دانشهاى دينى مرسوم آن روز را از عالمان ديار خويش بياموخت و در كوتاه زمانى ، سرآمد اقران گرديد . براى تكميل تحصيلات خود ، راهى عراق شد و در آستان مبارك خاتم الاوصياء ، به كسب كمالات علمى و معنوى پرداخت و از بزرگان آن حوزه مقدسه ، چونان: شيخ فاضل شرف الدين حسين بن عبدالكريم فتال ، بهره‏ها برد .
    در اجازه‏اش ، او را چنين توصيف مى كند:
    «از استاد و مرشدم ، كسى كه راه صواب را به من آموخت و به شيوه اصحاب در رسيدن به معالم دين ، آشنايم كرد ، استاد ، علامه ، همو كه سرآمد اقران خويش و محيط به علوم و فنون زمان خويش است .»2
    براى تكميل ، تهذيب واتقان يافته‏ها و دانشهاى خود ، مسافرتهاى علمى خويش را آغاز كرد و در اين سير آفاقى ، با عالمان ديگر ديار و وضعيّت شيعه در ديگر شهرها ، آشنا شد . و افكار و انديشه‏هاى خود را عرضه كرد . نخستين سير آفاقى خود را از نجف ، به عزم بيت اللّه الحرام و اماكن و مشاهد مشرفّه در مدينه ، از راه شام آغاز كرد و در بازگشت ، به محضر شيخ الاسلام ، فقيه پارسا على بن هلال جزايرى ، رسيد .3
    جذبه معنوى ، حالات ملكوتى و احاطه علمى اين بزرگمرد ، ايشان را فرهيخته خويش كرد و مدّت يك ماه ، شب و روز ، از آن بزرگواز ، بهره برد .
    در بازگشت از كرك نوح ، به قصد صله ارحام به وطن خويش رفت و پس از اندكى درنگ ، هجرت علمى ديگرى را آغاز كرد .
    ابتدا به بغداد رفت . پس از ملاقات با عالمان آن ديار ، سفر طولانى به سرزمين خراسان و زيارت ثامن الائمه را به جان خريد . لحظه لحظه‏هاى اين هجرت مبارك ، سر شار از تلاشهاى علمى و معنوى بود .
    در حين سفر ، شاگردانى تربيت كرد ، كتابهايى نوشت و بزرگانى از عالمان ديار را ملاقات نمود . در بين راه ، با عالمانى چون قاضى قضاة اسلام محمد بن احمد موسوى حسينى ، عالم و واعظ ژرف انديش ، اسحاق واعظ قمى كاشانى و عالم نام آور ، حرز الدين اوائلى ، ملاقات داشته واز اناناجازه نقل حديث گرفته است .
    خود ، داستان سفرش را در مقدمه كتاب: زادالمسافرين ، چنين شرح مى دهد:
    «چون در بغداد ، كار خويش به پايان بردم ، عزم زيارت امام غريب كردم . با پيشنهاد برادران همراهم ، مطالبى در زمينه شناخت واحد معبود و عطا كننده خير و وجود ، نوشتم . پيش آمدهاى ناگوار و موانع روزگار مانع تكميل اين مباحث شد . باورود به مشهد ، آن را تكميل كردم .»4
    با ورود آن بزرگوار به خراسان ، حوزه مشهد رونق و جنب و جوش ويژه‏اى يافت . عالم جليل القدر سيّد محسن رضوى 5، كه خود از اشراف و بزرگان شهر بود ، قدوم او را گرامى داشت و در منزل خويش ، پذيرايش شد . با انتشار خبر ورود آن دانشى مرد ، به مشهد ، از اطراف و اكناف ، عالمان به ديدار او شتافتند . حتى عالمان اهل سنّت ، از هرات و مناطق ديگر ، براى زيارت و مناظره با او به مشهد آمدند . مجالس مناظره مفيدى در حوزه آن روز مشهد ، تشكيل شد . مشهورترين آنها ، مناظره چند ساعتى است كه در سه جلسه ، با فاضل هروى 6انجام يافت .
    مؤلف مجالس المؤمنين مى نويسد:
    «چون خبر قدوم فيض لزوم شيخ قدسى صفات ، به علماى هرات رسيد ، فاضل هروى به ديدن او آمد . جناب شيخ ، در سه مجلس با او مناظره نمود و در جميع مراتب او را منقطع و مبهوت فرمود .»7
    افزون بر مناظرات ، اشتغال به تدريس و تاليف داشت . فاضلان برجسته و عالمان حوزه مشهد ، در درس او شركت كرده و از افاضاتش بهره‏مند شدند . در مشهد ، كشف البراهين و برخى كتابهاى ديگر را نوشت ، در بيشتر علوم ، ديدگاههايى نو داشت . در فلسفه از ادامه دهندگان مشرب سيّد حيدر آملى و مؤثر در پيدايى حكمت متعاليه بوده است .8
    او ، در كتاب: مجلى مرآة المنجى ، بين عرفان ، فلسفه و كلام جمع كرده و با بهره ورى از اين سه منبع ، معارف فلسفى عرفانى و دينى را تبيين كرده است .
    آثار وجودى او

    افزون بر تربيت دهها شاگرد در نجف و خراسان ، چون: سيد محسن بن محمد رضوى قمى ، محمود بن سيد علاء الدين طالقانى ، محمد بن صالح غروى ، ربيعة بن جمعه الجزائرى و . . .
    بيست و چهار كتاب از خود به يادگار نهاد .9
    مهمترين كتابهاى او بدين قرار است:
    . 1 المسالك الجامعيّة فى شرح الالفيّة الشهيديّة . در فقه و مسائل احكام .
    . 2 الأقطاب الفقهيّة و الوظايف الدينيّة على مذهب الامامية ، در زمينه قواعد فقهى . به سبك: قواعد شهيد اوّل تنظيم شده است .
    . 3 رسالة البرمكية فى فقه الصلواة اليوميه .
    . 4 بداية النهاية فى الحكمة الاشراقيه .
    . 5 رساله معين الفكر و شرح آن به نام: معين المعين .
    . 6 رساله كاشفة الاحوال عن احوال الاستدلال . در اجتهاد . اين رساله ، داراى يك مقدمه و پنج فصل و يك خاتمه مى باشد .
    . 7 كشف البراهين ، در شرح رساله زادالمسافرين .
    . 8 در رالآلى العمادية فى الاحاديث الفقهيه . اين كتاب بعد از عوالى نوشته شده است .
    . 9 المجلى فى مرآة المنجى . در حكمت و عرفان .
    . 10 عوال اللئالى العزيزيّة فى الاحاديث الدينيّة .
    به هفت طريق ، روايت مى كرد . اجازات مهمى از او به يادگار مانده است .
    وصيت نامه فرا ديدمان ، در ضمن اجازه نامه او به شاگردش ، جمعة بن ربيعه ، آمده است . ما آن را از اجازات ، بحار الانوار علاّمه مجلسى10‏به فارسى برگردانديم .
    وصيت نامه‏هاى پرمايه ديگرى در دست داريم كه در مجال ديگر ، نشر خواهيم كرد .
    اميد آن كه خدا توفيق عمل به اين دستورات تكامل بخش را به ما عنايت كند .
    براى آگاهى بيشتر از شرح زندگانى او رجوع شود به:
    مقدمة عوالى اللئالى ، تصحيح حاج شيد مجتبى عراقى؛ اعيان الشيعه ج 434 / 9؛ امل الامل ، ج 253 / 2؛ تنقيح المقال ، ج 151 / 3؛ ريحانة الادب ، ج 331 / 7؛ فوائد الرضويه ، / 382؛ الكنى و الالقاب ، ج 183 / 1؛ لولوة البحرين / 166؛ مجالس المؤمنين ، ج 581 / 1؛المستدرك(چاپ رحلى) ، ج 361 / 3؛ المقابس / 9؛ انوار البدرين / 398؛ فردوس التواريخ؛ معجم رجال الحديث للخويى ، ج 296 / 16؛ نيز ج 235 / 14؛روضات الجنّات ، ج 26 / 7؛ رسالة الردود و النقود ، آية العظمى المرعشى نجفى آمده در مقدمه عوالى اللئالى»؛ مفاخر اسلام ، ج 379 / 4؛ دائرة المعارف بزرگ اسلامى ، ج . 634 / 2 معجم رجال الحديث ، ج 269 / 16.
    بسم اللّه الرحمن الرحيم‏

    بر تو باد به ارج نهادن علم ومدام در خدمت او بودن . مباد زلال علم را با طمع و سهل انگارى ، آلوده سازى؛ زيرا اين حالات ، گستاخى و بى حرمتى بر دانش است .
    برخى عارفان گفته‏اند:
    «العلم من شرطه لمن خدمه أن يجعل الناس كلّهم خدمه و اوجب صونه عليه كما يصون من عاش ، عرضه و دمه»
    از شرايط فراگيرى و خدمت به دانش ، آن است كه همه مردم را به نوكرى علم بدارد . صيانت علم را بر خويش فرض شمارد همان طور كه خون و آبروى معاشران و خانواده خويش را پاس مى دارد .
    پس اى برادر! با تمام توان علم را پاس دار و مكانتش را با به كارگيرى آن در فهم دين ، حفظ كن . برتو باد به تلاش بى امان در فراگيرى آن . در جهت تكميل علم ، از پرسش ، هيچ گاه ، ملول مشو .
    از پيامبر(ص) ، روايت شده است:

    «لو علم الناس بما فى العلم ، لطلبوه و لو بسفك المهج» .11

    اگر مردم به بهره و فايده علم واقف شوند ، با تن دادن به خون ريزى آن را به دست آرند .
    يا:
    «طلب العلم فريضة على كلّ مسلم و مسلمة» .12

    دانش آموزى ، بر هر زن و مرد مسلمان ، واجب است .
    يا:
    اطلبوا العلم و لو بالصين.(13)

    طلب كنيد دانش را ، هر چند در چين (دور دست ترين مناطق ) باشد.
    يا :

    «يا علىّ من لا يعلم خرج اذا سأل عمّا لايعلم» .14

    هان اى على(ع)! نادان وقتى در مقام پرستش بر آيد ، از نادانى بيرون آيد .
    از كتمان علم و نگفتن آن به دانش پژوهان بپرهيز ، چه خداوند متعال فرمود:

    «و اذ أخذ اللّه ميثاق الذين أوتو الكتاب لتبيّننّه للنّاس و لا تكتمونه» .15

    پيامبر(ص)فرمود:

    «اذا ظهرت البدع فى أمّتى فليظهر العالم علمه ، فمن لم يفعل ، فعليه لعنة اللّه» .16

    وقتى بدعتها هويدا شد ، بر دانشى مرد است كه علمش را آشكار سازد . كسى كه چنين نكند لعنت خدا بر او باد .
    يا:
    «من كتم علماً نافعاً الجمه اللّه بلجام من نار» .17

    هر كه علم سودمندى را كتمان كند ، خدا بر او دهانه‏اى از آتش زند .
    امام على(ص) در بايستگى نشر علم و تعليم جاهلان فرمود:
    «ما أخذ اللّه على الجّهال أن يتعلّموا ، حتّى أخذ على العلماء ان يعلّموا .»18

    { p - p} مباد علم را به هر كسى بياموزى و بى ضابطه نشر كنى . اين عمل نزد همه مردم ناپسند است سيّد بشر ، صلى اللّه عليه و آله ، فرمود .

    «لا تو توا الحكمة غير اهلها فتظلموها» .19

    حكمت و دانش را به نا اهل مياموز؛ چه اين كار ستم بر او است .
    يا:

    «لا تلقوا الدرّ بافواه الكلاب» .20

    گوهر را در دهان سگ ميفكن‏
    برخى پژوهشيان و متتّبعان ، در قالب شعر چنين گفته‏اند:

    و من منح الجّهال علماّ اضاعه‏ و من منع المستو جبين فقد ظلم آن كه دانش را بر نااهلان ارزانى دارد ، آن را ضايع كرده و كسى كه علم را از تعليم به شايستگان باز دارد ، بر آنان ستم كرده است . بسيار بياموز و مباحثه كن ، زيرا علم مرده است كه آموختن آن را زنده كند . اندوخته‏هاى علمى نيز ، مرده‏اند كه با بحث و بررسى شكوفايى و حيات پيدا مى كنند .
    امام جعفر صادق(ع) فرمود:
    «تلاقوا و تحادثوا و تذاكر و افان فى المذاكرة احياء امرنا . رحم اللّه امرءاً أحيا امرنا» .21

    همديگر را ديدار كنيد . بر يكديگر احاديث ما را قرائت كنيد و درباره مطالب آن مذاكره نماييد؛ زيرا بررسى و گفتگوى علمى ، «امر» ما را زنده كند . درود و رحمت خدا بر كسى كه«امر» ما را احياء كند .
    بر تو باد به از بر كردن مطالب علمى و مرور كردن و يادآورى آنها ، زيرا بهترين علم آن است كه در سينه جاى گيرد .
    برخى چنين گفته‏اند:
    انى لاكره علما لا يكون معى

    اذا خلوت به فى جوف حمّام‏

    من دانش را كه به هنگام تنهايى در حمّام(و در اختيار نداشتن نوشته‏ها) با من نمى باشد ، نا پسند ، دارم .
    پس در همه حال ، پاسش بدار و با او دمخور باش؛ زيرا آفت علم ، فراموشى است . تنها بر ثبت علوم در كتابها اطمينان مكن؛ زيرا كتاب پاسبانى تباه كننده است ، چنانكه گفته‏اند:
    لا تفر حنّ بجمع العلم فى كتب
    فانّ للكتب آفات تفرقها
    النّار تحرقها و الماء يغرقها
    22و اللبث‏يمزقها و اللّص يسرقها
    به گردآورى دانش در كتابها ، شادمان مباش؛ زيرا كتاب را آفاتى است دانش بر باد ده . آتش آن را مى سوزاند ، آب غرقش مى كند ، گذشت زمان فرسوده و پاره‏اش مى كند و دزد آن را مى برد .
    وقتى خداوند ، به تو اين نعمت را عنايت كرد و به دست يابى اين فضيلت و برترى ، انعام نمود ، همراه اين دانش تقواى او بدار و از حرامهاى او ، دورى كن . زيرا آلوده شدن به گناهان ، نعمت را زايل سازد . چه نيكو سروده است:
    اذا كنت فى نعمة فارعها
    فانّ المعاصى تزيل النّعم‏
    و داوم عليها بشكر الاله‏
    فانّ الاله شديد النّقم‏
    هنگامى كه نعمتى به تو روى آورد ، پاسش دار . همانا گناهان و نافرمانيها آن را زايل مى كند . آن نعمت رابا شكر معبود جاودان كن . البتّه خداوند تلافى كننده سختى است .
    پيامبر اكرم(ص) فرمود:

    «أدم الطهارة يدم عليك الرزق» .23

    بر تهذيب و طهارت نفست مداومت كن ، تا روزيهاى مادى ومعنوى ات پايدار ماند .
    سفارش مى كنم تو را بر پاس داشتن حقوق استاد و معلّمت .
    نخست بايد بدانى ، او ، راهنما ، هادى و مرشد و فراخواننده تو ، به علم و دانش است . بلكه او ، هدايت و سازندگى تو را همّ خويش كرد . او ، كسى است كه رنجهاى تن فرسايى را براى راهنمايى تو به جان خريد تا تو از روى تحقيق و بصيرت ، به راه حق رهنمون شدن و اهل هدايت و صاحب توفيق گشتى پس او ، پدر حقيقى ، استاد معنوى و نعمت بخش تو پس از خداست .
    بنابراين ، با تمام توان حق اورا پاس بدار و از او به بزرگى بين مردم ياد كن .
    در احترام و ستايش او بكوش ، تا از جرم عظيم عاق پدر معنوى و ناسپاسى اش در امان مانى .
    دستورات او را فرمان بر ، زيرا سيد عالميان پيامبر كرام ، صلى اللّه عليه و آله ، فرمود:

    «من علّم شخصاً مسألة ، ملك رقه . فقيل له: أيبيعه؟ قال لا ، و لكن يأمره و ينهاه» .24

    هر كه شخصى را يك مطلب بياموزد ، در حقيقت مالك او شود .
    پرسيدم: يعنى مى تواند او را بفروشد؟ پاسخ داد: نه . حق امر و نهى نسبت به او پيدا مى كند .
    بايد از او حكم و دستور بخواهد ، چون شاگرد ، مأمور به فرمان بردارى استاد خويش است .
    درباره مواظبت بر حقوق استاد و چگونگى آن ، آمده است:
    وقتى وارد مجلسى كه او حضور دارد ، شدى ، سلام كن و از اواحترام خاصى به عمل آور . در پايين پاى مجلس او بنشين و حضور او را بزرگ شمار . در حضور او با ديگرى مشورت مكن . صدايت بلندتر از صداى او نباشد . مواظب باش در حضور تو ، هيچ كس غيبت او نكند . وقتى پرسش مطرح مى شود ، پيش از استاد ، پاسخ مگو . باتمام رو به او توجّه كن . به حرفهايش نيك گوش بدار و به درستى گفته‏هاى او معتقد باش .
    در حضور مردم ، سخنش را رد مكن و هنگام خستگى و بى حوصلگى زياد سؤال مكن .
    با دشمنان او ، همراه مشو و دوستان او را دشمن مدار . وقتى پرسشى مى كنى و او پاسخ نمى دهد ، تكرار مكن .25چون‏ مريض شد به عيادتش ، شتاب كن . هنگامى كه غايب مى شود از حال او پرس و جو كن .
    هنگامى كه به ديدار يار شتافت ، بر جنازه او حاضر شو .
    چون چنين كردى ، خداوند قصد تو را ، از استفاده از محضر او ، براى تقرب به خدا و جلب خوشنودى حق ، مى داند . ولى اگر رفتارت با استاد چنين نبود ، سزاوار آنى كه خداوند دانش و شرف را از تو بگيرد .
    اين وصيت من به توست . به خدا مى سپارمت . او ، مرا بس است و بهترين وكيل مى باشد .
    اين مختصر را نيازمند در گاه خداى بى نياز ، محمد بن على بن ابراهيم بن ابى جمهور احساوى ، قلمى كرد .
    والسّلام .

    پاورقىها

    . 1 «عوالى اللئالى العزيزية فى الاحاديث الدينيّه» ، تحقيق حاج آقا مجتبى عراقى ، قم ، مطبعة سيد الشهداء ج 21 / 1؛ «بحار الانوار» ، ج 7 / 105 ، چاپ بيروت .
    . 2 «همان مدرك» / 8.
    . 3 «مجالس المؤمنين» ، قاضى نوراللّه شوشترى ، ج . 581 / 1
    شيخ على هلالى جزائرى ، فقيهى وارسته وعارفى نفس گشته بود . گفته‏اند: تسبيح حضرت زهراى او ، يك ساعت به طول مى انجاميد ؛ زيرا با گفتن هر كدام از اذكار صدگانه آن ، اشكهاى او بر گونه‏اش روان مى شد . ر .ك:«الكنى و الالقاب» ، محدث شهير حاج شيخ عباس قمى ، طاب ثراه .
    . 4 «روضات الجنّات» ، ج 31 / 7.
    . 5 مترجم در رسالة المناظره مع الفاضل الهروى ، مى نويسد:
    «در سال / 878 ه . ق مجاور مشهد رضا(ع) شدم . در خانه سيّد اجل ، محسن بن محمد رضوى قمى ، منزل كردم . وى ، از سر شناسان مشهد و بزرگان آن ديار بود . در علم و عمل ، ميان همگنانش ، برجسته‏ترين بود . او با بسيارى از فاضلان اهل مشهد ، در حوزه درس كلام و فقه من ، شركت مى كردند . ر . ك: «فوائد الرّضويه» ، / 376.
    . 6 گمان مى رود كه مقصود از اين شخص (فاضل هروى) ، شيخ الاسلام احمد بن يحيى بن سعد الدين تفتازانى باشد ، كه مدّت سى سال سمت قضاوت هرات را داشت .
    ر . ك: «دائرة المعارف بزرگ اسلامى» ، ج 635 / 2.
    . 7 «مجالس المؤمنين» ، ج 582 / 1.
    . 8 «تاريخ فلسفه اسلامى» ، هانرى كربن .
    . 9 در اجازه‏اى كه به شاگردان ، محمد بن صالح غروى ، داده است ، از اين بيست و چهار كتاب نام برده است . ر . ك:«الذريعة» ، ج 241 / 1.
    . 10 «بحار الانوار» ، ج 15 / 105.
    . 11 «عوالى اللئالى» ، ابن ابى جمهور احسائى ، ج 70 / 4.
    . 12 «همان مدرك» .
    . 13 «همان مدرك» .
    . 14 در«عوالى اللئالى» حديث بدين عبارت آمده است:
    «ما على من لا يعلم من حرج ، ان يسأل عمّالا يعلم»
    بر كسى كه نمى داند حرجى نيست كه آنچه را نمى داند ، بپرسد .
    ممكن است اين دو حديث يكى بوده و تصحيف انجام گرفته باشد . ولى عبارت آمده در متن اجازه ، پيام دارتر و پر معناتر است .
    . 15 «سوره آل عمران» ، آيه 187.
    . 16 «عواملى اللئالى» ، ج 70 / 4؛ «اصول كافى» ، ج 54 / 1.
    . 17 «همان مدرك» / 71؛«امالى» شيخ طوسى ، ج 386 / 1.
    . 18 «همان مدرك»؛«اصول كافى» ، ج . 15 / 1 با اندك اختلافى در تعبيرات .
    . 19 «همان مدرك» ، / 80.
    . 20 در«عوالى اللئالى» ، ج 269 / 1 ، به جاى «لا تلقوا» ، «لاتطر حوا»آمده است .
    . 21 «همان مدرك» ، ج . 67 / 4 «تلاقوا و تحادثوا العلم ، فان بالحديث تجلى القلوب الرائنة و بالحديث احياء امرنا ، فرحم اللّه من احيا أمرنا .»
    . 22 مرحوم محدث قمى در«الكنى و الالقاب» ، ج 404 / 2 ، بخشى از اين وصيت نامه را به طور ناقص نقل كرده و به جاى «و اللبث يمزقها» «و الليث يمزقها» آورده است .
    . 23 «عوالى اللئالى» ، ج 268 / 1؛ ج 5 / 4.
    . 24 «همان مدرك» ، ج 71 / 4.
    . 25 از امام سجّاد چنين روايت شده است: «حق العالم التعظيم له و التّوقير لمجلسه و حسن الاستماع اليه و الاقبال عليه و ان لا ترفع عليه صوتك و أن لا تجيب أحداً يسأله عن شيى‏ء حتى يكون هو الّذى يجيب و لا تحدث فى مجلسه احداً و لا تغتاب عنده احداً و ان تدفع عنه اذا ذكر عندك يسوء و ان تستر عيوبه و تظهر مناقبه و لا تجالس له عدواً و لا تعادى له ولياً . فاذا فعلت ذلك شهد لك ملائكة اللّه بأنك قصدته و تعلمت علمه للّه ، جل اسمه ، لا للنّاس» . ر . ك:«عوالى اللئالى» ،
    ج 73 / 4 - 74.



    السلام علیک یااباصالح المهدی(عج)


    http://www.askquran.ir/picture.php?a...pictureid=2362

  2.  

  3. #2

    تاریخ عضویت
    جنسیت آذر ۱۳۸۷
    نوشته
    61
    مورد تشکر
    0 پست
    حضور
    نامشخص
    دریافت
    5
    آپلود
    0
    گالری
    0




    ز احمد (ص) تا احد یک میم فرق که یک عالم در این یک میم غرق

اطلاعات موضوع

کاربرانی که در حال مشاهده این موضوع هستند

در حال حاضر 1 کاربر در حال مشاهده این موضوع است. (0 کاربران و 1 مهمان ها)

کلمات کلیدی این موضوع

اشتراک گذاری

اشتراک گذاری

مجوز های ارسال و ویرایش

  • شما نمیتوانید موضوع جدیدی ارسال کنید
  • شما امکان ارسال پاسخ را ندارید
  • شما نمیتوانید فایل پیوست کنید.
  • شما نمیتوانید پست های خود را ویرایش کنید
  •  
^

ورود

ورود