جهت مشاهده مطالب کارشناسان و کاربران در این موضوع کلیک کنید   

موضوع: وقتی نمیشناسم چطور تفکر کنم که بتوانم عمل کنم!؟

  1. #1

    تاریخ عضویت
    جنسیت دي ۱۳۸۹
    نوشته
    1,284
    صلوات
    17904000
    تعداد دلنوشته
    263
    مورد تشکر
    2 پست
    حضور
    9 روز 2 ساعت 21 دقیقه
    دریافت
    7
    آپلود
    0
    گالری
    0

    راهنما وقتی نمیشناسم چطور تفکر کنم که بتوانم عمل کنم!؟




    باسلام و تهیت
    من فکر میکنم برای تفکر باید شناخت داشت.مثلا اگر من درباره موضوعی شناخت داشته باشم میتونم در آن موضوع تفکر کنم و جهت درست و بهتر زندگی خودم را تنظیم کنم.
    اما چگونه خدا را بشناسم!؟
    چگونه پیامبرم را بشناسم؟
    و چگونه امام و معصومین را بشناسم؟
    و در نهایت چگونه به خودباوری برسم و درجات رشد خودم را ترمیم و بارگذاری کنم؟
    امام معصوم درباره ما حدیثی فرمودند که خدایا بدلیل عدم شناخت خودت و رسولت و امامت مرا به مرگ جاهلیت نمیران.
    کمک کنید بهرت بهترین ها را بشناسم و امر اطاعت کنم. چرا که وقتی شناختم موظف به اطاعت میشوم و تنبلی را رها میکنم


  2.  

  3. #2

    تاریخ عضویت
    جنسیت بهمن ۱۳۹۱
    نوشته
    604
    مورد تشکر
    2 پست
    حضور
    10 روز 13 ساعت 33 دقیقه
    دریافت
    0
    آپلود
    0
    گالری
    0



    با نام الله





    وقتی نمیشناسم چطور تفکر کنم که بتوانم عمل کنم!؟






    کارشناس بحث: استاد اندیشمند



  4. #3

    تاریخ عضویت
    جنسیت فروردين ۱۳۹۲
    نوشته
    268
    مورد تشکر
    4 پست
    حضور
    3 روز 16 ساعت 1 دقیقه
    دریافت
    0
    آپلود
    0
    گالری
    0

    جمع بندی




    پرسش:
    من فکر می کنم برای تفکر باید شناخت داشت. اما چگونه خدا را بشناسم!؟ چگونه پیامبرم را بشناسم؟ و چگونه امام و معصومین را بشناسم؟ و در نهایت چگونه به خودباوری برسم و درجات رشد خودم را ترمیم و بارگذاری کنم.؟

    پاسخ:
    سخن شما در مورد اهمیت تفکر تا حدی درست است. در روایات آمده است : الا لا خَيْرَ فى عِلمٍ لَيْسَ فيهِ تَفَهُّمٌ أَلا لا خَيْرَ فى قَرَائةٍ لَيْسَ فيْها تَدَبُرٌ أَلا لا خَيْرَ فى عِبادَةٍ لَيْسَ فيْها تَفَكُّرٌ.(1)

    آگاه باشيد: دانشى كه در آن انديشه نيست سودى ندارد!.
    آگاه باشيد: تلاوت قرآن كه در آن تدبّر نباشد نفعى ندارد!.
    آگاه باشيد: عبادتى كه در آن تفكّر نيست بى‏اثر است!.

    انباشتن مغز از فرمول‏هاى علمى، و قوانين منطقى و اصول فلسفى و هرگونه دانشى مادامى كه با انديشه صحيح، و جهان‏بينى روشن، و آشنايى با اصول زندگى انسانى، هماهنگ نباشد بسيار كم اثر است.
    همان‏طور كه خواندن آيات شريفه قرآن اگر با تدّبر و دقّت در عمق معانى آن همراه نباشد تأثير آن ناچيز است، و عباداتى كه نور تفكّر و عقل بر آن نتابد جسمى است بى‏روح، و فاقد اثر عالى تربيتى است.(2)

    اما شاید بپرسید چرا می گوییم سخن شما تا حدی درست است . پاسخ آن است که رابطه بین شناخت و تفکر آن چنان که شما در نظر گرفته اید یک طرفه نیست.ی عنی این گونه نیست که حتما باید از شناخت به تفکر برسیم. بلکه می توان از راه تفکر به شناخت رسید.

    درباره خداشناسى از دورترين زمان تا امروز كتاب‏ها نوشته شده و بحث‏ها و گفت‏وگوهاى فراوانى در ميان دانشمندان و غير دانشمندان بوده است.
    هر كدام براى پى بردن به اين حقيقت راهى را انتخاب كرده‏اند؛ امّا از همه راه‏ها، بهترين راهى كه مى‏تواند ما را به زودى به اين مبدأ بزرگ جهان هستى نزديك سازد دو راه است:
    1- راهى از درون (نزديك‏ترين راه)
    2- راهى از برون (روشن‏ترين راه)

    در قسمت اوّل سرى به اعماق وجود خود مى‏زنيم و نداى توحيد را از درون جان خود مى‏شنويم.
    و در قسمت دوم در عالم پهناور آفرينش به گردش مى‏پردازيم و نشانه‏هاى خدا را در پيشانى تمام موجودات و در دل هر ذره‏اى مشاهده مى‏كنيم.(3)

    نظر و سير در آيات انفسى و آفاقى و نتيجتا آشنا شدن با خداى سبحان از نظر اين كه حيات ابدى انسانى را در نظر مجسّم مى‏سازد و نيز از نظر اين كه اين حيات بستگى تمام به توحيد و نبوت و معاد دارد از اين رو آدمى را به تمسّك به دين حق و شريعت الهى هدايت مى‏نمايد، و در اين هدايت هر دو طريق يعنى سير از طريق آفاق و از طريق انفس مؤثر و در راهنمايى به دين و ايمان و تقوا هر دو شريك و هر دو نافعند، جز اينكه نظر و سير در آيات نفس نافع‏تر است، زيرا اين سير از اطلاع بر ذات نفس و قوا و ادوات روحى و جسمى و عوارض آن از اعتدال و افراط و تفريط در كار و همچنين ملكات فاضله و رذيله و احوال پسنديده و ناپسندى كه مقارن با آن است خالى نيست. و معلوم است كه اشتغال آدمى به معرفت اين گونه امور و باور داشتن به لوازم آن از قبيل أمن و يا خطر و سعادت يا شقاوت درد و درمان، آدمى را از يك موقف نزديكى به گوش دل مى‏رساند و وقتى آدمى به دردهاى روحى خود و درمان آن واقف شد به اصلاح آن چه فاسد شده و به التزام به آن چه صحيح است مى‏پردازد، بخلاف سير در آيات آفاقى كه ندايش به اين نزديكى نيست، درست است كه آن سير هم آدمى را به اصلاح نفس و تهذيب آن از اخلاق رذيله و نكوهيده و آراستنش به فضايل معنوى و مكارم اخلاق وادار مى‏كند، ليكن اين معانى را از راهى دور بگوش دل مى‏رساند.(4)

    در مورد شناخت پیامبر و امام نیز می توان از عقل و نقل استفاده کرد. عقل از آن جهت که وجود آنان را لازم می داند و نقل از آن جهت که مصداق آن را روشن می کند.
    متكلمان اسلامی، در مجموع، سه راه عمده برای شناسایی پیامبران الهی ذكر كرده اند كه عبارت اند از:
    1. اعجاز
    2. گواهی پیامبر دیگر(كه نبوتش مسلم و پذیرفته است).
    3. گواهی قطعی مجموعه ای از قراین و شواهد.(5)

    عمده راه هايی که در شناخت امام می توان از آن استفاده کرد، سه راه است:

    1. نص:
    نص؛ يعنی، تعيين و تصريح پيغمبر (صلی الله عليه و آله وسلم) که مفادش خبر دادن از نصب الهی و يا نصب امام به امر الهي است. در نوع اوّل نصب بدون واسطه انجام شده و فعل الهی است و نص پيغمبر (صلي الله عليه و آله وسلم) ، مثل خبر دادن از آن است. در نوع دوم فعل الهی، با واسطه پيغمبر (صلي الله عليه و آله وسلم) است که به امر خدا انجام مي شود و استناد آن به او، مانند استناد افعال ملائکه به خداوند است.

    2. كرامت
    ظهور کرامت به دست کسی که مدعی امامت باشد، دليل بر صدق ادعای او است و به بيان برخی از بزرگان، دليل بر نصّ و نصب او از جانب خداوند است. در اين مسأله دو ديدگاه هست: يکی اينکه کرامت مستقلاً دليل بر امامت است و ديگری اينکه دليل اصلی، نصب و نص پيغمبر (صلي الله عليه و آله و سلم) يا امام سابق است و کرامت، دليل بر نصب است. اگر نص مفقود باشد و کرامت باشد، کرامت، دلالت می کند كه نص بر صاحب کرامت بوده و به دست ما نرسيده است.

    3. سيره عملي
    اخلاق و رفتار، وضع زندگي و علم و دانش يکی از راه‌های شناخت امام، برای کسانی است که اهليّت تشخيص را داشته باشند و بتوانند از اخلاق، سلوک، گفتار و برخوردهای گوناگون، صاحب اين مقام را بشناسند.(6)

    ـــــــــــــــــــــ
    (1) اصول كافى جلد 1 ص :44 رواية: 3
    (2) يكصد و پنجاه درس زندگى، ص: 12،نویسنده: آیت الله مکارم شیرازی
    (3) همان، ص30
    (4) ترجمه تفسير الميزان، ج‏6، ص: 252
    (5) علی ربانی گلپایگانی - عقاید استدلالی، ص45-53
    (6) آیت الله لطف الله صافي گلپايگاني، پيرامون معرفت امام (عليه السلام)، ص77-78 به نقل از درسنامه مهدویت1-ص119تا ص121

    ویرایش توسط عظيم : ۱۳۹۴/۱۰/۱۵ در ساعت ۰۲:۱۲ دلیل: همکار ویراستار تدوین


اطلاعات موضوع

کاربرانی که در حال مشاهده این موضوع هستند

در حال حاضر 1 کاربر در حال مشاهده این موضوع است. (0 کاربران و 1 مهمان ها)

کلمات کلیدی این موضوع

اشتراک گذاری

اشتراک گذاری

مجوز های ارسال و ویرایش

  • شما نمیتوانید موضوع جدیدی ارسال کنید
  • شما امکان ارسال پاسخ را ندارید
  • شما نمیتوانید فایل پیوست کنید.
  • شما نمیتوانید پست های خود را ویرایش کنید
  •  
^

ورود

ورود