جهت مشاهده مطالب کارشناسان و کاربران در این موضوع کلیک کنید   

موضوع: ,حاج محمد علی فشندی که امام زمانش را در صحرای عرفات ملاقات کرد,

  1. #1

    تاریخ عضویت
    جنسیت اسفند ۱۳۸۸
    نوشته
    6,289
    صلوات
    4614
    تعداد دلنوشته
    7
    مورد تشکر
    41 پست
    حضور
    66 روز 12 ساعت 48 دقیقه
    دریافت
    11
    آپلود
    0
    گالری
    11

    ,حاج محمد علی فشندی که امام زمانش را در صحرای عرفات ملاقات کرد,




    حاج محمد علی فشندی که امام زمانش را در صحرای عرفات ملاقات کرد

    جناب حجت الاسلام آقای قاضی زاهدی گلپایگانی می فرماید: من در تهران از جناب آقای حاج محمد علی فشندی که یکی از اخیار تهران است، شنیدم که می گفت: من از اول جوانی مقیّد بودم که تا ممکن است گناه نکنم و آن قدر به حج بروم تا به محضر مولایم حضرت بقیة اللّه ، روحی فداه، مشرف گردم. لذا سالها به همین آرزو به مکه معظمه مشرف می شدم.

    ,حاج محمد علی فشندی که امام زمانش را در صحرای عرفات ملاقات کرد,

    در یکی از این سالها که عهده دار پذیرایی جمعی از حجاج هم بودم، شب هشتم ماه ذیحجه با جمیع وسائل به صحرای عرفات رفتم تا بتوانم قبل از آنکه حجاج به عرفات بیایند، برای زواری که با من بودند جای بهتری تهیه کنم. تقریبا عصر روز هفتم بارها را پیاده کردم و در یکی از آن چادرهایی که برای ما مهیا شده بود، مستقر شدم. ضمنا متوجه شدم که غیر از من هنوز کسی به عرفات نیامده است. در آن هنگام یکی از شرطه هایی که برای محافظت چادرها در آنجا بود، نزد من آمد و گفت: تو چرا امشب این همه وسائل را به اینجا آورده ای؟ مگر نمی دانی ممکن است سارقان در این بیابان بیایند و وسائلت را ببرند؟ به هر حال حالا که آمده ای، باید تا صبح بیدار بمانی و خودت از اموالت محافظت بکنی. گفتم: مانعی ندارد، بیدار می مانم و خودم از اموالم محافظت می کنم.
    آن شب در آنجا مشغول عبادت و مناجات با خدا بودم و تا صبح بیدار ماندم تا آن که نیمه های شب دیدم سید بزرگواری که شال سبز به سر دارد، به در خیمه من آمدند و مرا به اسم صدا زدند و فرمودند: حاج محمدعلی، سلام علیکم. من جواب سلام را دادم و از جا برخاستم. ایشان وارد خیمه شدند و پس از چند لحظه جمعی از جوانها که تازه مو بر صورتشان روییده بود، مانند خدمتگزار به محضرش رسیدند. من ابتدا مقداری از آنها ترسیدم، ولی پس از چند جمله که با آن آقا حرف زدم، محبت او در دلم جای گرفت و به آنها اعتماد کردم. جوانها بیرون خیمه ایستاده بودند ولی آن سید داخل خیمه تشریف آورده بود. ایشان به من رو کرد و فرمود: حاج محمد علی! خوشا به حالت! خوشا به حالت! گفتم: چرا؟

    فرمودند: شبی در بیابان عرفات بیتوته کرده ای که جدم حضرت سیدالشهداء اباعبداللّه الحسین(علیه السلام) هم در اینجا بیتوته کرده بود. من گفتم: در این شب چه باید بکنیم؟ فرمودند: دو رکعت نماز می خوانیم، در این نماز پس از حمد، یازده مرتبه قل هو اللّه بخوان.
    لذا بلند شدیم و این عمل را همراه با آن آقا انجام دادیم. پس از نماز آن آقا یک دعایی خواندند که من از نظر مضامین مانند آن دعا را نشنیده بودم. حال خوشی داشتند و اشک از دیدگانشان جاری بود. من سعی کردم که آن دعا را حفظ کنم ولی آقا فرمودند: این دعا مخصوص امام معصوم است و تو هم آن را فراموش خواهی کرد. سپس به آن آقا گفتم: ببینید آیا توحیدم خوب است؟ فرمود: بگو. من هم به آیات آفاقیه و انفسیه بر وجود خدا استدلال کردم و گفتم: من معتقدم که با این دلایل، خدایی هست. فرمودند: برای تو همین مقدار از خداشناسی کافی است. سپس اعتقادم را به مسئله ولایت برای آن آقا عرض کردم. فرمودند: اعتقاد خوبی داری. بعد از آن سؤال کردم که: به نظر شما الآن حضرت امام زمان(عج) در کجا هستند. حضرت فرمودند: الان امام زمان در خیمه است.
    سؤال کردم: روز عرفه، که می گویند حضرت ولی عصر(عج) در عرفات هستند، در کجای عرفات می باشند؟ فرمود: حدود جبل الرحمة. گفتم: اگر کسی آنجا برود آن حضرت را می بیند؟ فرمود: بله، او را می بیند ولی نمی شناسد.
    گفتم: آیا فردا شب که شب عرفه است، حضرت ولی عصر(عج) به خیمه های حجاج تشریف می آورند و به آنها توجهی دارند؟ فرمود: به خیمه شما می آید؛ زیرا شما فردا شب به عمویم حضرت ابوالفضل(علیه السلام) متوسل می شوید.
    در این موقع، آقا به من فرمودند: حاجّ محمدعلی، چای داری؟ ناگهان متذکر شدم که من همه چیز آورده ام ولی چای نیاورده ام. عرض کردم: آقا اتفاقا چای نیاورده ام و چقدر خوب شد که شما تذکر دادید؛ زیرا فردا می روم و برای مسافرین چای تهیه می کنم.
    آقا فرمودند: حالا چای با من. از خیمه بیرون رفتند و مقداری که به صورت ظاهر چای بود، ولی وقتی دم کردیم، به قدری معطر و شیرین بود که من یقین کردم، آن چای از چای های دنیا نیست، آوردند و به من دادند. من از آن چای دم کردم و خوردم. بعد فرمودند: غذایی داری، بخوریم؟ گفتم: بلی نان و پنیر هست. فرمودند: من پنیر نمی خورم. گفتم: ماست هم هست. فرمودند: بیاور، من مقداری نان و ماست خدمتشان گذاشتم و ایشان از نان و ماست میل فرمودند.
    سپس به من فرمودند: حاج محمدعلی، به تو صد ریال (سعودی) می دهم، تو برای پدر من یک عمره به جا بیاور. عرض کردم: اسم پدر شما چیست؟ فرمودند: اسم پدرم «سید حسن» است. گفتم: اسم خودتان چیست؟ فرمودند: سید مهدی. من پول را گرفتم و در این موقع، آقا از جا برخاستند که بروند. من بغل باز کردم و ایشان را به عنوان معانقه در بغل گرفتم. وقتی خواستم صورتشان را ببوسم، دیدم خال سیاه بسیار زیبایی روی گونه راستشان قرار گرفته است. لبهایم را روی آن خال گذاشتم و صورتشان را بوسیدم.

    ,حاج محمد علی فشندی که امام زمانش را در صحرای عرفات ملاقات کرد,

    پس از چند لحظه که ایشان از من جدا شدند، من در بیابان عرفات هر چه این طرف و آن طرف را نگاه کردم کسی را ندیدم! یک مرتبه متوجه شدم که ایشان حضرت بقیة اللّه ، ارواحنافداه، بوده اند، به خصوص که اسم مرا می دانستند و فارسی حرف می زدند! نامشان مهدی(عج) بود و پسر امام حسن عسکری(علیه السلام) بودند.
    نشستم و زار زار گریه کردم. شرطه ها فکر می کردند که من خوابم برده است و سارقان اثاثیه مرا برده اند، دور من جمع شدند، اما من به آنها گفتم: شب است و مشغول مناجات بودم و گریه ام شدید شد.
    فردای آن روز که اهل کاروان به عرفات آمدند، من برای روحانی کاروان قضیه را نقل کردم، او هم برای اهل کاروان جریان را شرح داد و در میان آنها شوری پیدا شد.
    اول غروب شب عرفه، نماز مغرب و عشا را خواندیم. بعد از نماز با آن که من به آنها نگفته بودم که آقا فرموده اند: «فردا شب من به خیمه شما می آیم؛ زیرا شما به عمویم حضرت عباس(علیه السلام) متوسل می شوید» خود به خود روحانی کاروان روضه حضرت ابوالفضل(علیه السلام) را خواند و شوری برپا شد و اهل کاروان حال خوبی پیدا کرده بودند، ولی من دائما منتظر مقدم مقدس حضرت بقیة اللّه ، روحی و ارواح العالمین لتراب مقدمه الفداء، بودم.
    بالاخره نزدیک بود روضه تمام شود که کاسه صبرم لبریز شد. از میان مجلس برخاستم و از خیمه بیرون آمدم، ناگهان دیدم حضرت ولی عصر(عج) بیرون خیمه ایستاده اند و به روضه گوش می دهند و گریه می کنند، خواستم داد بزنم و به مردم اعلام کنم که آقا اینجاست، ولی ایشان با دست اشاره کردند که چیزی نگو و در زبان من تصرف فرمودند و من نتوانستم چیزی بگویم. من این طرف در خیمه ایستاده بودم و حضرت بقیة اللّه ، روحی فداه، آن طرف خیمه ایستاده بودند و بر مصائب حضرت ابوالفضل(علیه السلام) گریه می کردیم و من قدرت نداشتم که حتی یک قدم به طرف حضرت ولی عصر(عج) حرکت کنم. بالاخره وقتی روضه تمام شد، حضرت هم تشریف بردند.
    برگرفته از: آثار و برکات حضرت امام حسین(ع)، ص23، قضیه 5.

    به نظر ما حرکت امام خمینی دقیقا مقدمه سازی ظهور امام عصر(عج) است,لذا باید تقویت شود,ظهور امام عصر(عج)یک مسئله کاملا منطقی است و باید به شدت با خرافات و تیپ افسانه ای که برای ایشان درست شده مبارزه کرد و فهماند که ظهور هم به دست خود ماست,هرگاه مبنای برنامه ریزی ما این مسئله باشد به آن خواهیم رسید و لا غیر.با التماس و اشک و زاری تنها هیچ کاری صورت نمی گیرد.


  2.  

  3. #2

    تاریخ عضویت
    جنسیت اسفند ۱۳۸۸
    نوشته
    6,289
    صلوات
    4614
    تعداد دلنوشته
    7
    مورد تشکر
    41 پست
    حضور
    66 روز 12 ساعت 48 دقیقه
    دریافت
    11
    آپلود
    0
    گالری
    11



    محمد علی فشندی
    داستان دلدادگی مشتاق ساوجبلاغی
    درب,حاج محمد علی فشندی که امام زمانش را در صحرای عرفات ملاقات کرد,اره مرحوم «حاج محمّد علی فشندی تهرانی»، جز چند تشرّف که بزرگان از وی نقل کرده‌اند، چیزی نمی‌دانیم؛ با اینکه ظاهراً دیری نیست که به رحمت حق پیوسته‌اند. اینکه خاستگاه، خانواده، خاندان، تربیت و تحصیلات، زمینه و زمانه، زیست و زندگی، حتّی شغل و پیشه و احیاناً استادان اخلاقی و مربیّان و مرشدان سلوکی این نیک‌بخت چه کسانی بوده‌اند، آگاهی چندانی در دست نیست یا حدّاقل نویسنده حقیر بدان دست نیافته است. اگرچه از جهتی نیز، شاید دانستن خیلی از این دست اطّلاعات هم چندان مهم هم نباشد. نکته حائز توجّه اینکه او عبد صالح و بنده برگزیده حق بوده، عمری را با پاکی، پارسایی و عشق و علاقه به علی (ع) و فرزندان او، به ویژه امام عصر (ع) گذرانده و به خاطر سرشت پاک، طینت طیّب و صفای باطن، چندین بار توفیق تشرّف به محضر آن موعود مهربان را یافته و جمال جمیل یوسف زهرا (ع) را به تماشا نشسته است. در نقل تشرّفات او آنچه قابل توجّه و تأمّل برانگیز است اینکه آن بزرگوار، فراوان مورد اعتماد و اعتقاد مراجع معظّم تقلید و دیگر علما و بزرگان بود و آنان در نقل تشرّفات او تردید نکرده، او را ستوده و از وی به عنوان دوستدار حقیقی، خالص و مخلصِ امام عصر(ع) نام برده‌اند. در درستی دیدارهای او همین بس که شخصیّت‌های بزرگواری مانند مرحوم آیت‌الله العظمی بهجت، شهید محراب آیت‌الله دستغیب و پیرغلام اهل بیت مرحوم حاج محمّد علّامه ـ رضوان‌الله علیهم اجمعین‌- و آیت‌الله ناصری دولت آبادی و حجّت‌الاسلام احمد قاضی زاهدی - حفظهما الله ـ از صحّت گفتار، درستی کردار، سلامتِ نَفس و پاکی ضمیر او سخن گفته و دلدادگی او را به امام عصر (ع) شهادت و گواهی داده‌اند. از تشرّفاتِ نقل شده از او می‌توان فهمید که حاجی فشندی از نظر تحصیلات ظاهری و مراتب علمی در حدّ متوسط بوده است امّا از نظر سلوکی و مقاماتِ معنوی بسی برتر و بالاتر قرار داشته است. مرتبه‌ای که موجب حسرت و غبطه بسیاری از بزرگان بلندمرتبگان و برترنشینان و بالامکانان است. «فَشند» بنا به آنچه در دایره ‌المعارف تشیّع درج شده، روستایی در شهرستان ساوجبلاغ (غرب شهرستان کرج)، در یازده کیلومتری شمال شرق شهرِ هشتگرد است. بیشتر اهالی این روستا، کشاورز و دامپرورند. امام‌زاده سه تن ـ طاهر، مطهّر و مظفّر ـ ، درخت چنار هشتصد ساله و تپّه تاریخی فشند از آثار قدیمی آن می‌باشد. کهن‌ترین آثار موجود در آنجا متعلّق به هزاره اوّل پیش از میلاد مسیح(ع) است. همچنین بنای «خاتون قیامت» که مردان، حقِّ ورود به داخل آن را ندارند از دیگر بناها و آثار مهمّ تاریخی و باستانی این روستا است. «آل فشندی» یکی از خاندان‌های علمی در شهر قزوین که شاخه‌ای از آلِ‌برغانی هستند، از این روستا برخاسته‌اند. از بزرگان این سامان می‌توان از مرحوم حاج حسن بیگلری فشندی صاحب «سرّالبیان» در تجوید، شیخ احمد آل فشندی (رهبر انقلابیون مشروطه‌خواه قزوین)، استاد جمشید امینی (از شاگردان کمال‌الملک و مبتکر رشته نقاشی قالی در ایران)، مرحوم مصباح نجم‌الملک (منجّم و صاحب تقویم) و بالاخره مرحوم حاج محمّدعلی فشندی را نام برد.(1) شهید محراب و معلّم اخلاق، شهید آیت‌الله دستغیب(ره) که دو تشرّف از مرحوم فشندی را در کتاب «داستان‌هایِ شگفت» به نقل از خود وی آورده، درباره آن مرحوم چنین نوشته است: «مکرّر شنیده بودم که یکی از اخیار زمان، توفیق تشرّف به خدمت حضرت بقیّه الله (عج) نصیبش شده و داستان‌هایی [در این باب] دارد. دوست داشتم او را ببینم و [آن داستان‌ها را] از زبان خودش بشنوم، تا اینکه در ربیع‌الثانی 1395 قمری در تهران به همراه حاج آقا معین شیرازی، او را ملاقات نمودم. آثار خیر، صلاح، صداقت و دوستی اهل بیت (ع) از [سیمای] او آشکار بود. از حاج آقا معین خواهش کردم که مطالب حاجی را مرقوم فرمایند و اینک عین مرقومه ایشان ثبت می‌شود».(2) همچنین حجّت‌الاسلام احمد قاضی زاهدی صاحب مجموعه «شیفتگان حضرت مهدی (ع)» نیز درباره حاجی فشندی نوشته است: «در روز 16ذی‌حجه الحرام سال 1400 قمری شخصاً در صحن مقدّس فاطمه معصومه (س)، او را زیارت کردم. آثار صدق و دوستی اهل بیت (ع) از سیمایش مشهود بود».(3) حضرت آیت‌الله ناصری دولت‌آبادی ـ حفظه‌الله ـ نیز از حاجی با عنوان «عبد صالح خداوند» که تشرّفات متعدّدی برایش روی داده، نام می‌بَرد.(4) شاعر و مدّاح اهل بیت (ع) مرحوم حاج محمّد علّامه در خاطرات شصت سال خدمت‌گزاری خود درباره مرحوم حاج محمّد علی فشندی این‌چنین نوشته است: «مرحوم حاج محمّد علی فشندی، مردی والامقام و از نیکان روزگار بود که من بیش از پنجاه سال با او آشنا بودم. پنجاه سالِ قبل در سامرّا، از امام هادی (ع) حاجتی خواستم. به وسیلة حاجی از ناحیه امام (ع) پیغام رسید. آن وقت فهمیدم که این بزرگوار چه مقامی دارد. قبر این مرد شریف در بهشت زهرا (س) است. بسیاری از دوستان قبر ایشان را از من سراغ می‌گیرند. مدفن او از مکان‌هایی است که هر کس در آنجا هفتاد حمد بخواند، با مشیّت پروردگار حاجت او روا می‌شود.» نشانی قبر او این است: بهشت زهرا (ع)، قطعه 96، ردیف 273 شماره 21. بعضی از تهرانی‌ها جمع شدند تا برای حاجی خانه‌ای بخرند. فرمود: من یک اتاق در نارمک در خانه خواهرزاده‌ام دارم، همان کفایت می‌کند. یکی از رفقا از من خواست که برای سنگ قبر مرحوم فشندی اشعاری بگویم که مناین شعرها را گفتم: ای خرمن گُل اینجا، بر بوی تو می‌آیم تنها به خیال تو، در کوی تو می‌آیم ای آهوی صحرایی، ای صید گریزنده دنبال دو چشمانِ آهویِ تو می‌آیم ای قبله‌گهِ آمال، رو سوی تو خواهم کرد هر سوی که خواهی رفت، من سوی تو می‌آیم ای پشت و پناهِ من، ای مایه امیدم آشفته به دنبالِ گیسوی تو می‌آیم (5) مرحوم حاج محمّد علی فشندی، تشرّف نخست خود را این‌گونه برای آیت‌الله شهید دستغیب و مرحوم حاج آقا معین شیرازی نقل کرده است: «قریب سی‌سال پیش، برای زیارت اربعین عازم کربلا شدم. آن زمان جهت [صدور] گذرنامه، از هر نفر، چهارصد تومان می‌گرفتند. بعد از اخذ گذرنامه، خانواده ما [همسرم] گفت: «من هم می‌آیم». ناراحت شدم و گفتم: «چرا قبلاً نگفتی؟!». خلاصه بدون گذرنامه [عیال] حرکت کردیم. جمعیّت و همراهان ما پانزده نفر بودند. که عبارت بودند از چهار مرد و یازده زن. [که در میان زنان] یک پیرزن سیّد علویّه ـ که عمر او 105 سال بود ـ نیز وجود داشت. این پیرزن علویّه با دو نفر از همراهان ما، قرابت و خویشاوندی داشت. با اینکه جابه‌جایی و انتقال پیرزن علویّه خیلی زحمت و گرفتاری داشت امّا او را حرکت دادیم و با خود بُردیم. هر چند گذرنامه نداشتیم امّا به آسانی از مرز ایران و عراق گذشتیم و قبل از اربعین حسینی(ع) به کربلا مشرّف شدیم. بعد از اربعین و پس از زیارات به نجف اشرف مشرّف گردیدیم و بعد از 17 ربیع‌الاوّل هم قصد زیارات کاظمین و سامرّا نمودیم. در این وقت خویشاوندان پیرزن علویّه از بُردن او به کاظمین و سامرّا و جابه‌جایی وی خیلی اظهار ناراحتی کرده و گفتند: «او را با خود نبریم. در نجف بماند تا برگردیم» امّا من گفتم: زحمت این پیرزن و سیّد علویه با من است [شما نگران و ناراحت نباشید!] به اتّفاق همراهان به راه افتادیم. ایستگاه قطار کاظمین و سامرّا شلوغ بود و همه در انتظار قطار بودند. به هر حال با آن جمعیّت زیاد، تهیّه بلیط و اسکان مشکل می‌نمود. در این هنگام سیّدی عرب ـ که شالی سبز به کمر داشت ـ نزد من آمد و فرمود: سلام علیکم! حاج محمّد علی! شماها پانزده نفر هستید؟! عرض کردم: بله! فرمود: این پانزده بلیط را بگیرید و همین‌جا باشید! من می‌روم بغداد و بعد از نیم‌ساعت با قطار برمی‌گردم و یک کوپه (اتاق) دربست برای شما نگه می‌دارم. شما از جای خود حرکت نکنید! قطاری از کرکوک آمد و سیّد سوار شد و رفت. بعد از نیم ساعت قطاری آمد و جمعیّت هجوم آوردند. رفقا و همراهان من خواستند سوار شوند که من مانع شدم و آنها از این حرکت من کمی ناراحت شدند. همه که سوار شدند، آن سیّد آمدو ما را در یک کوپة دربست سوار قطار کرد. وقتی وارد سامرا شدیم آن سیّد بزرگوار به من فرمود: شما ـ به اتّفاق همراهان به منزل سیّد عبّاس خادم بروید! من نشانی سیّد عبّاس خادم را یافتم و نزد او رفته، گفتم: ما پانزده نفر هستیم، شش روز هم در اینجا می‌مانیم و دو اتاق می‌خواهیم. ضمناً هزینه و کرایه محل چقدر می‌شود؟ سیّد عباس خادم گفت: یک آقای سیّدی کرایه شش روز شما را به همراه مخارج خوراک و زیارت‌نامه‌خوان پرداخت و فرمود که: «روزی هم، دو مرتبه شما را به سرداب و حرم ببرم!». گفتم: آن سیّد کجاست؟ گفت: همین الآن از پلّه‌های ساختمان پایین رفت. فوراً به دنبال سیّد پایین آمدم امّا هر چه گشتم او را ندیدم و نیافتم. دوباره به سیّد عبّاس خادم مراجعه کردم و گفتم: آن سیّد هزینه پانزده بلیط را از ما طلب‌کار بود. نمی‌دانی کجا رفت؟ گفت: من نمی‌دانم! تازه تمام مخارج شما را هم در این شش روز پرداخت کرده است! [زیارات کاظمین و سامرا که تمام شد] دوباره به کربلا برگشتیم. در کربلا نزد مرحوم آیت‌الله سیّد مهدی شیرازی (از مراجع معظّم تقلید) رفتم، جریان را برای آقا نقل کردم و دربارة بدهی خود به آن سیّد عرب بزرگوار پرسیدم. مرحوم آیت‌الله شیرازی فکری کردند و بعد فرمودند: در جمع شما از سادات کسی هست؟عرض کردم: بله، یک پیرزن علویّة کهنسالی است! فرمود: امام زمان(ع) شما را ـ به خاطر احترام به آن پیرزن علویّه ـ میهمان کرده است! مرحوم شهید دستغیب در خاتمه تشرّف می‌نویسد: «به نظر حقیر، شاید آن سیّد بزرگوار عرب ـ یکی از «رجال الغیب» یا «ابدال» ـ که ملازم خدمت آن حضرت‌اند ـ بوده باشد».(6) پی‌نوشت‌ها: 1. دایره المعارف تشیّع، ج 12، ص 315 [مقاله فشند، نوشته حسین عسکری] / 2. دستغیب، سید عبدالحسین، داستان‌های شگفت، ص410/ 3. قاضی زاهدی، احمد، شیفتگان حضرت مهدی(ع)، ج1، ص 149/ 4. ناصری دولت‌آبادی، محمّد، آب حیات، ص 389/ 5. علّامه محمّد، خاطرات شصت سال خدمت‌گزاری، صص90 و 91/ 6. داستان‌های شگفت، صص 412 – 414.
    - به نقل از: «ماهنامه موعود»، شماره 102، با اندکی تلخیص و توضیح.

    به نظر ما حرکت امام خمینی دقیقا مقدمه سازی ظهور امام عصر(عج) است,لذا باید تقویت شود,ظهور امام عصر(عج)یک مسئله کاملا منطقی است و باید به شدت با خرافات و تیپ افسانه ای که برای ایشان درست شده مبارزه کرد و فهماند که ظهور هم به دست خود ماست,هرگاه مبنای برنامه ریزی ما این مسئله باشد به آن خواهیم رسید و لا غیر.با التماس و اشک و زاری تنها هیچ کاری صورت نمی گیرد.

  4. تشکر


  5. #3

    تاریخ عضویت
    جنسیت اسفند ۱۳۸۸
    نوشته
    6,289
    صلوات
    4614
    تعداد دلنوشته
    7
    مورد تشکر
    41 پست
    حضور
    66 روز 12 ساعت 48 دقیقه
    دریافت
    11
    آپلود
    0
    گالری
    11



    مرحوم حاج محمد علي فشندي تهراني تشرفاتي به طور مكرر به محضر مقدس حضرت ولي عصر ( ارواحنا فداه) داشته اند و اين تشرف در مسجد مقدس جمكران اتفاق افتاده است :
    در حياط مسجد مقدس جمكران مشغول دعا و مناجات و توسل به محضر حضرت بقيه الله (روحي فداه) بودم كه ناگهان سيدي با عظمت را ديدم با خود گفتم اين سيد از راه رسيده و شايد تشنه باشد به طرف او رفتم و ليوان آبي كه در دستم بود به ايشان دادم . وقتي ليوان را به ايشان دادم از او خواستم براي فرج امام زمان (ع) دعا بفرمانيد.
    ايشان پس از نوشيدن آب ليوان را به من پس داده و فرمودند: شيعيان ما به اندازه آب خوردني ما را نمي خواهند اگر بخواهند دعا ميكنند و فرج ما مي رسد.
    تا اين را فرمودند من نگاه كردم ديدم آن حضرت در كنار ما نيستند و هر چه به اطراف نگاه كردم اثري از ايشان نديدم كه ناگاه متوجه شدم امام زمان (ارواحنا فداه) را ملاقات نموده ام.
    اي شيعياناي دوستداران امام زمان (ع) اي علما و اي منتظران ظهور و اي كساني كه خود را به حضرت نزديكتر مي دانيد آيا اين نداي مظلوميت امام زمان شما نيست كه اين طور مظلومانه قدرومنزلت و نياز به وجود مقدس خودشان را به نيازمندي يك ليوان آب تشبيه نموده اندو بار ديگر به تمام دوستان خود پيغام داده اند كه كليد فرج ما به حركت شما و به دعاي شماست پس اگر واقعا چنين است و به راستي اگر ما خودمان مي توانيم از همه رنجها وعقب افتادگيهاي زمان تاريك غيبت خود را نجات دهيم پس چرا كاري نمي كنيم و چرا براي ظهور آن حضرت قدمي بر نمي داريم؟!!!

    به نظر ما حرکت امام خمینی دقیقا مقدمه سازی ظهور امام عصر(عج) است,لذا باید تقویت شود,ظهور امام عصر(عج)یک مسئله کاملا منطقی است و باید به شدت با خرافات و تیپ افسانه ای که برای ایشان درست شده مبارزه کرد و فهماند که ظهور هم به دست خود ماست,هرگاه مبنای برنامه ریزی ما این مسئله باشد به آن خواهیم رسید و لا غیر.با التماس و اشک و زاری تنها هیچ کاری صورت نمی گیرد.

  6. تشکر


  7. #4

    تاریخ عضویت
    جنسیت اسفند ۱۳۸۸
    نوشته
    6,289
    صلوات
    4614
    تعداد دلنوشته
    7
    مورد تشکر
    41 پست
    حضور
    66 روز 12 ساعت 48 دقیقه
    دریافت
    11
    آپلود
    0
    گالری
    11



    داستان دلدادگی حاج محمد علی فشندی تهرانی (ره)

    ,حاج محمد علی فشندی که امام زمانش را در صحرای عرفات ملاقات کرد,
    درباره مرحوم حاج محمّد علی فشندی تهرانی ،جز چند تشرّف که بزرگان از وی نقل کرده اند
    ،چیزی نمی دانیم ؛با اینکه ظاهراً دیری نیست که به رحمت حق پیوسته اند [IMG]file:///C:/Users/MAZINE%7E1/AppData/Local/Temp/msohtmlclip1/01/clip_image001.gif[/IMG] اینکه خاستگاه ،خانواده ،خاندان ،تربیت و تحصیلات ،زمینه و زمانه ،زیست و زندگی ،حتّی شغل و پیشه واحیاناً استادان اخلاقی و مربیّان و مرشدان سلوکی این نیک بخت چه کسانی بوده اند ،آگاهی چندانی در دست نیست یا حدّاقل نویسنده حقیر بدان دست نیافته است . اگر چه از جهتی نیز ،شاید دانستن خیلی از این دست اطلاعات هم چندان مهم هم نباشد.
    نکته حائز توجّه اینکه او عبد صالح و بنده برگزیده حق بوده ،عمری را با پاکی ،پارسایی و عشق و علاقه به علی (ع)و فرزندان او به ویژه امام عصر (ع)گذرانده و به خاطر سرشت پاک ،طینت طیّب و صفای باطن ،چندین بار توفیق تشرّف به محضر آن موعود مهربان را یافته و جمال جمیل یوسف زهرا(ع) را به تماشا نشسته است. در نقل تشرّفات اوآنچه قابل توجّه و تأمّل برانگیز است اینکه آن بزرگوار ،فراوان مورد اعتماد و اعتقاد مراجع معظمّ تقلید و دیگر علما وبزرگان بود و آنان در نقل تشرّفات اوتردید نکرده،او را ستوده و از وی به ..عنوان دوستدار حقیقی،خالص و مخلص اما م عصر (ع)نام برده اند.

    در درستی دیدارهای او همین بس که شخصیّت های بزرگواری مانند مرحوم آیت الله العظمی بهجت ،شهید محراب آیت الله دستغیب و پیر غلام اهل بیت مرحوم حاج محمّد علامه ـ رضوان الله علیهم اجمعین ـ و حضرت آیت الله ناصری دولت آبادی و جناب حجّت الاسلام احمد قاضی زاهدی ـ حفظهما الله ـ از صحت گفتار ،درستی کردار ،سلامت نفس وپاکی ضمیر او سخن گفته و دلدادگی او را به امام عصر (ع)شهادت و گواهی داده اند .از تشرّفات نقل شده از اومی توان فهمید که حاجی فشندی از نظر تحصیلات ظاهری و مراتب علمی در حد متوسط بوده است امّا از نظر سلوکی و مقامات معنوی بسی برتر و بالاتر قرار داشته است . مرتبه ای که موجب حسرت و غبطه بسیاری از بزرگان بلند مرتبگان و برترنشینان و بالا مکانان است .

    امام ،باران رحمت ربوبی است و در سرزمین سینه سینای هر مؤمن متدیّنی که ببارد هزاران گل روح افزا و فرح بخش می رویاند ؛امّا مهم آن است که ما خود زمینه ساز دیدار دوست باشیم و برای باریابی به بارگاه بلند و آستان آسمانی آن منظومه مهربانی زمینه را مهیّا کنیم.

    «فَشِند» بنا به آنچه در دایرةالمعارف تشیّع درج شده ،روستایی در شهرستان ساوجبلاغ (غرب شهرستان کرج)،در یازده کیلومتری شمال شرق شهر هشتگرد است .بیشتر اهالی این روستا ،کشاورز و دامپرورند . امام زاده سه تن ـ طاهر ،مطهّر و مظفّر ـ درخت چنار هشتصد ساله و تپّه تاریخی فشند از آثار قدیمی آن می باشد. کهن ترین آثار موجود در آنجا متعلّق به هزاره اوّل پیش از میلاد مسیح (ع)است . همچنین بنای «خاتون قیامت »که مردان ،حقّ ورود به داخل آن را ندارند از دیگر بناها و آثار مهم تاریخی و باستانی این روستا است .
    «آل فشندی »یکی از خاندن های علمی در شهر قزوین که شاخه ای از آل برغانی هستند ،ازاین روستا برخاسته اند. از بزرگان این سامان می توان از مرحوم حاج حسن بیگلری فشندی صاحب «سرّالبیان در تجوید » شیخ احمد آل فشندی (رهبر انقلابیون مشروطه خواه قزوین )،استاد جمشید امینی (از شاگردان کمال الملک و مبتکر رشته نقاشی قالی در ایران ،مرحوم مصباح نجم الملک (منجم و صاحب تقویم )و بالاخره مرحوم حاج محمد .علی فشندی را نام برد.(۱)
    از نگاه عالمان
    شهید محراب و معلّم اخلاق،شهید آیت الله دستغیب (ره)که دو تشرّف از مرحوم فشندی را در کتاب «داستان های شگفت»به نقل از خود وی آورده ،درباره آن مرحوم چنین نوشته است :«مکرّر شنیده بودم که یکی از اخیار زمان ،توفیق تشرف به خدمت حضرت بقیّةالله (عج)نصیبش شده و داستان هایی [در این باب ]دارد. دوست داشتم او را ببینم و [آن داستان ها را ]از زبان خودش بشنوم ،تا اینکه در ربیع الثانی ۱۳۹۵در تهران به همراه حاج آقا معین شیرازی ،او را ملاقات نمودم. آثار خیر ،صلاح،صداقت، و دوستی اهل بیت (ع)از [سیمای ]او آشکار بود. از حاج آقا معین خواهش کردم که مطالب حاجی را مرقوم فرمایند و اینک عین مرقومه ایشان ثبت می شود».(۲)
    همچنین حجّت الاسلام احمد قاضی زاهدی صاحب مجموعه «شیفتگان حضرت مهدی (ع)»نیز درباره حاجی فشندی نوشته است :«در روز ۱۶ذی الحجةالحرام سال ۱۴۰۰ق.شخصا در صحن مقدّس فاطمه معصومه (س)او را زیارت کردم. آثار صدق و دوستی اهل بیت (ع)از سیمایش مشهود بود».(۳) حضرت آیت الله ناصری دولت آبادی ـ حفظه الله ـ نیز از حاجی با عنوان «عبد صالح خداوند»که تشرّفات متعددی برایش روی داده ،نام می برد.(۴)

    شاعر و مدّاح اهل بیت (ع)مرحوم حاج محمّد علامه در خاطرات شصت سال خدمت گزاری خود درباره مرحوم حاج محمّد علی فشندی این چنین نوشته است :«مرحوم حاج محمّد علی فشندی ،مردی والامقام و از نیکان روزگار بود که من بیش از پنجاه سال با او آشنا بودم . پنجاه سال قبل در سامرا از امام هادی (ع)حجت خواستم. به وسیله حاجی از ناحیه امام (ع)پیغام رسید. آن وقت فهمیدم که این بزرگوار چه مقامی دارد . قبر این مرد شریف در بهشت زهرا(س)است . بسیاری از دوستان قبر ایشان را از من سراغ می گیرند. مدفن او از مکان هایی است که هر کسی در آنجا هفتاد بار حمد بخواند، با مشیّت پروردگار حاجت او روا می شود.

    نشانی قبراو این است :بهشت زهرا (ع)قطعه
    ۹۶،ردیف ۲۷۳،شماره ۲۱.بعضی از تهرانی های جمع شدند تا برای حاجی خانه ای بخرند. فرمود:من یک اتاق در نارمک در خانه خواهر زاده ام دارم ،همین کفایت می کند. یکی از رفقا از من خواست که برای سنگ قبر مرحوم فشندی اشعاری بگویم من این شعر ها را گفتم:
    ای خرمن گُل اینجا،بر بوی تو می آیم
    تنها به خیال تو ،در کوی تو می آیم
    ای آهوی صحرایی ،ای صید گریزنده
    دنبال دو چشمان آهوی تو می آیم
    ای قبله گه آمال ،رو سوی تو خواهم کرد
    هر سوی که خواهی رفت من سوی تو می آیم
    ای پشت و پناه من ،ای مایه امیدم
    آشفته به دنبال گیسوی تو می آیم(
    ۵)
    تشرف اوّل ؛احترام به سادات
    مرحوم حاج محمّد علی فشندی ،تشرّف نخست خود را این گونه برای آیت الله شهید دستغیب و مرحوم حاج آقا معین شیرازی نقل کرده است:

    قریب سی سال پیش،برای زیارت اربعین عازم کربلا شدم. آن زمان جهت [صدور]گذرنامه ،از هر نفر،چهار صد تومان می گرفتند. بعد از اخذ گذرنامه ،خانواده ما [همسرم]گفت :«من هم می آیم». ناراحت شدم و گفتم :«چرا قبلا نگفتی؟!». خلاصه بدون گذرنامه [عیال]حرکت کردیم .جمعیّت و همراهان ما پانزده نفر بودند .که عبارت بودند از چهار مرد و یازده زن . [که در میان زنان ]یک پیرزن سیّد علویّه ـ که عمر او
    ۱۰۵سال بود ـ نیز وجود داشت .این پیر زن علویّه با دو نفر از همراهان ما ،قرابت و خویشاوندی داشت.
    [با اینکه جابه جایی و انتقال پیر زن علویّه خیلی زحمت و گرفتاری داشت امّا او را حرکت دادیم و با خود بردیم.

    هر چند گذرنامه نداشتیم امّا به آسانی از مرز ایران و عراق گذشتیم و قبل از اربعین حسینی (ع)به کربلا مشرف، شدیم . بعد از اربعین و پس از زیارت به نجف اشرف مشرّف گردیدیم و بعد از
    ۱۷ربیع الاول هم قصد زیارت کاظمین و سامرا نمودیم. در این وقت خویشاوندان پیر زن علویه از بردن او به کاظمین و سامرا و جا به جایی وی خیلی اظهار ناراحتی کرده و گفتند :«او را با خود نبریم. در نجف بماند تا برگردیم »اما من گفتم :زحمت این پیرزن و سید علویه با من است [شما نگران و ناراحت نباشید!]

    به اتّفاق همراهان به راه افتادیم . ایستگاه قطار کاظمین و سامرا شلوغ بود و همه در انتظار قطار بودند به هر حال با آن جمعیت زیاد تهیه بلیط و اسکان مشکل می نمود . در این هنگام سیّدی عرب ـ که شالی سبز به کمر داشت ـ نزد من آمد و فرمود :«سلام علیکم !حاج محمّد علی !شماها پانزده نفر هستید؟!عرض کردم :بله !فرمود :این پانزده بلیط را بگیرید و همین جا باشید !من می روم بغداد و بعد از نیم ساعت با قطار بر می گردم و یک کوپه (اتاق)دربست برای شما نگه می دارم.شما از جای خود حرکت نکنید !

    قطاری از کرکوک آمد و سید سوار شد و رفت . بعد از نیم ساعت قطاری آمد و جمعیت هجوم آوردند. رفقا و همراهان من خواستند سوار شوند که من مانع شدم و آنها از این حرکت من کمی ناراحت شدند. همه که سوار شدند، آن سید آمد و ما را در یک کوپه دربست سوار قطار کرد. وقتی وارد سامرا شدیم آن سید بزرگوار به من فرمود :شما ـ به اتفاق همراهان به منزل سید عباس خادم بروید!

    من [نشانی سید عباس خادم را یافتم ]و نزد او رفته ،گفتم ما پانزده نفر هستیم ،شش روز هم در اینجا می مانیم و دو اتاق می خواهیم . ضمنا هزینه و کرایه محل چقدر می شود ؟

    سید عباس خادم گفت: یک آقای سیدی کرایه شش روز شما را به همراه مخارج خوراک و زیارت نامه خوان پرداخت و «فرمود که :«روزی هم ،دو مرتبه شما را به سرداب و حرم ببرم!».

    گفتم :آن سید کجاست؟گفت همین الان از پلّه های ساختمان پایین رفت. فورا به دنبال سید پایین آمدم امّا هر چه گشتم او را ندیدم و نیافتم.دوباره به سید عباس خادم مراجعه کردم و گفتم ـ آن سید هزینه پانزده بلیط را از ما طلب کار بود. نمی دانی کجا رفت ؟گفت:من نمی دانم !تازه تمام مخارج شما را هم در این شش روز پرداخت کرده است!

    [زیارات کاظمین و سامرا که تمام شد]دوباره به کربلا برگشتیم . در کربلا نزد مرحوم آیت الله سید مهدی شیرازی ـ از مراجع معظم تقلیدـ رفتم ،جریان را برای آقا نقل کردم و درباره بدهی خود به آن سید عرب بزرگوار پرسیدم .مرحوم آیت الله شیرازی فکری کردند و بعد فرمودند :درجمع شما از سادات کسی هست ؟

    عرض کردم :بله ،یک پیرزن علویه کهنسالی است!

    فرمود :امام زمان (ع)شما را ـ به خاطر احترام به آن پیرزن علویه ـ میهمان کرده است!
    مرحوم شهید دستغیب در خاتمه تشرف می نویسد. :«به نظر حقیر شاید آن سید بزرگوار عرب ـ یکی از «رجال الغیب»یا «ابدال»ـ که ملازم خدمت آن حضرت اند ـ بود ه باشد».(
    ۶)
    تشرّف دوم ؛آماده شدن مقدّمات زیارت کربلا
    شهید محراب و معلّم اخلاق، مرحوم آیت الله دستغیب همچنین این تشرّف را که از زبان بنده برگزیده و برتر خدا،مرحوم فشندی تهرانی شنیده ،در کتاب «داستان های شگفت »خود آورده است:

    «قریب بیست سال پیش ،شب جمعه ای به همراه آقا سید محمّد علی باقر خیاط و دیگر دوستان به مسجد جمکران رفته بودیم . در آنجا همه [بعد از اعمال و آداب مسجد]خوابیدند وتنها من و پیر مردی بیدار بودیم . او بر پشت بام ،شمعی روشن کرده و [در پرتو آن ]دعا می خواند. من هم به نماز شب مشغول بودم. در این وقت دیدم که ناگاه هوا روشن شد.با خود گفتم :حتما ماه طلوع کرده است.
    اما هر چه نگاه کردم. ماه را [در آسمان ]ندیدم !یک مرتبه متوجّه شدم که در فاصله پانصد متری من ،سید بزرگواری در زیر درختی ایستاده است و این نور [تابش ]از آن آقا می باشد. به پیرمرد کنار خود گفتم :شما کنار آن درخت ،آقایی را می بینید؟!پیرمرد گفت:هوا تاریک است و چیزی هم دیده نمی شود [توهم ]خوابت می آید،برو بگیر بخواب!

    دانستم که پیر مرد سیّد را نمی بیند.
    [در این وقت به نزد سید رفتم ]عرضه داشتم :آقا دلم می خواهد به کربلا بروم اما نه پولی دارم و نه گذرنامه ای . اگر تا صبح پنج شنبه آینده ،گذرنامه من با پول آماده شد، می دانم که امام زمان (ع)هستید و گرنه یکی از سادات می باشید[بعد از عرض این حاجت ]ناگهان دیدم که همه جا تاریک شد و آن آقا هم نیست. صبح ،داستان را برای رفقا و همراهان تعریف کردم .بعضی از آنها مرا مسخره کردند [و به ساده دلی من خندیدند].

    گذشت تا روز چهارشنبه هفته آینده آن ؛صبح زود در میدان فوزیه [میدان امام حسین (ع)فعلی] برای کاری رفتم و به خاطر باران ،کنار دیواری ایستادم . در این هنگام پیر مردی ناشناس نزد من آمد و گفت :حاج محمّد علی !مایل هستی به کربلا بروی ؟!

    عرض کردم :خیلی مایلم اما نه پولی دارم و نه گذرنامه ای!
    گفت :شما دو عدد عکس با دوعدد رونوشت شناسنامه برای من آماده کن!
    گفتم: عیالم را می خواهم ببرم !گفت اوهم مانعی ندارد!

    با عجله به خانه رفتم،اسناد و مدارک را برداشتم، آوردم به پیرمرد دادم . پیر مرد گفت :فردا صبح همین وقت اینجا بیایید و مدارک و گذرنامه های خود را از من بگیرید!
    فردا صبح به همان محل رفتم. پیر مرد آمد و گذرنامه ها را با ویزای عراقی به همراه پنج هزار تومان پول به من داد و رفت و بعد هم دیگر او را ندیدم.

    از آنجا به منزل آقا سید محمد باقر خیّاط ـ که در آن مجلس ختم صلوات برقرار بود ـ رفتم . بعضی از رفقا و همراهان آن شب از راه تمسخر به من گفتند :حاج محمد علی !گذرنامه ها را گرفتی؟
    گفتم بله !و گذرنامه های را با پول به آنها نشان دادم [با تعجب] تاریخ گذرنامه را خواندند و دیدند تاریخ آن روز چهارشنبه است . همه به گریه افتادند و گفتند :خوشا به سعادتت !ما که سعادت نداشتیم.(
    ۷)
    تشرف سوم ؛دوستان ما ناراحت نیستند
    این تشرّف نیز از زبان مرحوم آیت الله العظمی بهجت درباره حاج محمّد علی فشندی نقل شده است . ایشان فرمودند :حاج محمّد علی فشندی هنگام تشرّف به محضر حضرت صاحب (ع)،عرض می کند :مردم دعای توسّل می خوانند ودر انتظار شما هستند و شما را می خواهند و دوستان شما ناراحت اند. حضرت می فرمایند :دوستان ما ناراحت نیستند!(۸)
    تشرف چهارم؛شیعیان ما ،به اندازه آب خوردنی ما را نمی خواهند
    احمد قاضی زاهدی در کتاب «شیفتگان حضرت مهدی (ع)»از زبان مرحوم فشندی تهرانی آورده است :«در مسجد جمکران اعمال را به جا آورده ،به همراه همسرم بر می گشتم .در راه ،آقایی نورانی را دیدم که داخل صحن شده ،قصد دارند به طرف مسجد بروند. با خود گفتم :این سید در این هوای گرم تابستان تازه از راه رسیده و [حتماً]تشنه است.به طرف سید رفتم و ظرف آبی را به ایشان تعارف کردم . [سید ظرف آب را گرفت و نوشید ]و ظرف آن را برگرداند در این حال عرضه داشتم :آقا شما دعا کنید و فرج امام زمان (ع)را از خدا بخواهید تا امر فرج ایشان نزدیک شود!

    آقا فرمودند :«شیعیان ما به اندازه آب خوردنی ،ما را نمی خواهند. اگر بخواهند ،دعا می کنند و فرج ما می رسد».

    این سخن را فرمود و تا نگاه کردم کسی را ندیدم. فهمیدم که وجود اقدس امام زمان (ع)را زیارت کرده ام و حضرتش ،امر به دعا کرده است».
    ۱۰۲
    به نظر ما حرکت امام خمینی دقیقا مقدمه سازی ظهور امام عصر(عج) است,لذا باید تقویت شود,ظهور امام عصر(عج)یک مسئله کاملا منطقی است و باید به شدت با خرافات و تیپ افسانه ای که برای ایشان درست شده مبارزه کرد و فهماند که ظهور هم به دست خود ماست,هرگاه مبنای برنامه ریزی ما این مسئله باشد به آن خواهیم رسید و لا غیر.با التماس و اشک و زاری تنها هیچ کاری صورت نمی گیرد.

  8. #5

    تاریخ عضویت
    جنسیت اسفند ۱۳۸۸
    نوشته
    6,289
    صلوات
    4614
    تعداد دلنوشته
    7
    مورد تشکر
    41 پست
    حضور
    66 روز 12 ساعت 48 دقیقه
    دریافت
    11
    آپلود
    0
    گالری
    11



    تشرّف پنجم ؛تبسّم امام زمان (ع)
    همچنین در مسجد خَیف در منا ،زیر طاق، در حالی که به برد یمانی احرام بسته ،مشغول عبادت بودم ،امام را زیارت نمودم . سلام کردم ،پاسخ دادند و تبسّم فرمودند . در این حال خانمی از کاروان ما ،از پشت سر مرا صدا زد ،تا برگشتم دیگر کسی را ندیدم.(۱۰)
    تشرّف ششم ؛امام زمان (ع)در صحرای عرفات
    این تشرّف از مهم ترین و روح افزا ترین رویدادهای زندگانی مرحوم فشندی (ره)است. تشرّف حاضر ،به سبب بعضی از جنبه های منحصر به فرد ـ که به برخی از آنها اشاره خواهد شد ،مورد توجه تعداد زیادی از شیفتگان اما عصر (ع)می باشد.

    آیت الله ناصری دولت آبادی که خود مستقیما از زبان حاجی شنیده و در کتاب «آب حیات »آورده است . همچنین جناب قاضی زاهدی نیز آن را از زبان آن مرحوم شنیده و در کتاب خود نقل کرده است . ما اینک تلفیق دو روایت را جهت تتمیم آن برای خوانندگان محترم می آوریم.

    حاج محمّد علی فشندی تهرانی می گوید :سال اوّلی که به مکّه مکرمه مشرّف شدم ،از خدای مهربان در آنجا خواستم که توفیق دهد تا در سال های بعد نیز ،تا بیست سفر به مکّه بیایم تا شاید امیر الحاج و امام زمان (ع)را هم زیارت کنم . خداوند هم توفیقی بخشید و منّتی نهاد که من علاوه بر آن بیست سفر ،چند بار دیگر نیز به زیارت خانه خدا موفّق شدم.

    سالیانی بود که به همراه کاروانی ـ به عنوان خدمه و کمکی کاروان ـ مشرّف می شدم تا اینکه در سالی [ظاهرا
    ۱۳۵۳شمسی]مدیر کاروان به من اطّلاع داد که امسال از دیدن من معذور است. شاید تصوّر و پندار او این بود که سن من رو به پیری رفته و نگران بود که نتوانم در کارهای خدماتی کاروان به او یاری برسانم. از شنیدن این خبر خیلی افسرده و پژمرده شدم . لذا به سوی مشهد مقدّس حرکت کردم تا دست توسّلی به دامان سلطان طوس ،حضرت رضا (ع)بزنم و از ایشان بخواهم که سفر معنوی حج را امسال نیز نصیب من کند.

    در حرم خیلی منقلب و مضطرب بودم و به سختی می گریستم و از آن حضرت روایی حاجت خود ر ا می خواستم. پس از زیارت جانانه ،به قصد بازگشت به تهران با آن حضرت وداع کرده ،از حرم خارج شدم. در این حین ،سیدی مرا صدا زد و فرمود:«آقا! سفر شما را حضرت حجّت (ع)امضا کردند و فرمودند :به حاج محمّد علی بگو برو !منتظر تو هستند!»

    من از سید پرسیدم :خود حضرت این سخن را فرمودند ؟
    سید گفت: بله!

    من نیز بدون درنگ به منزل خود در تهران بازگشتم. به محض آنکه به خانه رسیدم، همسرم با عجله گفت :این چند روز را کجا بودی ؟ مرتب از کاروان زنگ می زنند و می خواهند شما را با خود همراه ببرند.
    من هم بلافاصله به مدیر کاروان مراجعه کردم و پرسیدم :شما که نیت بردن مرا نداشتید ،حالا چه شده که می خواهید مرا هم در این سفر همراه کنید ؟!مدیر کاروان سربسته اشاره کرد که از تصمیم قبلی خود پشیمان شده و می خواهد من نیز در این سفر طبق معمول سال های گذشته به عنوان خدمه با او همراهی کنم.

    به هر ترتیب به عنوان کمکی کاروان به مکه مشرّف شدیم. شب هشتم ماه ،که فردای آن روز حاجیان می باید در عرفات باشند ،مدیر کاروان مرا خواست و گفت :وسایل کاروان را زودتر از دیگر کاروان ها به منا منتقل کن و در عرفات در کنا ر «جبل الرحمة»خیمه ها را بر پا ساز تا کاروان ما در بهترین جای ممکن سکنا گزیند. من نیز فوراً لوازم و خیمه ها را با اتومبیلی به آنجا منتقل کردم ،چادرها را برافراشتم و فرش ها را گستردم . در این حال یکی از شرطه های سعودی (=پلیس های عربستان )نزد من آمد و به زبان عربی گفت :چرا حالا آمدی ؟اینجا که کسی نیست!

    من هم با زبان عربی شکسته بسته ـ که تقریبا در این سفرها آموخته بودم ـ بدو گفتم :برای انجام مقدما ت کار ،زودتر آمدم . گفت :«پس امشب نباید بخوابی !»پرسیدم :چرا؟گفت :به خاطر اینکه ممکن است دزدانی پیدا شوند و به وسایل حجّاج دستبرد بزنند یا اینکه شما را بکشند . باید خیلی مراقب باشی !با شنیدن این سخنان ترس عمیقی وجود مرا فرا گرفت.

    در این حال به یاد حضرت ولی عصر (ع)افتادم. به آن حضرت التجا و پناه بردم و پیوسته و پیاپی نام مقدُس آن قبله عالم را بر زبان می آوردم . می گفتم :«یا حجّة بن الحسن أدرکنی !یا خلیفة الله الأعظم أغثنی!»
    تصمیم گرفتم شب را نخوابم . به همین جهت برای نماز و نافله شب وضویی ساختم و به نماز ایستادم . آن شب در آن بیابان تنهایی ،به یاد آمام زمان (ع)حال خوشی پیدا کردم. در همین حال صدای پایی شنیدم و به دنبال آن پرده چادر کنار رفت . آقایی در آستانه خیمه بعد از سلام فرمود :«حاج محمد علی تنها هستی؟»

    عرض کردم :بله آقا، تنهایم !و ناخود آگاه از جا برخاستم و پتویی را چند لا کرده ،زیر پای آقا افکندم.
    آقا نشست و فرمود :«حاج محمد علی !خوب جایی را برای سکونت کاروان انتخاب کرده ای !این جا همان جایی است که جدّم حسین بن علی (ع)در روز عرفه خیمه زده بودند !»بعد فرمودند :«حاج محمد علی !یک چایی درست کن !»عرض کردم :اتّفاقا همه وسایل چای فراهم است جز چای خشک که آن را از مکه نیاورده ام.

    فرمود:«شما آب جوش تهیه کنید ،چای خشک آن برعهده من!»

    آب که جوش آمد مقداری چای ـ که در حدود صد گرم بود به من مرحمت کردند. چای که دم کشید و آماده شد ،فنجانی به ایشان تعارف کردم . نوشیدند و فرمودند :«شما هم بفرمایید!»من هم با اجازه آقا ،فنجانی از آن چای نوشیدم که لذّت خوبی برای من داشت.

    در این وقت ،دو جوان زیباروی نورانی (در روایت های قاضی زاهدی چهار جوان )جلوی چادر آمدند و همان جا با احترام ایستادند و به آقا سلامی عرض کردند. آقا از من خواستند که به ایشان چای تعارف کنم . من نیز اطاعت کردم و برایشان چای بردم . آنان چای را نوشیدند . آقا از من خواستند که چای دیگری نزد ایشان ببرم که من نیز دوباره چای برای آن دو جوان بردم . در این وقت آقا به آنان فرمود :«شما بروید !آنان نیز خداحافظی کرده و رفتند».

    در این هنگام ،آقا نگاهی به من کردند و سه بار فرمودند :«خوشا به حالت حاج محمد علی !»گریه راه گلویم را بست . عرض کردم :از چه جهت؟ فرمود :«چون امشب کسی برای بیتوته در این بیابان نمی آید. امشب شبی است که جدم امام حسین (ع)در این بیابان آمده است »بعد فرمود:«دلت می خواهد نماز و دعای مخصوصی را که از جدم رسیده بخوانی؟»

    عرضه داشتم :بله آقا جان !فرمود :«برخیز و غسلی به جا آور و وضو بگیر !»عرض کردم :هوا طوری است که نمی توانم با آب سرد غسل کنم. فرمود :«من بیرون می روم تو آب را گرم کن و غسل نما!»
    من هم بدون اینکه متوجّه قضایا باشم و اینکه این آقا کیست ؟مقداری آب را گرم کردم و غسل و وضویی ساختم .

    چون از غسل فارغ شدم ،آقا به خیمه برگشتندو فرمودند :«حالا دو رکعت نماز با این کیفیت که می گویم بخوان :بعد از حمد [در هر رکعت ]یازده مرتبه سوره توحید را بخوان که این نماز جدم امام حسین (ع)در این مکان است».

    و بعد از نماز فرمودند :«جدّم ،امام حسین (ع)در این بیابان دعایی خوانده است که من آن را می خوانم ،تو هم با من بخوان!» اطاعت کردم . دعای آقا نزدیک به بیست دقیقه به درازا کشید و در حال دعا ،اشک از چشمان مبارکش مانند ناودان فرو می ریخت . هر جمله ای را که می خواند در ذهن من می ماند و من فوراً آن را حفظ می کردم. دیدم عجب دعای خوبی بود و چه مضامین عالی دارد.

    من با اینکه با کتاب های دعا آشنا بودم، اما تا کنون به چنین دعایی برنخورده بودم در همین وقت به ذهنم رسید که فردا برای روحانی کاروان مضامین این دعا را بخوانم تا او آنها را یادداشت کند به محض خطور این فکر در خاطرمن آقا فرمودند :«این دعا مخصوص امام (ع)است و در هیچ کتابی نوشته نشده و کسی غیر از امام نمی تواند آن را بخواند و از یاد تو نیز می رود!»

    با گفتن این سخن، ناگهان تمامی عبارات دعا از ذهن ،زبان ،خیال وخاطر من محوشد. و حتی کلمه ای از آن در ذهن من باقی نماند.

    پس از پایان دعا به آقا عرضه داشتم :آقا این توحید من ـ به نظر شما ـ خوب است ؟من می گویم که همه هستی را از درخت و گیاه و زمین و...خداوند آفریده است . فرمودند :«خوب است !و بیش از این از شما انتظار نمی رود!»

    عرض کردم :آیا من حقیقتا دوستدار اهل بیت هستم ؟فرمودند :«آری !و تا اآخر هم خواهی بود . اگر آخر کار شیاطین بخواهند فریب دهند، آل محمد (ص)به فریاد می رسند».
    پرسیدم :آیا امام زمان (ع)در این بیابان تشریف می آورند؟فرمودند :«امام الان در چادر نشسته است »!
    من با همه این نشانه ها و قرینه ها باز متوجه نشدم . به نظرم رسید منظور این است که امام (ع)اکنون در چادر مخصوص خود نشسته اند.

    دوباره پرسیدم :آیا فردا امام با حاجیان به عرفات می آیند ؟فرمودند :«آری »عرض کردم :کجا می روند ؟فرمودند «جبل الرحمة»

    دوباره عرضه داشتم :اگر رفقای کاروان بروند ،امام (ع)را می بینند ؟فرمود :«می بینند اما نمی شناسند!»
    عرض کردم :فردا شب امام زمان (ع)به چادر حاجیان هم سر می زنند و عنایتی می کنند؟

    فرمود :«در چادر شما ،آنگاه که روضه عمویم عباس (ع)خوانده می شود می آید ».بعد از این سخنان و پاسخ به این سؤال ها ،آقا برخاستند تا از خیمه خارج شوند . در این حال رو به من نموده فرمودند «حاج محمد علی !شما امسال به نیابت از کسی حج می گزارید ؟»

    عرض کردم :خیر آقاجان !فرمودند :«می شود از طرف پدر من امسال نیابت کنید ».عرضه داشتم: بله آقاجان!
    در این حال دو اسکناس صد ریالی سعودی به من مرحمت کردند و فرمودند :«این پول را بگیر و حج امسالت را به نیابت پدر من انجام بده!»
    پرسیدم: آقا نام پدر شما چیست ؟فرمودند «حسن!»عرض کردم :نام خودتان چیست ؟فرمود «سید مهدی!»

    آقا را تا دم چادر بدرقه کردم . در این وقت آقا برای معانقه و روبوسی جهت خداحافظی برگشتند و با هم معانقه ای کردیم . خوب به یاد دارم که خال طرف راست صورتش را بوسیدم . آقا دوباره مقداری پول خرد دیگر به من مرحمت کردند وفرمودند :«این پول ها را نیز به همراه داشته باش و برگرد!»
    عرض کردم :آقا جان من شما را کی و کجا ملاقات خواهم کرد؟

    فرمود :«وقتی که حاجیان نماز مغرب و عشای خود را خواندند و مداح کاروان شروع به ذکر مصیبت عمویم قمر بنی هاشم (ع)کرد من به چادر شما می آیم». در این وقت آقا از خیمه خارج شد و من دیگر او را ندیدم هر چه به این طرف و آن طرف نظر کردم، دیگر کسی را نیافتم. داخل چادر شدم و به فکر فرو رفتم. راستی او که بود ؟سید مهدی فرزند حسن !از کجا نام مرا می دانست ؟چند بار فرمود :جدّم حسین عمویم عباس ...قرینه ها و نشانه ها را یکی پس از دیگری کنار هم نهادم . خیلی منقلب و بی تاب شده بودم . فهمیدم که با امام زمان (ع)هم سخن بوده ام.

    از صدای گریه و ناله من شرطه سعودی (=پلیس عربستان )سراسیمه آمد و گفت چه شده ؟دزدها آمده اند و اثاثیه ات را غارت کرده اند؟
    گفتم: نه! مشغول مناجات با خدایم. او با تعجّب به من نگاه می کرد و سرانجام رهایم کرد و رفت. تا صبح به یاد حضرت گریستم.

    فردای آن روز قصه را برای روحانی کاروان تعریف کردم و او هم برای حاجیان نقل کردوگفت :ای حجّاج !متوجّه باشید که این کاروان مورد توجّه و عنایت امام زمان (ع)است.
    همه مطالب را به روحانی کاروان گفتم جز آنکه فراموش کردم بگویم، آقا وعده کرده که شب ، به هنگام ذکر مصیبت عمویش قمر بنی هاشم (ع)به چادر ما بیاید.

    شب هنگام ،حاجیان پس از نماز ،روضه ای گرفتند ومداح کاروان هم ،گریزی به روضه علمدار کربلا ،حضرت قمر بنی هاشم(ع)زدند و حالی در چادر بر پا شد. در آن وقت به یادسخن آقا افتادم . هر چه نگاه کردم آن حضرت را درون چادر ندیدم .ناراحت شدم و با خود گفتم:«خدایا!وعده امام (ع)حق است!»
    در این وقت امام به خیمه تشریف فرما شدند و در میان حاجیان نشستند و در مصیبت عموی خود گریستند.

    من که آقا را دیدم ،خواستم تا عرض ادبی کنم و بوسه ای بر پای حضرتش بزنم و به مردم بگویم که :«بیایید و امام زمان تان را ببینید!»
    که امام اشارتی کردند و من بی اراده و بی اختیار بر جای خود ایستادم . روضه که تمام شد،آقا نیز برخاستند و خیمه را ترک کردند ومن دیگرحضرت را ندیدم.(
    ۱۱)
    نکته هایی برگرفته از تشرّفات مرحوم فشندی
    از تأمّل و درنگ در تشرّفات مرحوم فشندی ،می توان به راحتی سرّ توفیقات این مرد خدا را دریافت . از آنجایی که رمز و راز و سرّ توفیقات او موضوع مقاله ای دیگر می باشد به جهت خودداری از طولاتی شدن این نوشتار ،از آوردن آن صرف نظر شد و تنها به چند نکته اساسی آن اشارت می رود.
    ۱ـ ضرورت احسان به سلسله جلیله سادات؛
    ۲ـ اهتمام به زیارت سید الشهدا (ع)؛
    ۳ـ شوق به دیدا ر امام عصر (ع)؛
    ۴ـ اهتمام و عنایت به نماز شب؛
    ۵ـ اهتمام به حضور در مجالس ختم صلوات؛
    ۶ـ اهتمام به حضور در مشاهد مشرّفه امامان اطهار (ع)ومسجد مقدس جمکران ؛
    ۷ـ اهتمام به حضور در مناسک حج (۲۰سفر)به شوق دیدار کعبه مقصود و قبله موعود.
    پی نوشت ها :
    ۱ـ دائرة المعارف تشیّع ،ج۱۲،ص۳۱۵.
    ۲ـ دستغیب ،سید عبدالحسین ،داستان های شگفت ،ص۴۱۰.
    ۳ـ قاضی زاهدی ،،احمد ،شیفتگان حضرت مهدی (ع)،ج۱،ص۱۴۹.
    ـ ناصری دولت آبادی ،محمد ،آب حیات ،ص
    ۳۸۹.
    ۵ـ علّامه محمّد ،خاطرات شصت سال خدمت گزاری ،صص۹۰و۹۱.
    ۶ـ داستان های شگفت ،صص۴۱۲-۴۱۴.
    ۷ـ همان ،صص۴۱۸-۴۱۷.
    ۸ـ رخشاد ،محمّد حسین ،در محضر بهجت ،ج۲،ص۱۷۸.
    ۹ـ شیفتگان حضرت مهدی (ع)،ج۱،صص۱۵۵.
    ۱۰ـ همان ،ص۱۵۴.
    ۱۱ـ آب حیات،صص۳۸۹ـ۳۹۳ .
    منبع: نشریه موعود شماره
    به نظر ما حرکت امام خمینی دقیقا مقدمه سازی ظهور امام عصر(عج) است,لذا باید تقویت شود,ظهور امام عصر(عج)یک مسئله کاملا منطقی است و باید به شدت با خرافات و تیپ افسانه ای که برای ایشان درست شده مبارزه کرد و فهماند که ظهور هم به دست خود ماست,هرگاه مبنای برنامه ریزی ما این مسئله باشد به آن خواهیم رسید و لا غیر.با التماس و اشک و زاری تنها هیچ کاری صورت نمی گیرد.

  9. #6

    تاریخ عضویت
    جنسیت مهر ۱۳۸۷
    نوشته
    2
    مورد تشکر
    1 پست
    حضور
    7 ساعت 49 دقیقه
    دریافت
    0
    آپلود
    0
    گالری
    0



    بنده نیز فشندی هستم.ارادتمند.کاظمی پور
    خدا و دیگر هیچ...!
    محمدکاظم کاظمی پور


اطلاعات موضوع

کاربرانی که در حال مشاهده این موضوع هستند

در حال حاضر 1 کاربر در حال مشاهده این موضوع است. (0 کاربران و 1 مهمان ها)

کلمات کلیدی این موضوع

اشتراک گذاری

اشتراک گذاری

مجوز های ارسال و ویرایش

  • شما نمیتوانید موضوع جدیدی ارسال کنید
  • شما امکان ارسال پاسخ را ندارید
  • شما نمیتوانید فایل پیوست کنید.
  • شما نمیتوانید پست های خود را ویرایش کنید
  •  
^

ورود

ورود