جهت مشاهده مطالب کارشناسان و کاربران در این موضوع کلیک کنید   

موضوع: دو تعبير متفاوت .چرا ؟

  1. #1

    تاریخ عضویت
    جنسیت شهريور ۱۳۸۷
    نوشته
    91
    تشکر:
    1
    حضور
    8 ساعت 3 دقیقه
    دریافت
    0
    آپلود
    0
    گالری
    0

    دو تعبير متفاوت .چرا ؟




    با سلام
    چرا تعابير قران از ميانجيگري حضرت نوح عليه السلام براي نجات فرزندش با ميانجيگري حضرت ابراهيم عليه السلام براي نجات قوم لوط ، متفاوت است ؟
    در مورد حضرت نوح عليه السلام مي فرمايد :
    ﴿انّي أعظك ان تكون من الجاهلين﴾
    اما در مورد حضرت ابراهيم عليه السلام مي فرمايد :
    إِنَّ إِبْرَاهِيمَ لَحَلِيمٌ أَوَّاهٌ مُّنِيبٌ
    متشكرم

  2. تشکرها 2


  3.  

  4. #2

    تاریخ عضویت
    جنسیت تير ۱۳۸۹
    نوشته
    2,764
    مورد تشکر
    6 پست
    حضور
    15 روز 10 ساعت 21 دقیقه
    دریافت
    3
    آپلود
    0
    گالری
    2



    نقل قول نوشته اصلی توسط جوشش نمایش پست
    با سلام
    چرا تعابير قران از ميانجيگري حضرت نوح عليه السلام براي نجات فرزندش با ميانجيگري حضرت ابراهيم عليه السلام براي نجات قوم لوط ، متفاوت است ؟
    در مورد حضرت نوح عليه السلام مي فرمايد :
    ﴿انّي أعظك ان تكون من الجاهلين﴾
    اما در مورد حضرت ابراهيم عليه السلام مي فرمايد :
    إِنَّ إِبْرَاهِيمَ لَحَلِيمٌ أَوَّاهٌ مُّنِيبٌ
    متشكرم
    سلام
    دو تفاوت عمده بین دو داستان توجه کرد:

    صحبت نوح نبی، بعد از رخ دادن عذاب است ولی سخن ابراهیم خلیل، قبل از نزول عذاب است.
    از سوی دیگر، سخن نوح، پرسش درباره یک مساله ای است که برایش زمینه سؤال شده یعنی او خواستار پاسخ به سؤالش بود و درخواست میانجی گری نکرده، اما سخن ابراهیم درباره مهلت بیشتر به قوم لوط و مانند آن بوده، لذا بین این دو رخداد، تفاوت روشنی وجود دارد.

    توضیح بیشتر:
    در داستان نوح، صحبتی از میانجی گری نیست، بلکه عذاب الهی تمام شده و نصیحت ها و ارشادهای نوح نبی خطاب به فرزندش، در او تاثیری نداشته و او به گمان نجات می خواست به همراه دوستان کافرش بالای کوه برود، اما سرانجام در آب غرق شده است. حالا بعد از غرق شدن و تمام شدن عذاب و فرود آمدن کشتی بر بالای کوه جودی، سؤالی برای نوح باقی مانده و آن اینکه خدای متعال قبلا به او وعده داده بود که خانواده اش را نجات می دهد:

    ...قُلْنَا احْمِلْ فيها مِنْ كُلٍّ زَوْجَيْنِ اثْنَيْنِ وَ أَهْلَكَ إِلاَّ مَنْ سَبَقَ عَلَيْهِ الْقَوْلُ وَ مَنْ آمَنَ... (هود/40)
    ...(به نوح) گفتيم: «از هر جفتى از حيوانات (از نر و ماده) يك زوج در آن (كشتى) حمل كن! همچنين خاندانت را (بر آن سوار كن) _مگر آنها كه قبلًا وعده هلاك آنان داده شده_ و همچنين مؤمنان را!»...

    اما پسرش جزو عذاب شوندگان شد!

    لذا نوح نبی از خدای متعال می پرسد:

    وَ نادى‏ نُوحٌ رَبَّهُ فَقالَ رَبِّ إِنَّ ابْني‏ مِنْ أَهْلي‏ وَ إِنَّ وَعْدَكَ الْحَقُّ وَ أَنْتَ أَحْكَمُ الْحاكِمينَ (هود/45)
    نوح به پروردگارش عرض كرد: «پروردگارا! پسرم از خاندان من است و وعده تو (در مورد نجات خاندانم) حق است و تو از همه حكم‏ كنندگان برترى!»

    خدای متعال هم وضعیت فرزندش و اینکه با کفری که داشته، در واقع خود را از چتر رحمت خاندان نبوت خارج نموده را برایش توضیح می دهد:

    قالَ يا نُوحُ إِنَّهُ لَيْسَ مِنْ أَهْلِكَ إِنَّهُ عَمَلٌ غَيْرُ صالِح‏... (هود/46)
    فرمود: «اى نوح! او از اهل تو نيست! او عمل غير صالحى است...

    اما سؤال ابراهیم، قبل از این بود که فرشتگان عذاب به سرزمین حضرت لوط برسند؛ یعنی هنوز عذابی نازل نشده بود. ابراهيم شروع كرد به مجادله كردن.
    ویرایش توسط صدیقین : ۱۳۹۳/۰۸/۲۰ در ساعت ۲۱:۰۷
    وَ مَنْ يُطِعِ اللَّهَ وَ الرَّسُولَ فَأُولئِكَ مَعَ الَّذينَ أَنْعَمَ اللَّهُ عَلَيْهِمْ مِنَ النَّبِيِّينَ وَ الصِّدِّيقينَ وَ الشُّهَداءِ وَ الصَّالِحينَ وَ حَسُنَ أُولئِكَ رَفيقاً (نساء/69)
    و كسى كه خدا و پيامبر را اطاعت كند، همنشين كسانى خواهد بود كه خدا، نعمت خود را بر آنان تمام كرده از پيامبران و صدّيقان و شهدا و صالحان و آنها رفيق هاى خوبى هستند


  5. تشکرها 2


  6. #3

    تاریخ عضویت
    جنسیت تير ۱۳۸۹
    نوشته
    2,764
    مورد تشکر
    6 پست
    حضور
    15 روز 10 ساعت 21 دقیقه
    دریافت
    3
    آپلود
    0
    گالری
    2

    نکته ای درباره تفاوت دو تعبیر




    علاوه بر مطالب پیش گفته، درباره تفاوت دو تعبیری که خدای متعال در پاسخ به سؤال نوح نبی و مجادله ابراهیم خلیل مطرح نموده، علامه طباطبایی در المیزان، ذیل دو آیه مذکور، می نویسد:

    علت تعبیر «انی اعظک ان تکون من الجاهلین»:

    خواننده محترم توجه نمود كه گفتيم منظور نوح (ع) تقاضاى نجات فرزند نبود، بلكه صرفا مى‏ خواست از حقيقت امر سؤال كند، البته اگر سخن او ادامه مى ‏يافت و موج، بين او و فرزندش فاصله نشده بود گفتارش به تقاضا كشيده مى‏ شد.

    «فَلا تَسْئَلْنِ ما لَيْسَ لَكَ بِهِ عِلْمٌ» همانطور كه گفتيم، گويا كلام نوح (ع) كه گفت: «رَبِّ إِنَّ ابْنِي مِنْ أَهْلِي وَ إِنَّ وَعْدَكَ الْحَقُّ» در مظنه اين بود كه دنبالش و پس از شنيدن جواب مساعد، نجات فرزند خود را تقاضا كند، اما عنايت الهى شامل حالش شد و نگذاشت از روى جهل چنین درخواستى بكند.

    آرى، او اطلاع نداشت كه پسرش اهل او يعنى اهل ايمان نيست ولى تسديد غيبى (توجه خاص الهى) بين او و آن درخواست حائل شد و نهى «فَلا تَسْئَلْنِ ما لَيْسَ لَكَ بِهِ عِلْمٌ» او را دريافت، و با آوردن حرف «فاء» بر سر اين نهى، جمله را متفرع به ما قبل كرد، و چنين معنايى به جمله داد كه: حال كه او اهل تو نيست به علت اينكه او عملى غير صالح است، و حالا كه تو راهى ندارى به اينكه به ايمان يا كفر فرزندت علم پيدا كنى، پس زنهار كه به درخواست نجات پسرت مبادرت كنى زيرا اين سؤال چيزى است كه به حقيقت آن علم ندارى...

    یک دليل اينكه نوح (ع) آن درخواست را مطرح نكرده بود اين است كه خداى تعالى بعد از نهى يعنى جمله فَلا تَسْئَلْنِ ما لَيْسَ لَكَ بِهِ عِلْمٌ، فرمود: إِنِّي أَعِظُكَ أَنْ تَكُونَ مِنَ الْجاهِلِينَ؛ معناى اين جمله اين است كه من تو را نصيحت مى‏ كنم كه با اين سؤالت از جاهلين مباشى! و اگر نوح (ع) در سخن خود درخواست نجات فرزند را كرده بود از جاهلان شده بود، براى اينكه درخواستى كرده بود كه از حقيقت و واقعيت آن آگاه نبوده.

    *****************

    علت تعبیر: إِنَّ إِبْراهِيمَ لَحَلِيمٌ أَوَّاهٌ مُنِيبٌ:

    خدای متعال در وصف ابراهیم خلیل فرمود: «إِنَّ إِبْراهِيمَ لَحَلِيمٌ أَوَّاهٌ مُنِيبٌ».
    حليم به آن كسى گفته مى‏ شود كه در عقوبت دشمن و انتقام گرفتن عجله نمى‏ كند.
    كلمه «اواه» در باره كسى اطلاق مى‏ شود كه زياد از بدى‏ ها و ناملايماتى كه مى‏ بيند آه مى‏ كشد. كلمه «منيب»، به معناى رجوع است و مراد از آن اين است كه آدمى در هر امرى به خداى تعالى رجوع كند.

    اين آيه زمينه تعليل آيه قبلى را دارد و مى‏ خواهد بيان كند كه چرا ابراهيم (ع) در باره قوم لوط مجادله كرد؛ در اين جمله مدحى بليغ از ابراهيم (ع) شده چون مى‏ فرمايد: آن جناب بدين جهت در باره آن قوم مجادله كرد كه پيغمبرى حليم و پر حوصله بود و در نزول عذاب بر مردم ستمكار عجله نمى‏ كرد، اميدوار بود كه توفيق الهى شامل حال آنان شده، اصلاح شوند و به استقامت بگرايند؛ پيغمبرى بود اواه يعنى از گمراهى مردم و از اينكه هلاكت بر آنان نازل شود سخت رنج مى‏ برد و آه مى‏ كشيد، در نجات انسان به خداى تعالى رجوع مى‏ كرد و متوسل مى‏ شد؛ پس كسى خيال نكند كه آن جناب از عذاب ستمكاران كراهت داشته و بدان جهت كه ظالم بودند از آنان طرفدارى مى‏ كرده؛ حاشا بر پيغمبرى اولوالعزم كه طرفدار ستمكاران باشد.
    ویرایش توسط صدیقین : ۱۳۹۳/۰۸/۲۰ در ساعت ۲۱:۰۳
    وَ مَنْ يُطِعِ اللَّهَ وَ الرَّسُولَ فَأُولئِكَ مَعَ الَّذينَ أَنْعَمَ اللَّهُ عَلَيْهِمْ مِنَ النَّبِيِّينَ وَ الصِّدِّيقينَ وَ الشُّهَداءِ وَ الصَّالِحينَ وَ حَسُنَ أُولئِكَ رَفيقاً (نساء/69)
    و كسى كه خدا و پيامبر را اطاعت كند، همنشين كسانى خواهد بود كه خدا، نعمت خود را بر آنان تمام كرده از پيامبران و صدّيقان و شهدا و صالحان و آنها رفيق هاى خوبى هستند



  7. #4

    تاریخ عضویت
    جنسیت تير ۱۳۸۹
    نوشته
    2,764
    مورد تشکر
    6 پست
    حضور
    15 روز 10 ساعت 21 دقیقه
    دریافت
    3
    آپلود
    0
    گالری
    2

    جمع بندی




    پرسش:
    با سلام
    چرا تعابير قرآن از ميانجی گری حضرت نوح عليه السلام براي نجات فرزندش، و ميانجی گری حضرت ابراهيم عليه السلام براي نجات قوم لوط، متفاوت است ؟ در مورد حضرت نوح عليه السلام مي فرمايد: انّي أعظك ان تكون من الجاهلين، اما در مورد حضرت ابراهيم عليه السلام مي فرمايد: إِنَّ إِبْرَاهِيمَ لَحَلِيمٌ أَوَّاهٌ مُّنِيبٌ

    پاسخ:
    سلام به شما پرسشگر گرامی

    دو تفاوت عمده بین دو داستان توجه کرد:

    صحبت نوح نبی، بعد از رخ دادن عذاب است، ولی سخن ابراهیم خلیل، قبل از نزول عذاب است. از سوی دیگر، سخن نوح، پرسش درباره یک مساله ای است که برایش زمینه سؤال شده یعنی او خواستار پاسخ به سؤالش بود و درخواست میانجی گری نکرده، اما سخن ابراهیم درباره مهلت بیشتر به قوم لوط بوده، لذا بین این دو، تفاوت روشنی وجود دارد.

    توضیح بیشتر اینکه در داستان نوح، صحبتی از میانجی گری نیست، بلکه عذاب الهی تمام شده و نصیحت ها و ارشادهای نوح نبی خطاب به فرزندش، در او تاثیری نداشته و او به گمان نجات، به همراه دوستان کافرش می خواست بالای کوه برود، اما سرانجام در آب غرق شد. حالا بعد از غرق شدن و تمام شدن عذاب و فرود آمدن کشتی بر بالای کوه جودی، سؤالی برای نوح باقی مانده و آن اینکه خدای متعال قبلا به او وعده داده بود که خانواده اش را نجات می دهد:

    ...قُلْنَا احْمِلْ فيها مِنْ كُلٍّ زَوْجَيْنِ اثْنَيْنِ وَ أَهْلَكَ إِلاَّ مَنْ سَبَقَ عَلَيْهِ الْقَوْلُ وَ مَنْ آمَنَ... (هود/40)
    ...(به نوح) گفتيم: «از هر جفتى از حيوانات (از نر و ماده) يك زوج در آن (كشتى) حمل كن! همچنين خاندانت را (بر آن سوار كن) _مگر آنها كه قبلًا وعده هلاك آنان داده شده_ و همچنين مؤمنان را!»...

    اما پسرش جزو عذاب شوندگان شد! برای همین نوح نبی از خدای متعال می پرسد:

    وَ نادى‏ نُوحٌ رَبَّهُ فَقالَ رَبِّ إِنَّ ابْني‏ مِنْ أَهْلي‏ وَ إِنَّ وَعْدَكَ الْحَقُّ وَ أَنْتَ أَحْكَمُ الْحاكِمينَ (هود/45)
    نوح به پروردگارش عرض كرد: «پروردگارا! پسرم از خاندان من است و وعده تو (در مورد نجات خاندانم) حق است و تو از همه حكم‏ كنندگان برترى!»

    خدای متعال هم وضعیت فرزندش _و اینکه با کفری که داشته در واقع خود را از چتر رحمت خاندان نبوت خارج نموده_ را برایش توضیح می دهد:

    قالَ يا نُوحُ إِنَّهُ لَيْسَ مِنْ أَهْلِكَ إِنَّهُ عَمَلٌ غَيْرُ صالِح‏... (هود/46)
    فرمود: «اى نوح! او از اهل تو نيست! او عمل غير صالحى است...

    اما سؤال ابراهیم، قبل از این بود که فرشتگان عذاب به سرزمین حضرت لوط برسند؛ یعنی هنوز عذابی نازل نشده بود. ابراهيم شروع كرد به مجادله كردن درباره عذاب قوم لوط! خدای متعال در وصف ابراهیم فرمود: «إِنَّ إِبْراهِيمَ لَحَلِيمٌ أَوَّاهٌ مُنِيبٌ».
    حليم به آن كسى گفته مى‏ شود كه در عقوبت دشمن و انتقام گرفتن عجله نمى‏ كند. اين آيه مى‏ خواهد بيان كند كه چرا ابراهيم (ع) در باره قوم لوط مجادله كرد؛ در اين جمله مدحى بليغ از ابراهيم (ع) شده چون مى‏ فرمايد: آن جناب بدين جهت در باره آن قوم مجادله كرد كه پيغمبرى حليم و پر حوصله بود و در نزول عذاب بر مردم ستمكار عجله نمى‏ كرد، اميدوار بود كه توفيق الهى شامل حال آنان شده، اصلاح شوند و به استقامت بگرايند؛ پيغمبرى بود اواه يعنى از گمراهى مردم و از اينكه هلاكت بر آنان نازل شود سخت رنج مى‏ برد و آه مى‏ كشيد، در نجات انسان به خداى تعالى رجوع مى‏ كرد و متوسل مى‏ شد؛ پس كسى خيال نكند كه آن جناب از عذاب ستمكاران كراهت داشته و بدان جهت كه ظالم بودند از آنان طرفدارى مى‏ كرده؛ حاشا بر پيغمبرى اولوالعزم كه طرفدار ستمكاران باشد.

    وَ مَنْ يُطِعِ اللَّهَ وَ الرَّسُولَ فَأُولئِكَ مَعَ الَّذينَ أَنْعَمَ اللَّهُ عَلَيْهِمْ مِنَ النَّبِيِّينَ وَ الصِّدِّيقينَ وَ الشُّهَداءِ وَ الصَّالِحينَ وَ حَسُنَ أُولئِكَ رَفيقاً (نساء/69)
    و كسى كه خدا و پيامبر را اطاعت كند، همنشين كسانى خواهد بود كه خدا، نعمت خود را بر آنان تمام كرده از پيامبران و صدّيقان و شهدا و صالحان و آنها رفيق هاى خوبى هستند



اطلاعات موضوع

کاربرانی که در حال مشاهده این موضوع هستند

در حال حاضر 1 کاربر در حال مشاهده این موضوع است. (0 کاربران و 1 مهمان ها)

کلمات کلیدی این موضوع

اشتراک گذاری

اشتراک گذاری

مجوز های ارسال و ویرایش

  • شما نمیتوانید موضوع جدیدی ارسال کنید
  • شما امکان ارسال پاسخ را ندارید
  • شما نمیتوانید فایل پیوست کنید.
  • شما نمیتوانید پست های خود را ویرایش کنید
  •  
^

ورود

ورود