جهت مشاهده مطالب کارشناسان و کاربران در این موضوع کلیک کنید   

موضوع: کشته اشک:فریاد رسِ بی فریاد رس

  1. #1

    تاریخ عضویت
    جنسیت دي ۱۳۹۰
    نوشته
    453
    مورد تشکر
    0 پست
    حضور
    4 روز 5 ساعت 10 دقیقه
    دریافت
    1
    آپلود
    0
    گالری
    0

    کشته اشک:فریاد رسِ بی فریاد رس




    کشته اشک:فریاد رسِ بی فریاد رس

    نمی دانم برای شما هم پیش آمده است که درمجلس روضه ی حضرت اباعبدالله الحسین(علیه السلام) بین لبخند و گریه مانده باشید. شادی از افتخار این پیروزی عارفانه ی بزرگ و گریه بر چگونگی به دست آمدن این پیروزی. جالب است بدانید که یکی از ویژگیهای مختصّ به امام حسین(ع)، این است که ایشان «جامع اَضداد»بودند.



    جامع اضداد، یعنی دربردارنده ی چیزهاییکه ضد همدیگرند. «شیخ جعفر شوشتری»، در کتاب شریف خود خصائص الحسینیه، به زیبایی این صفت را ترسیم کرده است:
    «در روز عاشورا امام حسين(ع) به خاطر امورى مضطرب شدند؛ امّا هر چه به اضطراب حضرت افزوده مى شد، قلبش آرام تر مى شد. بنابراين حسين(ع) همان مضطرب باوقار است.
    امام حسين(ع) در مواردى گريه كردند؛ امّاگريه بر صبر آن حضرت افزود تا جايى كه صبر او ملائكه را به تعجب واداشت. پس امام، گريان صبور است.

    امام حسين(ع) تنها و بى ياور بود؛ امّادر همان حال، در جلالت شأن و عظمت، خود يك لشكر بود و به تنهايى وقتى به دشمن حمله مى كرد، دشمن از مقابل امام مى گريخت. پس امام، تنها؛ امّا صاحب يك لشكر است.

    امام براى اتمام حجّت استغاثه مى كرد، ودر همان حال به فرياد هر كس ‍ كه او را صدا مى زد و مى گفت: «يا ابا عبدالله مرا درياب!»مى رسيد. پس ‍ امام، هم فریادخواه است و هم فریاد رس.

    همه ی شهدا، جان خود را فداى امام حسين(ع)كردند، امام نيز جان شريف خود را براى نجات و هدايت آنها فدا كرد. به همين خاطر برخىاز حكما زبان حال حضرت را خطاب به اصحابش چنين بيان كرده اند كه: شما جان خود را فداى من كرديد و من هم خود را براى نجات شما از آتش جهنم فدا كردم. بنابراين، امام حسين(ع) كسى است كه هم جانها برايش فدا شد و هم خودش فداى جانها شد.

    امام در حالى كه با بدن تكه تكه شده برزمين افتاده بود، در همان حال براى نجات اهل بيت (علیهم السلام) و هر كس به سوى اوآمده بود، تلاش مى كرد، پس امام، همان به خون غلطان تلاشگر است.

    امام (ع) به قدرى تشنه بودند كه زبان شان را در اطراف دهان مى گرداند؛ امّا در عين حال سعى مى كردند تشنگان را سيراب كنند. حتّى امام خواستند قبل از اينكه خودشان آب بنوشند، ذوالجناح را هم سيراب كنند؛ پس امام،ساقىِ لب تشنه است.

    براى امام حسين (ع) هيچ مأمن و پناهى باقى نمانده بود؛ امّا امام هر ترسان بى پناهى را پناه بود. بنابراین امام حسين (ع) پناهبى پناهان است

    ایا شما هم موافق هستید....

    یا حسین مظلوم ......

    منبع: شوشتری، شیخ جعفر، زیتون (ترجمه یخصائص الحسینیه)، ترجمه ی خلیل الله فاضلی، به نقل از سایت مرکز اسلامی واشنگتن با اندکی تصرّف.
    ویرایش توسط مدیر اجرایی : ۱۳۹۲/۱۲/۱۰ در ساعت ۰۹:۱۴


  2.  

  3. #2

    تاریخ عضویت
    جنسیت بهمن ۱۳۹۱
    نوشته
    25
    مورد تشکر
    0 پست
    حضور
    2 روز 10 ساعت 7 دقیقه
    دریافت
    22
    آپلود
    0
    گالری
    0



    به نام رب العالمين.
    با عرض سلام و خدا قوت.
    مطلب بسيار تكان دهنده اي بود. از شما خيلي متشكرم.
    من همين مسائلي را كه فرموديد با تمام وجود درك كرده ام. زماني كه همه از خشم خدا برايم مي گفتند آقا مرا با رحمت بي پايان خدا آشنا كردند. ماجرايش طولاني است. نميدانم، شايد در اين تاپيك نبايد ماجرايش را بنويسم. اما فقط ميتوانم بگويم: من احساسي را تجربه كردم كه نميدانم چه بناممش.
    «بيقراري در عين آرامش.»
    به اميد آن روزي كه تمام عاشقان مولي به اين احساس برسند.
    با تشكر.
    گوش كن!
    صداي قلبمو مي شنوي؟
    «حسين, حسين, حسين.»
    شنيدم. قلب تو هم همينو ميگه.
    اگه خوب گوش كني, ميشنوي كه قلب همه عالم در هر تپش ميگه:
    «حسين.»


اطلاعات موضوع

کاربرانی که در حال مشاهده این موضوع هستند

در حال حاضر 1 کاربر در حال مشاهده این موضوع است. (0 کاربران و 1 مهمان ها)

اشتراک گذاری

اشتراک گذاری

مجوز های ارسال و ویرایش

  • شما نمیتوانید موضوع جدیدی ارسال کنید
  • شما امکان ارسال پاسخ را ندارید
  • شما نمیتوانید فایل پیوست کنید.
  • شما نمیتوانید پست های خود را ویرایش کنید
  •  
^

ورود

ورود