جهت مشاهده مطالب کارشناسان و کاربران در این موضوع کلیک کنید   

موضوع: دعای سی و چهارم صحیفه سجادیه( دعا هنگام مشاهده حال گرفتاران و رسوا شدگان در اثر گناه

  1. #1

    تاریخ عضویت
    جنسیت تير ۱۳۹۱
    نوشته
    3,679
    صلوات
    13000
    تعداد دلنوشته
    2
    مورد تشکر
    7 پست
    حضور
    23 روز 19 ساعت 49 دقیقه
    دریافت
    0
    آپلود
    0
    گالری
    0

    دعای سی و چهارم صحیفه سجادیه( دعا هنگام مشاهده حال گرفتاران و رسوا شدگان در اثر گناه




    باسمه تعالی
    با سلام:

    هر رخداد و حادثه ای برای مومن عبرت دهنده و پندآموز است و مشاهده فرجام کار کسانی که دچار پیامد کردارهای زشت خود گردیده اند افزون از هر حادثه دیگر عبرت آموز است. زیرا این حوادث جلوه ای از واقعیت مکافات عمل و رابطه تکوینی با تشریع و صحنه ای هر چند کم رنگ از قیامت را به نمایش می گزارند.


    فراز اول:

    اللَّهُمَّ لَكَ الْحَمْدُ عَلَى سِتْرِكَ بَعْدَ عِلْمِكَ، وَ مُعَافَاتِكَ بَعْدَ خُبْرِكَ، فَكُلُّنَا قَدِ اقْتَرَفَ الْعَائِبَةَ فَلَمْ تَشْهَرْهُ، وَ ارْتَكَبَ الْفَاحِشَةَ فَلَمْ تَفْضَحْهُ، وَ تَسَتَّرَ بِالْمَسَاوِئِ فَلَمْ تَدْلُلْ عَلَيْهِ. كَمْ نَهْيٍ لَكَ قَدْ أَتَيْنَاهُ، وَ أَمْرٍ قَدْ وَقَفْتَنَا عَلَيْهِ فَتَعَدَّيْنَاهُ، وَ سَيِّئَةٍ اكْتَسَبْنَاهَا، وَ خَطِيئَةٍ ارْتَكَبْنَاهَا، كُنْتَ الْمُطَّلِعَ عَلَيْهَا دُونَ النَّاظِرِينَ، وَ الْقَادِرَ عَلَى إِعْلَانِهَا فَوْقَ الْقَادِرِينَ، كَانَتْ عَافِيَتُكَ لَنَا حِجَاباً دُونَ أَبْصَارِهِمْ، وَ رَدْماً دُونَ أَسْمَاعِهِمْ

    خدایا ستایش تو را که با وجود آگاهی به گناهان ما آنها را پوشاندی و پس از آگاهی به حال ما عافیت بخشیدی از این رو اعتراف می کنیم که مرتکب کردارهای زشت شده ایم و تو هرگز ما را رسوا نکردی بلکه همه را مستور داشتی و هیچ کس را بر آنها آگاه نفرمودی چه گناهانی را که در مخالفت نهی تو و کوتاهی در امر تو و تجاوز از حدود تو مبتلا شدیم و چه بسیار کارهای زشت و خطایی که مرتکب شدیم و تو ازر همه آنها آگاه بودی و دیگری را آگاه ننمودی و بیش از هر کس توان اعلان همه آن خطاها را داشتی ولی عافیت تو موجب محفوظ ماندن ما از چشم دیگران و مانع شنیدن گوش آنان بود.

    ویرایش توسط سمیع : ۱۳۹۳/۰۱/۱۰ در ساعت ۲۰:۵۷

  2.  

  3. #2

    تاریخ عضویت
    جنسیت تير ۱۳۹۱
    نوشته
    3,679
    صلوات
    13000
    تعداد دلنوشته
    2
    مورد تشکر
    7 پست
    حضور
    23 روز 19 ساعت 49 دقیقه
    دریافت
    0
    آپلود
    0
    گالری
    0



    ستار بودن خداوند مایه قوام زندگی اجتماعی

    امام معصوم علیه السلام در این فراز صفاتی را برای حضرت حق جل جلاله می شماردکه هیچ یک از خلائق بدان آراسته نیستند و خاص حضرت اوست و آن عبارت است از علم به اسرار بشریت به صورت تمام و کمال به گونه ای که هر پدیده ای که در واقع موجود است از نظر او پنهان نیست و این که مردم با اعتماد به یکدیگر زندگی می کنند و خداوند متعال پرده ستاریت خود را بر اسرار آنان کشانده و آبرو و اعتبار همه را محفوظ داشته است

    و اگر کسی گرفتار کشف بعضی از اسرار خود در نزد مردم گردیده مقصر خود اوست زیرا دست به کارهایی زده که عاقبت به ابتذال و فضیحت و رسوایی اومنجر شده است و جالب تر آنکه بر این خلایق فراموش کار و غفلت زده همیشه سفره وسیع خلاقیت و رزاقیت او گسترده است و به قول شیخ اجل سعدی


    پرده ناموس بندگان را به گناه فاحش ندرد و وظیفه روزی خواران را به خطاهای منکر نبرد
    ای کریمی که از خزانه غیب / کبر و ترسا وظیفه خور داری
    دوستان را کجا کنی محروم / تو که با دشمنان نظر داری


    بنابراین یکی از اسمای جمالیه جناب حق اسم ستار است که با آن اسم امکان زندگی اجتماعی را میسور گردیده است و اگر جز این بود و تمام خطاها و بدی های باطنی مردم آشکار می گردید هیچ کس تمایلی به دیگری نداشت و هیچ گونه رابطه ای اعم از خانوادگی، فامیلی، اجتماعی و... برقرار نمی شد.

    ویرایش توسط سمیع : ۱۳۹۳/۰۱/۱۰ در ساعت ۲۰:۵۹

  4. #3

    تاریخ عضویت
    جنسیت تير ۱۳۹۱
    نوشته
    3,679
    صلوات
    13000
    تعداد دلنوشته
    2
    مورد تشکر
    7 پست
    حضور
    23 روز 19 ساعت 49 دقیقه
    دریافت
    0
    آپلود
    0
    گالری
    0



    بر این اساس خلاصه این فراز آن است که خداوند به همه اسرار آگاه است و هیچ کس جز معصومین علیهم السلام از عیب و نقص خالی نیستند و چه بسیار از اوامر و نواهی او را نادیده گرفته اند و او قدرت افشای همه اسرار انسان را دارد ولی هیچ کس را بر اسرار دیگران آگاه نمی سازد گذشته از آنکه رحمت عام و شامل او بر همه گسترده است و چه بسیار خطاها که مورد عفو و اغماض قرار می دهد

    چنانکه خود در قرآن کریم می فرماید:
    «
    وَ لَوْ يُؤاخِذُ اللَّهُ النَّاسَ بِظُلْمِهِمْ ما تَرَكَ عَلَيْها مِنْ دَابَّةٍ »؛اگر خداوند مردم را به واسطه خطاها و ستم هایشان مجازات می نمود هیچ کس بر روی زمین باقی نمی ماند.[1]

    و نیز می فرماید: «وَ لَوْ يُؤاخِذُ اللَّهُ النَّاسَ بِما کَسَبُوا ما تَرَکَ عَلى‏ ظَهْرِها مِنْ دَابَّةٍ »؛ اگر خداوند مردم را به خاطر کردارشان مجازات می کرد هیچ کس را بر زمین باقی نمی گذاشت.[2]

    بر این پایه یکی از اسرار مهم نظام موجود جهان پوششی است که خداوند متعال بر باطن امور مردم قرار داده است به همین دلیل شرع مقدس بدترین گناه را هتاکی و پاره کردن پرده اسرار مردم می داند که اگر نعوذ بالله انسان به چنین کاری دست بزند خداوند متعال چه بسا در همین دنیا سزای کار زشت او را به او خواهد چشاند. نعوذ بالله من شرور انفسنا



    آری باید صفت ستاریت را از حضرت حق جل جلاله آموخت با داشتن این صفت پسندیده و خصلت برتر آرامش و طمانینه و اطمینان به یکدیگر در جامعه فزونی یافته و زندگی تعاونی به بهترین شکل رخ می نماید یعنی هم چنان که در نظام آفرینش صفت ستاریت خداوند متعال از مهم ترین پایه های بقای نسل است در بین مردم نیز این خصلت خدایی آثار فراوان و برکات فوق العاده دارد و از محکم ترین پایه های انس و الفت و آرامش به شمار می آید.

    پی نوشت:
    [1].نحل، 61
    [2].فاطر، 45

    ویرایش توسط سمیع : ۱۳۹۳/۰۱/۱۰ در ساعت ۲۱:۰۳

  5. #4

    تاریخ عضویت
    جنسیت تير ۱۳۹۱
    نوشته
    3,679
    صلوات
    13000
    تعداد دلنوشته
    2
    مورد تشکر
    7 پست
    حضور
    23 روز 19 ساعت 49 دقیقه
    دریافت
    0
    آپلود
    0
    گالری
    0



    فراز دوم:

    فَاجْعَلْ مَا سَتَرْتَ مِنَ الْعَوْرَةِ، وَ أَخْفَيْتَ مِنَ الدَّخِيلَةِ، وَاعِظاً لَنَا، وَ زَاجِراً عَنْ سُوءِ الْخُلُقِ، وَ اقْتِرَافِ الْخَطِيئَةِ، وَ سَعْياً إِلَى التَّوْبَةِ الْمَاحِيَةِ، وَ الطَّرِيقِ الْمَحْمُودَةِ وَ قَرِّبِ الْوَقْتَ فِيهِ، وَ لَا تَسُمْنَا الْغَفْلَةَ عَنْكَ، إِنَّا إِلَيْكَ رَاغِبُونَ، وَ مِنَ الذُّنُوبِ تَائِبُونَ. وَ صَلِّ عَلَى خِيَرَتِكَ اللَّهُمَّ مِنْ خَلْقِكَ مُحَمَّدٍ وَ عِتْرَتِهِ الصِّفْوَةِ مِنْ بَرِيَّتِكَ الطَّاهِرِينَ، وَ اجْعَلْنَا لَهُمْ سَامِعِينَ وَ مُطِيعِينَ كَمَا أَمَرْت.َ

    خدایا پرده ستاریت خود را که بر زشتی های ما کشیده ای و عیب ها و فسادهای ما را پوشانیده ای موجب تذکر و مانع از سوء خلق و فرو رفتن در گناه قرار ده و نیز کوشش ما را به طرف توبه ای موثر در رفع آثار گناهان و پیمودن راه مورد پسند خود قرار بده و وقت ما را در تلاش به سوی قرب خود صرف نما و هرگز غفلت از خودت را نصیب ما مگردان که ما به درگاه تو راغب و از گناهان خود توبه می کنیم و بر بهترین آفریده خود یعنی حضرت محمد صلی الله علیه و آله و سلم و خاندان برگزیده او درود فرست و ما را گوش به فرمان و مطیع آنان بگردان.

    ویرایش توسط سمیع : ۱۳۹۳/۰۱/۱۰ در ساعت ۲۱:۰۴


  6. #5

    تاریخ عضویت
    جنسیت تير ۱۳۹۱
    نوشته
    3,679
    صلوات
    13000
    تعداد دلنوشته
    2
    مورد تشکر
    7 پست
    حضور
    23 روز 19 ساعت 49 دقیقه
    دریافت
    0
    آپلود
    0
    گالری
    0



    استفاده بجا از صفت ستاریت حق



    امام سجاد سلام الله علیه در فراز قبل درباره ستار بودن حضرت حق بیان بسیار کافی و رسایی داشتند ولی از آنجا که به همه ابعاد وجودی انسان آشناست و می داند که اگر انسان به بعد خاص و معینی توجه کند از ابعاد دیگر غفلت می ورزد و غالبا مردم از توجه به تمام ابعاد مسائل زندگی غافل اند از این رو در این فراز در صدد بیان بعد دیگر برآمده و گوشزد می فرماید: که بازتاب ستاریت حضرت حق نباید سوء استفاده از آن باشد و مردم گمان کنند که می توان دست به هر کار نادرست زد به این خیال که خداوند ستار عیوب و گناهان است بلکه ستاریت و غفاریت جناب حق باید موجب حرکت استکمالی انسان گردد و لایه های تغافل صحیفه دل و جان را از واقعیت ها دور ننماید بدین لحاظ امام علیه السلام از خداوند متعال درخواست می دارد که این اسم جمالی خود ستاریت را عامل صفت پسندیده ای قرار دهد
    که ذیلا به آنها اشاره می کنیم:


    1-در مرحله نخست خود از این صفت الهی برخوردار گردیم.


    2-واعظ باطنی ما گردد تا دیگر دست به خطا نزده و رغبت به آن گناه نداشته باشیم.


    3-از همین فضای آکنده از لطف و رحمت استفاده کرده و در توبه ای که بتواند آثار شوم گناهان رابزداید تلاش نماییم و دل را از گرفتاری به آلودگی شیطانی پاکیزه سازیم.


    4-راه محمود و طریقه خداپسندی را انتخاب کرده و قبل از آنکه به بلای شماتت و برکنار شدن پرده عفو الهی گرفتار شویم راه اشتباه گذشته را عوض کنیم.


    5-عفو و ستر الهی موجب غفلت ما از خدا نگردد زیرا اگر غرور بی موردی در صحیفه دل به جای شکر در برابر این کرامت فراگیر پیش آید انسان را در معرض هلاکت قرار داده و هر گونه امن و امان را از او سلب می کند.


    6-عفو الهی موجب ازدیاد و فزونی محبت به خدا و رغبت به سوی او گردد و دل را آکنده از یاد او و لبریز از عشق به چنین پروردگار مهربان بنماید.


    7-گوش به فرمان و مطیع اوامر او و اولیای او گردیم زیرا شکرانه نجات از عذاب عمل به دستورها و اطاعت از فرمان اوست و اگر تبدیل به سوء استفاده از رحمت و مغفرت شود راه امید به سعادت و پیدا کردن راه مستقیم بسته و ممنوع خواهد بود

    از این رو قرآن کریم می فرماید:
    «هَل جَزاءُ الاحسانِ الا الاحسان»[1] «آیا پاداش نیکی جز نیکی است؟»

    بنابراین باید مراقب بود تا شیطان لعین با سوء استفاده از این رحمت عظیم الهی انسان را مغررو نکرده و از راه باز ندارد تا مبادا در قیامت به او بگویند: «ما غَرَّک بربّک الکریم»[2 ]؛«چه چیز باعث شد که در برابر پروردگار کریم خود مغرور گردیدی.


    پی نوشت:
    [1].
    الرحمن، 60
    [2].انفطار، 6



    ویرایش توسط سمیع : ۱۳۹۳/۰۱/۱۰ در ساعت ۲۱:۰۸


اطلاعات موضوع

کاربرانی که در حال مشاهده این موضوع هستند

در حال حاضر 1 کاربر در حال مشاهده این موضوع است. (0 کاربران و 1 مهمان ها)

کلمات کلیدی این موضوع

اشتراک گذاری

اشتراک گذاری

مجوز های ارسال و ویرایش

  • شما نمیتوانید موضوع جدیدی ارسال کنید
  • شما امکان ارسال پاسخ را ندارید
  • شما نمیتوانید فایل پیوست کنید.
  • شما نمیتوانید پست های خود را ویرایش کنید
  •  
^

ورود

ورود