جهت مشاهده مطالب کارشناسان و کاربران در این موضوع کلیک کنید   

موضوع: مسجد ضرار

  1. #1

    تاریخ عضویت
    جنسیت ارديبهشت ۱۳۸۹
    نوشته
    1,468
    مورد تشکر
    2,810 پست
    حضور
    128 روز 5 ساعت 24 دقیقه
    دریافت
    159
    آپلود
    0
    گالری
    1

    مسجد ضرار





    پرسش:
    چرا مسجد ضرار را به این نام می خوانند؟ آیا در این مسجد عمل خلافی صورت گرفته است؟

    پاسخ:
    «ضرار» از ضرر، به معنای زیان رساند، انشقاق یافته؛ و مصدر باب مفاعله در لغت(1)، و زیان رساندن تعمّدی(2) است.
    در قرآن کریم در سوره توبه، به ماجرای مسجد ضرار اشاره شده است. علت نام گذاری مسجد ضرار به این نام، از این رو بوده که گروهى از منافقان براى تحقّق بخشیدن به نقشه ‏هاى پلید خود علیه اسلام و مسلمانان، اقدام به ساختن مسجدى در مدینه کردند، تا با عنوان مسجد پایگاهی برای ضربه زدن به پیامبر (صلی الله علیه و آله) و مسلمانان داشته باشند.(3)
    و به این دلیل به مسجد ضرار، ضرار می گفتند که گروهى از منافقان نزد پیامبر (صلی الله علیه و آله) آمدند و از آن حضرت خواستند که به آنان اجازه دهد تا مسجدى در میان قبیله بنى سالم (نزدیک مسجد قبا) بسازند تا افراد ناتوان و بیمار و پیرمردان از کار افتاده در آن نماز بگزارند. هم چنین از آن حضرت تقاضا کردند که شخصاً به آن مسجد آمده و اقامه نماز فرماید؛ تا این که آیات 107 تا 110 از سوره توبه بر پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله) نازل شد و پرده از اسرار کار آن ها برداشت، و به دنبال آن پیامبر اسلام (صلی الله علیه و آله) دستور داد مسجد مزبور را آتش زنند، و بقایاى آن را ویران کنند.(4)
    این موضوع را همه مفسّران اسلامى و بسیارى از منابع حدیثی و تاریخی ذکر کرده ‏اند، اگر چه در جزئیات آن تفاوت هایى دیده مى‏ شود.
    لذا چون قصد این افراد ضرر رساندن به اسلام و اجتماع مسلمانان بود نام مسجدشان ضرار نام گرفت.


    __________
    (1) فرهنگ ابجدی عربی ـ فارسی، ص 564، ذیل واژه «ضارّ».
    (2) مکارم شیرازی، ناصر، تفسیر نمونه، ج 8، ص 137، دار الکتب الإسلامیة، تهران، چاپ اول، 1374ش.
    (3) قرشی، سید علی اکبر، قاموس قرآن، ج 3، ص 228، دار الکتب الإسلامیة، تهران، چاپ ششم، 1371 ش.
    (4) تفسیر نمونه، ج 8، ص 134؛ حجتى، سید محمد باقر، أسباب النزول، ص 56 و 57، دفتر نشر فرهنگ اسلامی، تهران، چاپ ششم، 1377ش؛ ابن کثیر الدمشقى،‏ أبو الفداء اسماعیل بن عمر، البدایة و النهایة، ج 5، ص 21 و 22، دار الفکر، بیروت، 1407 ق؛ گردانیده منسوب به بلعمى، تاریخنامه طبری، تحقیق روشن، محمد، ج 5، ص 1503 و 1504، نشر البرز، تهران، چاپ سوم، 1373ش.




    لینک اصلی


    ویرایش توسط مدیر تدوین : ۱۳۹۴/۰۸/۰۴ در ساعت ۱۹:۱۱


اطلاعات موضوع

کاربرانی که در حال مشاهده این موضوع هستند

در حال حاضر 1 کاربر در حال مشاهده این موضوع است. (0 کاربران و 1 مهمان ها)

اشتراک گذاری

اشتراک گذاری

مجوز های ارسال و ویرایش

  • شما نمیتوانید موضوع جدیدی ارسال کنید
  • شما امکان ارسال پاسخ را ندارید
  • شما نمیتوانید فایل پیوست کنید.
  • شما نمیتوانید پست های خود را ویرایش کنید
  •  
^

ورود

ورود